Advies gevraagd

quote:isis72 schreef op 25 juni 2010 @ 10:04:

Ik ben er nog.



Ik ben niet voornemens om dit topic te laten sluiten. Wanneer ik hier op enig moment niet/minder post is dat omdat ik ofwel niet in de gelegenheid ben, ofwel bewust even wat afstand neem. Ik lees jullie reacties wel degelijk en laat het inwerken.



Dat is fijn. Iedereen heeft het ook goed met je voor



Ik heb inmiddels een aantal afspraken gemaakt (contact gehad met Jeugdzorg over beveiligingskastje en volgende week een gesprek bij Steunpunt Huiselijk Geweld. Gisteravond geen contact meer gekregen met de wijkagent, dus die ga ik vandaag weer terugbellen). Daarbij heb ik inmiddels een heel dossier aangelegd/opgebouwd met daarin de verschillende uitingen van hem naar mij waar ik wat mee denk te kunnen.



Hartstikke goed van je! Probeer ook steun te vragen voor jezelf. Ga praten met een psycholoog of met maatschappelijk werk.



Wat antwoorden op de gestelde vragen vanuit jullie: wat doe ik om mijn zoon hierin te beschermen? Mmm... concreet niets in de zin dat ik hem bescherm tegen de schadelijke contacten met zijn vader. Die laat ik dus tot op heden doorgaan. Ik zit hier heel dubbel in (zoals eerder al beschreven: ben het vooralsnog wettelijk verplicht, zoon die niets liever wil dan bij papa zijn en dagelijks naar hem vraagt), maar goed, op dat vlak doe ik dus niets. Voor het overige probeer ik er voor hem te zijn, hem te laten weten dat hij te allen tijde bij me terecht kan, praat met hem als hij wil, heb zijn school ingelicht, hou hem nauwlettend in de gaten enz.



Je doet dus niks. En dat is kwalijk. Dat is net als hem door een poel met krokodillen laten zwemmen en toekijken met een doos pleisters in je hand. Ik hoop wel dat je weet dat jij volledig verantwoordelijk bent voor het ventje.





Reden waarom mijn nieuwe partner niet ingrijpt: onze relatie is nog vrij pril. Voor hem is dit een totaal nieuwe ervaring (niet bekend met agressie e.d.). Hij is er voor me, steunt me, staat achter me. Maar echt concreet ingrijpen gebeurt (nog) niet. We zijn zelf nog in een stadium dat we nog wat aan het ontdekken zijn waar we staan.



Ik begrijp het deels. Je zal het ook afhouden. In mijn optiek echter zou een vent dit niet pikken en ingrijpen. Niet met agressie, wel met acties. Maar ik begrijp dat niet iedereen dat makkelijk doet.



Ik lees jullie onbegrip over het niet willen onderduiken. Kan me de reacties ook wel voorstellen. Ik ben het aan het overwegen, denk er veel over na. Wil ook de gesprekken met de wijkagent en andere instanties eens afwachten aankomende week, horen wat die mij adviseren. Wil de procedure in gang zetten om dat kastje te kunnen dragen.



En verder: ja, er zijn mensen die al jaren met mij meedenken/adviseren in deze strijd. Die dit patroon al jaren zien en mij al jaren niets (althans, niet echt iets groots/concreets) zien doen (anders dan de scheiding initiëren. Iets waar ik ook erg lang over heb gedaan). Ik kan me de boosheid/frustratie wel voorstellen. Ik kan echter niet anders dan doen wat ik kan/niet kan. Voor mijn gevoel ben ik continu in gevecht, met mezelf. Het is zeer zeker niet zo (althans, daar ben ik me niet van bewust) dat ik dit wel een prettige situatie vind en het daarom in stand houd.

Ik ben bang, ben moe, wanhopig soms. En dan zakt een bep. situatie even weer wat naar de achtergrond en daar drijf ik dan op mee. Ik zie wel heel duidelijk wat er allemaal gebeurt en hoe verkeerd het is. Ook zie ik wel mijn aandeel (het niets doen). Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen: zwak, gebrek aan lef, angst, vermoeidheid, er niet aan willen, het niet durven, hopen (tegen beter weten in) dat het niet nodig is.. ik weet het niet. Ik merk dat het me uitput, ik voor mijn gevoel 1001 ballen in de lucht moet houden (fulltime baan, huishouden, zoon enz.) en soms/vaak kan ik het gewoonweg niet opbrengen. Ik wéét hoe verkeerd het is.

Totdat er dus wéér iets gebeurt en ik voor de zoveelste keer met mijn neus op de feiten wordt gedrukt. Ik zie wel dat ik niet anders kan. Ik zal er een keer doorheen moeten. Vandaar dat ik dus ook nu toch maar weer opnieuw in gesprek ga met de instanties, de situatie met ze bespreek en hun advies inwin.

Geloof me, ik zou willen, uit de grond van mijn hart, dat dit ophield, dat hier een eind aan kwam. En ik realiseer me heel goed dat dit ijdele hoop is, zolang ik zelf niets onderneem om dit te stoppen. Ik weet het wel.. Ik vind het alleen zo heftig, zo veelomvattend, zoveel emoties, zo moe, bang.. Maar nogmaals, ik weet het allemaal echt..



Doe er dan wat mee!! Er komt een punt, en ik denk dat je die al lang voorbij bent, dat je niet meer met het vingertje kan blijven wijzen naar je ex, maar nu eens naar jezelf. En dan niet om 'schuld' aan te wijzen, maar verantwoordelijkheid. Wat is de boodschap die jij je kind geeft? Je weet het wel, maar dat is niet voldoende. Wil je beterschap dan MOET je handelen. Anders eigenlijk je mond houden, stoppen met klagen en aan je zoon op volwassen leeftijd uitleggen waarom je gekozen hebt hem niet te beschermen (want dat is wat je dan hebt gedaan)



Het is hard, maar het is zoals het is. Niemand kan jou helpen zo.

quote:[message=6382405,noline]isis72 schreef op 25 juni

Voor mijn gevoel ben ik continu in gevecht, met mezelf. Het is zeer zeker niet zo (althans, daar ben ik me niet van bewust) dat ik dit wel een prettige situatie vind en het daarom in stand houd.

Ik ben bang, ben moe, wanhopig soms. En dan zakt een bep. situatie even weer wat naar de achtergrond en daar drijf ik dan op mee. Ik zie wel heel duidelijk wat er allemaal gebeurt en hoe verkeerd het is. Ook zie ik wel mijn aandeel (het niets doen). Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen: zwak, gebrek aan lef, angst, vermoeidheid, er niet aan willen, het niet durven, hopen (tegen beter weten in) dat het niet nodig is.. ik weet het niet. Ik merk dat het me uitput, ik voor mijn gevoel 1001 ballen in de lucht moet houden (fulltime baan, huishouden, zoon enz.) en soms/vaak kan ik het gewoonweg niet opbrengen. Ik wéét hoe verkeerd het is.

Totdat er dus wéér iets gebeurt en ik voor de zoveelste keer met mijn neus op de feiten wordt gedrukt. Ik zie wel dat ik niet anders kan. Ik zal er een keer doorheen moeten. Vandaar dat ik dus ook nu toch maar weer opnieuw in gesprek ga met de instanties, de situatie met ze bespreek en hun advies inwin.

Geloof me, ik zou willen, uit de grond van mijn hart, dat dit ophield, dat hier een eind aan kwam. En ik realiseer me heel goed dat dit ijdele hoop is, zolang ik zelf niets onderneem om dit te stoppen. Ik weet het wel.. Ik vind het alleen zo heftig, zo veelomvattend, zoveel emoties, zo moe, bang.. Maar nogmaals, ik weet het allemaal echt..



Hoi Isis, wat goed dat je de eerste stappen hebt ondernomen. Zet nu alsjeblieft door en maak een eind aan deze onhoudbare situatie.



De vergelijking van DNM met de kokodillenpoel en de doos pleisters vind ik een hele goede. Je ex mishandelt je zoon geestelijk, met zijn gedrag tegenover jou en tegenover hem. Een klein kind dreigen dat hij papa nooit meer mag zien als hij de nieuwe vriend van mama ziet, ik vind het om te kotsen.



Je schrijft dat je zo opziet tegen het nemen van grote stappen en de heftige emoties etc die daar bijkomen. Ik kan me haast niet voorstellen dat het heftiger en moeilijker zal zijn dan de constante stress, angst en onzekerheid waar je nu in leeft.



Zet door, en steek nu niet je kop in het zand als er weer een rustige periode aanbreekt. Hij zal altijd weer terugkomen, zolang hij de kans krijgt en jij hem die kans biedt. Gebruik een rustige periode om je voor te bereiden en een 'strijdplan' te ontwikkelen. Op die manier kun je meteen alles in werking stellen (politie, maatschappelijk werk, onderduikadres, jeugdzorg, advocaat, dossier samenstellen met bewijzen, huis beveiligen, rechtsbijstandsverzekering, enz) als hij weer begint. Het lijkt er nu op dat hij je steeds weer overvalt, en dat is natuurlijk wel een beetje ...euh... onhandig als je al zoveel jaren weet dat het toch weer mis zal gaan.



Kom op meid, het is nu eindelijk tijd om aan een leuker leven voor jou en je zoon te beginnen.

quote:isis72 schreef op 25 juni 2010 @ 10:04:

Wat antwoorden op de gestelde vragen vanuit jullie: wat doe ik om mijn zoon hierin te beschermen? Mmm... concreet niets in de zin dat ik hem bescherm tegen de schadelijke contacten met zijn vader. Die laat ik dus tot op heden doorgaan. Ik zit hier heel dubbel in (zoals eerder al beschreven: ben het vooralsnog wettelijk verplicht, zoon die niets liever wil dan bij papa zijn en dagelijks naar hem vraagt), maar goed, op dat vlak doe ik dus niets. Voor het overige probeer ik er voor hem te zijn, hem te laten weten dat hij te allen tijde bij me terecht kan, praat met hem als hij wil, heb zijn school ingelicht, hou hem nauwlettend in de gaten enz.



Reden waarom mijn nieuwe partner niet ingrijpt: onze relatie is nog vrij pril. Voor hem is dit een totaal nieuwe ervaring (niet bekend met agressie e.d.). Hij is er voor me, steunt me, staat achter me. Maar echt concreet ingrijpen gebeurt (nog) niet. We zijn zelf nog in een stadium dat we nog wat aan het ontdekken zijn waar we staan.



Wat!?!?!?

Al die jaren dat ik je ken heb je aangegeven dat je weet dat je ex gevaarlijk wordt wanneer jíj een andere relatie zou beginnen.

Jullie zijn saampjes aan het ontdekken waar je staat in de relatie en toch, ondanks dat je heel goed weet welke situatie er zou ontstaan, introduceer je hem al bij je zoon. Wetende dat er escalaties zouden komen. Hiermee heb je je zoon wederom in een onmogelijke positie geplaatst. Hierdoor laat je hem weer deelgenoot zijn van de onmogelijke strijd tussen jou en zijn vader.

Het komt op mij over alsof jouw nieuwe liefde heel weinig kans heeft van slagen gezien alles wat er nog steeds speelt.



Ik houd jou al heel lang verantwoordelijk voor alle strijd die er nog is tussen jou en je ex. Al jaren zie ik aan hoe verwoestend de stijd tussen jou en je ex is voor jullie kind. En jij hebt hierin net zo'n bepalende rol als je ex.

Ik weiger mee te doen aan Isis kraken (hoe zou dat nou helpen, al dat schuldschuiven, of dat neerzetten van motieven die er logischerwijs niet zijn?).

Maar wel wat aandachtspunten:

Ik realiseerde me ergens afgelopen weken dat mijn oudste zoon maar liefst zeven jaar van zijn leven een ongezonde relatie tussen zijn moeder en vader heeft meegemaakt. Een hele slimme jongen van bijna zeven (of al vijfeneenhalf) kan heel wat opvangen van de slechte strategieen die volwassen mannen kunnen uitoefenen om hun zin te krijgen. En weet vervolgens niet meer wat een normale manier is om met conflicten om te gaan. Toch iets om rekening mee te houden.

Blijf van mijn lijf of een andere vorm van het contact onmogelijk maken tussen jou en ex geeft je de fysieke ruimte om te voelen hoe het is om niet constant onder druk te leven, en om grenzen te leren stellen ten opzichte van ex. Dat half jaar is door de bank genomen genoeg om een ex in te doen zien dat hij bij jou niet meer met dreigementen hoeft aan te komen om zijn zin door te drijven. Belangrijk is dan wel dat je erop toeziet dat je in dat halve jaar geen contact met hem opneemt dan via formele wegen.

Belangrijkste: je ex is niet redelijk. Je ex doet af en toe redelijk omdat hij ziet dat hij de controle over je dreigt te verliezen. Om vervolgens opnieuw aan te vallen als je het niet meer verwacht. Als je ooit blijvend uit deze situatie wilt komen zul je dat moeten opschrijven in je agenda en nooooit meer vergeten.

Zoals vaker, pas als mensen de stap hebben durven zetten komt het inzicht: "Ik had het jaaaaaren eerder moeten doen".



Ook in dit geval zal dit zo gaan.

Ik weet ook meer van de situatie, ik ken zelfs de ex in dit verhaal. Wat ik denk of vind van de situatie doet er helemaal niet toe.

Het gaat erom hoe isis erin staat en wat zij ervaart en meemaakt. Als ze anders had gekund, zou ze het wel anders hebben gedaan.

Dingen hebben tijd nodig, iedereen heeft daar zijn of haar proces in en dat duurt per persoon langer of korter.

Ook Isis zal er komen, zeker weten.

Zij is er echter niet bij gebaat om de frustratie van anderen over zich heen te krijgen. Lekker makkelijk, je frustratie bot te vieren op iemand. Dat is niet opbouwend en voegt totaal niets toe.

Ook al kun je er zelf niets bij voorstellen, Isis doet haar best en is hard aan het werk om haar proces te doorlopen en zover te komen dat ook zij hieruit komt.

Kom op Isis, nu doorpakken en gaan met die banaan!!

quote:isis72 schreef op 25 juni 2010 @ 11:51:

Ook ik vraag mijzelf regelmatig af: waar ligt in vredesnaam mijn grens? Waarom ben ik zo slap?



Ómdat je bang bent dus.

Je leeft al jaren en jaren in angst en die cultiveer je.

Hij is een natuurlijke agressor, jij bent een natuurlijk slachtoffer. Dat is niet gemeen bedoeld, dat is jouw natuur. Angst voor mensen die zich opblazen, groot maken, dreigen.



Het is voor jou praktisch onmogelijk om door dat geblaas heen te kijken en jouw ex weet dat, die kan jou lezen als een boek. Hij is iemand die van nature niet redelijk is. Is hij nooit geweest en zal hij nooit worden.



We hebben het er al vaak over gehad maar hij was al niet te hachelen toen jullie getrouwd waren en hij o zo veel van je hield op zijn eigen verkrampte manier, nu jullie gescheiden zijn haat hij je op zijn eigen verkrampte manier en hij boezemt jou angst in.



Vervolgens weet hij dondersgoed op welke knoppen hij bij jou moet drukken en hij weet ook dat je geen hulp zoekt, omdat je dan weer bang bent voor zijn reactie, als je de instanties op je dak stuurt dan denk jij namelijk dat hij nog veel en veel gekker gaat doen. Terwijl dat misschien wel de enige manier is om hem tot staan te brengen, juist omdat hij denkt dat je het niet zal doen, snap je wat ik bedoel?



Nu zitten jullie in een vicieuze cirkel van jouw angst en zijn dreigementen en daar kom je niet uit als JIJ er niet een eind aan maakt. Hij zal niet ophouden, hij heeft je toch precies waar hij je hebben wil? Nou dan.

Isis, herken je het niet uit je jeugd, uit de patronen in jouw ouderlijk huis? Dat zou de meest voor de hand liggende verklaring zijn.



Maar het doet er misschien niet zoveel toe om te weten waarom je het doet. De vraag lijkt me waarom je het tot nu toe niet kunt veranderen, terwijl je rationeel gezien precies weet wat je moet doen. Wat zou er nodig zijn om jou die stap te laten maken, waarvan je zelf ook dondersgoed weet dat hij onvermijdelijk is.

Kun je eigenlijk ook het sneue en sukkelige van zijn gedrag inzien, of lukt dat niet?



Hij is verlaten en in plaats van dat hij doorgaat met zijn leven, besteedt hij het aan jou het leven zuur te maken. Hij heeft geen tijd om zijn zoon te zien, maar wel om bij jou om het huis rond te zwerven. Hij besteedt zijn centen aan een hacker om jouw gangen te volgen. Ik snap dat dat heel eng is, maar het is toch eigenlijk ook zielig en belachelijk?



Misschien moet je hem toch wat meer als een loser gaan zien, en niet als een almachtige engel der wrake.

Ik denk he, dat je angst groter is dan wat er daadwerkelijk aan de hand is. En dat je DAAR hulp bij zou moeten zoeken. Het is bijna fobisch gedrag wat je vertoont. Het ontwijken van bepaalde situaties want wat als.....

Zolang je nog geen absolute grens hebt bereikt (en ook die is uiteindelijk arbitrair) kun je in elk geval de dingen die gebeuren bekijken naar 'een normale grens'.

Die spaarrekening hoort aan jouw kant van de scheidslijn (want jij zorgt voor zoon). Een intacte auto ook. Met scheldwoorden en bedreigingen komt hij aan jouw kant van de normale grens.

Als je niet meer weet wat jouw grens is of zal zijn, zoek dan de grens die algemeen aanvaard als normaal wordt beschouwd, en meet elke volgende en nu lopende actie tegen die grens.

In feite gaat het er niet perse om dat je jouw grens stelt, maar dat je een grens stelt. Dat wordt dan vanzelf de jouwe op termijn.

Nu is hij degene die alles bepaalt. Nog steeds. Als je niet heel hard oppast komt het nog zover dat je niet had hoeven scheiden, dat de scheiding uiteindelijk een zinloze daad bleek. En dan ben je pas echt ver van huis want dan moet je helemaal opnieuw beginnen.



Je angst kan ik me zo goed voorstellen, maar kijk eens wat je al hebt bereikt ondanks die angst. En dan durf je toch het laatste stapje niet?

*

*

Goed gebruld Isis. Ontwikkel de leeuw in jezelf!



Doorzetten nu hè, heb je de wijkagent inmiddels gesproken?

Goed bezig Isis! Fijn dat de wijkagent je enigszins gerustgesteld heeft. Hopelijk gaat het je nu lukken om je aandacht op positieve dingen te richten Succes met de stappen die je nog gaat maken.

Heeft de wijkagent wel een melding genoteerd, of is hij van plan dit te gaan doen?

Ik ben het met hem eens dat het veel geschreeuw en weinig wol is hoor, maar zou je aanraden om rekening te houden met tenminste 1 fysieke aanval vermits je daarna meteen aangifte doet om hem in de kiem te smoren. Dit op basis van het verleden waarvan je weet dus.

Als je goed voor jezelf zorgt ga je dus over een kleine week na of er iets op jouw naam of die van je zoon of jullie adres geregistreerd staat, wat het meldingsnummer is, en indien er niets geregistreerd staat doe je nogmaals je verhaal tegen de dienstdoende agent en verzoek je om registratie van een melding. Als er dan werkelijk stront aan de knikker is kun je aan de politie het meldingsnummer doorgeven en weten ze dat er mss net een pasje harder gelopen moet worden.



Helaas liggen de urgentiemaatstaven voor politiemensen (en zeker wijkagenten) net iets anders dan die voor slachtoffers van huiselijk geweld. Juist omdat er binnen huiselijk geweld ook veel ernstiger zaken plaatsvinden lijkt men van mening dat er bij de eerste klap niet meteen de sirene op hoeft. Geen reden om je te laten intimideren door een vreselijk blazend dier, maar wel iets om in het achterhoofd te houden, het kan zijn dat je je proces naar vrijheid niet doorkunt zonder enige kleerscheuren.

Vluchtroute organiseren dus als het even kan (via achterpoort, achterburen, kun je je kind nog dragen?) zodat je voorbereid bent als er iets niet goed gaat.

Hoi Isis, ik heb je hele verhaal gevolgd, alleen nog geen berichtje geplaatst. Knap van je dat je al zover bent! Gaat de goeie kant op! Heb je intussen contact gehad met AMK?