Burnout?

Ak: Nogmaals welkom, fijn dat je over de drempel heen bent, het kan soms echt helpen om even iets van je af te schrijven. Goed dat je het niet zo ver hebt laten komen als de vorige keer. Maar ik kan wel heel goed begrijpen dat je er bang van bent. Volgens mijn psycholoog is het verschil tussen overspannen en burnout eigenlijk minimaal en worden de termen door elkaar gebruikt. Burnout, is wel van de laatste tijd en misschien iets meer werkgerelateerd. De klachten komen wel heel erg overeen. Wat ik een beetje lees in je laatste post, dat je eigenlijk heel boos bent op jezelf. Zo in de zin: wat stom dat ik het weer heb laten gebeuren. Probeer dat los te laten hoor meis, het is nu eemaal zo. Het enige wat je nu kan doen, is heel goed voor jezelf zorgen zodat je weer zo snel mogelijk lekker in je vel komt.



Toffe : Meis, meis wat ontzettend rot dat je zo een ongelofelijke rotdag hebt. Huilen mag hoor, en je kindjes begrijpen veel meer dan je denkt. Wees eens wat liever voor jezelf, je verdient het.

Als ik jou was zou ik echt dat werk even heel ver weg zetten, hoe rot het ook is. Het kost je zoveel. Ik snap dat het ook lekker is om een bepaalde regelmaat te houden, dat is ook heel belangrijk. Kan je dat niet op een andere manier creeren door bijvoorbeeld iedere woensdag bij je oma op de koffie te gaan. Dan heb je ook een reden om de deur uit te gaan, maar het kost je veel minder energie. Heb je trouwens al eens een keer op B12 laten prikken, daar kan je ook zo vreselijk moe van zijn. Bij mij was dat nl ook het geval, ik heb van de zomer een aantal weken om de drie dagen een injectie gehad, en die heeft ook wel wat opgelost.

Heeft het opruimen van je huis wat spanning weggehaald? Volgens mij heb ik het al eerder gezegd, dat het voor mij werkt als letterlijk dingen wegpoetsen, misschien werkt dat bij jou ook?



Abc;

Mail word aan gewerkt. Je bent weer wel heel streng voor jezelf he? Je neemt het jezelf helemaal kwalijk dat je teveel zit te kletsen, dat je niet productief bent. Ik weet zeker dat je meer gedaan hebt in die twee uur dan een aantal collega's op een hele dag zouden doen. Dus wees trots opjezelf.

Veel plezier vanavond bij je oma!



Marriss: Goed dat je kwartje begint te vallen dat je echt alleen aan jezelf moet denken. Hoe jammer dat het dan ook is, voor de rest van het team. Maar als het goed is is het maar tijdelijk. Ik denk dat het voor jou idd heel belangrijk is dat je de eerste week gewoon helemaal niets meer afspreekt. Uit je berichtjes merk ik wel, dat je net als mij bent, als het afgesproken is om te gaan sporten, dan doe je dat ook anders is het zo lullig. Als je afgesproken heb met je vriendin om een bakkie te doen, dan doe je dat want zij rekent er op. En daar gaat het fout. Zo kom je nooit bij jezelf uit. En om beter te worden is dat het allerbelangrijkste.



Ik ben vanmorgen weer naar de psycholoog geweest. We hebben het over verlies gehad, en dan met name het verlies van mijn gezondheid. En dan ben ook ik veel te hard voor mezelf. Want het is toch mijn eigen schuld dat ik nu een burnout heb? Het ongeluk kon ik niks aan doen, de hartstilstand ook niet. Maar ik was wel degene die door is gegaan en altijd de lat ontzettend hoog gelegd heb, en dat ook altijd van een ander verlangd heb. (ik ben ook niet altijd de makkelijkste lg geweest). Dus het is nu mijn eigen schuld dat ik een bo heb. Zij heeft op me in zitten praten en geprobeerd me in te laten zien dat ik juist ontzettend trots opmezelf moet zijn, dat ik zover gekomen ben. Maar ja stiekem denk ik dan nog steeds maar ik ben wel een verliezer, want anders was ik nu wel gewoon op mijn werk.

Hoi allemaal,



Ik lees tot nu toe voornamelijk mee, omdat ik bang ben dat ik richting burnout ga.

Ik begon ooit op mijn werk met 1 functie, dat is gaandeweg uitgebreid met nog een functie en sinds kort pak ik een 3e functie erbij. De 1e 2 stappen gingen eigenlijk prima, maar sinds ik de laatste functie er bij heb, merk ik steeds meer dat het me niet lukt. Ik ben niet meer de vrolijke leuke gezellige collega die ik was, ik voel me een gestresst monster dat iedereen afbekt.

Nu moet ik ook duideljk mijn grenzen aangeven, omdat mensen van oudsher gewend zijn alles aan me te vragen (en ik zei nooit ergens nee op ) , maar het voelt klote.

Voornamelijk omdat als mensen iets aan me vragen, ik zeg: "sorry, maar zoals ik al eerder heb gezegd ga ik daar al een half jaar niet meer over, zoals je weet moet je bij mijn collega puntjepuntje zijn", maar ik eigenlijk denk: stomme mongool, tyf een end op, moet ik nou voor de 35.000e keer zeggen dat ik dat niet meer doe, luisteren is ook een vak (en dan met nog veel meer scheldwoorden erin). Uiteraard zeg ik dat niet hardop, maar ik schrik dan wel van mijn eigen gedachten.

Ook merk ik dat ik vreselijk ongeduldig ben met collega's waaraan ik leiding geef. Er worden soms fouten gemaakt, da's logisch, maar waar ik vroeger rustig even ging polsen wat er precies gebeurd was en hoe we het de volgende keer anders aan zouden kunnen pakken, denk ik nu: ongelooflijke teef, kom je uit een ei ofzo, moet ik nou echt álles 20 keer uitleggen (ook hieraan worden in gedachten nog veel meer ziektes en scheldwoorden toegevoegd).

Nouja, dit zijn maar voorbeelden van gedachten. Gedachten die ik voor me zelf hou en waar ik me voor schaam. Ik weet dat ze buitenproportioneel zijn en niet gaan over wat er gebeurt, maar over iets dat zich in mij heeft opgebouwd.

Ondertussen zit er zo'n spagaat in wat ik dan denk en wat ik uiteindelijk zeg (ik blijf kalm en begripvol praten), dat het voelt alsof ik vreselijk op mijn tenen loop en ieder moment kan ontploffen.

Dit ontaardt in vloek-, scheld- en huilbuien thuis, voornamelijk tegen mezelf en dingen die vallen (borstels en pannen moeten het flink ontgelden).

Ik merk ook spanning in mijn lichaam, zit te trillen terwijl ik dit typ.

Heb al enkele keren aangegeven bij mijn lg dat de werkdruk te hoog ligt, maar eigenlijk vertrouwt hij er volgens mij wel op dat ik zelf met een oplossing kom. En dat lukt me niet. Ik kan alleen nog in problemen denken lijkt het wel.

Heb morgen een gesprek met hem gepland, heb reeds aangegeven dat de spanning me teveel wordt en dat ik hierbij hulp nodig heb.

Hij antwoordde kort dat hij verbaasd was, want zij (het mt) zijn heel tevreden met me.

Dat antwoord maakte me alweer woest en ik had eigenlijk de neiging terug te zeggen: "WTF is dat voor opmerking? Ik zeg dat ik bijna omval en jij zegt dat je anders heel tevreden met me bent??? Dat slaat toch nergens op! Het moest er GVD nog bij komen dat ik me hier 3 slagen in de rondte werk en dat je niet tevreden met me was, eikel!"

Dat heb ik uiteraard niet teruggemaild, maar ik ben bang dat ik morgen in het gesprek toch uitbarst.

Misschien hebben jullie nog tips voor me?



Tis een lange egopost geworden , ik heb respect voor hoe iedereen hier elkaar een hart onder de riem steekt. Ik zou dat ook graag willen doen, maar het ontbreekt me even aan de energie daarvoor (voel me ook heel egoistisch de laatste tijd...).



Pfff. Lucht even op. Denk ik.

Esli, ik vind het lastig om je goeie tips te geven, ik moet zelf ook met mijn leidinggevende in gesprek en zie daar enorm tegenop. Ik krijg zelf hulp om dit gesprek t.z.t. aan te gaan.



Mijn -misschien voor de hand liggende- tips zouden zijn:

-blijf rustig, probeer je emoties in toom te houden om te voorkomen dat je dingen gaat roepen waar je later spijt van krijgt

- zet voor jezelf op papier wat je wel en niet wilt melden, en neem dat desnoods mee als spiekbriefje

- geef aan dat je blij bent te horen dat ze tevreden over je zijn, maar dat dat compleet los staat van hoe jij je voelt op het werk. Jij loopt op je tenen en houdt dit niet lang meer vol, en dat je je werk goed doet heeft daar geen ruk mee te maken.



In ieder geval veel succes en denk goed om jezelf

Hier een redelijke dag trouwens, erg lang in bed gelegen omdat mn lijf ontzettend moe voelde. Ik vond wel dat ik eruit moest gaan omdat ik in mn hoofd heb dat dat niet 'kan', zolang in bed liggen.... maar dan is er toch een stemmetje dat zegt: je moet niks, doe wat goed voelt... dus toch maar even blijven liggen.

Heb vandaag wel drie wasjes gedraaid, vond ik al heel wat. Toen vriend thuis kwam van het werk zijn we samen even naar de supermarkt gelopen voor wat boodschapjes. Jaja, ik ben naar de winkel geweest! En het ging prima eigenlijk. Zijn al met al nog geen uur uit de deur geweest, maar toch. Thuis aangekomen weer lekker met z'n tweeen op de bank en vent heeft heerlijk pannekoeken voor me gebakken.

Morgen wil ik wat was opruimen en een stofzuiger door het huis halen, en weer samen met vriend een blokje om. (en ik blijf het bizar vinden dat dit nu al hele opgaven voor me zijn, terwijl ik een paar weken terug nog als een stoomtrein door het leven raasde)



Toffe, ben je dag wat doorgekomen? Hoe is het met je rug?



Annemie, klinkt als een heftig gesprek bij de psych... heeft het je opgelucht of juist niet?



Ik ben even kwijt wie er nou zo'n oorpijn had, was dat Annemie of Abc? Hoe gaat dat nu?

Hoi Esli: Als eerste: Welkom. Wat rot dat je je zo in een spagaat voelt, maar wel heeeel erg herkenbaar. Zeker de gedachten die je beschrijft en het ongeduld in je hoofd, zouden mijn verhaal kunnen zijn. Ik denk ook wel dat je voor jezelf de juiste conclusie trekt, dat het op deze manier niet goed gaat met je.

Ik denk dat je morgen heel eerlijk zijn, en echt op tafel moet leggen dat het je teveel word. Want ik denk dat het laatste wat je wil is, dat je een van je medewerkers om zijn/haar oren geeft wat nu in jou hoofd zit. Is het een idee om even afstand te nemen, misschien nu nog niet direct door je ziek te melden, maar heb je nog vakantiedagen?

En ik zou een afspraak maken met een psycholoog, bij mij was die enorme boosheid zowel naar anderen als naar mezelf echt een gevolg van een berg verdriet. Door dat in te zien, en er op een andere manier mee om te gaan, heeft het ook veel meer rust in mijn hoofd gekregen, en zijn het alleen af en toe de pannen nog die het moeten ontgelden.

Sterkte morgen, laat je weten hoe het afloopt?

Marriss: We waren gelijk aan het schrijven. het gesprek met de psych was heel dubbel, met mijn verstand kan ik er wel wat mee, maar met mijn gevoel weer helemaal niet. Maar ja, maandag bij pmt weer maar eens over hebben. Ik heb vanmiddag ook weer een poos liggen slapen op de bank. Het vraagt gewoon enorm veel energie. Scheelt ook wel dat ik ruim een half uur moet rijden voor ik er ben.

Morgen laatste controle bij de gyn. Weer een stukje afsluiten.

Jij kan het niet laten om te plannen he? Dat je nu weer al een dagindeling voor morgen aan het maken bent. Probeer eens een dag het leven te nemen zoals het komt.

Toffe: Misschien is het wel goed om uit te spreken wat in je hoofd zit. Vragen staat vrij hoor. En als je het niet op het forum wil doen, mag je me ook mailen.



Ik zou het zeker aangeven richting de arbo wat de psycholoog zegt. Dus niet: van de psych mag ik niet werken. Maar: het gaat nog steeds echt niet goed met me, en ik heb er over gesproken met de psycholoog, en die gaf het advies dat het waarschijnlijk beter voor mij is om nog even afstand te nemen van de werkvloer, mede gezien het belastende contact met lg.



Wat jij zegt over een planning maken, herken ik heel erg. Ik was ook zo, ik raakte helemaal in paniek als ik een dag had waarop ik niks afgesproken had, ik bleef dan ook het liefst een hele dag op mijn bed liggen. Nu ben ik er inmiddels achter, dat het niet anders is dan vluchten. Bezig blijven, zodat je niet na hoeft te denken over jezelf, of slapen dan hoef je ook niet na te denken.

Jullie opmerkingen over het plannen ga ik even laten bezinken Ik ben inderdaad een planner én een controlfreak. Maar is stofzuigen ook plannen? Het is stoffig in huis en ik vind al twee dagen dat het moet gebeuren maar stel het steeds uit... nu dus tot morgen, maar als ik het dan niet zie zitten, mag het van mezelf ook vrijdag, aardig ben ik he?!



Toffe, ik ben zo nuchter als wat en geloof dan ook voor 0% in de goden verzoeken of bijgeloof, dus wat mij betreft mag je het hier neerplempen hoor!



En ook mijn mail adres mogen jullie heus gebruiken (marrissie @ live .com ) ik vind het soms juist wel lekker om me even met andermans dingen bezig te houden ipv alleen met mn eigen sores... en dat bedoel ik niet zo dat ik blij ben met jullie sjit, maar het is voor mij én afleiding én het geeft me een goed gevoel als ik een ander kan helpen. Geldt ook nog voor jouw probleem Abc!



Vriend maakt het bed op, kruip zo lekker in een vers gewassen bedje, heerlijk.

Gadverdarre, ik heb ze zo weird gedroomd dat ik er niet meer van kan slapen...ik zat lekker thuis op de bank met mn vriend, kopje thee, koekje, lekker tegen elkaar aan, beetje knuffelen....en mijn vriend was... Mijn leidinggevende!! Aaarrggh!! Dromen zijn bedrog maar ik krijg dat beeld momenteel niet van mn netvlies

En nee, mijn lg is alles behalve aantrekkelijk, brrrr, moet er echt niet aan denken!

Er is heel veel geschreven en ik weet niet of ik alles onthouden heb, dus als ik ergens niet op reageer is dat geen onwil, maar gewoon een gebrek aan geheugen.



Annemie,

Je zegt tegen mij dat ik streng ben voor mezelf, maar volgens mij ben jij zelf ook heel streng voor jezelf. Je moet jezelf niet de schuld geven van je burnout. Je hebt veel meegemaakt, altijd doorgezet en bent je eigen grenzen telkens weer over gegaan. Doorzetten is goed, maar op een gegeven moment kun je ook overdrijven en dan gaat het fout. Dat heeft niks met schuld te maken, dat is een combinatie van karakter en omstandigheden waar jij niks aan kunt doen. Je bent nu heel hard met jezelf bezig en dat is heel moeilijk, maar ook heel knap van je dat je de confrontatie aangaat.



Toffe,

Dat je niet wilt huilen waar je kinderen bij zijn snap ik. Soms kan dat wel goed zijn zodat zij ook leren dat huilen niet erg is en dat ook volwassenen wel eens verdrietig zijn en huilen, maar ik zou het zelf ook niet zo snel doen denk ik. Heb je 's avonds nog even lekker uitgehuild bij je man?

Balen dat de kat nu net op een dag dat jij niks wou er zo'n bende van gemaakt heeft. Wel lekker dat je huis weer schoon is. Ik hou ook helemaal niet van schoonmaken, maar met muziek erbij en dan lekker (vals) meezingen is het nog wel te doen. Opruimen vind ik wel leuk, maar stoffen, stofzuigen en poetsen vind ik echt saai en nutteloos.

Dat je baas nu contact heeft opgenomen is in ieder geval een eerste stap. Een kleintje, maar goed het begin is er. Misschien heb je hem toch aan het denken gezet met je mail.



Je mag van mij alles hier neerzetten en als je het toch kwijt wil, dan heb je mijn email adres, maak er gebruik van als je wilt.



Marriss,

Ik was/ben ook een planner, maar ik merk wel dat ik mezelf daarmee verplichtingen opleg en als ik dan iets niet gedaan heb dan voelt dat als falen. Ook als ik het stofzuigen drie dagen uitstel. Ik probeer nu dus ook niks meer te plannen. Ik weet wel dat er bepaalde dingen zijn die moeten, maar als het vandaag niet wordt, dan kan het morgen of anders volgende week ook wel. Ik bedenk nu net dat ik voor 12 uur het ziekenhuis had moeten bellen, dat is dan wel weer jammer dat ik dat vergeten ben. Volgende week dan maar.



Ik was degene met oorontsteking. Het gaat al een stuk beter. De pijn is nu helemaal weg, er komt bijna geen troep meer uit en mijn gehoor komt heel langzaam terug.



Esli,

Hoe was je gesprek? Is het goed gegaan? Als ik je verhaal zo lees dan schik ik daar best van. Klinkt heel heftig, als of er heel veel woede in je zit. Misschien kun je dit een keer aan je huisarts voorleggen. Het lijkt me niet goed om hier mee rond te blijven lopen. De bom gaat een keer barsten en dat kun je misschien nu nog enigszins sturen.



Ik ben heel moe vandaag. Ik merk dat ik toch wel een drukke week heb gehad, waar in ik ook emotioneel wel het een en ander te verwerken heb gekregen. Van de week belde mijn zus me om te vertellen dat ze weer zwanger is (ze heeft al twee kinderen) en gister vertelde mijn nichtje dat ze zwanger is. Dat komt dan bij mij toch wel hard aan. Mijn nichtje is net zo oud als ik (we schelen maar drie weken). Ik ben heel blij voor mijn zus en voor mijn nichtje, maar het doet me toch wel meer dan ik wil. Op de een of andere manier word ik er heel moe van om over hun zwangerschap te praten, heeft dus toch wel impact. Van mijn zus wist ik dat ze graag een derde wilde en was ik er dus op voorbereid, maar de echofoto die mijn nichtje me gister gaf was toch wel even een verrassing.



Sporten ging ook heel slecht vanmorgen. Ik was echt zo moe na het fietsen dat ik bijna ik tranen was. Kon me net inhouden en heb daarna maar even een extra lange pauze genomen en geen cardio meer gedaan.

Abc: Dank je dat je me weer even terug fluit, je hebt gelijk ik weet het. Het blijft frustrerend, mijn hoofd wil nog steeds zo graag, maar ja de rest werkt niet mee.

Jammer dat je vanmorgen zo moe was, maar ik denk dat de emotionele achtbaan waar je nu even in zit, er zeker ook mee te maken heeft. Weet je zeker dat je morgen gaat werken?



Marriss: Dat je deze dromen hebt, is voor mij ook heel bekend hoor, dan kan je zien hoeveel dat je er mee bezig bent. Verder wel een goede dag gehad?



Toffe: Was je dag beter dan gisteren?



Esli: Hoe is je gesprek gegaan?



Lief en Glendoria: Hoe is het bij jullie?



Ik ben vanmorgen voor de laatste keer bij de gyn geweest. Alles was goed. Ben amper 5 min. bij hem binnen geweest, maar was er wel een hele morgen mee kwijt, om er te komen en weer naar huis te gaan. Maar ja dat is nou eenmaal als je naar een acz gaat, die zijn wat verder weg.

Wat wel leuk was, dat hij ook echt kon zien dat het echt de goede kan op gaat met me, hij zei ook: je straalt helemaal. Ik heb wel een goede band met hem, hij heeft me ook meegemaakt op mijn moeilijkste momenten. Toch wel een vreemde gewaarwording, dat ik hem nu waarschijnlijk nooit meer zal zien.

Ben een poosje niet geweest. Het gaat hier met ups en downs. Ik merk dat het af en toe moeilijk is om geen lelijke dingen te denken over anderen, zoals Esli ook schrijft. Vandaag voel ik me ellendig, voor het eerst sinds een week ofzo. Echt ellendig. En aan het eind van de dag kom i ker dan achter dat ik weer in week drie van de pil zit. Dus ik heb òf last van PMS (nooit gehad) òf ik heb last van de hormonen in de pil.



Van annemie:

Ik ben vanmorgen weer naar de psycholoog geweest. We hebben het over verlies gehad, en dan met name het verlies van mijn gezondheid. En dan ben ook ik veel te hard voor mezelf. Want het is toch mijn eigen schuld dat ik nu een burnout heb? Het ongeluk kon ik niks aan doen, de hartstilstand ook niet. Maar ik was wel degene die door is gegaan en altijd de lat ontzettend hoog gelegd heb, en dat ook altijd van een ander verlangd heb. (ik ben ook niet altijd de makkelijkste lg geweest). Dus het is nu mijn eigen schuld dat ik een bo heb. Zij heeft op me in zitten praten en geprobeerd me in te laten zien dat ik juist ontzettend trots opmezelf moet zijn, dat ik zover gekomen ben. Maar ja stiekem denk ik dan nog steeds maar ik ben wel een verliezer, want anders was ik nu wel gewoon op mijn werk.

Oh bah wat herkenbaar. Als je maar jezelf de schuld kan geven he, het is bijna alsof ik het erom doe af en toe, de schuld zoeken. Alsof ik slachtoffer van mijn eigen stomme schuld ben ofzo, en dan meer recht heb om in mijn verdriet te zwelgen. Ofzo.

Lief: Fijn om weer even wat van je te horen. Het kan idd heel goed zijn dat hormonen een rol spelen. Ik denk dat het bij iedere vrouw wel een rol speelt, maar als je tegen een burnout aan zit, het nog tig keer harder aankomt.

We zijn ook allemaal hetzelfde he, dat we de schuld bij ons zelf neer leggen. Niet doen, zoals abc ook al zei je hebt geen schuld, het overkomt je. Geef troost aan jezelf, je verdient het.



Toffe Meis ik zit met kippevel en tranen in mijn ogen. Het is zo herkenbaar wat je schrijft. Gelukkig ligt het voor mij achter me, maar ik weet nog zo goed hoe het voelde. Je hoef jezelf niet te veronstschuldigen, je mag zeggen dat het even niet meer hoeft voor je.

Ik gaf het vorig jaar aan met windkracht. Misschien heel maf verhaal hoor, maar ik zal het proberen uit te leggen. Ik zei: het is windkracht 12 in mijn hoofd, een enorme herrie en rondvliegende dakpannen en losse takken. Ik wilde niet dood, maar ik zag wel iedere mogelijkheid om dood te gaan. Als ik langs het water liep vroeg ik mezelf af hoe het zou zijn om er in te lopen. Als ik langs een boom liep, keek ik welke tak er dik genoeg zou kunnen zijn.

Die gedachten kosten me zoveel energie, en ik was zo bang om echt gek te worden. De medicijnen hebben mij toen wel geholpen om het weer terug te brengen tot windkracht zes. Dan heb je nog wel behoorlijk onrust in je hoofd, maar geen rondvliegende dakpannen, dus niet meer van die vreemde gedachten. Snap je het nog?

De gesprekken die ik gehad heb, hebben me nog verder geholpen en ik denk dat ik nu nog maar op windkracht 3 zit.



Ik vind het wel heel eng om dit nu voor jullie op te schrijven, omdat ik toch bang ben dat jullie mij misschien nog steeds gek vinden.

Maar toch schrijf ik het op, omdat het misschien wat voor Toffe kan betekenen.



Wel heel vervelend trouwens toffe dat er weinig tegen je gezegd is, misschien kan je het een volgende keer zelf bepreekbaar maken, in de trant van: ik baal er zo vreselijk van dat ik nu al een aantal weken thuis zit, ze moeten dan wel reageren. En voor heel veel mensen is het idd angst hoor, dat ze niet weten hoe dat ze er mee om moeten gaan.



Sterkte, morgen bij de huisarts, en ik denk dat je de juiste beslissing gaat nemen.

toffe, wat naar dat je zulke gedachtes hebt. En helemaal dat je je niet kunt herinneren dat er tijden zijn geweest dat je het leven wél echt leuk vond.... vind het echt heel naar om dit van je te lezen... Heb je dit ook besproken met de psych en is dat misschien de reden dat ze je ad adviseert? Ik kan me voorstellen dat je twijfelt over ad, maar als je je zo voelt en zo denkt, dan is het misschien toch niet verkeerd om het toch te proberen... want op deze manier is het ook niet leuk voor je.



Abc vertelde laatst over de boeken van Carien Karsten, in 30 dagen uit je burnout en omgaan met burnout. Beide heb ik voor een paar euro op marktplaats gekocht. Eerstgenoemde heb ik al wat in zitten lezen, de andere nog niet, komt nog wel. Maar in dat boek wat ik wél heb doorgebladerd, stond iets wat ik wel interessant vond. Ik weet niet meer precies hoe ze het noemde, maar het kwam erop neer dat je 50 (!!) dingen moest opschrijven waar je van kan genieten. En dat kunnen hele kleine dingen zijn: een bloemetje kopen voor jezelf of iemand anders, een kaartje sturen naar iemand die het moeilijk heeft, uit eten gaan met een vriendin, fietsen in het bos, een strandwandeling, naar de sauna, met een leuk tijdschrift in bad gaan liggen, etc. etc. En niet alleen dingen waar je nu van kan genieten (want dat zullen er misschien niet zoveel zijn) maar vooral ook dingen waar je vroeger / voor je burnout van kon genieten. En stap 2 is natuurlijk om te proberen om elke dag 1 van die 50 dingen te kunnen doen....



Hier een redelijke dag. Weer lang in bed gelegen, ik kon niet meer slapen na mn nare droom, maar mn lijf voelde zooo moe dat ik er ook niet uit kon. Mn broer is nog even op de koffie geweest, en later kwam mn schoonmoeder. Onaangekondigd (hou ik niet zo van momenteel) en met... mn kleine neefje en nichtje van 4 en 1 jaar oud hele lieve kids, maar ik kon het echt even niet hebben... ze maken enorm veel lawaai en ze rennen de hele tijd, gelukkig bleven ze niet lang maar had daarna wel weer enorme hoofdpijn.



Verder zit ik te twijfelen of ik een abbonement op de sportschool zal nemen. Is deze week een actie dat er geen inschrijvingskosten zijn. Maar aan de andere kant: misschien doe ik mn eigen teamsport wel weer over een paar weken... of misschien werk ik wel weer over een paar weken... dan is het ook weer zonde van het abbonement. Pfff, waar je je al niet druk over kan maken he.



Lief, kl*te dat je je zo kl*te voelt. Maar heeft het wel met hormonen te maken denk je? Als je daar anders ook nooit last van hebt, waarom nu dan wel denk je? Het kan toch ook van alle spanningen komen? Ik wil je niets aanpraten hoor, maar ik probeer even realistisch te zijn... In ieder geval hoop ik dat je je morgen weer iets heppie-er voelt.



Ik ga naar bed. Truste allemaal!

Xpost met Annemie...

Ik vind je helemaal niet gek, integendeel!

Dergelijke gedachtes lijken me erg verwarrend.... heb ze zelf gelukkig niet zo. Denk wel eens als ik in de auto zit en er komt een vrachtauto van de andere kant, wat nou als ik ineens het stuur naar links gooi en frontaal tegen de vrachtauto aanknal?? Maar die gedachtes heb ik altijd al, maar dat is meer in de zin van 'wat zou mn leven kunnen veranderen / eindigen door één simpele ruk aan het stuur'.... en dat is toch wel anders dan hoe jullie het beschrijven.



Ik vind je windkrachtverhaal heel treffend trouwens!

Toffe,

Wat herkenbaar wat je schrijft over het leven niet leuk vinden. Ik wou eigenlijk alleen nog even snel bijlezen voor ik naar bed ging, maar ik moest hier even op reageren. Ik snap heel goed wat je bedoelt. Ik vind/vond het leven ook al heel lang geen klap meer aan, maar kan me eigenlijk ook niet herinneren dat dat ooit anders geweest is. Ik merk wel dat ik me nu beter begin te voelen, maar dat het evenwicht wel heel wankel is.



Toevallig had ik het er vanmiddag met mijn zus nog over dat ik me wel kon voorstellen hoe iemand tot zelfmoord kwam. Ik weet niet hoe we op dat onderwerp kwamen, maar zij schrok daar best van. Ik zou het nooit doen (denk ik nu) maar toen ik echt nog veel dieper in mijn burnout zat vond ik het leven echt helemaal niks aan. Verstandelijk wist ik wel dat ik veel leuke dingen en mensen had om van te genieten en voor te leven, maar emotioneel kon het me niks schelen.



Wat jammer dat je collega's niks tegen je gezegd hebben. Het zal voor hun ook lastig zijn en moeilijk omdat ze misschien niet weten hoe ze er mee om moeten gaan. Maar dan kunnen ze toch op zijn minst hallo tegen je zeggen dan dan eerlijk zeggen dat ze niet goed weten wat ze tegen je moeten zeggen.



Annemie,

Jammer kan dat soms zijn he, dat je afscheid moet nemen van een fijne arts. Je bent blij dat je hem niet meer nodig hebt, maar tegelijk weet je ook dat je hem zult gaan missen. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Ik heb nu ook een hele fijne nefroloog (nierspecialist) die me maar hoeft aan te kijken en weet hoe het met me gaat. Ik zal echt balen als hij ooit weg gaat.



Graag gedaan hoor, je terug fluiten. Op de een of andere manier kunnen we elkaar heel goed terug fluiten, maar onszelf nog niet altijd.



De emotionele achtbaan is deze week inderdaad wel heftig. Ik denk wel dat ik ga werken morgen. Ik heb vandaag de hele dag verder niks actiefs gedaan. Alleen twee keer een uur met mijn zus aan de telefoon gehangen en vanavond twee uur bij een vriendin zitten kletsen en dat heeft me wel heel goed gedaan. Ik kan bij haar goed mijn verhaal kwijt ze snapt me heel goed. Zij is ooit overspannen geweest en heeft ook medische hulp nodig gehad om zwanger te worden, dus kon goed met haar praten.

We zitten allemaal tegelijk te reageren nu.



Annemie,

Ik vind je vergelijking helemaal niet raar en ik vind jou al helemaal niet gek. Ik snap precies wat je bedoelt, ik heb ook heel vaak gedacht als ik in de auto zat 'wat zou er gebeuren als ik even een stukje naar links stuur en die auto raak die me tegemoet komt'. Ik vind je vergelijking dus helemaal niet raar, ook die van die storm in je hoofd niet, dat heb ik ook heel vaak gezegd dat ik chaos en storm in mijn hoofd heb. Een collega zei ooit toen we een overleg hadden waarin we gingen brainstormen over iets volgens de uitnodiging iets over hersenstormen en dat woord kwam zo hard bij me binnen. Dat was precies het woord voor wat ik voelde in mijn hoofd.

Ooh, Marriss is er ook. Die posts had ik nog even gemist.

Ik kon ook geen 50 leuke dingen bedenken hoor. Dat kan ik nog steeds niet en dat zal ik volgens mij ook nooit kunnen. Ik kom misschien tot 5 of hooguit 10 die ook echt haalbaar zijn, maar die dingen kan ik nu dan ook echt weer van genieten (een boek lezen, of zelf maar een boek kopen bijvoorbeeld. Ik heb deze week al drie nieuwe boeken gekocht.).



Een abonnement op de sportschool lijkt me nu niet echt verstandig, dan leg je jezelf weer een verplichting op en dat lijkt me nu nog niet echt het geschikte moment. Als je graag toch wilt sporten zonder dat anderen afhankelijk zijn van jouw deelname zou je ook kunnen gaan hardlopen of fietsen. Dat kost geen geld en geeft je geen verplichtingen.



Die heftige dromen herken ik ook, daar heb ik ook veel last van gehad. Kon heel levendig zijn en heel bizar soms.



Niet echt een slimme actie van de schoonmoeder. Lief dat ze aan je denkt, maar niet ver genoeg door gedacht. Heb je tegen haar gezegd dat dit nu nog te druk voor je is en dat je liever hebt dat ze even belt vantevoren?



Nu is het echt bedtijd. Welterusten allemaal.

Ik heb nog niet zolang geleden een familie lid verloren door zelfdoding, en word heel boos als iemand hem daarom egoistisch of laf noemt...ik mis hem enorm en vind het heel erg voor zijn gezin, maar boos...nee, dat ben ik niet. Ook al heb ik geen idee van zijn redenen om deze keuze te maken (niemand, ook zijn vrouw en kinderen hebben geen idee, en dat maakt het wel heel moeilijk om het te verwerken)



Nog een vraag voor het slapen gaan, ik heb enorm zere benen. Het is spierpijn, in beide benen, boven en onder, voor en achter kant. Nou heb ik dit vaker gehad, maar dan had ik of 15 km hardgelopen, of zware griep. Nu heb ik beide niet. Herkent iemand deze klachten? Kan het ermee te maken hebben of zal het los van elkaar staan, wat denken jullie?



Het sportschool verhaal kom ik morgen even op terug, daar moet ik even over nadenken.



Toffe, succes morgen