Psyche
alle pijlers
Onder de indruk van perfectie
dinsdag 14 juni 2011 om 11:20
Al zo'n 3 jaar heb ik sporadisch contact met een ongelooflijk heerlijke jongeman (29 jaar).
Het is begonnen als een zwoele affaire. Hij zag mij volledig zitten, maar ik had het gevoel dat er iets niet klopte: hij was te knap, te slim, te enthousiast in zijn sms'jes. Totdat ik op date ging met hem... Ik was gelijk verloren en blokkeerde helemaal, waardoor de affaire na enkele dates gestopt is.
Daarna hebben we ong. 1 keer in de maand nog afgesproken, voor de seks. (Was ik daar maar nooit mee begonnen, want ik was stapelverliefd.)
Nu had ik hem een half jaar niet meer persoonlijk gezien, maar via zijn beste vriend (de verhalen) leerde ik hem op een andere manier kennen.
Blijkt dat hij toch niet zomaar mister popular is, maar ook een heel gevoelig, empathisch en correct man. Niemand verwacht het van hem, want hij deelt de lakens met de knapste modellen van het land en lijkt timide, maar dan wel met een zekere arrogantie.
Nu was ik gisterenavond opnieuw bij hem op zijn appartement.
Ik wist niet waar ik het had, maar na lange en diepe gesprekken was ik alweer helemaal onder de indruk van zijn perfectie.
Knap, medelevend, ambitieus, gevoelig, zorgzaam, smaakvol, sportief, sociaal verstandig, veel zelfkennis, goede job, veel vrienden...
En verklaar me nu maar gek:
Ik vind hem zo perfect dat ik zelfs niets 'menselijks' kan vinden: zijn bed voelde aan alsof ik op een wolkje sliep, hij ruikt goed zelfs al zou hij geen parfum dragen, zijn huis, zijn lakens, zijn kleren, zijn vuile was, zijn badkamer... alles ruikt goed, zelfs zijn kat is perfect. En je zou kunnen denken: als je geld hebt, kan alles perfect. Maar dat is het nu net: hij heeft een goed loon, maar staat toch met beide voeten op de grond, zijn appartement in de stad is niet poepchic, maar gewoon mooi en gezellig... en perfect
.
Nu ben ik net thuis in mijn eigen donker en kil huis en heb een heel vreemd gevoel. Ik ben niet verliefd, maar ben echt onder de indruk van die man en zijn leventje, zelfs een beetje jaloers. Als ik hem zo bezig zie, zou ik dolgraag een man zijn, eentje als hij. Zo zelfstandig en helemaal 'klaar' met zichzelf !Geen date-zorgen, want hij kan elke vrouw in zijn bed krijgen, maar net daarom is dat geen uitdaging meer voor hem (hoewel hij elke week wel eentje in zijn bed heeft), en bouwt hij simpelweg het perfecte leventje op.
Ik vind het allemaal heel angstaanjagend en raak er zelfs ontmoedigd door. Zo'n sterk man !
Graag de handleiding van zijn geluk !
Het is begonnen als een zwoele affaire. Hij zag mij volledig zitten, maar ik had het gevoel dat er iets niet klopte: hij was te knap, te slim, te enthousiast in zijn sms'jes. Totdat ik op date ging met hem... Ik was gelijk verloren en blokkeerde helemaal, waardoor de affaire na enkele dates gestopt is.
Daarna hebben we ong. 1 keer in de maand nog afgesproken, voor de seks. (Was ik daar maar nooit mee begonnen, want ik was stapelverliefd.)
Nu had ik hem een half jaar niet meer persoonlijk gezien, maar via zijn beste vriend (de verhalen) leerde ik hem op een andere manier kennen.
Blijkt dat hij toch niet zomaar mister popular is, maar ook een heel gevoelig, empathisch en correct man. Niemand verwacht het van hem, want hij deelt de lakens met de knapste modellen van het land en lijkt timide, maar dan wel met een zekere arrogantie.
Nu was ik gisterenavond opnieuw bij hem op zijn appartement.
Ik wist niet waar ik het had, maar na lange en diepe gesprekken was ik alweer helemaal onder de indruk van zijn perfectie.
Knap, medelevend, ambitieus, gevoelig, zorgzaam, smaakvol, sportief, sociaal verstandig, veel zelfkennis, goede job, veel vrienden...
En verklaar me nu maar gek:
Ik vind hem zo perfect dat ik zelfs niets 'menselijks' kan vinden: zijn bed voelde aan alsof ik op een wolkje sliep, hij ruikt goed zelfs al zou hij geen parfum dragen, zijn huis, zijn lakens, zijn kleren, zijn vuile was, zijn badkamer... alles ruikt goed, zelfs zijn kat is perfect. En je zou kunnen denken: als je geld hebt, kan alles perfect. Maar dat is het nu net: hij heeft een goed loon, maar staat toch met beide voeten op de grond, zijn appartement in de stad is niet poepchic, maar gewoon mooi en gezellig... en perfect
. Nu ben ik net thuis in mijn eigen donker en kil huis en heb een heel vreemd gevoel. Ik ben niet verliefd, maar ben echt onder de indruk van die man en zijn leventje, zelfs een beetje jaloers. Als ik hem zo bezig zie, zou ik dolgraag een man zijn, eentje als hij. Zo zelfstandig en helemaal 'klaar' met zichzelf !Geen date-zorgen, want hij kan elke vrouw in zijn bed krijgen, maar net daarom is dat geen uitdaging meer voor hem (hoewel hij elke week wel eentje in zijn bed heeft), en bouwt hij simpelweg het perfecte leventje op.
Ik vind het allemaal heel angstaanjagend en raak er zelfs ontmoedigd door. Zo'n sterk man !
Graag de handleiding van zijn geluk !
woensdag 15 juni 2011 om 14:18
quote:valentinamaria schreef op 14 juni 2011 @ 16:45:
wasspelden?
ik hang mijn was gewoon los over de lijnen, wasknijpers ken ik wel van vroeger.
maar TO, hoe doe je dat dan als je net niet genoeg matchende spelden hebt?
schiet je dan in de stress of laat je het gewoon in de trommel zitten?Zo erg vind ik dat dan niet, dan gebruik ik de wasspelden die er nog wél zijn.
wasspelden?
ik hang mijn was gewoon los over de lijnen, wasknijpers ken ik wel van vroeger.
maar TO, hoe doe je dat dan als je net niet genoeg matchende spelden hebt?
schiet je dan in de stress of laat je het gewoon in de trommel zitten?Zo erg vind ik dat dan niet, dan gebruik ik de wasspelden die er nog wél zijn.
