Psyche
alle pijlers
Alias topic: Zelfdoding.
dinsdag 8 maart 2011 om 20:53
Ik wil toch iets kwijt (na dagenlang dit topic genegeerd te hebben). Ik heb een tijdje terug heel wat dames hier over mij heen gehad omdat ik in een topic over Antonie Kamerling stelde (en dit zijn woorden die ik zelf ooit gelezen heb, dus niet mijn eigen woorden):
"zelfmoord is een definitieve oplossing voor een tijdelijk probleem"
Hiermee gaf ik de dames die zo over mij heen vielen dat indruk dat ik niet genoeg snapte van het lijden van Antonie Kamerling.
Nu dit topic er is wil ik het toch even kwijt. Vooral omdat het onderwerp mij aangrijpt. En omdat ik hier en ook op de anderen topics hier op psyche over dit onderwerp veel reacties tegenkom waarin vooral de ellende en verdriet van de nabestaande genoemd wordt. Zelfs wordt hier en daar gesteld dat het een egoistische daad is. Dat allemaal lezend, snap ik nu niet meer zo goed waarom toen veel dames zo over mij heen vielen.
Vooral als het in een opwelling gebeurd zoals in het verhaal wat er net bij is gekomen, gaat mijn gevoel echt heel erg uit naar dat meisje wat dat mee heeft moeten maken.
Ik heb mijn moeder door zelfmoord verloren, 32 jaar geleden (net zolang als ze geleefd heeft), tijdens carnaval, vandaar dat het nu weer zo leeft, al gaat er geen dag voorbij dat ik er niet aan denk.
Ik blijf van mening dat iemand verliezen aan zelfmoord zoveel complexer is dan aan een andere doodsoorzaak, alleen al vanwege de schuldvraag. Ik hoop oprecht dat dat meisje goed opgevangen wordt (en weet het belang daarvan als geen ander).
Misschien mosterd omdat de discussie alweer wat doodgebloed lijkt, maar wilde het toch even kwijt.
"zelfmoord is een definitieve oplossing voor een tijdelijk probleem"
Hiermee gaf ik de dames die zo over mij heen vielen dat indruk dat ik niet genoeg snapte van het lijden van Antonie Kamerling.
Nu dit topic er is wil ik het toch even kwijt. Vooral omdat het onderwerp mij aangrijpt. En omdat ik hier en ook op de anderen topics hier op psyche over dit onderwerp veel reacties tegenkom waarin vooral de ellende en verdriet van de nabestaande genoemd wordt. Zelfs wordt hier en daar gesteld dat het een egoistische daad is. Dat allemaal lezend, snap ik nu niet meer zo goed waarom toen veel dames zo over mij heen vielen.
Vooral als het in een opwelling gebeurd zoals in het verhaal wat er net bij is gekomen, gaat mijn gevoel echt heel erg uit naar dat meisje wat dat mee heeft moeten maken.
Ik heb mijn moeder door zelfmoord verloren, 32 jaar geleden (net zolang als ze geleefd heeft), tijdens carnaval, vandaar dat het nu weer zo leeft, al gaat er geen dag voorbij dat ik er niet aan denk.
Ik blijf van mening dat iemand verliezen aan zelfmoord zoveel complexer is dan aan een andere doodsoorzaak, alleen al vanwege de schuldvraag. Ik hoop oprecht dat dat meisje goed opgevangen wordt (en weet het belang daarvan als geen ander).
Misschien mosterd omdat de discussie alweer wat doodgebloed lijkt, maar wilde het toch even kwijt.
dinsdag 8 maart 2011 om 21:11
Ik heb als kind van 11 jaar enorm geworsteld met schuldgevoelens. Ik kan dat nu als volwassene wel relativeren. Toch blijft mij af en toe door het hoofd spoken dat als ik haar de knuffel had gegeven, waar ze om vroeg, de avond ervoor, ze misschien nog geleefd had.
En het gevoel dat ik dus niet belangrijk genoeg was om het te voorkomen. Hoe ellendig mijn leven ook is, ik zou het mijn kinderen niet aan kunnen doen, zij kon dat wel.
En het gevoel dat ik dus niet belangrijk genoeg was om het te voorkomen. Hoe ellendig mijn leven ook is, ik zou het mijn kinderen niet aan kunnen doen, zij kon dat wel.
dinsdag 8 maart 2011 om 21:14
@Taha
voor wat jij hebt meegemaakt.
Ik denk dat er sprake kan zijn van een tijdelijk probleem, maar ook van een structureel probleem. Dat zal voor elk individu anders zijn.
Ik denk niet dat zelfmoord een egoistische daad is. In denk dat de meeste zelfmoordernaars zich niet realiseren wat ze anderen aandoen. Omdat ze daar op dat moment niet (meer) mee bezig zijn of omdat ze denken dat de wereld mooier zal zijn zonder hen.
Maar dat neemt niet weg dat het voor hun omgeving wel vreselijk veel verdriet brengt. En vaak ook tal van vragen die meestal onbeantwoord blijven. Dat er waarschijnlijk niet vanuit egoistische gevoelens gehandeld is, doet niets af aan het gevolg.
voor wat jij hebt meegemaakt.
Ik denk dat er sprake kan zijn van een tijdelijk probleem, maar ook van een structureel probleem. Dat zal voor elk individu anders zijn.
Ik denk niet dat zelfmoord een egoistische daad is. In denk dat de meeste zelfmoordernaars zich niet realiseren wat ze anderen aandoen. Omdat ze daar op dat moment niet (meer) mee bezig zijn of omdat ze denken dat de wereld mooier zal zijn zonder hen.
Maar dat neemt niet weg dat het voor hun omgeving wel vreselijk veel verdriet brengt. En vaak ook tal van vragen die meestal onbeantwoord blijven. Dat er waarschijnlijk niet vanuit egoistische gevoelens gehandeld is, doet niets af aan het gevolg.
dinsdag 8 maart 2011 om 21:21
@taha, ik kan me heel goed voorstellen hoe je dat als kind gevoeld hebt. ik heb mijn eigen man gevonden, opgehangen, het touw 4 keer om zijn nek, zodat het niet kon mislukken.
van alle kanten kreeg ik te horen dat ik me niet schuldig hoefde te voelen. maar dat deed ik ook niet, ik hield vreselijk veel van hem. vraag me wel af waarom mensen dat soort dingen zeggen.
met mijn kids (2,5 en 5) praat ik er gewoon over. ik heb ze verteld dat papa ziek was in zijn hoofd en niet meer kon leven. en zo was het ook.
want ik wil nooitoftenimmer dat ze zich ook maar 1 moment schuldig voelen.
van alle kanten kreeg ik te horen dat ik me niet schuldig hoefde te voelen. maar dat deed ik ook niet, ik hield vreselijk veel van hem. vraag me wel af waarom mensen dat soort dingen zeggen.
met mijn kids (2,5 en 5) praat ik er gewoon over. ik heb ze verteld dat papa ziek was in zijn hoofd en niet meer kon leven. en zo was het ook.
want ik wil nooitoftenimmer dat ze zich ook maar 1 moment schuldig voelen.
wij slapen nooit.
dinsdag 8 maart 2011 om 21:26
voor kinderen is het natuurlijk iets vreselijks, dat hun vader of moeder niet bij hun wilde blijven. daar moeten ze mee leren omgaan, en ik hoop dat goed op te kunnen vangen.
maar je komt schuldgevoelens ook tegen bij kinderen van gescheiden ouders, kinderen zijn een uiterst kwetsbare groep.
maar je komt schuldgevoelens ook tegen bij kinderen van gescheiden ouders, kinderen zijn een uiterst kwetsbare groep.
wij slapen nooit.
dinsdag 8 maart 2011 om 21:30
daarnaast is zelfdoding een taboe. toch plegen er gem 6 mensen per dag zelfdoding. en dat taboe maakt het nog complexer.
mijn zoontje kwam een keer thuis met het verhaal dat papa verongelukt was, had een ander kind tegen hem gezegd.
mensen gaan toch anders met nabestaanden van een zelfdoding om. dat is erg jammer.
mijn zoontje kwam een keer thuis met het verhaal dat papa verongelukt was, had een ander kind tegen hem gezegd.
mensen gaan toch anders met nabestaanden van een zelfdoding om. dat is erg jammer.
wij slapen nooit.
dinsdag 8 maart 2011 om 21:31
Dank je voor de knuffel, nummerzoveel. Ik word nog steeds zo 'ziek' van carnaval. Ik zal wel nooit antwoorden krijgen. Het erge is dat ze mij bij een sadistische vader achterliet, dat maakt mij nog steeds boos. Ik vind het moeilijk te begrijpen dat iemand zover weg kan zijn, dat niets meer van belang is. Nogmaals ik zou het mijn eigen kinderen nooit kunnen aandoen.
Ik heb ook mijn moeder gevonden, verkleed als clowntje, ze hing in het trapgat naar de zolder. Dat beeld gaat nooit meer weg. Zelfs niet na 32 jaar. Bij jou is het nog zo kort geleden (als je jongste 2,5 jaar is). Hoe is dat bij jou? Je moet toch ook gevoelens van boosheid, in de steek gelaten enz, gehad hebben?
Ik heb ook mijn moeder gevonden, verkleed als clowntje, ze hing in het trapgat naar de zolder. Dat beeld gaat nooit meer weg. Zelfs niet na 32 jaar. Bij jou is het nog zo kort geleden (als je jongste 2,5 jaar is). Hoe is dat bij jou? Je moet toch ook gevoelens van boosheid, in de steek gelaten enz, gehad hebben?
dinsdag 8 maart 2011 om 21:35
Het is zeker een taboe. Ik weet nog dat ik ooit naar een reünie van de lagere school ben geweest en dat ik te horen kreeg dat ze mij zo vreemd vonden. Terwijl ik dacht dat mijn leven normaal was. Mijn school was tegenover mijn huis. Pas na 4 pogingen is het mijn moeder gelukt. Leeftijdsgenootjes, maar ook volwassenen konden er niet mee omgaan. Ik was "besmet" of zo, zo voelde dat toen.
dinsdag 8 maart 2011 om 21:39
dik 1,5 jaar geleden nu.
in het begin was ik woedend, met dikke vette letters. maar ik besefte al snel dat voor mijn man het leven echt niet meer ging. hij was manisch depressief, niet dat iemand dat merkte, want hij wilde dat niet zijn.
dus ergens begrijp ik hem, ik begrijp niet dat hij de kids in de steek kon laten, maar hij heeft gedacht dat ze beter af waren zonder hem.
wat verschrikkelijk dat jij je moeder gevonden hebt, vreselijk.
en ook dat ze je achterliet bij je sadistische vader.
in het begin was ik woedend, met dikke vette letters. maar ik besefte al snel dat voor mijn man het leven echt niet meer ging. hij was manisch depressief, niet dat iemand dat merkte, want hij wilde dat niet zijn.
dus ergens begrijp ik hem, ik begrijp niet dat hij de kids in de steek kon laten, maar hij heeft gedacht dat ze beter af waren zonder hem.
wat verschrikkelijk dat jij je moeder gevonden hebt, vreselijk.
en ook dat ze je achterliet bij je sadistische vader.
wij slapen nooit.
dinsdag 8 maart 2011 om 21:51
Ja, het was vreselijk. Na haar dood zijn mijn vader en ik hals over de kop naar zijn land (Engeland) vertrokken. Ik was niet alleen mijn moeder kwijt, maar ook mijn huis, mijn spullen en het allerergste: mijn poezen. En ik was enig kind. Ik ben op mijn 13de weggelopen. (toen waren we weer in Nederland) Dus het heeft mijn leven zo bepaald, haar keuze. (is het nog wel een keuze als iemand zover heen is).
Merken jouw kinderen er iets van? Van dat besmet zijn? Ik weet dat ik het verhaal van mijn moeder heb laten meegroeien met de jaren. Nu weten ze de hele waarheid over hun oma. Toen ze klein waren, heb ik het op 'ziek zijn' gehouden. Het werd lastiger toen ze concrete vragen hadden over hoe ze precies was doodgegaan.
Hoe is het nu met je? Wissel je nog in de emoties die je erover voelt? (als dit te dicht op je huid is, laat maar weten)
Merken jouw kinderen er iets van? Van dat besmet zijn? Ik weet dat ik het verhaal van mijn moeder heb laten meegroeien met de jaren. Nu weten ze de hele waarheid over hun oma. Toen ze klein waren, heb ik het op 'ziek zijn' gehouden. Het werd lastiger toen ze concrete vragen hadden over hoe ze precies was doodgegaan.
Hoe is het nu met je? Wissel je nog in de emoties die je erover voelt? (als dit te dicht op je huid is, laat maar weten)
dinsdag 8 maart 2011 om 21:51
Ik denk dat die reacties niet alleen zelfdoding betreffen, maar ook 'gewoon overlijden'. Er zijn maar weinig mensen die zich rond de dood een houding weten te geven. En degenen die je wel echt steunen, dat zijn vaak heel andere mensen dan degenen waarvan je had verwacht en gehoopt dat ze er voor je zouden zijn.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:00
quote:Taha schreef op 08 maart 2011 @ 20:53:
Ik wil toch iets kwijt (na dagenlang dit topic genegeerd te hebben). Ik heb een tijdje terug heel wat dames hier over mij heen gehad omdat ik in een topic over Antonie Kamerling stelde (en dit zijn woorden die ik zelf ooit gelezen heb, dus niet mijn eigen woorden):
"zelfmoord is een definitieve oplossing voor een tijdelijk probleem"
Hiermee gaf ik de dames die zo over mij heen vielen dat indruk dat ik niet genoeg snapte van het lijden van Antonie Kamerling.
Nu dit topic er is wil ik het toch even kwijt. Vooral omdat het onderwerp mij aangrijpt. En omdat ik hier en ook op de anderen topics hier op psyche over dit onderwerp veel reacties tegenkom waarin vooral de ellende en verdriet van de nabestaande genoemd wordt. Zelfs wordt hier en daar gesteld dat het een egoistische daad is. Dat allemaal lezend, snap ik nu niet meer zo goed waarom toen veel dames zo over mij heen vielen.
Vooral als het in een opwelling gebeurd zoals in het verhaal wat er net bij is gekomen, gaat mijn gevoel echt heel erg uit naar dat meisje wat dat mee heeft moeten maken.
Ik heb mijn moeder door zelfmoord verloren, 32 jaar geleden (net zolang als ze geleefd heeft), tijdens carnaval, vandaar dat het nu weer zo leeft, al gaat er geen dag voorbij dat ik er niet aan denk.
Ik blijf van mening dat iemand verliezen aan zelfmoord zoveel complexer is dan aan een andere doodsoorzaak, alleen al vanwege de schuldvraag. Ik hoop oprecht dat dat meisje goed opgevangen wordt (en weet het belang daarvan als geen ander).
Misschien mosterd omdat de discussie alweer wat doodgebloed lijkt, maar wilde het toch even kwijt.
Ik begrijp wel waarom mensen een beetje over die ene zin vielen... Was het maar een tijdelijk probleem. Pscychische problemen komen in vele 'soorten en maten', en helaas betekent het voor veel patienten, dat ze hun hele leven het zullen blijven houden. Ik weet niet of zelfdoding in een opwelling gebeurt, zelfdestructie is niet de natuurlijke aard van de mens. Die drang, die noodzaak in je voelen zal langer aanwezig zijn, voordat iemand er ook naar zal handelen. Dat is mijn idee erover.
Het volgende zal ik zo weer weghalen: *knip*
Ik wil toch iets kwijt (na dagenlang dit topic genegeerd te hebben). Ik heb een tijdje terug heel wat dames hier over mij heen gehad omdat ik in een topic over Antonie Kamerling stelde (en dit zijn woorden die ik zelf ooit gelezen heb, dus niet mijn eigen woorden):
"zelfmoord is een definitieve oplossing voor een tijdelijk probleem"
Hiermee gaf ik de dames die zo over mij heen vielen dat indruk dat ik niet genoeg snapte van het lijden van Antonie Kamerling.
Nu dit topic er is wil ik het toch even kwijt. Vooral omdat het onderwerp mij aangrijpt. En omdat ik hier en ook op de anderen topics hier op psyche over dit onderwerp veel reacties tegenkom waarin vooral de ellende en verdriet van de nabestaande genoemd wordt. Zelfs wordt hier en daar gesteld dat het een egoistische daad is. Dat allemaal lezend, snap ik nu niet meer zo goed waarom toen veel dames zo over mij heen vielen.
Vooral als het in een opwelling gebeurd zoals in het verhaal wat er net bij is gekomen, gaat mijn gevoel echt heel erg uit naar dat meisje wat dat mee heeft moeten maken.
Ik heb mijn moeder door zelfmoord verloren, 32 jaar geleden (net zolang als ze geleefd heeft), tijdens carnaval, vandaar dat het nu weer zo leeft, al gaat er geen dag voorbij dat ik er niet aan denk.
Ik blijf van mening dat iemand verliezen aan zelfmoord zoveel complexer is dan aan een andere doodsoorzaak, alleen al vanwege de schuldvraag. Ik hoop oprecht dat dat meisje goed opgevangen wordt (en weet het belang daarvan als geen ander).
Misschien mosterd omdat de discussie alweer wat doodgebloed lijkt, maar wilde het toch even kwijt.
Ik begrijp wel waarom mensen een beetje over die ene zin vielen... Was het maar een tijdelijk probleem. Pscychische problemen komen in vele 'soorten en maten', en helaas betekent het voor veel patienten, dat ze hun hele leven het zullen blijven houden. Ik weet niet of zelfdoding in een opwelling gebeurt, zelfdestructie is niet de natuurlijke aard van de mens. Die drang, die noodzaak in je voelen zal langer aanwezig zijn, voordat iemand er ook naar zal handelen. Dat is mijn idee erover.
Het volgende zal ik zo weer weghalen: *knip*
dinsdag 8 maart 2011 om 22:04
nee hoor, vraag gerust, doe ik ook.
mijn kids zijn natuurlijk weleens vreselijk verdrietig, momenten zoals kids dat hebben. mijn oudste, jongetje, is een echte denker.
kan soms midden in de nacht bij me in bed gaan liggen en vragen gaan stellen. verder zijn ze,gelukkig, allebei erg zelfverzekerd.
mijn zoontje stapt op ouders af, zowel op vaders als op moeders, om te vragen of hij met hun kind kan spelen. soms, als hij zich ergens thuis voelt zegt hij; mijn papa leeft niet meer, die heeft zichzelf overleden gemaakt omdat ie ziek was in zijn hoofd,, en dan speelt hij weer gewoon verder.
ik ben gestopt met werken en expres in dit huis blijven wonen.
dat leek me beter voor de kids.
mijn kids zijn natuurlijk weleens vreselijk verdrietig, momenten zoals kids dat hebben. mijn oudste, jongetje, is een echte denker.
kan soms midden in de nacht bij me in bed gaan liggen en vragen gaan stellen. verder zijn ze,gelukkig, allebei erg zelfverzekerd.
mijn zoontje stapt op ouders af, zowel op vaders als op moeders, om te vragen of hij met hun kind kan spelen. soms, als hij zich ergens thuis voelt zegt hij; mijn papa leeft niet meer, die heeft zichzelf overleden gemaakt omdat ie ziek was in zijn hoofd,, en dan speelt hij weer gewoon verder.
ik ben gestopt met werken en expres in dit huis blijven wonen.
dat leek me beter voor de kids.
wij slapen nooit.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:11
Avril, ook van mij een knuffel.
Vaak is het een tijdelijk probleem, denk ik, een verbroken relatie, werkloos zijn, dat soort zaken. Hoewel ik de laatste jaren beter ben gaan begrijpen dat het niet zozeer de problemen zijn die leiden tot zo'n daad, maar eerder het (on) vermogen ermee om te gaan. En daarnaast kan er sprake zijn van langdurige depressies of andere geestesziektes. Dat maakt het natuurlijk een meer 'definitief' probleem.
Toch, ik heb een ontzettend zwaar leven achter de rug. Zal ook wel de nodig genetische componenten meegekregen hebben, maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt mijn kinderen dit aan te doen. Wat is dan het verschil tussen mij en andere mensen (met kinderen) die het wel doen?
Ik ben zo ambivalent hierin. Soms denk ik: "wat laf" of "kiezen voor de makkelijkste weg", terwijl ik (bijna) tegelijkertijd kan denken: "wat een moed dat je jezelf zoveel pijn kunt/durft te doen". Complex.
Vaak is het een tijdelijk probleem, denk ik, een verbroken relatie, werkloos zijn, dat soort zaken. Hoewel ik de laatste jaren beter ben gaan begrijpen dat het niet zozeer de problemen zijn die leiden tot zo'n daad, maar eerder het (on) vermogen ermee om te gaan. En daarnaast kan er sprake zijn van langdurige depressies of andere geestesziektes. Dat maakt het natuurlijk een meer 'definitief' probleem.
Toch, ik heb een ontzettend zwaar leven achter de rug. Zal ook wel de nodig genetische componenten meegekregen hebben, maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt mijn kinderen dit aan te doen. Wat is dan het verschil tussen mij en andere mensen (met kinderen) die het wel doen?
Ik ben zo ambivalent hierin. Soms denk ik: "wat laf" of "kiezen voor de makkelijkste weg", terwijl ik (bijna) tegelijkertijd kan denken: "wat een moed dat je jezelf zoveel pijn kunt/durft te doen". Complex.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:11
de meeste zelfdodingen zijn gepland.
mijn man was al een jaar of 6 niet naar de huisarts geweest. dan verdwijnt je medische dossier, en zonder medisch dossier met aanwijsbare psychische klachten betaald de levensverzekering uit. die dus ook niet enorm hoog was, gewoon allemaal precies uitgekiend.
zijn werk was voor een half jaar vooruit gemaakt, zodat ze op zijn planning door konden werken en intussen uit konden kijken naar een ander. mijn man had een beroep wat maar weinig mensen goed kunnen. het wordt nu gedaan door 2 personen.
tijdens een familiedag van dat werk kreeg iedereen een boompje mee naar huis om in de tuin te planten, of waar dan ook, ter nagedachtenis aan mijn man.
ik denk dat hij zich er een ongeluk van is geschrokken in de hemel.
mijn man was al een jaar of 6 niet naar de huisarts geweest. dan verdwijnt je medische dossier, en zonder medisch dossier met aanwijsbare psychische klachten betaald de levensverzekering uit. die dus ook niet enorm hoog was, gewoon allemaal precies uitgekiend.
zijn werk was voor een half jaar vooruit gemaakt, zodat ze op zijn planning door konden werken en intussen uit konden kijken naar een ander. mijn man had een beroep wat maar weinig mensen goed kunnen. het wordt nu gedaan door 2 personen.
tijdens een familiedag van dat werk kreeg iedereen een boompje mee naar huis om in de tuin te planten, of waar dan ook, ter nagedachtenis aan mijn man.
ik denk dat hij zich er een ongeluk van is geschrokken in de hemel.
wij slapen nooit.
