Burnout?

Ben net terug van de huisarts. Het gaat gelukkig maar om pap 2. Over een halfjaar wordt er opnieuw een uitstrijkje gemaakt. O ja, kreeg ook nog excuus, want ze had inderdaad moeten bellen.



Ik ben erg opgelucht nu, want hoewel ik er redelijk rustig onder was, zit ik onder de bultjes (krijg ik op stressmomenten).

Margriet, fijn dat het mee viel. En ook netjes dat je excuses kreeg, daar zijn artsen over het algemeen niet zo goed in.



Toffe, die baas van jou is en blijft en hork volgens mij. Daar zijn geen afspraken mee te maken.



Verder weet ik niet meer wat ik gelezen heb eigenlijk.



Ik heb gesport vanmorgen, ging niet echt lekker. Mijn neus zit verstopt, dus ik heb sowieso al wat minder lucht en ik was mijn medicijnen vergeten. Was dus heel kortademig en koste heel veel tijd om te herstellen na cardio. Heb de laatste cardio dus maar overgeslagen. Ik wil straks even een poging doen om de oprit sneeuwvrij te krijgen. Er ligt een aardige laag en dat wil ik eigenlijk wel weg hebben. Vriend heeft vanavond een etentje dus ik zal het zelf moeten doen deze keer.



Ik ben al gebeld door mijn CSR coach en we hebben een afspraak in de eerste week van januari. Ze heeft praktijk in een dorp nog wat verder weg dan wat mij gister verteld is, maar goed die paar km extra maakt ook niet zoveel uit. Ze klonk wel goed, ik hoop dat het klikt en dat ik er echt wat aan heb.

Zo, de oprit is 'schoon' (schoon genoeg voor nu in ieder geval). De helft is echt schoon, de rest halfschoon. Normaal ben ik heel blij dat we zo'n grote oprit hebben, maar nu even niet.



Het is wel echt heel lekker buiten, misschien ga ik straks nog wel even een stukje lopen door de sneeuw. Maar misschien moet ik ook maar niet te veel doen, daar krijg ik vast spijt van morgen. Nu eerst een broodje, van het sporten en sneeuwruimen heb ik wel zin gekregen in iets eten.

Margriet, "gelukkig maar" PAP2. Wat kun je je ongelukkig voelen he, als je niks weet. Ik had toen de HA aan de lijn, en die zei dat hij "zoiets in de 20 jaar dat hij dit deed, nog nooit had gezien". En dat ik me direct de volgende dag bij de gyneacoloog moest melden. Ook zo waardeloos was dat.

Hopelijk is over een half jaar alles weer rustig en PAP1. Ik duim voor je.



Abc, wat goed dat je je oprit hebt gedaan. Zware klus hoor. Je hebt je tweede cardio op de oprit ingehaald zo te horen. Ik heb 'm van de week gedaan, veel te laat want alles was al aangestampt, dus heb de blaren op mijn handen staan nu.

Fijn dat je al zo snel kan beginnen met CSR.



Ik heb net gewerkt, nou ja, gekletst....Nergens aan toe gekomen. Ik kwam aan in een volledig verlaten gang dus heb mijn laptop gepakt en ben bij anderen gaan zitten. Daardoor ben ik, denk ik, mijn baas misgelopen, toen ik weer terugkwam op mijn eigen kantoor, was hij lunchen denk ik. Is dat erg? Had ik me moeten melden? Toen ik aankwam was hij nog niet aanwezig, ik dacht eigenlijk dat hij niet zou komen want het was al laat.

Heb erg lang met collega gesproken, over van alles. Zat wel op een plek waar veel gebeurt, mijn vroegere stekkie, waar ik niet naar terug mag van de opperbaas (heb ik al een paar keer gevraagd want waar ik nu zit, is het zoooo stil, ik ben daar niet zo goed mee, heb liever drukte om me heen en dat plekje is nu vrij).

Maar ik merk wel dat die drukte me nu iets sneller nekte, al die stemmen door elkaar enzo.

Werd op een gegeven moment ook echt moe, ben vertrokken voordat ik hoofdpijn kreeg. Nu lekker vrij tot het eind van het jaar, en dan maar weer verder zien.



Moet eigenlijk nog wat boodschapjes doen, maar heb geen zin.

Lief, heb je afspraken gemaakt met je baas, dat je je zou melden bij hem als je er bent? Ik meldde me niet bij mijn baas als ik kwam werken hoor (nou zag hij me wel omdat ik langs zijn kamer kom als ik naar mijn eigen plek ga, maar ik ging niet expliciet naar hem toe. Ik deed niet anders dan 'normaal'). Verstandig dat je op tijd weg gegaan bent, en dat je nu niet zo productief bent is helemaal niet erg. Je moet weer in een werkritme komen, echt werken is nu nog veel te veel gevraagd.



Geniet maar lekker van je vrijde dagen. Hoe was het in de supermarkt? Was het nog te doen of slaan mensen is alsof de voor zes weken voorraad nodig hebben. Ik vond dat altijd zo bizar toen in nog in de supermarkt werkte tijdens mijn studie. De hoeveelheid eten die mensen inslaan met kerst (maar ook met pasen, pinksteren of hemelvaart). De winkel is één of twee dagen dicht en mensen slaan in voor minstens zes weken. Ik vond het om te werken trouwens wel altijd heel gezellig in deze tijd in de supermarkt, om boodschappen te doen nu vind ik minder leuk.



Mijn wandelingetje is niet door gegaan. Ik was toch wel heel moe van het sporten, sneeuwruimen en de badkamer snel een beetje schoonmaken. Ik zat net te twijfelen of ik wel of niet zou gaan toen ik een smsje kreeg van die collega die nu ook thuiszit met bo/overspannen. Ik had haar een vorige week een sms gestuurd toen ik gehoord had dat ze thuis zat en daar reageerde ze nu op. Ze vond mijn smsje heel lief en we hebben uiteindelijk ruim een uur aan de telefoon gehangen. Heel veel herkenning over en weer, zij was blij met mijn tips en ervaringen en ik was blij dat ik haar kon helpen en dat ze wat had aan mijn verhaal. Nu is het donker en ga ik niet meer wandelen, dan is de sneeuw alleen maar irritant ipv mooi. Morgen maar een nieuwe poging.



Hoe was het in de sauna Mariss?

Margriet, gelukkig is het niet zo erg als dat je in eerste instantie dacht. Wat zal dat schrikken zijn geweest.

Ik moet eerlijk bekennen, dat ik zelf nog nooit een uitstrijkje heb laten maken. Wel heb ik daar ooit een oproep voor gehad maar de hectische tijd destijds, is het allemaal aan me voorbij gegaan.

Welk traject moet je nu volgen? Ik heb echt géén flauw idee van wat PAP 2 nu precies inhoudt.



Maris, hoe was de sauna? Heb je lekker genoten van de Hamman massage? Ben gewoon jaloers op je. Heerlijk een dagje relaxen.....



Lief, doe het wel rustig aan hoor op je werk. Het is zo makkelijk om te snel over je eigen grenzen heen te stappen. Maar je hebt niet voor niks een burnout gekregen.



ABC, fijn dat je zo snel al terecht kan. Wat houdt het CSR traject precies in?

Wat spannend zeg, dat de IVF al zo snel gaat lopen. Ik hoop ook echt van harte, dat het snel gaat lukken.



Toffe, balen van je baas zeg. Hopelijk wordt er nu wel snel een afspraak gemaakt.

Is cognitieve gedragstherapie niks voor jou? Dat gaat meer over je gedrag/gedachten en gevoel en hoe je jouw (negatieve) gedrag en gedachten zelf kan veranderen. Een echte kennismaking met jezelf.



Annemie, hoe gaat het vandaag met je?

Had vanmorgen de wekker van mijn telefoon op 6.00 uur gezet maar ik ben er dwars doorheen geslapen. Terwijl dat ding toch echt een ongelofelijke tering herrie kan maken.

Werd pas om 9.10 uur wakker, terwijl ik om 9.00 uur al bij de psychologe moest zijn. Daar baalde ik wel van.

Heb daarna nog even mijn baas gebeld om hem fijne feestdagen te wensen en even kort gekletst. Dat deed me erg goed. Een half uur later werd ik alweer teruggebeld door hem... een andere collega wilde mijn kerstpakket wel even af komen geven. Super lief!



Was vanmorgen nog ontzettend moe en had een zwaar hoofd door de EMDR. Gelukkig zette de zeurende hoofdpijn niet door.

Maar sinds vanmiddag gaat het wel lekker. De eerste keer sinds lange tijd, dat ik niet zo oververmoeid ben als anders.

Normaal gesproken ben ik iedere keer een paar dagen van slag na zo'n zware sessie. Slaap dan ontzettend veel, twee tot drie dagen lang. Gelukkig heb ik geen last van de overige symptomen als nachtmerries, heftige hoofdpijn e.d.



EMDR wil niks anders zeggen dan dat de heftige emoties/spanning van een bepaalde gedachten/herinneringen weg worden gehaald.

Bij mij gebeurt dit door middel van een koptelefoon waarin ik afwisselend links en rechts tikjes in mijn oren hoor. Moet tijdens zo'n sessie mijn ogen gesloten houden. Dat is wel fijn overigens, zodat je jezelf ook beter kan concentreren.

Nadat je ogen gesloten zijn, moet je door je herinneringen "bladeren" en dat zien als een soort fotoboek.

Je pakt er steeds een andere foto uit en zodra je merkt dat er een foto is die een heftige spanning oproept, moet je dit beschrijven.

Het is de bedoeling, dat je jezelf op dat beeld van die foto gaat concentreren. EN als het goed is, komen er vanzelf bepaalde gedachten en emoties naar boven.

Ondertussen hoor je die tikjes dus in je oren. Steeds om een x aantal seconden/minuten vraagt ze waar je aan denkt.



Tevens vraagt ze regelmatig hoe groot de spanning is d.m.v. er een cijfer aan te geven. Pas als dat cijfer een 0 is, stopt ze met dat specifieke beeld.



Soms is het best wel lastig om je te concentreren. Ik blokkeer mezelf automatisch als de spanning te hoog oploopt. Dat weet ze nu en ze probeert me weer te dwingen om er aan te denken.

Gisteren stroomden de tranen er op een gegeven moment uit.

Zo erg, dat ik het gevoel had in mijn tranen te stikken.



Annemie, ik kan me heel erg goed voorstellen dat ze bij jou de EMDR nog niet aandurven. Je moet het echt wel aankunnen.

Zeker omdat er tot 3 dagen na zo'n sessie er nog van alles in je hoofd omgaat en dus ook de nare herinneringen heel erg op de voorgrond kunnen zijn.



In eerste instantie, durfden ze die stap bij mij ook niet meer te zetten. Dit omdat het net een week daarvoor heel erg slecht met me ging. Moest toen ook steeds een depressie test afnemen.

Gelukkig durfde de psychologe, die EMDR doet dit wel aan met me. Moest er wel voor zorgen, dat ik een vangnet had en dit ook aan hun aangeven. Zeker omdat ik erg de neiging heb om mezelf terug te trekken.

Ik zag de EMDR echt als een laatste strohalm. En ik wilde dit dan ook echt doorzetten! Mijn enorme verdriet door het gemis van mijn meisje en het schuldgevoel rondom haar dood waren zo heftig, dat ik er helemaal gek van werd.

Toffe: Die baas van jou blijft bijzonder. Probeer je er maar niet druk meer over te maken. Heb je alle mails en telefoongesprekken opgeschreven? Ik zou er later toch nog eens wat mee gaan doen als ik jou was. Al is het maar om je gelijk te krijgen. Gelukkig dat je nu in ieder geval nog een weekje thuis mag blijven, is ook niet verkeerd, nu de kids nog vakantie hebben toch?



Abc: Verstandig dat je toch niet bent gaan wandelen. Je lichaam geeft eigenlijk al aan, dat het weer genoeg is tijdens het sporten, dan is het al heel heftig dat je toch nog gaat sneeuwruimen, en dan ook die badkamer nog even. Je kan het ook echt niet laten he?

Ben je er blij mee om de eerste week van jan te starten met crs, of had je stiekem gehoopt dat het volgende week nog zou kunnen?



Margriet: Wat zal je opgelucht zijn dat het tot nu toe meeviel. Alleen kan ik me voorstellen dat je pas echt gerust zal zijn als over een half jaar blijkt dat het echt weer pap 1 is.



Lief: Je baas zal toch wel van je collega's horen dat je geweest bent? Verstandig dat je op tijd weggegaan bent.Nu lekker genieten van je vrije dagen, is het voor jou net als bij abc, dat het verschil maakt of je in de ziektewet zit, ofdat je vakantie hebt? Dat je het werk nu makkelijker los kan laten bedoel ik?



Zonnestraaltje: Misschien wel verstandig om alsnog een uitstrijkje te laten maken? Kan je ook gewoon bij de huisarts laten doen hoor.

Dat is bij mij een van de voordelen, toen mijn baarmoeder er uit is gegaan hebben ze ook gelijk de baarmoederhals meegenomen, dus ik heb geen last meer van uitstrijkjes ed.



Ik heb vandaag wel een redelijke dag. Ben gelukkig niet meer zo boos, en ook de mist in mijn hoofd is weer een beetje opgetrokken. Ik hoop dat het zo blijft. Ik weet ook wel dat ik vooruit moet kijken, en in het hier en nu moet leven, maar soms valt het even niet mee.

Zonnestraaltje: sorry jou laatste bericht gemist. Ik zou ook wel met emdr willen beginnen, om dezelfde reden als de jij aangeeft in je laatste zin.

Ik ben ook wel met een aantal dingen bezig bij pmt, en de psych is bang dat het dan teveel zal worden. Ik zelf denk dat het wel meevalt, en ik wil er eigenlijk klaar mee zijn voordat ik bij mijn nieuwe baas begin.

Heb je wel het idee dat het echt werkt? En hoevaak moet je zo een behandeling doen?

Annemie, het is inderdaad wel het beste dat je naast EMDR niet ook nog bezig bent met andere dingen/behandelingen.

Bij mij staat de cognitieve therapie even op een laag pitje. Puur omdat dit gewoon teveel zal zijn.

Je herleeft als het ware een traumatische gebeurtenis en daar moet je echt nog een paar dagen van herstellen.

Onderschat het a.u.b. niet want het is echt heel erg zwaar.



Kan me heel erg goed voorstellen, dat je hier het liefste gisteren al mee zou willen beginnen zodat je ook echt een nieuwe start maakt bij je nieuwe baas.

Alleen weet je van tevoren niet hoeveel sessies je nodig zal hebben. Dat is echt persoonsgebonden en natuurlijk hoe heftig de trauma/spanning bij jou is. Het is behoorlijk confronterend zo'n sessie.



De laatste 3 weken heb ik elke week een dubbele sessie gehad. En ik merk dat de spanning wat minder wordt maar vooral ook dat er iets meer rust in mijn lijf komt.

Ik had de pech, dat ze na mijn intake drie weken op vakantie ging en daarna was ze ook nog een keer ziek waardoor er een behandeling uitviel.

Het ging toen ook meteen slechter met me. Ze wil me het liefste heel erg kort achter mekaar zien. Maar omdat ik best wel wantrouwend ben en het moeilijk vind om me open te stellen op emotioneel gebied, ging het de eerste paar keer iets langzamer. Ik vond het heel erg moeilijk om de dingen hardop te zeggen en me te blijven concentreren.

Maar als je jezelf durft over te geven, dan komen de emoties en gedachten vanzelf wel. Heb al heel wat tranen laten vloeien tijdens zo'n sessie. Compleet overstuur was ik.



Voor mij werkt het echt. Dit had ik twee jaar geleden al moeten doen. Toen durfde ik dit niet aan en daarbij het klinkt ook allemaal zo ontzettend vaag.

Hallo,



Ik kwam even kijken hoe de uitslag van Margriet was, fijn dat het meeviel en je je geen zorgen hoeft te maken. Gaan ze nog iets doen om ervoor te zorgen dat het over een half jaar weer PAP 1 is ipv 2 of zou dat 'vanzelf' moeten gaan?



Verder kom ik even vertellen dat ik een heerlijke dag heb gehad. Heerlijk kunnen ontspannen in de sauna en de hamam was echt heerlijk. eerst 10 min, in een stoombad, toen werd ik helemaal gescrubd (liggend op een verwarmde marmeren tafel) en toen kreeg ik een deken van warme zeep over me heen, hele zachte, lekkere zeep op basis van olijfolie. En toen kreeg ik een massage en daarna werd met heerlijk warm water mn lichaam helemaal schoongespoeld. Mn haar werd ook nog gewassen. Wat wel apart was, die vrouw die de hamam deed, zei de hele tijd bijna niets (vond ik juist wel lekker, ik hou niet zo van social talks) en toen ze mn rug begon te masseren vroeg ze ineens: heb je het druk op je werk? Uhm, ja...antwoordde ik kort. Toen zei ze: té druk misschien? Je rug zit compleet op slot.... Vond ik wel bijzonder dat ze dat zo duidelijk in mn lichaam kon voelen.



Ik heb wel bijgelezen maar kom morgen weer even reageren op iedereen, kruip nu nog even lekker tegen vriend aan met een kopje thee.

Bedankt voor jullie reacties! Het doet me echt goed!

Zou heel graag even op jullie allemaal willen reageren, maar ik krijg het niet voor elkaar vanavond. Ga maar vroeg naar bed.

Tot morgen!

Maris, dat klinkt goed zeg zo'n massage. Je zal nu wel heerlijk ontspannen zijn....

Ga morgen ook maar weer eens een afspraak maken met de masseur. Even 1 1/2 uur relaxen en alles vergeten. Ben alleen altijd zo bang dat ik in slaap val

Zonnestraaltje, ik kan me nog heel weinig voorstellen bij de EMDR, het klinkt voor mij nog heel vaag. Maar fijn dat jij er baad bij hebt en dat je er vandaag minder last van hebt dan na eerdere sessies. Betekent dat dat het beter gaat of is dat te kort door de bocht van mij?



In dat CSR traject leer ik als het goed is omgaan met stress, met mezelf en krijg ik handvatten om weer te kunnen functioneren op mijn werk zonder dat dat stress oplevert.



Meer info CSR



Annemie, ik had wel verwacht dat het januari zou worden dat ik de intake zou krijgen. Er zijn immers heel veel mensen vrij tussen kerst en Oud & Nieuw. Ergens vind ik het ook wel lekker dat ik volgende week echt een weekje vrij heb. Geen ziekenhuis, psycholoog, werk of andere verplichtingen. Alleen fysio, maar dat zie ik tegenwoordig vooral als ontspanning. Nu kan ik volgende week goed uitrusten van de kerst en lekker ontspannen richting Ameland vertrekken vrijdag.



Die week erna wordt wel weer druk. We komen maandag terug van Ameland, twee of drie keer werken, ziekenhuis, fysio, intake CSR en bedrijfsarts. Meteen weer volle agenda dus.



Ik heb trouwens nog nooit een uitstrijkje gehad. Krijg je daar automatisch een oproep voor als je 30 wordt? In dat geval mag ik over een paar maanden.



Dat ik vandaag last had met sporten lag echt aan mijn longen, ik was mijn medicijnen vergeten en ben verkouden. Dat is geen handige combinatie bij mij. Bij dat schoonmaken van de badkamer moet je je ook niet te veel voorstellen hoor. Ik heb alleen het bad ingespoten met anti kalk spul, in laten trekken, doekje erover en afspoelen. Stelt niks voor, maar het bad is wel weet een stuk schoner.



Jij begint toch in februari met je nieuwe baan, Annemie. Denk je dat je voor die tijd helemaal klaar bent met alle therapieën of ga je op je vrije dag door met één van beide?



Fijn dat je zo genoten hebt in de sauna Marriss. Heb je na de Hammam behandeling ook een emmer koud water over je heen gehad? Dat hoorde volgens de Hammam dame waar ik wel eens ben geweest er echt bij (ik heb het overgeslagen toen trouwens). Opvallend inderdaad dat ze zo goed aan je spieren kan voelen dat je stress hebt van je werk.



Ik heb net de post uit de brievenbus gehaald en we kunnen eind februari pas terecht voor de intake van de IVF. Dat duurt nog acht weken, daarna nog zo'n twee tot drie maanden wachtlijst voor het daadwerkelijke traject begint. Dan zijn we dus al bijna weer een half jaar verder. Dat vind ik best lang eigenlijk. Maar misschien is het ook wel goed, dan heb ik nu eerst alle tijd en aandacht om me op mijn herstel te richten en weer aan het werk te komen. Eén ding tegelijk zeg maar.



Annemie, Zonnestraaltje en Lief, vinden jullie het trouwens erg dat ik hier ook wel over mijn traject bij de gynaecoloog schrijf? Ik bedenk net dat dat voor jullie misschien wel heel pijnlijk is. Eerlijk zeggen als dat zo is hoor, dan verhuis ik daarvoor gewoon naar de kinderpijler.

Abc, heb net even op die website gekeken en het ziet er erg goed uit. Ben erg benieuwd naar wat voor handvaten jij straks gaat krijgen en hoe dat voor jou in de praktijk zal zijn.

Gelukkig duurt het nou niet lang meer voordat je met de behandeling gaat starten.



Aan de ene kant duurt het misschien nu wel wat langer voordat je echt met IVF kan starten maar je hebt nu wel meer tijd om aan jezelf te werken.

Zo'n IVF behandeling zal ook wel weer de benodigde stress opleveren en dan is het toch wel fijn dat je weer wat beter in je vel zit.

Ik heb er zelf absoluut geen problemen mee als je hierover schrijft. Vind het alleen maar mooi en bijzonder. Want dat is het, de weg naar zwanger worden en hopelijk zeer snel een lief klein ukje in buik.

En daarnaast wil ik volgend jaar ook weer de stappen gaan zetten om mijn wens om nog een keer moeder te mogen worden, uit te laten komen. Dus 2011 moet een gewoon een vruchtbaar jaar worden!!

Abc, ik ben niet onvruchtbaar geworden door de operatie hoor, dus mij die je er geen pijn mee, met je gyn-verhalen. Maar ik heb geen kidnerwens, dus ik kan niet alle gevoelens volgen, dan weet je dat vast, hihi.



Als je 30 wordt krijg je vanzelf een oproep voor een uitstrijkje bij de huisarts.

Zonnestraaltje, ik weet niet hoe oud je bent, maar doe jezelf een lol en ga wel een keer voor dat uitstrijkje. Ga dan in ieder geval bij de volgende oproep met je 35e. Ik heb ik eerste instantie de brief ook aan de kant gegooid omdat ik het te druk had (vond ik), maar uiteindelijk toch gegaan en was, zonder symptomen, dus al best ver. Niemand kan zeggen hoe het was gegaan, maar dat het mis zou gaan, is zeer waarschijnlijk. Niet om je bang te maken, meestal gaat het goed, maar het onderzoek is er niet voor niks, en je slaat jezelf voor je kop als er wel iets blijkt te zijn in de toekomst en je bent te laat. Ik ben nog altijd blij dat ik toch maar ben gegaan.



Nou, genoeg betweterigheid van mijn kant...... Ik ben vanmiddag toch een partij ingestort zeg. Heb een uur een dutje gedaan op de bank. (ja, jullie hadden gelijk......). Heb niks meer gedaan en voel me nu wel wat beter, maar ben er wel een beetje van geschrokken.

Abc: Februari intake ivf klink nog wel ver weg, maar zoals iemand anders ook al opmerkte, misschien geeft het ook even lucht, dat je eerst even de tijd krijgt om het crs verhaal te doen.

Lekker volgende week even niks. Lekker van genieten.

Van mij mag je hier gewoon je verhaal doen hoor. Als ik het iemand gun, dan ben jij het wel.

Alleen daardoor interesseerd het me al, om je verhaal te lezen.



Ik denk niet dat ik het ga redden om klaar te zijn in februari, maar de eerste 3 maanden ga ik 5 dagen werken, dan 2 maanden 4 en een halve dag, en daarna pas 4 dagen. (Ivm scholing). Dus dan zal therapie nog na werktijd moeten. Ik weet eigenlijk nog niet zo goed hoe ik dat moet gaan doen. Het maakt me ook wel onrustig, omdat ik het gevoel heb dat ik geen controle heb over de situatie.

De echte burn out begin ik wel te boven te komen geloof ik, wat er nu nog zit is echt trauma verwerking. Misschien moet ik dat maar laten rusten?

Ik heb volgende week wel gewoon pmt, en voor gesprekstherapie heb ik een vervangende psych, want die ik anders heb is met vakantie.

Ik zat me net te bedenken, wat misschien ook nog wel meespeelt dat het de laatste dagen wat minder gaat, is dat ik de methadon aan het af bouwen ben, nog twee weekjes te gaan. Stom dat ik daar nog niet eerder aan gedacht had.



Zonnestraaltje: Wat zou het fijn voor je zijn, als je nog een keer moeder mag worden. Misschien een stomme vraag hoor, maar zou je dat traject alleen willen doen?



Lief: Wat jammer dat je zo ingestort bent, aan de andere kant misschien maar niet te zwaar aan tillen, je weet waar het vandaan komt.

Dat traject wat jij gehad hebt met pap4 klinkt ook wel heel erg heftig, kan me voorstellen dat het behoorlijk zwaar is geweest. Ga je nu ieder jaar op controle? Vind je dat niet enorm spannend? Misschien nog wel een stomme vraag, maar als je zo duidelijk geen kinderwens hebt, was/is het dan geen idee om je baarmoeder er uit te laten halen? Dan heb je ook niet iedere keer die spanning.

Annemie, dat was het eerste dat ik riep: "Haal alles er maar uit, liever teveel dan te weinig, ik wil die rotziekte NIET in mijn lijf!". Maar dat was helemaal niet nodig. Het is verbluffend dat het zo eenvoudig kan worden verwijderd, ze hebben een plakje afgesneden en dat is het. Daarna ben ik twee jaar onder controle gebleven, elk half jaar, en nog altijd schoon. Dus nu weer in het normale circuit, dit jaar word ik 35 dus dan krijg ik weer een reguliere oproep. Natuurlijk is het een beetje spannend, maar ik ga er niet aan onderdoor hoor. Ook omdat ik weet dat als het weer niet goed is, er een vrij eenvoudige ingreep bestaat. Dus die angst om eraan dood te gaan heb ik niet meer.

Ondanks dat ik geen kinderwens heb, is het weghalen van de baarmoeder een psychische drempel voor me. Kan dat niet goed uitleggen. En ze zeiden toen tegen me dat als je een orgaan verwijderd, dat je dan het risico loopt dat de boel gaat verzakken en dat is niet zo fijn. Maar jij weet daar vast meer over dan ik.

Ik bedenk me trouwens net dat ik op ... 18 december ben geopereerd. Wat is dat toch, dat er zoveel van onze levens overeenkomt, data, het feit dat er meerdere mensen hier chronisch ziek zijn. Soms vind ik het wel erg toevallig allemaal.

Lief, wat balen dat je toch weer zo'n last hebt gehad van het werken. Het lijkt dan allemaal goed en leuk en toch is het (te) veel voor je. Dat is voor mij heel herkenbaar, ik had er toch ook wel vaak last van na het werk. Ben benieuwd hoe dat volgende keer gaat.



Annemie, traumaverwerking kost misschien nog wel meer energie en tijd dan herstel van je bo.



Zonnestraaltje, wil jij alleen een kindje?



Met sommige dingen ben ik heel makkelijk en schuif ik zo heel lang vooruit, maar als ik een oproep krijg voor een uitstrijkje zal ik dat wel gaan doen.



Ik ben moe. Veel te laat naar bed gegaan gisteravond. Ik lag net in bed (op een normale tijd) toen mijn vriend thuis kwam van een etentje en toen hebben we nog ruim twee uur liggen kletsen. Heel gezellig, maar veel te laat. Vandaag dus maar een bankhangdag en op tijd naar bed, dan ben ik morgen hopelijk weer uitgerust voor kerst.



Ik vind het echt raar dat het al kerst is. Ik zie de sneeuw buiten en voel de kou, maar ik heb nog helemaal niet het idee dat het al december is. Ik ben nog redelijk blijven hangen in de nazomer geloof ik. De laatste maanden zijn zo vreselijk snel gegaan en doordat ik thuis zat voel ik me af en toe toch wat buiten de wereld staan en heb ik het gevoel dat ik de voorbereiding voor de einde van het jaar heb gemist ofzo.



Mijn zus is vandaag jarig en voor het eerst ga ik niet naar haar toe op haar verjaardag. Het was haar eigen voorstel om haar verjaardag over te slaan en alleen tweede kerstdag te komen omdat drie dagen drukte nu nog teveel voor me is, maar het voelt toch wel raar.

Lief, ik lees je laatste stukje nog eens en ik denk dat we hier allemaal zijn juist omdat onze levens zo overeenkomen. De chronische ziektes, trauma's en karaktertrekken samen zijn een goed recept voor een burnout. Dat zelfs de datums overeenkomen is dan gewoon weer toeval volgens mij.

Wow!

Ik zat net te balen dat mijn terrrine niet erg wil lukken, komt ineens de Coca Cola vrachtwagen de straat in rijden, met hele harde Kerstmuziek en meisjes die Cola aanbieden en lege flessen ophalen voor Serious Request!

Ben weer helemaal blij.

Oh wat leuk Lief!! Jij woont zeker in een stad, zulke dingen gebeuren hier nooit...



Ik voel echt bluughh... Zou vanavond gaan eten met vriendengroep, soort traditie op kerstavond. Heel gezellig altijd in een bbq-restaurant met 25 man. Ik voelde me best ok vandaag dus had in de planning om lekker mee te gaan, krijg ik ruzie met vent (zijn schuld deze keer, althans dat vind ikke)...met als gevolg huilen.. met als gevolg hoofdpijn... en daarna nog een diarree aanval Zit nu dus in mn uppie op de bank ipv in de auto naar het restaurant

Maar goed, misschien wel beter, ik wil namelijk morgen naar mn schoonfamilie, naar mn eigen familie en zondag een 4-gangen diner in elkaar flansen. Druk zat dus dit weekend...



Wie gaat er mee all you need is love kijken vanavond???



Nu even bijlezen.

Ik denk dat ik net zo'n echtelijke ruzie als jij krijg als ik AYNIL ga kijken..... Maar ik zal het proberen.



Terrine lijkt toch goed te lukken dus heb credits opgedaan bij man.



Ik vind jouw dag van morgen erg druk klinken, en het is ook wel erg jammer dat je nu thuis zit in je eentje. Aan de andere kant lijk uit eten met 25 man me ook wel erg vermoeiend. We gaan vanavond gewoon lekker offtopic, wat vind je daarvan. Zal de rooibos klaarzetten.

Lief, vandaag weer wat bijgekomen van het werken? Ik kan me voorstellen dat het baarmoederverhaal een drempel is, ondanks dat je geen kinderwens hebt. Je vriend ook niet begrijp ik? Beide nooit gehad?

Fijn dat jullie er geen problemen mee hebben dat Abc daarover schrijft. Het is voor mij uiteraard ook een issue. Al zit ik dan (nog) niet in dat traject, ik ben natuurlijk al wel ruim 2 jaar 'bezig' en de kans is groot dat ik in 2011 ook aan de IUI of IVF ga... Bah. Maar eerst hier maar eens uit zien te komen.



Abc, ik kreeg wel de vraag of ik na de hamam nog afgespoeld wilde worden met koud water, maar daar heb ik vriendelijk voor bedankt Ik geloof dat ik toch maar eens ga kijken naar fysio of shiatsu voor mn nek en rug, ik heb er wel wat last van maar schrok ook wel een beetje dat zij zo overduidelijk voelde dat die spanning in mn rug zat. Iemand ervaring met een bepaalde vorm van massage? Ik heb wel eens shiatsu gehad (werkt met drukpunten) maar dat is al weer jaren geleden. Werkte toen wel goed trouwens, al doet het op dat moment wel erg zeer.

Heb je een fijne uitrust-dag gehad?



Annemie, ik denk dat traumaverwerking ook een lang en heftig proces is. Een goede vriendin van mij zit daar nu middenin, en zij kan daardoor momenteel niet werken. Omdat we beide thuiszitten spreek ik haar wel geregeld, en zij vindt het heel zwaar... is wel voor een heel ander trauma overigens.



Vinden jullie de tijd ook zo snel gaan? De laatste week van het jaar komt eraan... pfff... ik vind het soms wel beangstigend. Zo apart, toen ik werkte en ik had drie weken vakantie, dacht ik: wow, 3 weken!! Vét lang! En nu moet ik over 3 weken weer naar de ba en denk ik: wow, 3 weken!! Vét snel!!!

haha, vent vindt het ook vreselijk, ik ben er normaal gesproken ook niet zo van, maar ben nu wel in de mood om er naar te kijken. In joggingbroek, warme choco, kerstkransjes en lekker janken om AYNIL (maar eigenlijk omdat ik mezelf zo sielug vind) Alhoewel ik eigenlijk het einde van SR ook niet wil missen...

Ik hartje offtopic