Psyche
alle pijlers
Alias topic: Zelfdoding.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:17
quote:valentinamaria schreef op 08 maart 2011 @ 22:04:
nee hoor, vraag gerust, doe ik ook.
mijn kids zijn natuurlijk weleens vreselijk verdrietig, momenten zoals kids dat hebben. mijn oudste, jongetje, is een echte denker.
kan soms midden in de nacht bij me in bed gaan liggen en vragen gaan stellen. verder zijn ze,gelukkig, allebei erg zelfverzekerd.
mijn zoontje stapt op ouders af, zowel op vaders als op moeders, om te vragen of hij met hun kind kan spelen. soms, als hij zich ergens thuis voelt zegt hij; mijn papa leeft niet meer, die heeft zichzelf overleden gemaakt omdat ie ziek was in zijn hoofd,, en dan speelt hij weer gewoon verder.
Hij weet dus al dat zijn vader zelfmoord heeft gepleegd. Dat ontroert mij toch wel op de een of andere manier. Hij heeft het als feit aangenomen. Hopelijk reageren mensen 'goed' als hij zoiets zegt.
ik ben gestopt met werken en expres in dit huis blijven wonen.
dat leek me beter voor de kids.
nee hoor, vraag gerust, doe ik ook.
mijn kids zijn natuurlijk weleens vreselijk verdrietig, momenten zoals kids dat hebben. mijn oudste, jongetje, is een echte denker.
kan soms midden in de nacht bij me in bed gaan liggen en vragen gaan stellen. verder zijn ze,gelukkig, allebei erg zelfverzekerd.
mijn zoontje stapt op ouders af, zowel op vaders als op moeders, om te vragen of hij met hun kind kan spelen. soms, als hij zich ergens thuis voelt zegt hij; mijn papa leeft niet meer, die heeft zichzelf overleden gemaakt omdat ie ziek was in zijn hoofd,, en dan speelt hij weer gewoon verder.
Hij weet dus al dat zijn vader zelfmoord heeft gepleegd. Dat ontroert mij toch wel op de een of andere manier. Hij heeft het als feit aangenomen. Hopelijk reageren mensen 'goed' als hij zoiets zegt.
ik ben gestopt met werken en expres in dit huis blijven wonen.
dat leek me beter voor de kids.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:17
@taha, het blijft complex. omdat ons hoofd anders is.
@avril, ik denk dat mijn man het ook gedaan heeft omdat ze nog zo klein waren. om ze de vreselijke dingen die jij beschrijft te besparen. hij wist natuurlijk zelf dat hij niet op deze manier door kon blijven leven. manisch depressiviteit wordt vaak met de jaren erger.
hij liet ook weleens doorschemeren dat hij niet oud zou worden.
dat hoefde van hem ook niet, hij had al genoeg gevochten.
@avril, ik denk dat mijn man het ook gedaan heeft omdat ze nog zo klein waren. om ze de vreselijke dingen die jij beschrijft te besparen. hij wist natuurlijk zelf dat hij niet op deze manier door kon blijven leven. manisch depressiviteit wordt vaak met de jaren erger.
hij liet ook weleens doorschemeren dat hij niet oud zou worden.
dat hoefde van hem ook niet, hij had al genoeg gevochten.
wij slapen nooit.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:18
@Taha, ik denk dat je het ergens moet proberen te vergelijken met een fysieke aandoening. Alhoewel dat twee verschillende dingen zijn, hebben mensen bij fysieke aandoeningen nauwelijks moeite om begrip ervoor op te brengen. Als je erg ziek bent, en zware behandelingen je niet meer beter maken, dan willen we graag dat de zieke eindelijk rust krijgt. Geen lijden meer, diegene heeft rust en vrijheid van de pijn verdient. Hoezeer het ook pijn doet om iemand te verliezen, we willen onze dierbare zieke niet meer zien lijden, pijn hebben en zien wegkwijnen op bed. Iemand met een psychische ziekte kwijnt soms zo van binnen weg, zonder dat wij het kunnen zien. En omdat niemand het ziet zijn ze ook erg eenzaam in hun ziek zijn. Geen bloemen, geen kaartjes, geen bezoekjes. Als psychisch lijden toch eens fysiek zichtbaar zou zijn, dan zouden veel mensen heel veel meer compassie kunnen opbrengen.
Maar jij was 13, en of het nou fysiek of psychisch was. Jij was jong en stond er ineens alleen voor, met een nare vader en ver weg van je eigen thuis. Jij had alle recht om boos te zijn en pijn te hebben. Als je 13 bent heb je een veilige thuishaven nodig, heb je jouw moeder nodig. En die was er niet. Het is niet raar, dat jij door deze pijn te kennen, nu denkt: dit zou ik nooit mijn kinderen aandoen. Hoe kon zij dat nou wel doen!? Al je gedachten en gevoelens zijn heel logisch en legitiem.
Maar jij was 13, en of het nou fysiek of psychisch was. Jij was jong en stond er ineens alleen voor, met een nare vader en ver weg van je eigen thuis. Jij had alle recht om boos te zijn en pijn te hebben. Als je 13 bent heb je een veilige thuishaven nodig, heb je jouw moeder nodig. En die was er niet. Het is niet raar, dat jij door deze pijn te kennen, nu denkt: dit zou ik nooit mijn kinderen aandoen. Hoe kon zij dat nou wel doen!? Al je gedachten en gevoelens zijn heel logisch en legitiem.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:20
dinsdag 8 maart 2011 om 22:26
je moet het zien als ongeneeslijke kanker in de hersenen.
maar dat je moeder je achter kon laten bij zo,n vader, jij hebt idd alle recht om woedend te zijn.
en dan gelijk meegesleurd te worden uit je vertrouwde omgeving.
ik heb echt respect voor je.
weet je wat je moeder mankeerde?
maar dat je moeder je achter kon laten bij zo,n vader, jij hebt idd alle recht om woedend te zijn.
en dan gelijk meegesleurd te worden uit je vertrouwde omgeving.
ik heb echt respect voor je.
weet je wat je moeder mankeerde?
wij slapen nooit.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:27
Ik snap je vergelijking -Avril-, toch vind ik het niet helemaal opgaan. Psychisch lijden kan een week, een maand, een jaar of een leven duren. De ellende is dat je dat niet van tevoren weet. Bovendien heb je kans, dat je dmv therapie, toch nog, naast dat lijden, een enigszins bevredigend leven kunt opbouwen. (ben daar zelf het voorbeeld van). Fysiek lijden is meetbaarder en voorspelbaarder van aard.
Ik was 11 jaar toen mijn moeder overleed. (13 jaar toen ik wegliep) Een ertussen in leeftijd. Te jong om het te snappen. Te oud om het niet op te pikken. Ik denk wel dat mijn gevoelens legitiem zijn en waren. Zou alleen willen dat ik er wat meer rust in kreeg. De gevoelens zijn soms sterker dan de rationele gedachtes die ik ertegenover kan zetten.
Valentinamaria, mijn partner heeft een bipolaire stoornis. En met medicatie is het nu redelijk onder controle. (er zijn 4 heftige manische ontsporingen geweest). Heb je dat jezelf nooit afgevraagd? Heeft hij nooit medicatie geslikt?
Ik was 11 jaar toen mijn moeder overleed. (13 jaar toen ik wegliep) Een ertussen in leeftijd. Te jong om het te snappen. Te oud om het niet op te pikken. Ik denk wel dat mijn gevoelens legitiem zijn en waren. Zou alleen willen dat ik er wat meer rust in kreeg. De gevoelens zijn soms sterker dan de rationele gedachtes die ik ertegenover kan zetten.
Valentinamaria, mijn partner heeft een bipolaire stoornis. En met medicatie is het nu redelijk onder controle. (er zijn 4 heftige manische ontsporingen geweest). Heb je dat jezelf nooit afgevraagd? Heeft hij nooit medicatie geslikt?
dinsdag 8 maart 2011 om 22:28
@taha
Ik denk dat avril het heel mooi omschrijft.
De reden dat jij al die diepe dalen wel aan kunt, is omdat jij mentaal gezond bent. De psyche is misschien nog wel belangrijker voor ons functioneren dan ons lijf. Als daar iets kortsluiting maakt, dan kan dat alles beinvloeden,inclusief je 'gezonde verstand'.
Ik denk dat avril het heel mooi omschrijft.
De reden dat jij al die diepe dalen wel aan kunt, is omdat jij mentaal gezond bent. De psyche is misschien nog wel belangrijker voor ons functioneren dan ons lijf. Als daar iets kortsluiting maakt, dan kan dat alles beinvloeden,inclusief je 'gezonde verstand'.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:33
manisch depressief ook dus.
mijn man heeft electroshock therapie gehad, lithium geslikt, therapie gehad. hielp niet.
toen ik hem ontmoette was hij ong een jaar gestopt met alle behandelingen. hij was overwegend manisch en kon daar heel goed mee omgaan. hij had natuurlijk wel wat dingetjes, maar niks waar ik me vreselijk aan kon storen. we hadden een geweldig huwelijk, ik denk dat hij gewoon in die 6 jaar alles gepropt heeft wat hij kon geven.
mijn man heeft electroshock therapie gehad, lithium geslikt, therapie gehad. hielp niet.
toen ik hem ontmoette was hij ong een jaar gestopt met alle behandelingen. hij was overwegend manisch en kon daar heel goed mee omgaan. hij had natuurlijk wel wat dingetjes, maar niks waar ik me vreselijk aan kon storen. we hadden een geweldig huwelijk, ik denk dat hij gewoon in die 6 jaar alles gepropt heeft wat hij kon geven.
wij slapen nooit.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:35
Mijn moeder mankeerde 'een ongelukkig leven' zover ik weet. Als bastaardkind opgegroeid (van een soldaat uit de oorlog), veel gepest op school. Een dus een sadistische man tegen het lijf gelopen. In de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw, waren er natuurlijk niet zoveel mogelijkheden om je als vrouw te ontplooien. Verder denk ik dat depressies een rol gespeeld hebben. Komt veel voor in de familie.
Zo mentaal gezond ben ik ook niet. Heb wel heel veel therapie gehad en heel hard geknokt. Verder ben ik nieuws- en leergierig en soms heel koppig. Misschien speelt dat ook mee.
Zo mentaal gezond ben ik ook niet. Heb wel heel veel therapie gehad en heel hard geknokt. Verder ben ik nieuws- en leergierig en soms heel koppig. Misschien speelt dat ook mee.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:41
Nee, vreemd genoeg niet. Ik heb voornamelijk manische episodes met hem meegemaakt (hele heftige, compleet met psychoses en gedwongen opnames), maar nooit een echt depressieve periode. Die heeft hij wel gehad voordat ik hem leerde kennen (dat was zijn eerste en enige echt depressieve periode). Hij komt totaal niet suïcidaal over. Heeft nooit enige uitsprak of suggestie die richting op gedaan. Bovendien is alles goed onder controle met de medicijnen en is er veel contact met psychiater/psycholoog en anderen.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:43
@taha
Een depressie kan een gemoedstoestand zijn, maar het kan ook een chronische psychologische aandoening zijn en kan zowel een psychische als een lichamelijke oorzaak hebben.
Had jouw eigen therapie betrekking op de trauma's van je jeugd en de verwerking daarvan? Of is er bij jou een pyschische diagnose gesteld?
De reden dat ik dat zo vraag is eigenlijk vooral omdat er verschil zit tussen de depressieve gemoedstoestand, bijv nav een trauma, en een chronisch depressief ziektebeeld. En wellicht kan dat verschil voor jou ook inzichtelijker maken waarin jijzelf verschilt van jouw moeder? En dus ook antwoord geven op jouw vraag waarom jij je hoofd boven water kunt houden en je moeder dit niet kon?
Een depressie kan een gemoedstoestand zijn, maar het kan ook een chronische psychologische aandoening zijn en kan zowel een psychische als een lichamelijke oorzaak hebben.
Had jouw eigen therapie betrekking op de trauma's van je jeugd en de verwerking daarvan? Of is er bij jou een pyschische diagnose gesteld?
De reden dat ik dat zo vraag is eigenlijk vooral omdat er verschil zit tussen de depressieve gemoedstoestand, bijv nav een trauma, en een chronisch depressief ziektebeeld. En wellicht kan dat verschil voor jou ook inzichtelijker maken waarin jijzelf verschilt van jouw moeder? En dus ook antwoord geven op jouw vraag waarom jij je hoofd boven water kunt houden en je moeder dit niet kon?
dinsdag 8 maart 2011 om 22:45
Beide, nummerzoveel. Ik worstel mentaal regelmatig met neerslachtigheid. Ben niet zo goed in relaties (afstand/nabijheid). Heb veel angststoornissen/ fobieën en neurotisch gedrag gehad/getoond. En naast dat lijden (ook onder de herinneringen/nachtmerries van alles) leid ik een redelijk gelukkig leven.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:50
Mijn vriend is niet een toonbeeld van activiteit en levenslust. Eerder introvert en rustig (met medicijnen). Ik geloof dat er nu wel acceptatie is van zijn ziektebeeld (en dat scheelt een hoop, denk ik).
De therapie waren voornamelijk om inzicht te krijgen hoe alles mij gevormd heeft en waarom ik zo angstig was in sommige zaken en/of het heel moeilijk had met bepaalde situaties. Ik heb geleerd mezelf te verhouden tegenover de berg (waarin de berg symbool staat voor datgene wat ik meegemaakt heb). Weg gaat de berg nooit.
De therapie waren voornamelijk om inzicht te krijgen hoe alles mij gevormd heeft en waarom ik zo angstig was in sommige zaken en/of het heel moeilijk had met bepaalde situaties. Ik heb geleerd mezelf te verhouden tegenover de berg (waarin de berg symbool staat voor datgene wat ik meegemaakt heb). Weg gaat de berg nooit.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:50
@Taha
Wellicht ligt daarin het antwoord op je vraag. De dingen die jij op noemt wil ik zeker niet afdoen als 'niet erg', maar het zijn denk ik meer 'symptomen'. Het is deel van hoe jouw psyche alle gebeurtenissen verwerkt. Maar daarachter zit denk ik een mentaal sterke vrouw die vecht.
Als je die kracht niet hebt, of mentaal verzwakt bent door een onderliggende diagnose, dan wordt het vrijwel onmogelijk om met zoveel ellende door te blijven gaan.
Wellicht ligt daarin het antwoord op je vraag. De dingen die jij op noemt wil ik zeker niet afdoen als 'niet erg', maar het zijn denk ik meer 'symptomen'. Het is deel van hoe jouw psyche alle gebeurtenissen verwerkt. Maar daarachter zit denk ik een mentaal sterke vrouw die vecht.
Als je die kracht niet hebt, of mentaal verzwakt bent door een onderliggende diagnose, dan wordt het vrijwel onmogelijk om met zoveel ellende door te blijven gaan.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:54
En wat wellicht ook een rol heeft gespeeld, is dat wij tegenwoordig veel meer weten van hoe de psyche werkt. Als het niet goed gaat, dan kun je medicijnen of therapie krijgen. Dit was jaren geleden ook al zo, maar zowel de therapie als medicatie was lang niet zo ontwikkeld als tegenwoordig en ook was het lang niet voor iedereen goed toegankelijk.
dinsdag 8 maart 2011 om 22:54
Wellicht. Maar ik ben niet geheel sterk. Ik leid een 'aangepast' leven. Ben al 7 jaar afgekeurd. Heb een afgebakend overzichtelijk leven. Doe wel (sinds een jaar) vrijwilligerswerk. Zal nooit samenwonen en zal altijd moeten blijven 'opletten'. Dat is de prijs die ik betaal. Misschien dat ik, met de tijd, er nog meer uit kan halen. Maar voor nu, is dit het hoogst bereikbare voor mij.
dinsdag 8 maart 2011 om 23:01
dinsdag 8 maart 2011 om 23:04
vroeger werden mensen meer geaccepteerd als individu. nu moet er veel meer, alles lijkt vrijer, maar is het juist niet. toch zijn er steeds meer mensen met psychische klachten.
jammer ook dat daar zo de nadruk op gelegd wordt, onder mensen met psychische aandoeningen zit ook veel talent.
t is vaak ook angst van anderen.
ik weet bijv een manisch depressieve specialist in een ziekenhuis die heel goed functioneert. wanneer hij wat ,,wiebelig,, gedrag vertoont sturen zijn collega,s hem naar huis en gaat na die periode gewoon weer aan het werk.
jammer ook dat daar zo de nadruk op gelegd wordt, onder mensen met psychische aandoeningen zit ook veel talent.
t is vaak ook angst van anderen.
ik weet bijv een manisch depressieve specialist in een ziekenhuis die heel goed functioneert. wanneer hij wat ,,wiebelig,, gedrag vertoont sturen zijn collega,s hem naar huis en gaat na die periode gewoon weer aan het werk.
wij slapen nooit.
