Burnout?

Ik heb het gezien en geantwoord. voor jou.

Ben weer terug. Was eigenlijk best ok. Had de zakdoeken mee, maar waren niet nodig. Het was natuurlijk nog vrij oppervlakkig, ze wilde eerst wat algemene dingen van me weten over mn werk, de situatie, wat er allemaal is gebeurd, mn thuissituatie, hoe mn dag eruit ziet, etc. En ze heeft me een paar praktische tips gegeven, en een paar opdrachtjes. Ik mag bijv. 2x per dag piekeren, en moet dan opschrijven waar ik over pieker. Verder een geniet-lijst (volgens mij heeft ze dat van Carien Karsten gestolen, stond ook in haar boek ) met allemaal kleine dingetjes waar ik vroeger van kon genieten. En dan moet ik elke dag één ding doen van die lijst. Dat moet overigens wel haalbaar zijn. Een dagje winkelen in de stad kon ik vroeger van genieten, nu moet ik er niet aan denken, maar wie weet dat het over een paar maanden wel weer lukt.



Verder wat praktische dingen zoals:

- veel water drinken -> afvalstoffen kwijtraken

- weinig vlees -> moeilijk te verteren, kost je lichaam energie

- koolhydraten eten zoals pasta

- na het avondeten niets meer eten

- langzaam naar de nacht toe werken, dus savonds nog wat ontspannends doen en niet tot middernacht spannende film kijken

- veel naar buiten, hoofd legen. Bewust naar dingen kijken, dus bijv. echt denken: 'ik zie een boom met mooie rode bladeren', zodat je met je hoofd met de natuur bezig bent en niet met andere dingen (zoals mn werk)



We gaan ook nog wat meer met mij als persoon bezig: hoe heeft het nou zover kunnen komen? Hierin is mn karakter ook al kort aan bod geweest vandaag.... ik ben bijvoorbeeld -heel verassend- een controlfreak, kan niet delegeren, perfectionistisch en leg de lat hoog voor mezelf. Hier zal iets in moeten veranderen, om te voorkomen dat ik weer in deze situatie terecht kom, daar gaan we ook nog mee aan de slag.

Heb er wel een goed gevoel bij!



Abc, ik had er nog niet op gereageerd, maar ik kan me zó goed voorstellen hoe het voelt dat je zus en nichtje zwanger zijn... dat is zo'n rotgevoel! In die zin: je gunt het ze van harte, maar toch is er ook altijd dat stemmetje: 'wanneer ben ík nou eens aan de beurt?' en dat stemmetje begint weer een stuk harder te roepen als mensen in je omgeving zwanger zijn. Die jaloerse gevoelens zijn heel moeilijk om mee om te gaan, omdat ze eigenlijk ook een beetje 'verboden' zijn: je gunt het je zus en nichtje enorm, dus waarom dan toch die jaloerse gevoelens...

Het lukt me vandaag niet zo goed om het mooi te verwoorden, maar je snapt me vast. In ieder geval snap ik jou heel goed



De MW (ze noemde zichzelf maatschappelijk werkster, dus die term gebruik ik ook maar) vroeg nog of wij een kinderwens hebben. Ik begon te blozen (stom he!!) en dat benoemde zij. Ik dacht dat zij via mn huisarts op de hoogte was van onze wens, en het daarom vroeg. Dat bleek niet zo te zijn. Ik gaf aan dat we al twee jaar bezig zijn... dat onderwerp zal vast nog wel vaker aan bod komen. Ze gaf aan dat het best (onbewust) zo kan zijn dat ik me volledig op mn werk heb gestort de laatste tijd, om maar niet teveel bezig te hoeven zijn met het verdriet dat ik nog steeds niet zwanger ben. Ik heb dat gevoel zelf niet, maar misschien zit er wel een kern van waarheid in, ik weet het niet...



Toffe, ik weet niet wat er aan de hand is, maar je klinkt van slag. Is het wel goed om het gesprek met je BA aan te gaan nu je nog zo in de emotie van het andere gesprek zit? Ik hoop dat het allemaal lukt... in ieder geval een , volgens mij kan je die wel gebruiken.



Oh ABC, ik ben wel retebenieuwd welk DS spelletje dat was, heb ook zo'n ding maar gebruik 'm momenteel vrij weinig.



En nog iets wat mijn MW zei over sporten in de sportschool: doe vooral rustig aan! Sport altijd onder je grenzen. Je kunt ook een hartslagmeter aanschaffen en zorgen dat je hartslag altijd onder een bepaalde grens blijft, om te voorkomen dat je toch te hard van stapel loopt.

Marriss,

Klinkt goed, je verhaal over de mw. De onderwerpen zijn hetzelfde als ik bij de psycholoog bespreek. De conclusies over mijn persoon, zijn ook ongeveer hetzelfde als die van jou. En volgens mij geldt dat voor bijna iedereen hier.



Ik snap wat je bedoelt hoor, over die zwangerschappen. Jij zult wel precies hetzelfde hebben. Het is bij niet eens zozeer jaloezie, maar meer dat ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt word, dat het bij ons nog een heel gedoe zal worden en alle 'romantiek' eraf is. Ik ga er nog steeds vanuit dat het gewoon gaat lukken, het was leuk geweest als het nu al gelukt was zodat er niet te veel leeftijd verschil was tussen de neefjes en nichtjes, maar het is niet anders. Over het algemeen heb ik er vrede mee, maar soms kan het ineens heel hard uit het niks binnenkomen. Zaterdagmiddag zat ik tv te kijken en ineens uit het niks was het besef van die zwangerschappen er en heb ik even goed zitten huilen erom.



Ik heb Professor Layton en de Verloren Toekomst gespeeld. Dat is het derde deel uit de serie van Professor Layton en ik vind die spelletjes echt geweldig. Je moet allerlei puzzels oplossen om uiteindelijk het grote overkoepelde mysterie op de te lossen. Je kunt de delen allemaal afzonderlijk spelen, het is niet echt nodig om ze op volgorde te spelen. Er zijn wel een aantal figuren die in elk deel terug komen, maar die worden elke keer wel weer geïntroduceerd. Mijn DS ligt ook het grootste deel van de tijd ongebruikt in de la, maar voor dit spel komt hij eruit. Dit zijn ook de enige spellen op de ds die ik ooit uitgespeeld heb (wel met wat hulp van de walktrough op internet trouwens, sommige puzzels zijn gewoon te moeilijk). Die walktrough is ook wel handig soms om toch even de originele Engelse tekst van de puzzels te lezen, de Nederlands vertaling is niet altijd helemaal duidelijk (en bij één puzzel gewoon echt fout, ik wist het antwoord zeker maar toch was het fout, dus toch maar even opgezocht en bleek dat in de Engelse versie over een verbinding van rechtsboven naar linksonder gesproken werd en in de nl van linksonder naar rechtsonder).

Oohh is deel 3 uit van prof. Layton? Dat wist ik niet, leuk! Vond deel 1 & 2 ook geweldig. Eens even kijken of ik die kan downloaden (heb zo'n R4 kaartje)



Het is inderdaad kl*te om te moeten beseffen dat het bij jou niet zo vanzelfsprekend is als bij een ander. Ik had altijd wel een gevoel dat ik niet heel makkelijk zwanger zou raken, maar dat het zó problematisch zou zijn had ik ook weer niet verwacht. En ja, ik heb zelf wel altijd jaloerse gevoelens als ik weer iemand in mn omgeving hoor die zwanger is... Leuk voor diegene denk ik dan, maar ikke wille oohoook!!!

Oh, ik had jouw berichten nog niet gezien Toffe.



Wat onbeschoft om zo'n houding te tonen zeg! Kan me voorstellen dat je daar enorm kwaad over bent, wat een lef. Was het alleen zijn houding of heeft hij ook dingen gezegd waaruit dat bleek? Heb je na afloop van het gesprek ook aangegeven dat je teleurgesteld was of lukte dat even niet? Niet over je heen laten lopen hoor! Zet 'm op.

Mijn vriend wil me ook al aldoor aan Zelda hebben, volgens hem lijkt dat inderdaad ook op Layton. We hebben het spel al liggen, maar ik was na tien minuten al zo gefrusteerd door dat spel dat ik het toen weer weggelegd heb. Ben nu sowieso veel rustiger, dus misschien nog wel een idee om weer eens te proberen.



Mocht je hulp nodig hebben bij sommige puzzels, op deze sites staan alle antwoorden. Kan heel handig zijn.

Walktrough Layton 1

Walktrough Layton 2

Walktrough Layton 3



Veel plezier met spelen straks. Ik ga zo ook nog even verder, heb het spel dan wel uitgespeeld, maar heb toch wel veel puzzels gemist en die ga ik nog zoeken (mbv de walktrough kun je zien waar de puzzels zitten die je nog niet hebt gevonden).



Ik ben nu met werk bezig, maar het systeem op de thuiswerk faciliteit is zo traag dat het niet echt opschiet. Moet elke keer zolang wachten als ik een nieuw bestand wil openen, is niet echt bevorderlijk voor de productiviteit op werkgebied. Wel productief voor de reacties hier, elke keer als ik op een nieuw bestand moet wachten kijk ik hier even naar nieuwe reacties.

Grrr, nu is de verbinding met mijn werk helemaal weg. Ik had het laatste stuk nog niet opgeslagen, dus kan nog weer opnieuw beginnen ook. Dat wordt dus morgen op het werk. Ga me er nu niet langer aan ergeren.



Ik pak mijn ds erbij en ga de laatste puzzels zoeken .

Toffe,

Super, gefeliciteerd. Geniet van je rust, hopelijk krijg je nu de ontspanning die je verdient en waar je recht op hebt.

Gefeliciteerd klinkt eigenlijk heel stom, maar je begrijpt vast wel wat ik bedoel.

Toffe, een hele dikke van me! Je hebt beste een heftige dag achter de rug zo te lezen aan je verhaal! Hopelijk kun je alles de komende weken los laten. Succes meid!



Ik weet niet meer wie er allemaal schreef over de zwangerschappen van vriendinnen/nichten en collega's. Maar ik begrijp dat een aantal van jullie met kinderen bezig zijn en dat het niet lukt om zwanger te raken. Ik wil jullie daarvoor ook een dikke geven, omdat ik ook heel goed weet hoe jullie je voelen. Wij zijn niet met kinderen krijgen bezig, maar ik heb wel al heeeel lang (jaren) een kinderwens. Deze kinderwens is door omstandigheden en keuzes in ons leven behoorlijk opgeschoven. Wij zijn bezig om ons droomhuis te verwezenlijken en zoals jullie al konden lezen, kunnen we er bijna in wonen. Dit heeft al 5 jaar geduurd en ben inmiddels 31 (net hoor) jaar. Als we er in wonen, kunnen we nog niet beginnen met kinderen krijgen. Dit omdat naar ons gevoel en idee het niet te combineren valt met verbouwen en we willen er binnenkort toch wel vanaf zijn! Dus we zetten nog stug door! Als we over aantal jaar met kinderen bezig gaan, willen we dat in alle rust doen. Daarnaast heb ik een groot probleem wanneer ik ongesteld moet worden en sinds vorig jaar heb ik de mirena. Dit was mijn laatste redmiddel. Ipv. buikpijn heb ik enorme pijnaanvallen in mijn endeldarm. (het kan allemaal spanningen zijn, want ze konden niets vinden, dus dat hoop ik dan maar). Ik ben ook bang voor wat ik straks moet mee maken als we proberen zwanger te raken. Dit ga ik ook bespreken met de psycholoog. Daarom is het ook belangrijk voor mijzelf om in alle rust (zonder spanningen van verbouwen) aan kinderen te beginnen.

Zooo, wat is er vandaag weer een hoop gebeurd.



Toffe: die heb je wel verdient vandaag, meis wat een dag. Wat vreselijk verdrietig dat je zo in de steek gelaten word door je baas. Is het echt de hoogste baas, of is het een mt lid waar nog wat boven zit?

Ik kan me je fustratie zo goed voorstellen, je hebt alles gegeven, zelfs de laatste weken nog, terwijl je eigenlijk niks kon ging je toch die paar uurtjes weer werken, en dan krijg je dit.

Gelukkig dat de ba arts je er afgehaald heeft. Probeer nu echt twee weken je werk niet te horen of te zien. Misschien een idee om tegen je collega/vriendin, ook te zeggen dat je even niet over het werk wilt praten? Sterkte meissie, het komt goed.



Abc: Lekker he, om je hoofd helemaal te verliezen in een spelletje. Mijn man en dochter kunnen dat ook heel goed. Ik hou meer van een goed boek lezen. Ben ik zo blij mee dat ik dat nu weer kan. Waardeloos dat je thuiswerkverbinding zo slecht is, maar ja dan kan je idd wat meer hier spieken



Marriss: De Mediator klinkt goed, ik hoop dat ze wat voor je kan betekenen. En dat je vlucht in je werk, om verdriet maar niet te hoeven voelen herken ik ook wel heel erg hoor. Ik schreef het gisteren ook al naar ak. Zolang dat je lekker druk bent op je werk, hoef je niet over je eigen na te denken he?



Ak: Zo te lezen krijg je straks echt een paleisje . Ik zou idd rustig eerst het ene afmaken, zodat je zonder stress en spanningen aan de volgende stap in je leven kan beginnen.



Ik ben vandaag weer naar pmt geweest. Nog even over vorige week gehad, Ik gaf aan dat ik sinds vorige week wel meer rust heb gekregen. Toen ze vroeg waar ik het meest voelde, was het wel heel verrassend dat ik het meest in mijn benen voelde dat die tot rust kwamen. Na het ongeluk kon ik niet meer lopen, door keihard te werken (revilidatie) kan ik dat nu weer wel, maar ik had altijd het gevoel dat ik er meer uit moest halen, terwijl er voor een buitenstaander eigenlijk al niets meer te zien is. Nu lijkt het wel of ik er ook in mijn hoofd vrede mee begin te krijgen, dat het goed is zo.

Vandaag zijn we aan de slag geweest met de reanimatie, was ook wel heel heftig, maar ook wel belangrijk, want daar zit nog wel het een en ander.

Toffe: Heerlijk dat je je vandaag zo goed voelt, herken het wel hoor, of er echt letterlijk een last van je schouders is he?

Moet wel lachen om de beschrijving van de kamer van je dochter, ze kunnen er wat van he, is hier precies hetzelfde hoor. Iedere keer weer zeg ik tegen haar, ga je kamer opruimen, maar puntje bij paaltje ga ik het toch weer zelf doen.



Praten over de reanimatie is idd wel heftig. Van de rm zelf heb ik idd niet veel gemerkt. Maar het feit, dat het zomaar over kan zijn met je, dat iedere dag je laatste kan zijn. Je krijgt een ander tijdsbesef, ik wil iedere dag nuttig besteed hebben. Daardoor kwam de lat die hoog lag, nog hoger te liggen. En daarom is het nu ook zo moeilijk om mijn rust te pakken, want ik moet/wil nog zoveel.

Ook kan ik geen sirene van brandweer en ambu meer horen zonder kippevel over heel mijn lichaam. De sirene van de brandweer heb ik wsl in mijn onder bewustzijn geregistreerd, want toen die aankwam was ik nog klinisch dood. De sirene van de ambu, is wel logisch omdat ik die 20 minuten om mijn oren gehad heb. Ook het feit, dat je zo vreselijk moe bent, dat ze je als een baby moeten wassen op de ic. Het feit dat het je kan gebeuren, ook al ben je nog maar 33. Al met al merk ik wel dat het echt nog wel een plaatsje moet gaan krijgen in mijn leven.

Toffe: Ik heb geen vriendenuitnodiging van je, snap ook niet zo goed hoe dat dat werkt. Mijn mail is: derijzendester@chello.nl

Toffe,

Fijn dat je je nu zo goed voelt. Zal inderdaad wel komen omdat de druk eraf is. Je kreeg toch wel heel vel stress van je werk en dat ben je voorlopig wel kwijt. Geniet van je tijd en doe lekker de dingen waar jij je goed bij voelt. Als jij nu energie hebt, dan kun je daar wat mee doen. Mijn psych zei tegen mij dat ik dan wel wat energie moest bewaren voor de volgende dag en niet alles in een keer op moest maken. Dat klinkt misschien raar, maar ik snapte wel wat ze bedoelde. Ik heb/had de neiging om meteen weer alles te willen en te plannen als ik een goede dag had. Ik vergat dan even dat ik er nog lang niet was (ben) en dus vel meer wilde dan mijn lichaam aan kon (kan).



Annemie,

Fijn dat je nu eindelijk het gevoel hebt dat je je ongeluk verwerkt en vooral geaccepteerd hebt. De reanimatie verwerken zal nog moeilijk worden. Volgens mij ben je de laatste weken echt heel veel beter geworden. Je klinkt meer alsof je van dingen geniet en dingen accepteert ipv dat je overal tegen vecht.



Ik heb vandaag een drukke dag gehad en heb ook nog veel te doen. Vanmorgen naar het ziekenhuis en vanmiddag naar mijn werk, vanavond nog naar yoga en naar mijn zus. Mijn zus zit met haar voet in het gips en kan zelf dus niet voor haar kinderen en voor zichzelf zorgen. Mijn zwager had vandaag en morgen cursus met overnachting, dus ik ga vanavond bij mijn zus slapen om haar naar boven te helpen en de kinderen morgenvroeg op de crèche en op school te krijgen. Mijn ouders koken vanavond voor haar en doen de kinderen naar bed en haar schoonouders komen mij dan morgenmiddag aflossen.



Vanmorgen in het ziekenhuis kreeg ik de uitslag van de scan van mijn hoofd. Het zag er beter uit dan de KNO-arts verwacht had. Er zit wel een ontsteking en een vernauwing maar minder erg dan verwacht. Ik moet nu kiezen of ik geopereerd wil worden aan die vernauwing. Om mogelijke oorzaken van de ontsteking te achterhalen krijg ik nog een allergietest en afspraak bij de mondheelkunde omdat het ook vanuit mijn kaken en dus kiezen kan komen. Ik wacht de uitslagen daarvan eerst af voor ik beslis over die operatie. Als het wel een allergie is of een te behandelen ontsteking wil ik eerst een eventuele behandeling daarvan afwachten voor ik beslis over die operatie. Misschien geeft dat al wel zoveel lucht (letterlijk in dit geval) dat ik me niet aan een operatie waag. Ik heb ook nog even gevraagd of ze naar mijn oor wilde kijken. Ze vond het nog erg onrustig en ik heb weer oordruppels gekregen en moet bellen als het eind volgende week niet over is. Ik moest van haar het oor droog houden. Van de huisarts moest ik juist spoelen, maar daar was zij erg op tegen. Altijd fijn, zulke goede adviezen van een huisarts.



Op het werk ben ik eindelijk een keer productief geweest. Toen ik binnenkwam vroeg een collega of ik aan wou schuiven bij een overleg dus daar eerst anderhalf uur zitten overleggen (heel leuk onderwerp en ze waren heel blij met mijn input) en daarna ook nog vanalles gedaan. Ben wel weer te lang gebleven en kreeg dus op mijn kop van mijn baas.



Ik ga nu even snel eten en dan weer verder met de rest van mijn drukke programma vandaag.

Jeetje Annemie, enorm heftig zeg... ik kan me voorstellen dat dat niet zomaar 1,2,3 een plekje heeft en dat je er nog vaak aan noet denken, en aan herinnerd wordt door kleine dingen. Ik heb al als een jong iemand in mn omgeving sterft, dat ik anders ga denken/leven: iedere dag kan de laatste zijn! Dat is dan meestal tijdelijk en slijt weer na verloop van tijd. Maar ik kan me voorstellen dat dat in jouw geval heel anders is. En inderdaad, de tegenhanger daarvan is dat je maar moeilijk je rust kunt pakken, terwijl je dat juist zo erg nodig hebt... Hopelijk helpt de pmt je om het een plekje te geven in je leven, ook al zal je leven er nooit meer zo uitzien als daarvoor waarschijnlijk.



Toffe, volgens mij zitten we vandaag een beetje in hetzelfde schuitje Ik voel me ook vrij relaxed vandaag... en dat komt denk ik 1) doordat ik het gesprek met de mw als positief heb ervaren, ik alle begrip van haar kreeg en we aan dingen gaan werken tzt zoals: hoe is het zover gekomen en hoe gaan we ervoor zorgen dat dit niet weer zover komt? Dat voelt heel goed voor mij. En 2) ik heb het gevoel dat ik de rust en tijd krijg die ik nodig heb. Halverwege december naar de bedrijfsarts, houdt in dat ik niet eerder weer heen hoef dan januari. En dat voelt goed nu, dat geeft me rust. Ik heb niet meer het gevoel dat er in mn nek wordt gehijgd door mn lg die het liefste heeft dat ik er morgen weer zit.



En door deze ontwikkelingen, voel ik me geloof ik echt beter. Althans, vandaag een goeie dag gehad (laat ik niet meteen te hard van stapel lopen) Ik heb even gewinkeld met mn moeder en dat was fijn en gezellig. Heel even maar, een uurtje, even bij de kruidvat, één kledingwinkel en de supermarkt. Maar toch. En ik heb geen hoofdpijn nu!! Bliijjj.....

Abc, ik was tegelijk met jou aan het posten.

Wat fijn dat je een lekkere werkdag hebt gehad. Maar toch weer te lang gebleven... Ik vond jouw eerste alinea heel treffend over dat je wat energie moet bewaren. Ik moet mezelf ook af en toe dwingen om niet teveel te doen...



Wat vervelend van je oor zeg. Heb je daar al langer / vaker last van of was dit de eerste keer dat het zo heftig was? En een lastige keuze hoor, wel of geen operatie... neem aan dat ze je wel gaan adviseren wat het beste is in jouw geval?

abc, zo jij hebt t wel druk zo te lezen.... rustig aan doen he?!

Enne veel sterkte met je (oor)ontstekingen e.d.!



Iemand vroeg hoe het met mij ging. Nou het gaat wat op en neer vanzelfs. Gisteren tijd gehad dat ik me steeds zat af te vragen over de vraag HOE kan ik dit allemaal een volgende keer nog beter VOORKOMEN.... Werd er niet echt blijer van met die gedachtes, omdat ik er niet echt uit kom. Ik weet het niet... ga dit ook maar neerleggen bij mijn psycholoog.



Morgenochtend een gesprek met cluster manager om te praten hoe het nu met me gaat en eventueel bezig gaan met een plan van aanpak. Neem het plan van aanpak mee van de bedrijfarts, maar hopelijk is dat een richtlijn. Het zou betekenen (als ik me goed voel e.d.) dat ik per 29 november weer 11 uren therapeutisch ga werken. Zo als ik er nu over na denk en kijk hoe ik ben, is dat te veel gevraagd van mij. Tegen die tijd wil ik het best proberen, maar dan voor 5 uren in de week. En dan weer donderdags evalueren en kijken voor die week erop. Dit heb ik in mijn hoofd (als alles goed gaat). Direct 11 uren werken op een grote locatie bso/kdv met rond de 60 kinderen elke dag, lijkt mij niet verstandig. Ik ben benieuwd wat hij er van zegt. Ik wil echt niet verder zakken dan het nu met me gaat, dus rustig aan opbouwen. Vanmorgen 1 uurtje bij ouders geweest en een bus verf op gehaald. Was blij dat ik weer thuis was, want had weer enorme hoofdpijn. Dit geeft voor mij aan dat mijn grens is bereikt voor die dag en dit vertel ik mijn cluster manager ook. Ik vind het ontzettend spannend morgen en laat jullie weten hoe het gegaan is. Overigens is het geen ideale situatie om nu weer terug te komen op het werk want het is een chaos.....en kan weer extra spanningen mee brengen.

Ik heb vet goed nieuws! Kwam helemaal in tranen thuis vandaag (das niet zo goed nieuws) en heb er een keurige email uitgestuurd dat ik tot de conclusie ben gekomen dat ik niet fit genoeg ben om dit jaar nog naar de USA te gaan. Goed he... Ben echt trots op mezelf!

Voel me haske opgelucht hierover.



Ben er vanavond weer, dan lees ik bij, even eten maken nu.



Liefs!

Lief, ik heb niet helemaal meegekregen hoe het zit met dat USA-verhaal, maar hee, als jij er zo heppie van wordt, word ik dat ook! Heel dapper en sterk van je dat je je grenzen hebt aangegeven.



Ak, ik ben gister voor het eerst bij mw geweest en zij gaf aan dat dat juist één van de belangrijkste dingen is waar we mee aan de slag gaan: hoe heeft het zover kunnen komen en hoe gaan we ervoor zorgen dat het niet weer gebeurd? Lijkt me essentieel in het proces... ook voor je zelfvertrouwen om uiteindelijk weer helemaal aan de slag te gaan.



Ik merk dat de dagen erg wisselend zijn. Hoe is dat bij jullie? De ene dag heb ik al hoofdpijn van de gedachte aan sporten, de andere dag (vandaag) voel ik me prima. Heb even gewinkeld met mn moeder, heb gekookt, en ben na het eten zelfs nog bij een wedstrijd van mn eigen team wezen kijken. Niet de hele wedstrijd, ben weer een uurtje de deur uitgeweest, maar was ok en voel me nu ook goed, hele lichte hoofdpijn maar stelt niet zoveel voor... Ik wil bijna zeggen: 'dit geeft de burger moed' maar ik durf niet te blij te zijn, ben bang dat het morgen weer compleet anders kan zijn.

Ja Marriss, mijn dagen wisselen ook enorm. dat maakt het voor mij ook moeilijk om eens toe te geven dat ik op het randje zit.

Vwb USA: Ik ben het afgelopen kwartaal drie keer geweest en heb daar vreselijk geploeterd voor mijn werk. Ik zou in theorie nog één keer moeten dit jaar, dat zou dan de kroon op mijn project moeten worden, dus ik vond (vind) het heel erg moeilijk daar afstand van te doen. Omdat het een beetje mijn kindje is (sorry voor de vergelijking.....). Omdat ik me zo verantwoordelijk voel voor dit project. Maar ik ben gewoon echt te moe. Vier dagen werken is al echt veel nu. Maar de gedachte dat ik niet meer hoef te wikken en te wegen over die reis maakt het iets beter. Hopelijk blijft dat gevoel.

Vandaag dus al moe bij het wakker worden. En dan jezelf de dag doorslepen. Ik had wat zware overleggen vandaag en ik merk dat ik na een uur uit het raam zit te staren en niet eens meer aktiepunten kan verwoorden op mijn eigen papier. En dan blijven de mensen maar op mij inpraten (dat is tenminste mijn beleving) en dan wordt ik draaierig in mijn buik en dan heb ik een verstopte keel en kan niks meer zeggen en uiteindelijk vertrek ik met een paar aantekeningen waarvan ik niet weet waarom ik die aktiepunten moet gaan doen. Heel suf. Dat leidde tot een nog rotter gevoel en toen ik de hele weg naar huis had gehuild en thuis ook nog eens, heb ik die email eruit gestuurd.

Komt ook nog bij dat ik vandaag hoorde dat mijn schaalverhoging niet doorgaat. En ineens dacht ik: Ik zal me hier een slag in de rondte werken terwijl niemand het naar waarde weet te waarderen! Ja doeg!



Morgen lekker vrij. Ik ga even naar de opticien, en even naar mijn ouders. Verder niks. Boek lezen, duurt lekker lang want ik moet elke alinea drie keer lezen, haha!