Alias topic: Zelfdoding.

Het vermogen om het leven te leven dat bij je past, zeker als dat buiten de conventionele paden ligt, is juist heel sterk. Ongetwijfeld niet makkelijk, maar wel heel sterk.



Ik ben het met je eens dat de maatschappij aan het verharden is. Toch is ons vangnet nu veel groter dan vroeger en is er veel meer acceptatie. Mijn oma werd, voor haar zelfverkozen dood in de jaren '70, vrijwel elk jaar opgenomen voor psychische behandeling. Zij stond om die reden bekend als 'de dorpsgek', terwijl ze nooit gekke dingen deed. Het oordeel was dus zuiver gebaseerd op de opname in een inrichting.

Welterusten allemaal! En sterkte!

Die vuurwerkpijl bij Ajax-SPM net was voor die jongen waar ik het dinsdag overhad (topic weg laten halen ivm herkenbaarheid)

Zijn naam stond ook op een banier

Tranen met tuiten hier



Heb er op school nog met niemand over kunnen praten. Weet niet hoe ik er over moet beginnen.

Collega's hoor ik er niet over, leerlingen wel.

Och Calvijn

Wat raar dat de volwassenen er niet over praten. Weten ze het niet, soms?

quote:nummerzoveel schreef op 10 maart 2011 @ 21:55:

Och Calvijn

Wat raar dat de volwassenen er niet over praten. Weten ze het niet, soms?



Ik denk alleen die leraren die het meisje in hun klas hebben.

De leerlingen zijn er wel van onder de indruk.

Sommigen kenden hem en/of zijn vriendin ook

Tuurlijk zijn zij onder de indruk. Dit soort drama's zijn verschrikkelijk en zeker voor pubers zo nieuw. Voor de meesten zal het uberhaupt de eerste keer zijn dat ze met zoiets in aanraking komen.



En red jij het een beetje?

Lief dat je het vraagt



Toen ik het zag op tv (zijn naam op het spandoek) brak ik wel

Krijg haar gezicht en gegil ook maar niet weg.

Och, ik kan me dat zo goed voorstellen. Voor nu is jouw reactie heel gezond. Maar als het gillen blijft, zoek dan hulp. Kun je er met anderen wel over praten?

Calvijn ik weet niet waar dit over gaat , ik wil je wel heel veel sterkte wensen.

Net via de telefoon gehuild tegen mijn moeder en bij mijn vriend.

Morgen komen er 2 goede vrienden, dus kan ik het er ook over hebben.

Ok, gelukkig, dit soort ervaringen moet je kunnen bespreken om ze te verwerken. Nogmaals

hoi,

Ik moet eerlijk zeggen dat ik alleen de eerste twee bladzijden van deze discussie heb gelezen, maar toch wil ik graag reageren. Dit onderwerp raakt me wel.

Zelf heb ik me , tot mijn eigen verbazing en schrik, eens in de situatie bevonden dat zelfmoord plegen heel dichtbij kwam.

Ik kwam steeds weer in dezelfde wanhopigmakende cirkel terecht. Wat ik ook aan therapie probeerde, steeds opnieuw verloor ik de grip op mijn leven, op het moment dat het net even de goede kant op leek te gaan. Ik raakte steeds verder uitgeput en wanhopiger. Iets dat voor mij onvoorstelbaar leek begon zich op te dringen in mijn geest.



Mijn geluk is geweest dat ik voor ik zelf suicidale gedachten kreeg, al wel veel nagedacht had over wat zelfmoord is en wat het met je omgeving doet. In mijn familie heb ik de desastreuze effecten van een zelfmoord van dichtbij meegemaakt. Ik was en ben van mening dat, enkele heftige uitzonderingen daargelaten, het wegvallen van levensdrang een teken is van niet meer helder kunnen denken. Zelfmoord plegen is denk ik vooral een eind willen maken aan lijden, niet zozeer niet meer willen leven.



Het begon met een paar keer per dag, dat ik me ineens bewust werd van manieren waarmee je uit het leven kon stappen. Dat negeerde ik aanvankelijk. Ik dacht, iedereen denkt wel eens na over de dood.

Maar de gedachten zwollen aan, op een gegeven moment zag ik de hele dag door overal 'mogelijkheden', dat vond ik heel eng, maar 'gek genoeg' soms ook wel lachwekkend. Kennen jullie de Zelfmoordkonijntjes? Nou, die waren er niks bij!



Maar het enge was dat ik steeds verder die tunnel in ging, kon me er bijna niet tegen verzetten.

Ik merkte dat ik steeds meer moeite kreeg om de verbinding met anderen te voelen. Het ging steeds verder en verder, ik begon alles te relativeren, ook de pijn die ik anderen zou doen. Ik kon het niet meer voelen, raakte steeds verder uit contact. Het kwam zo ver dat ik een datum en manier besloten had. Ik wilde rust, was kapot en uitgeput en zag geen verbetering meer. Puur rationeel heb ik besloten dat ik dit aan iemand moest vertellen, want ik realiseerde me dat dit voor mij zieke gedachten waren.

Dat laatste restje rationaliteit en het feit dat ik deze mening al had voordat ik zelf in de situatie kwam, dat heeft mijn leven gered. Maar als ik op de betreffende avond geen contact had kunnen krijgen met degene die ik belde, dan denk ik dat dat laatste restje ook weg gevallen zou zijn en ik de stap over de rand echt genomen zou hebben.

Niemand anders is daar verantwoordelijk voor.

Maar ik merkte wel dat ik op een punt was dat ik zelf ook de verantwoordelijkheid niet meer kon dragen. Kreeg tunnelvisie en was geestesziek.

Ik kreeg hulp via de crisisdienst en ben het punt van niet meer willen leven dank zij die hulp en mijn naasten voorbij. Ik bleek o.a. heel verkapt, ernstig depressief te zijn. Ik heb nog een lange weg te gaan, zelfs opname. Maar ik voel weer dat ik wil leven en rust wilde, niet dood. En langzaam aan komt de verbinding terug. Maar ik realiseer me met veel verdriet ook wat ik mijn naasten bijna had aangedaan...



Ik hoop dat ik met dit verhaal en mijn eigen ervaring misschien een wat genuanceerder beeld kan geven. Ik hoop ook dat ik er niemand mee tegen het hoofd stoot. Het is voor mij de eerste keer dat ik dit opschrijf, en moeilijk om te vertellen.



lfs Roosje

sorry, ik las net dat je heel nare ervaringen hebt gehad, Calvijn, ik denk dat mijn timing niet zo sterk was.

Sorry, en ik wens je veel sterkte!



lfs Roosje