Relaties
alle pijlers
Advies gevraagd
donderdag 24 juni 2010 om 16:15
En jou redeneren is natuurlijk dat je een zeer gegronde angst voor deze man hebt. Want je weet dat wat je ook doet hij toch zal komen tot welke daad dan ook.
To ik vind je al enorm sterk door dat je er al zo voor uit durft te komen dat je zo bang bent. De eerste stap heb je al gezet, ook al heb je eerder al eens poging gedaan om advies in te winnen bij dit forum, vrienden, familie etc etc. Je wil wel! Lees maar eens terug! Je weet alleen niet hoe! Je bent bang.
Je moet alleen nu die angst zien te combineren met boosheid, doorzetten en dus terug bijten! Je zelf beschermen dat is jouw prioriteit geworden. Geen yugoslaven op je stoep om verkracht te worden en zo te kunnen 'winnen' omdat, jou eigen woorden er even bij gehaald, hij dan verliest en alles daadwerkelijk kwijt is. De bak in dus. Je mag je eigenwaarde op deze manier niet verliezen. Je mag je kind niet blootstellen aan dit geweld. Dus nogmaals vecht terug! Ook al komt hij. Vecht terug! Bescherm jezelf en jouw kind! Vind je trots terug. Want zo te lezen zit dat wel in je. Alleen je bent terecht bang. Maar zoek nu die middenweg.
To ik vind je al enorm sterk door dat je er al zo voor uit durft te komen dat je zo bang bent. De eerste stap heb je al gezet, ook al heb je eerder al eens poging gedaan om advies in te winnen bij dit forum, vrienden, familie etc etc. Je wil wel! Lees maar eens terug! Je weet alleen niet hoe! Je bent bang.
Je moet alleen nu die angst zien te combineren met boosheid, doorzetten en dus terug bijten! Je zelf beschermen dat is jouw prioriteit geworden. Geen yugoslaven op je stoep om verkracht te worden en zo te kunnen 'winnen' omdat, jou eigen woorden er even bij gehaald, hij dan verliest en alles daadwerkelijk kwijt is. De bak in dus. Je mag je eigenwaarde op deze manier niet verliezen. Je mag je kind niet blootstellen aan dit geweld. Dus nogmaals vecht terug! Ook al komt hij. Vecht terug! Bescherm jezelf en jouw kind! Vind je trots terug. Want zo te lezen zit dat wel in je. Alleen je bent terecht bang. Maar zoek nu die middenweg.
donderdag 24 juni 2010 om 16:16
Isis, alles waar je bang voor bent kan uiteindelijk ook gebeuren als je niks doet. Na de aangifte komt hij misschien sneller tot dat punt, maar dan heb je jezelf ingedekt en veilig ondergebracht met je zoon. Als je blijft wachten zal hij verder en verder en verder gaan, net zo lang tot hij uiteindelijk op datzelfde punt terecht komt. Niks doen is geen oplossing maar uitstel van executie.
donderdag 24 juni 2010 om 16:19
donderdag 24 juni 2010 om 16:23
Als je écht zo bang zou zijn als dat je hier beweert, gaf je je zoon natuurlijk niet aan hem mee. Ik ken je voorgeschiedenis volgens mij niet, maar begrijp uit de postings van Dubiootje dat dit al jaren speelt. En al die jaren geef jij dus een weerloze baby/peuter en nu kleuter mee aan een man waarvan je heel hysterisch roept dat je zo bang voor hem bent dat je niks durft.
Dat lijkt me je reinste gelul. Als er ook maar een fractie van die angst gegrond was, zou je noooooit je kind aan hem meegeven. Kennelijk hou je dus van dit drama, van het gevoel dat je een angstig weerloos vogeltje bent en hij de grote boze wolf.
Tja, da's niet zo handig.
Dat lijkt me je reinste gelul. Als er ook maar een fractie van die angst gegrond was, zou je noooooit je kind aan hem meegeven. Kennelijk hou je dus van dit drama, van het gevoel dat je een angstig weerloos vogeltje bent en hij de grote boze wolf.
Tja, da's niet zo handig.
Am Yisrael Chai!
donderdag 24 juni 2010 om 16:26
Wat een lieve post, Vleugjehoop! Dank je wel!
En ja, bij vlagen voel ik inderdaad een immense boosheid en kan ik vanuit die boosheid handelen. Dat zijn ook de momenten waarop ik tegen mijn omgeving roep dat ik stappen ga zetten, zét ik ook daadwerkelijk 1 of 2 stappen, om het dan vervolgens weer niet door te zetten.
Ik merk wel dat de boosheid er wel degelijk zit. Boosheid om hoe hij mij behandelt, nog altijd tot op de dag van vandaag, hoe hij steeds verder en verder gaat, hoe absurd en volkomen respectloos hij zich gedraagt, maar zéker ook om hoe hij met onze zoon om gaat.
Geloof me, van binnen ben ik razend! Maar ik kan niet ontkennen dat de angst het tot op heden nog altijd gewonnen heeft van mijn dosis lef...
En toch... toch zal ooit de dag komen dat ik het wél doe. Dat geloof ik echt oprecht! Hoe, wanneer en in welke vorm, dat weet ik niet, maar ik ga het doen!!! Is het niet voor mezelf, dan wel voor mijn mannetje!!
En ja, bij vlagen voel ik inderdaad een immense boosheid en kan ik vanuit die boosheid handelen. Dat zijn ook de momenten waarop ik tegen mijn omgeving roep dat ik stappen ga zetten, zét ik ook daadwerkelijk 1 of 2 stappen, om het dan vervolgens weer niet door te zetten.
Ik merk wel dat de boosheid er wel degelijk zit. Boosheid om hoe hij mij behandelt, nog altijd tot op de dag van vandaag, hoe hij steeds verder en verder gaat, hoe absurd en volkomen respectloos hij zich gedraagt, maar zéker ook om hoe hij met onze zoon om gaat.
Geloof me, van binnen ben ik razend! Maar ik kan niet ontkennen dat de angst het tot op heden nog altijd gewonnen heeft van mijn dosis lef...
En toch... toch zal ooit de dag komen dat ik het wél doe. Dat geloof ik echt oprecht! Hoe, wanneer en in welke vorm, dat weet ik niet, maar ik ga het doen!!! Is het niet voor mezelf, dan wel voor mijn mannetje!!
donderdag 24 juni 2010 om 16:30
Fasionvictim.
Het enige wat ik hierop kan zeggen, is dat wat je schrijft totaal niet klopt met de realiteit. Vrouwen en mannen die in een situatie als deze zitten handelen op een manier, waarop jij en ik die in normale omstandigheden verkeren nooit zouden handelen. Zo is hun denk wijze niet. Haar handelen komt juist voort uit angst. Zo van als ik hem nu maar gewoon geef wat hij van me wil dan komt het wel goed. Dan blijft het rustig. Dus helaas wat jij schrijft gebeurt niet in de realiteit.
Het enige wat ik hierop kan zeggen, is dat wat je schrijft totaal niet klopt met de realiteit. Vrouwen en mannen die in een situatie als deze zitten handelen op een manier, waarop jij en ik die in normale omstandigheden verkeren nooit zouden handelen. Zo is hun denk wijze niet. Haar handelen komt juist voort uit angst. Zo van als ik hem nu maar gewoon geef wat hij van me wil dan komt het wel goed. Dan blijft het rustig. Dus helaas wat jij schrijft gebeurt niet in de realiteit.
donderdag 24 juni 2010 om 16:36
Ze gelooft oprecht dat haar kind veilig is. Zolang Isis geen aanvallen op haar zoontje heeft meegemaakt mag ze daar redelijkerwijs van uitgaan (maar dan... hij zegt zulke lelijke dingen ook over zoontje, dus waarom dan niet gewoon ervan uitgaan dat als hij het nooit tegen hem zal doen, hij het dan ook nooit tegen haar zal doen?)
donderdag 24 juni 2010 om 16:36
Wouw... dank je wel, Fashionvictim. Bedankt voor je geweldige inzicht.
Mag ik je er op wijzen dat ik samen met mijn ex de ouderlijke macht heb en dat ik dus wettelijk gezien verplicht ben om mijn kind aan hem mee te geven? Daarbij is mijn zoontje stapelgek met zijn vader en wil niets liever dan naar hem toe (hoezeer ik en anderen om mij heen ook zien hoe schadelijk dit bij vlagen ook is). Wat moet ik dan? Ik heb meermaals gebeld met de RvdK, met Jeugdzorg, met mijn advocaat destijds overlegd, maar zolang we samen de ouderlijke macht hebben is het mij niet toegestaan om zoon niet mee te geven. Het enige wat ik kan doen is de huidige bezoekregeling om laten zetten in een bezoekregeling onder toezicht. Om dit te bewerkstelligen heb ik allereerst een advocaat nodig (geen geld voor, maar..allá, daar moet dan maar een oplossing voor komen op de 1 of andere manier). Maar los daarvan werd ik er door diverse instanties op gewezen dat dit een erg langdurig en emotioneel proces zal worden, wat ook voor het betr. kind allesbehalve prettig is/kan zijn. Plus dat de uitkomst onzeker is (toen ik een eerder voorval daar meldde kreeg ik als reactie terug dat ze erg veel moeite hadden om te geloven dat bep. uitspraken uit de mond van een - toen - 4-jarige kwamen. M.a.w.: ze geloofden mij niet!) Dus... wat moet ik dan?? Ik móet mijn kind wel meegeven.
Dat jij mijn verhaal afdoet als je reinste gelul en dat ik blijkbaar lang niet zo bang ben als ik wil doen voorkomen... wat wil je dat ik daarop zeg? Als jij dat gelooft, dan ga je gang. Ik kan je naar eer en geweten zeggen dat je er ver, mijlenver naast zit!
Mag ik je er op wijzen dat ik samen met mijn ex de ouderlijke macht heb en dat ik dus wettelijk gezien verplicht ben om mijn kind aan hem mee te geven? Daarbij is mijn zoontje stapelgek met zijn vader en wil niets liever dan naar hem toe (hoezeer ik en anderen om mij heen ook zien hoe schadelijk dit bij vlagen ook is). Wat moet ik dan? Ik heb meermaals gebeld met de RvdK, met Jeugdzorg, met mijn advocaat destijds overlegd, maar zolang we samen de ouderlijke macht hebben is het mij niet toegestaan om zoon niet mee te geven. Het enige wat ik kan doen is de huidige bezoekregeling om laten zetten in een bezoekregeling onder toezicht. Om dit te bewerkstelligen heb ik allereerst een advocaat nodig (geen geld voor, maar..allá, daar moet dan maar een oplossing voor komen op de 1 of andere manier). Maar los daarvan werd ik er door diverse instanties op gewezen dat dit een erg langdurig en emotioneel proces zal worden, wat ook voor het betr. kind allesbehalve prettig is/kan zijn. Plus dat de uitkomst onzeker is (toen ik een eerder voorval daar meldde kreeg ik als reactie terug dat ze erg veel moeite hadden om te geloven dat bep. uitspraken uit de mond van een - toen - 4-jarige kwamen. M.a.w.: ze geloofden mij niet!) Dus... wat moet ik dan?? Ik móet mijn kind wel meegeven.
Dat jij mijn verhaal afdoet als je reinste gelul en dat ik blijkbaar lang niet zo bang ben als ik wil doen voorkomen... wat wil je dat ik daarop zeg? Als jij dat gelooft, dan ga je gang. Ik kan je naar eer en geweten zeggen dat je er ver, mijlenver naast zit!
donderdag 24 juni 2010 om 16:40
Mamz, omdat hij - op zijn eigen verknipte wijze - zielsveel van zoon houdt. Ik denk daadwerkelijk niet dat hij zoon fysiek iets aan zal doen. Wél mentaal, daar is hij al jarenlang mee bezig en ook hierin gaat hij steeds verder. Maar hem echt fysiek iets aandoen, dat geloof ik niet.
Mij daarentegen haat hij tot op het bot. Ik ben de bron en de oorzaak van al zijn ellende. En waar hij het ene moment nog bijna in tranen bekent dat hij er nog altijd zo'n moeite mee heeft dat hij mij kwijt is en nog altijd van mij houdt, daar spiest hij me het volgende moment met liefde aan het spit. En het merendeel van de tijd is het zijn woede, zijn frustratie en zijn onmacht (om de scheiding ongedaan te maken) wat de boventoon voert en hem tot het uiterste drijft en wat hem dus tot dergelijk wangedrag over laat gaan.
Mij daarentegen haat hij tot op het bot. Ik ben de bron en de oorzaak van al zijn ellende. En waar hij het ene moment nog bijna in tranen bekent dat hij er nog altijd zo'n moeite mee heeft dat hij mij kwijt is en nog altijd van mij houdt, daar spiest hij me het volgende moment met liefde aan het spit. En het merendeel van de tijd is het zijn woede, zijn frustratie en zijn onmacht (om de scheiding ongedaan te maken) wat de boventoon voert en hem tot het uiterste drijft en wat hem dus tot dergelijk wangedrag over laat gaan.
donderdag 24 juni 2010 om 16:41
isis, bedenk maar zo dat de vlagen van boosheid die je hebt opstapjes zijn naar het'echte' werk! Wordt boos, ga schreeuwen, dreigen en krabbel maar terug op het laatste moment, er komt zeker weten een moment dat je terug slaat. Wat ik al zei, winnen of verliezen is geen verhaal in deze. Jij en jou kleine man, die zijn het verhaal.
Het is een heel logische reactie die je geeft. Je gevoelens zijn begrijpelijk. En jouw uiteindelijke moed om ontzettend boos, bang, verdrietig te worden en daardoor jezelf en je zoontje te beschermen is de volgende reactie die komt. Als hij komt, dan weet je echt wel wat je moet doen. Dan weet je ineens weer wat eigenwaarde betekent. Van dreigen wordt je nu eenmaal, moe slap en bang. Maar van daden wordt je ijzersterk!
Het is een heel logische reactie die je geeft. Je gevoelens zijn begrijpelijk. En jouw uiteindelijke moed om ontzettend boos, bang, verdrietig te worden en daardoor jezelf en je zoontje te beschermen is de volgende reactie die komt. Als hij komt, dan weet je echt wel wat je moet doen. Dan weet je ineens weer wat eigenwaarde betekent. Van dreigen wordt je nu eenmaal, moe slap en bang. Maar van daden wordt je ijzersterk!
donderdag 24 juni 2010 om 16:44
Isis, been there, dat weet je. Ten eerste gaat hij niet buiten schot want als er iets met jullie gebeurt is hij sowieso de eerste die wordt aangesproken. Yugo's erbij halen is iets met voorbedachte rade, wordt ernstiger bestraft dus. Het doorslaan op een (onder invloed?) moment is dus het enige reele risico. Kijk ook naar zijn geschiedenis op het gebied van relationeel geweld en hoe dat uiteindelijk is afgelopen na verloop van tijd (terwijl hij met jou een relatie aanging).
Wel eens met Fashionvictim dat het zinvol is om te onderzoeken of je je kind nog wel alleen met hem wilt laten zijn. Als jouw kind zijn enige kind is is hij in de gelegenheid om zijn hele verleden uit te wissen en een familiedrama, inclusief zelfmoord, uit te voeren, en hoef je hem het dat niet makkelijk te maken.
Wel eens met Fashionvictim dat het zinvol is om te onderzoeken of je je kind nog wel alleen met hem wilt laten zijn. Als jouw kind zijn enige kind is is hij in de gelegenheid om zijn hele verleden uit te wissen en een familiedrama, inclusief zelfmoord, uit te voeren, en hoef je hem het dat niet makkelijk te maken.
donderdag 24 juni 2010 om 16:47
Isis: heb je mijn (lange verhaal) van een aantal pagina's terug gelezen? Want dan haal ik een paar dingen weg i.v.m. herkenbaarheid...
Super dat je nu de eerste stap hebt gezet! Houdt dit vol en zorg ervoor dat je je woede gebruikt om dingen te regelen. Maar een lijstje voor jezelf met de stappen die je gaat zetten en ga alvast kijken wat je moet regelen voor welke stap.
Sterkte!
Super dat je nu de eerste stap hebt gezet! Houdt dit vol en zorg ervoor dat je je woede gebruikt om dingen te regelen. Maar een lijstje voor jezelf met de stappen die je gaat zetten en ga alvast kijken wat je moet regelen voor welke stap.
Sterkte!
donderdag 24 juni 2010 om 16:50
quote:isis72 schreef op 24 juni 2010 @ 16:36:
Wouw... dank je wel, Fashionvictim. Bedankt voor je geweldige inzicht.
Mag ik je er op wijzen dat ik samen met mijn ex de ouderlijke macht heb en dat ik dus wettelijk gezien verplicht ben om mijn kind aan hem mee te geven? Daarbij is mijn zoontje stapelgek met zijn vader en wil niets liever dan naar hem toe (hoezeer ik en anderen om mij heen ook zien hoe schadelijk dit bij vlagen ook is). Wat moet ik dan? Ik heb meermaals gebeld met de RvdK, met Jeugdzorg, met mijn advocaat destijds overlegd, maar zolang we samen de ouderlijke macht hebben is het mij niet toegestaan om zoon niet mee te geven. Het enige wat ik kan doen is de huidige bezoekregeling om laten zetten in een bezoekregeling onder toezicht. Om dit te bewerkstelligen heb ik allereerst een advocaat nodig (geen geld voor, maar..allá, daar moet dan maar een oplossing voor komen op de 1 of andere manier). Maar los daarvan werd ik er door diverse instanties op gewezen dat dit een erg langdurig en emotioneel proces zal worden, wat ook voor het betr. kind allesbehalve prettig is/kan zijn. Plus dat de uitkomst onzeker is (toen ik een eerder voorval daar meldde kreeg ik als reactie terug dat ze erg veel moeite hadden om te geloven dat bep. uitspraken uit de mond van een - toen - 4-jarige kwamen. M.a.w.: ze geloofden mij niet!) Dus... wat moet ik dan?? Ik móet mijn kind wel meegeven.
Dat jij mijn verhaal afdoet als je reinste gelul en dat ik blijkbaar lang niet zo bang ben als ik wil doen voorkomen... wat wil je dat ik daarop zeg? Als jij dat gelooft, dan ga je gang. Ik kan je naar eer en geweten zeggen dat je er ver, mijlenver naast zit!
Als jij vast wil houden aan angst waarvan je diep in je hart weet dat ie ongegrond is - want nogmaals, als je tot in de kern van je wezen wíst dat je ex iemand was die wat hij met de mond zegt, met zijn handen ook dóet - dan had je jaren geleden al alles in het werk gesteld om je zoon ver bij hem vandaan te houden. Al had je hem daarvoor moeten kidnappen of ontvoeren, al had je zelf je ex moeten doodschieten, bij wijze van spreken. Dan had geen vezel in je lijf je toegestaan om je kind, je jónge kind, in gevaar te brengen.
Het feit dat je dat toch doet, het feit dat je allerlei excuses aanvoert waarom je heus je kind wel naar hem toe kunt laten gaan, geeft aan dat er diep van binnen bij jou iets is wat gelooft dat hij veel schreeuwt, maar toch niet tot daden over zal gaan.
Dat je tegelijkertijd het drama wat het met zich meebrengt wel "lekker" vindt, dat staat daar helemaal los van.
En ja, ik dénk dat je dat drama ergens wel lekker vindt. Niet omdat Dubiootje dat zegt hoor, maar gewoon, omdat ik ooit ook in zo'n soort machtsstrijd heb gezeten. Ik denk dat je deep down inside dondersgoed weet dat het allemaal heus zo'n vaart niet zal lopen.
Wouw... dank je wel, Fashionvictim. Bedankt voor je geweldige inzicht.
Mag ik je er op wijzen dat ik samen met mijn ex de ouderlijke macht heb en dat ik dus wettelijk gezien verplicht ben om mijn kind aan hem mee te geven? Daarbij is mijn zoontje stapelgek met zijn vader en wil niets liever dan naar hem toe (hoezeer ik en anderen om mij heen ook zien hoe schadelijk dit bij vlagen ook is). Wat moet ik dan? Ik heb meermaals gebeld met de RvdK, met Jeugdzorg, met mijn advocaat destijds overlegd, maar zolang we samen de ouderlijke macht hebben is het mij niet toegestaan om zoon niet mee te geven. Het enige wat ik kan doen is de huidige bezoekregeling om laten zetten in een bezoekregeling onder toezicht. Om dit te bewerkstelligen heb ik allereerst een advocaat nodig (geen geld voor, maar..allá, daar moet dan maar een oplossing voor komen op de 1 of andere manier). Maar los daarvan werd ik er door diverse instanties op gewezen dat dit een erg langdurig en emotioneel proces zal worden, wat ook voor het betr. kind allesbehalve prettig is/kan zijn. Plus dat de uitkomst onzeker is (toen ik een eerder voorval daar meldde kreeg ik als reactie terug dat ze erg veel moeite hadden om te geloven dat bep. uitspraken uit de mond van een - toen - 4-jarige kwamen. M.a.w.: ze geloofden mij niet!) Dus... wat moet ik dan?? Ik móet mijn kind wel meegeven.
Dat jij mijn verhaal afdoet als je reinste gelul en dat ik blijkbaar lang niet zo bang ben als ik wil doen voorkomen... wat wil je dat ik daarop zeg? Als jij dat gelooft, dan ga je gang. Ik kan je naar eer en geweten zeggen dat je er ver, mijlenver naast zit!
Als jij vast wil houden aan angst waarvan je diep in je hart weet dat ie ongegrond is - want nogmaals, als je tot in de kern van je wezen wíst dat je ex iemand was die wat hij met de mond zegt, met zijn handen ook dóet - dan had je jaren geleden al alles in het werk gesteld om je zoon ver bij hem vandaan te houden. Al had je hem daarvoor moeten kidnappen of ontvoeren, al had je zelf je ex moeten doodschieten, bij wijze van spreken. Dan had geen vezel in je lijf je toegestaan om je kind, je jónge kind, in gevaar te brengen.
Het feit dat je dat toch doet, het feit dat je allerlei excuses aanvoert waarom je heus je kind wel naar hem toe kunt laten gaan, geeft aan dat er diep van binnen bij jou iets is wat gelooft dat hij veel schreeuwt, maar toch niet tot daden over zal gaan.
Dat je tegelijkertijd het drama wat het met zich meebrengt wel "lekker" vindt, dat staat daar helemaal los van.
En ja, ik dénk dat je dat drama ergens wel lekker vindt. Niet omdat Dubiootje dat zegt hoor, maar gewoon, omdat ik ooit ook in zo'n soort machtsstrijd heb gezeten. Ik denk dat je deep down inside dondersgoed weet dat het allemaal heus zo'n vaart niet zal lopen.
Am Yisrael Chai!
donderdag 24 juni 2010 om 16:51
Ik ziet nog altijd op mijn werk en zit hier mijn tranen weg te slikken. Het komt (weer) dichterbij nu ik er zoveel over schrijf, hoewel het er natuurlijk altijd wel is. Hetzij soms wat op de achtergrond, hetzij meer op de voorgrond, maar het is er altijd. Maar door er nu zoveel over te schrijven en de reacties te lezen, maakt dat het allemaal weer dichterbij komt. De waarheid wordt weer groter (hoe omschrijf ik dit nou goed?).
Mamz, zijn geschiedenis op relationeel gebied staat me nog heel helder voor ogen en dat zorgt mede voor de enorme angst. Helemaal wanneer hij aangeeft mij zoveel meer en dieper te haten dan zijn vorige ex..
En ja, zoon is zijn enige kind en ik zie heel duidelijk hoe relatief makkelijk het voor hem kan zijn, dat familiedrama/zelfmoord verhaal... In een bepaalde gemoedstoestand is er niets makkelijkers/aanlokkelijkers meer voor hem...
Mamz, zijn geschiedenis op relationeel gebied staat me nog heel helder voor ogen en dat zorgt mede voor de enorme angst. Helemaal wanneer hij aangeeft mij zoveel meer en dieper te haten dan zijn vorige ex..
En ja, zoon is zijn enige kind en ik zie heel duidelijk hoe relatief makkelijk het voor hem kan zijn, dat familiedrama/zelfmoord verhaal... In een bepaalde gemoedstoestand is er niets makkelijkers/aanlokkelijkers meer voor hem...
donderdag 24 juni 2010 om 16:53
inderdaad Nathaniel, de eerste stappen zijn al gezet.
Mamzelle, ik denk ook dat het uiteindelijk zo ver zal gaan komen wat betreft omgang met haar zoontje.
Ik weet ook haast zeker dat hij(exman) nooit verwacht dat to daadwerkelijk stappen zal ondernemen om zich zelf en zoon te beschermen en als hij dan daadwerkelijk door het lint gaat dan is zij hem al wel een aantal stappen voor. Nogmaals geen winnen of verliezen, maar jezelf en kind beschermen wat de consequenties ook mogen zijn.
Mamzelle, ik denk ook dat het uiteindelijk zo ver zal gaan komen wat betreft omgang met haar zoontje.
Ik weet ook haast zeker dat hij(exman) nooit verwacht dat to daadwerkelijk stappen zal ondernemen om zich zelf en zoon te beschermen en als hij dan daadwerkelijk door het lint gaat dan is zij hem al wel een aantal stappen voor. Nogmaals geen winnen of verliezen, maar jezelf en kind beschermen wat de consequenties ook mogen zijn.
donderdag 24 juni 2010 om 16:53
donderdag 24 juni 2010 om 16:55
Hai Isis,
Aangifte doen, politie er bij betrekken, alles wat je op papier hebt meenemen, een zaak beginnen, de rechter er bij betrekken, jeugdzorg eventueel, kijken of je op die manier de vader kunt buitensluiten, een straatverbod of contactverbod gaan regelen in ieder geval en dan misschien wel verhuizen, ver weg en niemand zeggen waar je heen bent gegaan. Ook je voorheen schoonmoeder niet. Gewoon niet. Alles om die kerel van je af te schudden.
In jouw geval denk ik echt dat dat het enige is wat je kunt doen omdat jouw ex de meeste gestoorde gek is die ik ooit ben tegengekomen (ik weet natuurlijk ook wie je bent) en je extreme maatregelen nodig hebt om deze extreme debiel bij je vandaan te houden.
Zet al je middelen in. Als hij nu nóg de baas over je speelt dan heeft hij wel zo'n beetje gewonnen, vind je zelf ook niet?
Aangifte doen, politie er bij betrekken, alles wat je op papier hebt meenemen, een zaak beginnen, de rechter er bij betrekken, jeugdzorg eventueel, kijken of je op die manier de vader kunt buitensluiten, een straatverbod of contactverbod gaan regelen in ieder geval en dan misschien wel verhuizen, ver weg en niemand zeggen waar je heen bent gegaan. Ook je voorheen schoonmoeder niet. Gewoon niet. Alles om die kerel van je af te schudden.
In jouw geval denk ik echt dat dat het enige is wat je kunt doen omdat jouw ex de meeste gestoorde gek is die ik ooit ben tegengekomen (ik weet natuurlijk ook wie je bent) en je extreme maatregelen nodig hebt om deze extreme debiel bij je vandaan te houden.
Zet al je middelen in. Als hij nu nóg de baas over je speelt dan heeft hij wel zo'n beetje gewonnen, vind je zelf ook niet?
donderdag 24 juni 2010 om 16:55
donderdag 24 juni 2010 om 17:00
Nathaniel, ik heb je verhaal gelezen. Dank voor het delen van je eigen ervaring. Ik heb het nog een keer opnieuw doorgelezen. Niet reageren was dus bij jou de remedie.
Ik merk dat ik me altijd erg 'gedwongen' voel om te reageren. Vind het moeilijk/eng om de telefoon maar niet op te nemen. Daarna krijg ik mailtjes/smsjes dat ik moet reageren. En op dit moment speelt dus die situatie van die spaarrekening (waar hij mede toe gemachtigd wil worden) en mij over gaat bellen en is het zgn. 'rustig' omdat ik me dus gedraag naar zijn eis (kind mag mijn vriend + zijn kinderen niet zien).
Als ik niet reageer dan krijg ik dus dreigingen als dat hij me op komt zoeken, of anders.....? Zo staat het er letterlijk.
Ik merk dat ik me altijd erg 'gedwongen' voel om te reageren. Vind het moeilijk/eng om de telefoon maar niet op te nemen. Daarna krijg ik mailtjes/smsjes dat ik moet reageren. En op dit moment speelt dus die situatie van die spaarrekening (waar hij mede toe gemachtigd wil worden) en mij over gaat bellen en is het zgn. 'rustig' omdat ik me dus gedraag naar zijn eis (kind mag mijn vriend + zijn kinderen niet zien).
Als ik niet reageer dan krijg ik dus dreigingen als dat hij me op komt zoeken, of anders.....? Zo staat het er letterlijk.
donderdag 24 juni 2010 om 17:01
En met wie was jouw machtstrijd, fashionvictim? Heb je armpje gedrukt met een paspop?
Als er ook maar iets waar is van TO's verhaal, dan is haar ex rijp voor een gedwongen opname.
TO heeft ooit van haar ex gehouden, ze hebben een kind gekregen en alle mishandelde vrouwen denken dat het uiteindelijk niet zo'n vaart zal lopen, als ze maar doen wat hij zegt.
Ik weet niet of je een radio aan hebt staan of een digi krant kan lezen op dit moment, maar er is weer een geval in Lochem. De hoeveelste deze week? Ik geloof de tweede!
Als er ook maar iets waar is van TO's verhaal, dan is haar ex rijp voor een gedwongen opname.
TO heeft ooit van haar ex gehouden, ze hebben een kind gekregen en alle mishandelde vrouwen denken dat het uiteindelijk niet zo'n vaart zal lopen, als ze maar doen wat hij zegt.
Ik weet niet of je een radio aan hebt staan of een digi krant kan lezen op dit moment, maar er is weer een geval in Lochem. De hoeveelste deze week? Ik geloof de tweede!
Nope
donderdag 24 juni 2010 om 17:01
O, trouwens Isis, ik ben het eens met FV.
Je ex kan gek zijn op zijn zoon, hij maakt ook zijn leven tot een hel en dat weet je zelf ook wel.
De tip om daarom ook jeugdzorg in te schakelen is je al vaker gegeven. Dat wil jij niet maar waarom zou je je zoon meegeven aan een man die de dingen doet die jij beschrijft. Omdat het moet. Ja, nu, omdat jij geen aangifte doet moet het. Als waar is wat jij schrijft dan hoeft jouw zoon niet meer naar zijn vader hoor, of onder toezicht van een maatschappelijk werker.
Het is jouw angst die in de weg staat tot een meer definitieve oplossing. Jij laat je leiden door jouw angst en dat doe je echt al járen. Toen jullie nog samen waren en nu jullie gescheiden zijn. Hij houdt niet op, dat verzeker ik je. Nooit, wat je bent van hem, dat weet je. Dús zul je werkelijk alles uit de kast moeten halen om hem niet in je buurt te laten komen, ook de dingen die je liever niet zou doen, omdat je al het andere al geprobeerd hebt en hij laat zich door niks of niemand tegenhouden.
Je ex kan gek zijn op zijn zoon, hij maakt ook zijn leven tot een hel en dat weet je zelf ook wel.
De tip om daarom ook jeugdzorg in te schakelen is je al vaker gegeven. Dat wil jij niet maar waarom zou je je zoon meegeven aan een man die de dingen doet die jij beschrijft. Omdat het moet. Ja, nu, omdat jij geen aangifte doet moet het. Als waar is wat jij schrijft dan hoeft jouw zoon niet meer naar zijn vader hoor, of onder toezicht van een maatschappelijk werker.
Het is jouw angst die in de weg staat tot een meer definitieve oplossing. Jij laat je leiden door jouw angst en dat doe je echt al járen. Toen jullie nog samen waren en nu jullie gescheiden zijn. Hij houdt niet op, dat verzeker ik je. Nooit, wat je bent van hem, dat weet je. Dús zul je werkelijk alles uit de kast moeten halen om hem niet in je buurt te laten komen, ook de dingen die je liever niet zou doen, omdat je al het andere al geprobeerd hebt en hij laat zich door niks of niemand tegenhouden.
