Psyche
alle pijlers
het psyche forum
vrijdag 18 maart 2011 om 21:03
Ik lees hier in het psyche forum nogal wat "toestanden" .
vaak van mensen die lichamelijk prima in orde zijn en dus eigenlijk gezegend zijn met het leven dat ze gekregen hebben.
toch raar dan eigenlijk dat ze psychische problemen hebben met bijvoorbeeld de rouwverwerking van hun overleden cavia die ze als kind verloren hebben.
Ik zou tegen diegene willen zeggen. kijk naar de andere kant van de wereld of dichterbij naar de invalide buuf/buum en besef hoe SCHATrijk je bent en zeik niet zo.
vaak van mensen die lichamelijk prima in orde zijn en dus eigenlijk gezegend zijn met het leven dat ze gekregen hebben.
toch raar dan eigenlijk dat ze psychische problemen hebben met bijvoorbeeld de rouwverwerking van hun overleden cavia die ze als kind verloren hebben.
Ik zou tegen diegene willen zeggen. kijk naar de andere kant van de wereld of dichterbij naar de invalide buuf/buum en besef hoe SCHATrijk je bent en zeik niet zo.
vrijdag 18 maart 2011 om 22:39
Ik bedacht me opeens dat ik het hier met mijn psycholoog over gehad heb, relativeren.
Ik zei tegen haar: ja soms voel ik me wel stom dat ik hier zit terwijl er mensen dood gaan omdat ze geen eten hebben.
Haar antwoord was ongeveer als volgt:
Mensen hebben een aantal dingen nodig in hun leven. Allereerst eten en drinken, dan een veilige omgeving, dan educatie en later komt psychisch welzijn. Als je geen eten hebt, of geen drinken, dan ga je eerst op zoek daarnaar. Dan kun je schizofreen zijn, maar dat is instinct. Pas als je aan die randvoowaarden voldoet kun je je bezig houden met psychische problemen (dat gaat een beetje lastig als je verhongert , om het even cru te zeggen).
Ik denk dat daar wel een kern van waarheid inzit. Als Nederland nu gebombardeerd zou worden, zou je ook hysterisch op zoek gaan naar onderdak/beschutting en je familie, en kijken of er eten of drinken is. Dan lijkt je psychische probleem even weg te zijn, pas als je weer een dak boven je hoofd hebt en wat te drinken komen de andere problemen.
Iig, ik weet niet of het duidelijk overkomt, maar relativeren en sich helpt dus niet altijd, want wij hebben hier idd het geluk dat we eten en drinken hebben en niet in een merkbare oorlog zitten, dus dan kun je jezelf daar moeilijk voor straffen. Ik kan me trowuens ook niet voorstellen dat er geen water uit de kraan zou komen. Ik kan het proberen, maar ik weet niet echt hoe dat is .
Ik zei tegen haar: ja soms voel ik me wel stom dat ik hier zit terwijl er mensen dood gaan omdat ze geen eten hebben.
Haar antwoord was ongeveer als volgt:
Mensen hebben een aantal dingen nodig in hun leven. Allereerst eten en drinken, dan een veilige omgeving, dan educatie en later komt psychisch welzijn. Als je geen eten hebt, of geen drinken, dan ga je eerst op zoek daarnaar. Dan kun je schizofreen zijn, maar dat is instinct. Pas als je aan die randvoowaarden voldoet kun je je bezig houden met psychische problemen (dat gaat een beetje lastig als je verhongert , om het even cru te zeggen).
Ik denk dat daar wel een kern van waarheid inzit. Als Nederland nu gebombardeerd zou worden, zou je ook hysterisch op zoek gaan naar onderdak/beschutting en je familie, en kijken of er eten of drinken is. Dan lijkt je psychische probleem even weg te zijn, pas als je weer een dak boven je hoofd hebt en wat te drinken komen de andere problemen.
Iig, ik weet niet of het duidelijk overkomt, maar relativeren en sich helpt dus niet altijd, want wij hebben hier idd het geluk dat we eten en drinken hebben en niet in een merkbare oorlog zitten, dus dan kun je jezelf daar moeilijk voor straffen. Ik kan me trowuens ook niet voorstellen dat er geen water uit de kraan zou komen. Ik kan het proberen, maar ik weet niet echt hoe dat is .
vrijdag 18 maart 2011 om 22:41
quote:macumba schreef op 18 maart 2011 @ 21:03:
Ik lees hier in het psyche forum nogal wat "toestanden" .
vaak van mensen die lichamelijk prima in orde zijn en dus eigenlijk gezegend zijn met het leven dat ze gekregen hebben.
toch raar dan eigenlijk dat ze psychische problemen hebben met bijvoorbeeld de rouwverwerking van hun overleden cavia die ze als kind verloren hebben.
Ik zou tegen diegene willen zeggen. kijk naar de andere kant van de wereld of dichterbij naar de invalide buuf/buum en besef hoe SCHATrijk je bent en zeik niet zo.
Wanneer mag je wel psychische klachten hebben? Of gewoon helemaal nooit?
En psychische klachten die door een lichamelijk defect veroorzaakt worden (als in: iets in je lijf functioneert niet goed, waardoor het psychische klachten veroorzaakt}, mag dat wel?
Of ook niet.
Ik lees hier in het psyche forum nogal wat "toestanden" .
vaak van mensen die lichamelijk prima in orde zijn en dus eigenlijk gezegend zijn met het leven dat ze gekregen hebben.
toch raar dan eigenlijk dat ze psychische problemen hebben met bijvoorbeeld de rouwverwerking van hun overleden cavia die ze als kind verloren hebben.
Ik zou tegen diegene willen zeggen. kijk naar de andere kant van de wereld of dichterbij naar de invalide buuf/buum en besef hoe SCHATrijk je bent en zeik niet zo.
Wanneer mag je wel psychische klachten hebben? Of gewoon helemaal nooit?
En psychische klachten die door een lichamelijk defect veroorzaakt worden (als in: iets in je lijf functioneert niet goed, waardoor het psychische klachten veroorzaakt}, mag dat wel?
Of ook niet.
Invisible tears are the hardest to wipe away.
vrijdag 18 maart 2011 om 22:41
quote:biebje schreef op 18 maart 2011 @ 22:19:
Ik kan me echt storen aan de opmerking dat je naar anderen moet kijken die het slechter hebben om je beter te voelen.
Misschien zou het helpen als meer mensen hun echte emoties laten zien ipv dat in deze samenleving nogal vaak wordt verwacht dat je altijd en overal je gedraagt en voor 200% functioneert. Ik voel me soms alsof we robots zouden moeten zijn, kortom ik denk dat vele een vertekend beeld geven van hoe ze zich echt voelen en daardoor vallen mensen die wel hun gevoel uiten op...
Ik kan me echt storen aan de opmerking dat je naar anderen moet kijken die het slechter hebben om je beter te voelen.
Misschien zou het helpen als meer mensen hun echte emoties laten zien ipv dat in deze samenleving nogal vaak wordt verwacht dat je altijd en overal je gedraagt en voor 200% functioneert. Ik voel me soms alsof we robots zouden moeten zijn, kortom ik denk dat vele een vertekend beeld geven van hoe ze zich echt voelen en daardoor vallen mensen die wel hun gevoel uiten op...
vrijdag 18 maart 2011 om 22:46
Mensen die nu in Japan kampen met verlies, tekorten, ziekte, etc. komen (naar wij allemaal hopen) ooit weer terug in een "normaal" ritme. Maar dan komt de psychische klap en dat kan zich op zoveel manieren uiten.
Mag dit dan wel, of is er een tijdslimiet en een vastgestelde uitingsvorm voor dit (psychische) leed?
Mag dit dan wel, of is er een tijdslimiet en een vastgestelde uitingsvorm voor dit (psychische) leed?
Optimist tot in de kist!
vrijdag 18 maart 2011 om 22:50
Mijn middelste zoon (18) heeft net de verkering uit en is verdrietig en ik voor hem. Dat neemt niet weg dat ik (en hij ook) beseffen dat er ander leed is. Ik leer mijn kinderen dat leed niet meetbaar is, en daardoor dus niet vergelijkbaar.
Jammer dat jij Macumba, dit niet ziet.
Jammer dat jij Macumba, dit niet ziet.
Optimist tot in de kist!
vrijdag 18 maart 2011 om 22:51
quote:herfstblaadjes schreef op 18 maart 2011 @ 22:41:
[...]
Misschien zou het helpen als meer mensen hun echte emoties laten zien ipv dat in deze samenleving nogal vaak wordt verwacht dat je altijd en overal je gedraagt en voor 200% functioneert. Ik voel me soms alsof we robots zouden moeten zijn, kortom ik denk dat vele een vertekend beeld geven van hoe ze zich echt voelen en daardoor vallen mensen die wel hun gevoel uiten op...
Mooi gezegd en het is ook zo.
Maar volgens mij komt dit vooral juist omdat we onszelf constant vergelijken met anderen. Geluk en succes wordt vergeleken en zelfs leed schijnt vergeleken te moeten worden.
[...]
Misschien zou het helpen als meer mensen hun echte emoties laten zien ipv dat in deze samenleving nogal vaak wordt verwacht dat je altijd en overal je gedraagt en voor 200% functioneert. Ik voel me soms alsof we robots zouden moeten zijn, kortom ik denk dat vele een vertekend beeld geven van hoe ze zich echt voelen en daardoor vallen mensen die wel hun gevoel uiten op...
Mooi gezegd en het is ook zo.
Maar volgens mij komt dit vooral juist omdat we onszelf constant vergelijken met anderen. Geluk en succes wordt vergeleken en zelfs leed schijnt vergeleken te moeten worden.
vrijdag 18 maart 2011 om 22:58
vrijdag 18 maart 2011 om 23:00
quote:mamzelle schreef op 18 maart 2011 @ 22:02:
Zanne, je bent weg nu maar wat heeft het voor zin om te relativeren als je niets aandurft of niets aan kan wegens angsten of neuroses? Als je ooit zo'n onredelijke angst heb gekend bagatelliseer je dat niet. En ik meen dat er niemand is die ten opzichte van zijn eigen leed het leed in Japan bagatelliseert. Relativeren lijkt toch wel heel erg op bagatelliseren.
Ik heb inderdaad nooit zo'n angst gekend gelukkig.
Misschien ( waarschijnlijk) dat ik dan wel anders zou praten inderdaad.
Zanne, je bent weg nu maar wat heeft het voor zin om te relativeren als je niets aandurft of niets aan kan wegens angsten of neuroses? Als je ooit zo'n onredelijke angst heb gekend bagatelliseer je dat niet. En ik meen dat er niemand is die ten opzichte van zijn eigen leed het leed in Japan bagatelliseert. Relativeren lijkt toch wel heel erg op bagatelliseren.
Ik heb inderdaad nooit zo'n angst gekend gelukkig.
Misschien ( waarschijnlijk) dat ik dan wel anders zou praten inderdaad.
vrijdag 18 maart 2011 om 23:01
quote:Zanne schreef op 18 maart 2011 @ 21:54:
[...]
Ik meen het ook oprecht.
Als ik het heb over relativeren denk ik meer aan problemen als faalangst, sociale angst, financiële problemen, dwangneurose enzo. Ik zeg dus niet dat die problemen niet erg zijn he. Ik zeg alleen wel dat relativeren geen kwaad kan, vind ik.
Onzin. Ook deze problematiek kan je niet vergelijken. En relativeren is vanaf de zijlijn makkelijk gezegd.
[...]
Ik meen het ook oprecht.
Als ik het heb over relativeren denk ik meer aan problemen als faalangst, sociale angst, financiële problemen, dwangneurose enzo. Ik zeg dus niet dat die problemen niet erg zijn he. Ik zeg alleen wel dat relativeren geen kwaad kan, vind ik.
Onzin. Ook deze problematiek kan je niet vergelijken. En relativeren is vanaf de zijlijn makkelijk gezegd.
vrijdag 18 maart 2011 om 23:05
vrijdag 18 maart 2011 om 23:08
quote:Zanne schreef op 18 maart 2011 @ 23:00:
[...]
Ik heb inderdaad nooit zo'n angst gekend gelukkig.
Misschien ( waarschijnlijk) dat ik dan wel anders zou praten inderdaad.
Ik heb ooit een angst meegemaakt. Een echte, oprechte angst. Zo één waarvan je de volgende dag hoopt dat het een droom was.
En inderdaad..... daarna praat/denk/doe je anders!
[...]
Ik heb inderdaad nooit zo'n angst gekend gelukkig.
Misschien ( waarschijnlijk) dat ik dan wel anders zou praten inderdaad.
Ik heb ooit een angst meegemaakt. Een echte, oprechte angst. Zo één waarvan je de volgende dag hoopt dat het een droom was.
En inderdaad..... daarna praat/denk/doe je anders!
vrijdag 18 maart 2011 om 23:09
Hoe heette die jongen ook alweer, die in n rolstoel zat en met wie men kon communiceren via hand-wang alfabet? Hij gaf zijn kwaliteit van leven een 9. Of 9,5, weet het niet meer precies.
En wie was ook alweer die knappe blonde man, vader van 2 kinderen, bekend van o.a. GTST, die onlangs uit het leven stapte? Het cijfer wat ie zn kwaliteit van leven gaf is mij niet bekend maar het zal geen voldoende zijn geweest.
Ben zo benieuwd wat nou bijvoorbeeld deze 2 personen van de ideeen van TO zouden vinden.
En wie was ook alweer die knappe blonde man, vader van 2 kinderen, bekend van o.a. GTST, die onlangs uit het leven stapte? Het cijfer wat ie zn kwaliteit van leven gaf is mij niet bekend maar het zal geen voldoende zijn geweest.
Ben zo benieuwd wat nou bijvoorbeeld deze 2 personen van de ideeen van TO zouden vinden.
vrijdag 18 maart 2011 om 23:11
