Boosheid!

Lieve dames,

Als man type ik hier mijn verhaal omdat ik van mijn boosheid af wil. Ik hoef mijn verhaal niet volledig kwijt want dat heb ik bij vrienden gedaan en zelfs in therapie (dat was zeer zinvol!). De aanleiding was het andere topic hier over narcistisch misbruik (dat kwam ik toevallig op het spoor).

Al 6 jaar geleden is een relatie uitgegaan van drie jaar met mijn ex. Een vrouw die hartstikke onbetrouwbaar was, die mij naar de mond praatte, haar charme inzette om dingen gedaan te krijgen bij mij en bij anderen, een vrouw die altijd zei wat haar uitkwam ongeacht welke gevolgen die voor anderen had, een vrouw die manipuleerde, en ga zo maar door. Een vrouw die volledig happy relaties aangaat met prachtige beloften maar dan alles kapotmaakt. Zeer destructief.

En ik? Toentertijd de braafheid zelve, erg naïef. Ik had de rol van redder op me genomen (en zij maneuvreerde zichzelf handig in de situatie van het slachtoffer). Ik kon me toen niet eens voorstellen dat mensen anderen manipuleren, voorliegen, bedriegen, enzovoort. Natuurlijk wist ik in heel theoretische zin wel dat dit mogelijk was maar ik kon me het gewoon niet voorstellen. Stom stom stom. Daardoor kon het zo lang duren als het deed en uiteindelijk heeft ze me op onvoorstelbaar egoïstische wijze in een situatie weten te maneuvreren en mij gedumpt op een wijze die ik vijanden nog niet aan zou doen.

Heel stom van mij natuurlijk, onvoorstelbaar naïef, ik stelde geen grenzen, ik hield haar het hand boven het hoofd, ik praatte alles goed voor haar, ik excuseerde haar gedrag al voordat zij het kon excuseren (iets wat ze nooit gedaan heeft).

Nadat ze mij gedumpt had heb ik haar nooit mee gesproken. Ik heb wel eens een bericht gestuurd met vragen maar daar kwam dan een bericht op terug met volkomen leugens. Verantwoordelijkheid zal ze dus nooit nemen en inmiddels heb ik zelf mijn closure gevonden.

Wat is dan mijn probleem? Woede. Soms heb ik nog een enorme woede. Gisteren ben ik een lang stuk gaan hardlopen en opeens was ik even helemaal alleen op een lang stuk door het bos en ik merkte gewoon dat ik zo ontzettend woeden was. Woedend over al die gemene streken en dat ik heb toegekeken en niet heb ingegrepen. Woedend over de vernedering, over de lafheid, over het berekende sadisme. Heel goed dat die woede eruit komt natuurlijk maar het is al 6 jaar geleden. Ik ben al zo vaak boos geweest. Ik wil dit achter me laten. Na die woedebuien voel ik me ook alleen maar misselijk en lamlendig. En in die woedebuien voelt het even of alles zich hier en nu afspeelt maar het is allang voorbij. Ik ben naar een andere plek verhuisd en zie haar niet meer. Ik wil niet eens wat met haar te maken hebben. Het is allang voorbij en ik ben woedend op iets dat niet bestaat, een relatie die allang weg is, een vrouw die allang weg is (en die ik het niet eens meer waard vind om aan te spreken), en ik ben boos op een naïeve jongen die ik allang niet meer ben.

Hoe kom ik hiervan af? Die woede zit me in de weg. Ervaringsdeskundigen hier?

Leonietmachine schreef: ↑

17-04-2018 12:36

Het positieve van je boosheid is dat je daarmee bewust bent van je eigen grenzen . Jij laat je nooit meer zo slecht behandelen en bent voortaan niet meer naïef.

Eens en nooit meer zo'n vrouw dus.

Zij is nu verleden en daar is waar ze hoort en blijft. Dat mens is jouw aandacht en tijd in het heden niet waard.

Jij hebt je toekomst voor je , waar zij geen deel meer van uitmaakt.
Blij dat je van dat akelige mens verlost bent.
En ooit krijgt zij zelf het meest last van haar eigen gedrag. En dat zal jou een rotzorg wezen: wat ze zaait zal ze oogsten.
Ha.

En jij gaat verder met jouw leven: daar het beste van maken . Ooit een echt goede en leuke vrouw tegenkomen die alle negativiteit van het verleden overruled.

Rake woorden. Ik ben me zeker bewust geworden van mijn grenzen en je hebt helemaal gelijk, dat constateerde ik vanmorgen ook, dat dit dus aangeeft dat mijn grenzen zich roeren. En, echt hoor, eens en nooit meer zo'n vrouw. Nooit meer. Als ik een vrouw tegenkom die ook maar in de verste verten zulke trekken heeft dan maak ik dat ik wegkom. Ik besteed geen seconde tijd of aandacht meer aan ze.

Wat je schrijft over de toekomst is ook echt heel raak. Een mooi beeld. Wat nu is en mijn toekomst is geheel aan mij. Daar zal zij en elk akelige type dat op haar lijkt geen enkele rol in spelen. Dat is ook echt uitgesloten. Het zit nu zo in mijn systeem dat het echt niet mogelijk is dat dit gebeurt. Dat is een fijne gedachte ook!

Leonietmachine schreef: ↑

17-04-2018 12:49

De ultieme wraak is er voor zorgen dat het goed gaat met jou, dat jij ondanks alle shit die zij jou heeft aangedaan goed in je vel zit en in tegenstelling tot haar wel een positief leven leeft.

Om je boosheid te kanaliseren kan je op een zelfverdedigingssport gaan: afreageren en tegelijk goed voor je zelfrespect, zelfbegrenzing en zelfbeheersing .

Doe veel dingen die jij leuk vind om te doen. Maak van jezelf geen slachtoffer maar krijg positief grip op je zelf en je leven.

Je leven is zoveel leuker zonder dat enge mens .

Wraak heb ik geen interesse in. Dat draait om haar. Ik weiger mijn leven te laten draaien om anderen en laat staan om iemand die defect is en anderen als gebruikswaar behandeld. Dat is ze niet waard. Het is wel waar dat als ik boos ben dat ik dan, denkbeeldig (en niet in de werkelijkheid), haar wel van een klif wil trappen. Maar ook die energie is ze niet waard. Bovendien ben ik niet zo wraakzuchtig. Ik vind haar vooral zielig. Ik ben blij dat ik niet iemand ben die andere behandeld als speelgoed en ze dan ondankbaar bij het grofvuil zet.

Tja, en een vechtsport? Dat soort woede is het ook weer niet. Ik heb helemaal geen zin om af te reageren. Mijn boosheid is eentje met een mengeling van walging. Misschien is een boosheid en een balen tegelijk. Een baalheid

keukenstoel schreef: ↑

17-04-2018 12:17

Ik herken het.

Ik heb 2 van die parels gehad.

Ook ik zit met woede.

Mijn oplossing is dat ik nooit meer iemand vertrouw en in mijn leven laat.

Ik leef voor mijn kinderen mezelf en mijn mini bedrijfje.

Het spijt me dat je ook zulke smeerlappen bent tegengekomen. Sommige mensen zijn gewoon schoften. Het voelt zo machteloos om dat te accepteren. Er is ook iets dat stiekem wil dat ze eigenlijk het zo niet bedoelen (ja, naïef he, geldt in ieder geval voor mij) maar dat is onzin.

Ik weet niet of dat een oplossing is. Het is in ieder geval een manier om er mee om te gaan, een coping mechanisme. Er zijn ook echt leuke mannen (lees: betrouwbaar, lief, met goede bedoelingen, ik durf ronduit en ondubbelzinnig te zeggen dat ik er eentje ben).

Anais_ schreef: ↑

17-04-2018 13:07

Het klinkt als trauma (het is alsof het nu gebeurt en de woede). Je hebt misschien traumabehandeling nodig zoals bijvoorbeeld EMDR

Ja, EMDR, heb ik weleens van gehoord. Ik overweeg het wel.

S-Groot schreef: ↑

17-04-2018 13:07

Accepteer dat je gehandeld hebt zoals je gehandeld hebt en vergeef jezelf daar ook voor. En zet er dan een streep onder.

Mezelf vergeven. Grotendeels gedaan maar misschien ligt er nog een beetje een taak.

Leonietmachine schreef: ↑

17-04-2018 13:34

Je kan misschien beter bij jezelf onderzoeken waarom je op dergelijke foute types viel /valt dan alles en iedereen bij voorbaat al te wantrouwen .
Het is wel logisch omdat je door nare ervaringen ingekleurd en angstig geworden bent, maar het is geen oplossing .

De meerderheid van de mensen /mannen is namelijk niet zo slecht . Maar je moet er dus zelf voor zorgen dat je niet op die paar rotte appels valt . Dat je niet met je laat sollen .

Grenzen, van jezelf houden , zelfrespect , eigenwaarde, betrouwbaarheid juist kunnen inschatten, weten wat goed is voor jou...
Niet door jezelf te isoleren maar door jezelf te wapenen met gezond zelfrespect .

Als je daar goed voor zorgt (is kracht !) trek je iemand aan die ook goed zorgt voor jou en dat je mensen die niet goed voor jou zijn niet weer in jouw buurt toelaat.

Dank je, heb ik onderzocht, heeft veel met mijn jeugd te maken. Daar heb ik hard aan gewerkt. Ik weet ook dat het eigenlijk, gegeven mijn jeugd, onvermijdelijk was dat ik in een relatie zou komen met zo'n type. Ik had een trauma die opgelost moest worden en zulke relaties zoeken was een manier daartoe. Zulke types voelden daarom toen veilig (dat is nu wel anders). Ook durfde ik niet voor mijn eigen geluk te gaan. Het was onvermijdelijk in een reddersrol te vallen.

Cin88 schreef: ↑

17-04-2018 13:48

Hmm. Je zegt: Als iets jou triggert en je bent daarna meteen een dag van slag. In hoeverre kun je de dag dan nog voortzetten? en heb je dit ookal eerder met je therapeut besproken? (Heb achtergrond in de psychologie, niet alwetend, maar wel een klein beetje kennis van e.e.a).

Goed dat je de therapeut hebt gebeld. En je hoeft ook geen compleet nieuw traject op te starten, ofwel wat je zegt: zwelgen in therapie, dat is zeker niet bevorderlijk, maar het kan naar mijn idee geen kwaad om het even te bespreken. Misschien heb je aan twee gesprekken voldoende en kun je daarna weer verder. Ik schrok namelijk wel een beetje van de manier waarop je schreef. Heel veel sterkte en wijsheid alvast!

Hetgeen dat me triggerde is dat ik eergisteren op een plek was waar ik voor het laatst contact heb gehad. D.w.z. ik ben (natuurlijk) gedumpt via de telefoon en dat was daar op die plek. Daar was ik allang niet geweest en ik moest er weer zijn vanwege een soortgelijke afspraak als de vorige keer. Ik had er niet eens aandacht maar daar op die plek werd ik even weer herinnerd aan hoe het was.

Wat betreft "van slag zijn" is het zo dat ik gewoon nog kan werken maar ik ben een beetje afgeleid. Mijn armen prikkelen wat (lichte paniekaanval dus) en ik voel op de achtergrond woede, walging, machteloosheid.

Leonietmachine schreef: ↑

17-04-2018 14:03

Mooi.
De inzichten heb je, en nu kom je blijkbaar emotioneel aan de verwerking toe.
Boosheid is een emotie die ermee gepaard gaat.
Vervelend, maar wel heel nuttig voor je verwerkingsproces.

Zolang jij jezelf en anderen er geen schade mee aanricht , is het oke om die boosheid te voelen . Een bokszak of boksbal in je kamer kan hiervoor handig zijn.

Als je bang bent dat je de boel kort en klein gaat slaan : zoek een hobby waarin je je energie kunt ontladen. Beeldhouwen? Huis verbouwen? Auto's of machines slopen?

Of praat van je af (met anderen dan je vrienden )in therapie of bij een praatlijn .Korrelatie of Sensoor.

Maar ik heb helemaal geen behoefte om te slaan. Ik ben dan ook helemaal niet bang de boel kort en klein te slaan. Ik heb ook helemaal niet het gevoel dat er zoveel energie zit op dat gebied. Waar jij het over hebt is agressie en niet boosheid (naar mijn gevoel). Boos ben ik, agressief niet. Wel bedankt! Van me af praten zal ik zeker weer eens doen.

Cin88 schreef: ↑

17-04-2018 14:04

Hmm ja de reactie op de associatie die je dan bewust/onbewust hebt is wat mij betreft nog iets te sterk als je het omschrijft als ‘paniekaanvallerig’. Het kan echt geen kwaad om een paar losse sessies in te plannen. Als je een goede klik met je therapeut had dan moet dat geen probleem zijn. Alternatief is POH-GGZ bij de huisarts. Die kunnen ook een paar korte sessies doen.

Wat is POH-GGZ? Hoe werkt dat?

ingelise schreef: ↑

17-04-2018 14:49

Ik vind je fanatisme, want zo lees ik het, ten opzichte van haar enorm. Het lijkt erop dat je de boosheid al 6 jaar blijft 'voeden' . Op geen enkele manier heb je het losgelaten, de termen waarmee je haar omschrijft zijn echt enorm heftig. Alsof de relatie pas geleden uit ging. Lijkt me enorm zinvol dat je professionele hulp zoekt...

Dat merk je scherp op. In zo'n emotionele bui als deze is het dus ook net alsof de relatie pas geleden uit ging. Dat zei ik ook in eerdere posts: Alsof het ineens helemaal relevant is maar dat is het niet. Dat is mijn punt! Dat maakt die emotionele bubbel ook zo lastig. Wanneer dit weer voorbij is, morgen, of overmorgen, dan voelt het weer als oninteressant.

Sjaantje37 schreef: ↑

17-04-2018 15:25

Sorry hoor maar je leven draait na 6 jaar nog steeds om haar. De haat die uit je post spreekt over haar is echt ongezond. Je zegt dat je haar zielig vindt, vind dat dan ook en laat het los.

Ik weet niet wat ze je heeft aangedaan maar volgens mij ben je echt niet verder gegaan met je leven, sta je wel open voor een relatie met een ander vrouw, of neemt je haat en woede een te grote rol in je leven waardoor je niet verder kan en ook niet gelukkig kan zijn.

Ik had juist zoiets van die lul de behanger gaat echt niet winnen, daarom heb ik mijn leven opgepakt zo goed als kwaad als het kon. Het feit dat hij mij berichtjes stuurt en al eens voor mijn deur heeft gestaan zegt genoeg over hem en niets over mij. Hij zal nooit veranderen daarom deed ik dat maar.

Behalve deze momentopname nu ben ik heel erg doorgegaan in mijn leven. Haat ik haar? Hm, een hartgrondige hekel wel. Ik walg van haar (het is nu eenmaal wat ik voel). Zij gaat ook zeker niet winnen, absoluut niet. Maar ik heb ook niet het gevoel dat ik in competitie ben met haar. Ze is niet interessant. Ik ga me niet eens meten aan iemand die zo laf en egoïstisch in het leven staat. Ik ben hartstikke doorgegaan met mijn leven maar heb dus zo nu en dan dit soort emotionele bubbels van woede en walging (om de paar maanden vaak).