Relaties
alle pijlers
Boosheid!
dinsdag 17 april 2018 om 10:30
Lieve dames,
Als man type ik hier mijn verhaal omdat ik van mijn boosheid af wil. Ik hoef mijn verhaal niet volledig kwijt want dat heb ik bij vrienden gedaan en zelfs in therapie (dat was zeer zinvol!). De aanleiding was het andere topic hier over narcistisch misbruik (dat kwam ik toevallig op het spoor).
Al 6 jaar geleden is een relatie uitgegaan van drie jaar met mijn ex. Een vrouw die hartstikke onbetrouwbaar was, die mij naar de mond praatte, haar charme inzette om dingen gedaan te krijgen bij mij en bij anderen, een vrouw die altijd zei wat haar uitkwam ongeacht welke gevolgen die voor anderen had, een vrouw die manipuleerde, en ga zo maar door. Een vrouw die volledig happy relaties aangaat met prachtige beloften maar dan alles kapotmaakt. Zeer destructief.
En ik? Toentertijd de braafheid zelve, erg naïef. Ik had de rol van redder op me genomen (en zij maneuvreerde zichzelf handig in de situatie van het slachtoffer). Ik kon me toen niet eens voorstellen dat mensen anderen manipuleren, voorliegen, bedriegen, enzovoort. Natuurlijk wist ik in heel theoretische zin wel dat dit mogelijk was maar ik kon me het gewoon niet voorstellen. Stom stom stom. Daardoor kon het zo lang duren als het deed en uiteindelijk heeft ze me op onvoorstelbaar egoïstische wijze in een situatie weten te maneuvreren en mij gedumpt op een wijze die ik vijanden nog niet aan zou doen.
Heel stom van mij natuurlijk, onvoorstelbaar naïef, ik stelde geen grenzen, ik hield haar het hand boven het hoofd, ik praatte alles goed voor haar, ik excuseerde haar gedrag al voordat zij het kon excuseren (iets wat ze nooit gedaan heeft).
Nadat ze mij gedumpt had heb ik haar nooit mee gesproken. Ik heb wel eens een bericht gestuurd met vragen maar daar kwam dan een bericht op terug met volkomen leugens. Verantwoordelijkheid zal ze dus nooit nemen en inmiddels heb ik zelf mijn closure gevonden.
Wat is dan mijn probleem? Woede. Soms heb ik nog een enorme woede. Gisteren ben ik een lang stuk gaan hardlopen en opeens was ik even helemaal alleen op een lang stuk door het bos en ik merkte gewoon dat ik zo ontzettend woeden was. Woedend over al die gemene streken en dat ik heb toegekeken en niet heb ingegrepen. Woedend over de vernedering, over de lafheid, over het berekende sadisme. Heel goed dat die woede eruit komt natuurlijk maar het is al 6 jaar geleden. Ik ben al zo vaak boos geweest. Ik wil dit achter me laten. Na die woedebuien voel ik me ook alleen maar misselijk en lamlendig. En in die woedebuien voelt het even of alles zich hier en nu afspeelt maar het is allang voorbij. Ik ben naar een andere plek verhuisd en zie haar niet meer. Ik wil niet eens wat met haar te maken hebben. Het is allang voorbij en ik ben woedend op iets dat niet bestaat, een relatie die allang weg is, een vrouw die allang weg is (en die ik het niet eens meer waard vind om aan te spreken), en ik ben boos op een naïeve jongen die ik allang niet meer ben.
Hoe kom ik hiervan af? Die woede zit me in de weg. Ervaringsdeskundigen hier?
Als man type ik hier mijn verhaal omdat ik van mijn boosheid af wil. Ik hoef mijn verhaal niet volledig kwijt want dat heb ik bij vrienden gedaan en zelfs in therapie (dat was zeer zinvol!). De aanleiding was het andere topic hier over narcistisch misbruik (dat kwam ik toevallig op het spoor).
Al 6 jaar geleden is een relatie uitgegaan van drie jaar met mijn ex. Een vrouw die hartstikke onbetrouwbaar was, die mij naar de mond praatte, haar charme inzette om dingen gedaan te krijgen bij mij en bij anderen, een vrouw die altijd zei wat haar uitkwam ongeacht welke gevolgen die voor anderen had, een vrouw die manipuleerde, en ga zo maar door. Een vrouw die volledig happy relaties aangaat met prachtige beloften maar dan alles kapotmaakt. Zeer destructief.
En ik? Toentertijd de braafheid zelve, erg naïef. Ik had de rol van redder op me genomen (en zij maneuvreerde zichzelf handig in de situatie van het slachtoffer). Ik kon me toen niet eens voorstellen dat mensen anderen manipuleren, voorliegen, bedriegen, enzovoort. Natuurlijk wist ik in heel theoretische zin wel dat dit mogelijk was maar ik kon me het gewoon niet voorstellen. Stom stom stom. Daardoor kon het zo lang duren als het deed en uiteindelijk heeft ze me op onvoorstelbaar egoïstische wijze in een situatie weten te maneuvreren en mij gedumpt op een wijze die ik vijanden nog niet aan zou doen.
Heel stom van mij natuurlijk, onvoorstelbaar naïef, ik stelde geen grenzen, ik hield haar het hand boven het hoofd, ik praatte alles goed voor haar, ik excuseerde haar gedrag al voordat zij het kon excuseren (iets wat ze nooit gedaan heeft).
Nadat ze mij gedumpt had heb ik haar nooit mee gesproken. Ik heb wel eens een bericht gestuurd met vragen maar daar kwam dan een bericht op terug met volkomen leugens. Verantwoordelijkheid zal ze dus nooit nemen en inmiddels heb ik zelf mijn closure gevonden.
Wat is dan mijn probleem? Woede. Soms heb ik nog een enorme woede. Gisteren ben ik een lang stuk gaan hardlopen en opeens was ik even helemaal alleen op een lang stuk door het bos en ik merkte gewoon dat ik zo ontzettend woeden was. Woedend over al die gemene streken en dat ik heb toegekeken en niet heb ingegrepen. Woedend over de vernedering, over de lafheid, over het berekende sadisme. Heel goed dat die woede eruit komt natuurlijk maar het is al 6 jaar geleden. Ik ben al zo vaak boos geweest. Ik wil dit achter me laten. Na die woedebuien voel ik me ook alleen maar misselijk en lamlendig. En in die woedebuien voelt het even of alles zich hier en nu afspeelt maar het is allang voorbij. Ik ben naar een andere plek verhuisd en zie haar niet meer. Ik wil niet eens wat met haar te maken hebben. Het is allang voorbij en ik ben woedend op iets dat niet bestaat, een relatie die allang weg is, een vrouw die allang weg is (en die ik het niet eens meer waard vind om aan te spreken), en ik ben boos op een naïeve jongen die ik allang niet meer ben.
Hoe kom ik hiervan af? Die woede zit me in de weg. Ervaringsdeskundigen hier?
dinsdag 17 april 2018 om 15:40
Voor een deel, gegeven wat ze heeft uitgevreten en de enorm laffe egoïstische wijze waarop ze die relatie verbroken heeft zou het ook wel raar zijn om niet boos te worden als je aan die persoon denkt. Dus voor een deel is het vast gezond. De scherpe kantjes moeten er gewoon af en het moet niet meer voelen alsof die boosheid nog relevant is.
dinsdag 17 april 2018 om 15:44
Oei zeg, ik vind het bijna eng zo obsessief als jij klinkt. En wat een boosheid nog na zes jaar:-(
Lieve schat ik geloof dat wij allemaal in meer of mindere mate weleens zo een ervaring gehad hebben. Daar leer je uiteindelijk van; what doesn't kill you makes you stronger"
Weet je zeker dat het probleem enkel bij haar en deze ervaring ligt? Want hoe jij hier vervolgens mee omgaat baart me eigenlijk best zorgen.
Lieve schat ik geloof dat wij allemaal in meer of mindere mate weleens zo een ervaring gehad hebben. Daar leer je uiteindelijk van; what doesn't kill you makes you stronger"
Weet je zeker dat het probleem enkel bij haar en deze ervaring ligt? Want hoe jij hier vervolgens mee omgaat baart me eigenlijk best zorgen.
dinsdag 17 april 2018 om 15:46
Dit:
En dit is de reden dat EMDR een goede aanvulling zou kunnen zijn bij therapie (trauma op trauma). Daar kan juist aandacht aan worden gegeven: wat is het achterliggende trauma dat deze heftige gevoelens bij je opwekt:Acceptatie is het antwoord op gebeurtenissen in het verleden die je niet kunt veranderen.
Ben je ook boos op jezelf?
Waarom vraag je niet eens bij de huisarts of je een paar gesprekken kunt krijgen bij een therapeut? Dan krijg je meer op een rij wat je dwarszit en wat je kunt doen en vooral wat je moet loslaten.
Doen hoor! Succes!Martijn86 schreef: ↑17-04-2018 13:45Dank je, heb ik onderzocht, heeft veel met mijn jeugd te maken. Daar heb ik hard aan gewerkt. Ik weet ook dat het eigenlijk, gegeven mijn jeugd, onvermijdelijk was dat ik in een relatie zou komen met zo'n type. Ik had een trauma die opgelost moest worden en zulke relaties zoeken was een manier daartoe. Zulke types voelden daarom toen veilig (dat is nu wel anders). Ook durfde ik niet voor mijn eigen geluk te gaan. Het was onvermijdelijk in een reddersrol te vallen.
dinsdag 17 april 2018 om 15:47
Natuurlijk ligt het bij mij. Wat zij uitgevreten heeft ligt bij haar maar dat ik zo'n emotionele bubbel als deze heb na zoveel jaar ligt bij mij. Die verantwoordelijkheid neem ik ook. Dat besef ik wel. Ik ben er niet trots opSuy schreef: ↑17-04-2018 15:44Oei zeg, ik vind het bijna eng zo obsessief als jij klinkt. En wat een boosheid nog na zes jaar:-(
Lieve schat ik geloof dat wij allemaal in meer of mindere mate weleens zo een ervaring gehad hebben. Daar leer je uiteindelijk van; what doesn't kill you makes you stronger"
Weet je zeker dat het probleem enkel bij haar en deze ervaring ligt? Want hoe jij hier vervolgens mee omgaat baart me eigenlijk best zorgen.
dinsdag 17 april 2018 om 15:47
Je barst nog van gevoelens voor haar, weliswaar noem je allemaal negatieve zaken, maar boordevol gevoel. Om de paar maanden zelfs een emotionele bubbel.
Je bent dus niet doorgegaan met je leven, je hebt hooguit soms dagen dat je niet aan haar denkt. Je overschreeuwt jezelf met teksten als ' ik ben niet in competitie met haar'. Maar zegt daarvoor wel eerst dat ' zij niet gaat winnen'....je roept van alles heel hard, alsof je jezelf probeert te overtuigen.....
De hoeveelheid negatieve woorden die je voor haar hebt na 6 jaar (!) is opmerkelijk.
Het tegenovergestelde van liefde is volgens mij onverschilligheid.
Zoek hulp.
Je bent dus niet doorgegaan met je leven, je hebt hooguit soms dagen dat je niet aan haar denkt. Je overschreeuwt jezelf met teksten als ' ik ben niet in competitie met haar'. Maar zegt daarvoor wel eerst dat ' zij niet gaat winnen'....je roept van alles heel hard, alsof je jezelf probeert te overtuigen.....
De hoeveelheid negatieve woorden die je voor haar hebt na 6 jaar (!) is opmerkelijk.
Het tegenovergestelde van liefde is volgens mij onverschilligheid.
Zoek hulp.
dinsdag 17 april 2018 om 16:01
TO
Je richt je nog op haar. Je kan je beter op jezelf richten. Dat gaat je veel meer brengen.
Als je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor jouw aandeel in de relatie met je ex, raak je je boosheid kwijt. Je was een volwassen man, je had steeds de keuze om mee te gaan in haar gekkigheid of niet. Jij koos ervoor (om wat voor reden ook) om te blijven. Nu kan je voor jezelf analyseren of dat de beste keuze was, of dat je het ook anders had kunnen doen. Zoek die pijn maar op en wees eerlijk over je passieve eigen houding (dat betekent niet dat zij geen naar mens was).
Dit is niet om jezelf op de kop te zitten, maar om jezelf te bevrijden. Je hoeft niet streng voor jezelf te zijn, maar je wel eerlijk afvragend wat je anders had kunnen doen. Als je jezelf onterecht als slachtoffer ziet, leg je de macht bij je ex. Zij moet de dingen voor jou dan goed maken, zij moet haar excuus aanbieden of jou helpen om dingen te verwerken. Als je na gaat denken waar jij fouten hebt gemaakt, waar jij dingen anders had kunnen doen, dan laat je haar los, ben je niet meer afhankelijk van haar, heb je haar niet meer nodig in je verwerkingsproces.
Je richt je nog op haar. Je kan je beter op jezelf richten. Dat gaat je veel meer brengen.
Als je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor jouw aandeel in de relatie met je ex, raak je je boosheid kwijt. Je was een volwassen man, je had steeds de keuze om mee te gaan in haar gekkigheid of niet. Jij koos ervoor (om wat voor reden ook) om te blijven. Nu kan je voor jezelf analyseren of dat de beste keuze was, of dat je het ook anders had kunnen doen. Zoek die pijn maar op en wees eerlijk over je passieve eigen houding (dat betekent niet dat zij geen naar mens was).
Dit is niet om jezelf op de kop te zitten, maar om jezelf te bevrijden. Je hoeft niet streng voor jezelf te zijn, maar je wel eerlijk afvragend wat je anders had kunnen doen. Als je jezelf onterecht als slachtoffer ziet, leg je de macht bij je ex. Zij moet de dingen voor jou dan goed maken, zij moet haar excuus aanbieden of jou helpen om dingen te verwerken. Als je na gaat denken waar jij fouten hebt gemaakt, waar jij dingen anders had kunnen doen, dan laat je haar los, ben je niet meer afhankelijk van haar, heb je haar niet meer nodig in je verwerkingsproces.
dinsdag 17 april 2018 om 16:06
Om de paar maanden? En dat al 6 jaar lang ?Martijn86 schreef: ↑17-04-2018 15:33Behalve deze momentopname nu ben ik heel erg doorgegaan in mijn leven. Haat ik haar? Hm, een hartgrondige hekel wel. Ik walg van haar (het is nu eenmaal wat ik voel). Zij gaat ook zeker niet winnen, absoluut niet. Maar ik heb ook niet het gevoel dat ik in competitie ben met haar. Ze is niet interessant. Ik ga me niet eens meten aan iemand die zo laf en egoïstisch in het leven staat. Ik ben hartstikke doorgegaan met mijn leven maar heb dus zo nu en dan dit soort emotionele bubbels van woede en walging (om de paar maanden vaak).
Dat is hardnekkig, het staat je huidige leven in de weg.
Pas maar op dat je deze boosheid niet projecteert op je (eventuele ) nieuwe partner...
Que Sera Sera
dinsdag 17 april 2018 om 16:12
De enige die de ander (en ook zichzelf) toe kan staan je slecht te behandelen : jijzelf .
Jij hebt haar die ruime gegeven.
En zij heeft daar gretig ge/misbruik van gemaakt.
Nu (al 6 jaar) is het hoog tijd dat jij je eigen ruimte terugclaimt.
Of vind je het ergens wel fijn om vast te houden , wil je niet loslaten ? Hou je bij wijze van nog een kamer voor haar vrij?
Ik denk het eerlijk gezegd wel. Al zij het een (zelf)martelkamer, waarvan de deur even opengaat als jij getriggerd wordt.
Heb jij in die 6 jaar wel bewust emotioneel afscheid genomen van haar? Haar zeg maar je huis/systeem uit gezet ?
Begin niet eerder aan een nieuwe relatie tot deze gevoelens voor die ex over zijn, tot je die relatie echt goed hebt verwerkt en achter je hebt gelaten.
Jij hebt haar die ruime gegeven.
En zij heeft daar gretig ge/misbruik van gemaakt.
Nu (al 6 jaar) is het hoog tijd dat jij je eigen ruimte terugclaimt.
Of vind je het ergens wel fijn om vast te houden , wil je niet loslaten ? Hou je bij wijze van nog een kamer voor haar vrij?
Ik denk het eerlijk gezegd wel. Al zij het een (zelf)martelkamer, waarvan de deur even opengaat als jij getriggerd wordt.
Heb jij in die 6 jaar wel bewust emotioneel afscheid genomen van haar? Haar zeg maar je huis/systeem uit gezet ?
Begin niet eerder aan een nieuwe relatie tot deze gevoelens voor die ex over zijn, tot je die relatie echt goed hebt verwerkt en achter je hebt gelaten.
anoniem_367002 wijzigde dit bericht op 17-04-2018 17:03
43.21% gewijzigd
Que Sera Sera
dinsdag 17 april 2018 om 16:14
Van liefde is geen sprake. Ik heb zelfs al een vriendin erna gehad. Toen nergens last van. De eerste jaren erna heb ik het weggedrukt. Had nergens last van. Na 2 jaar kwam het opeens naar boven en toen ben ik in therapie gegaan. Sindsdien gaat het wel goed maar zo nu en dan (de laatste 2 jaar) momenten dat ik me er nog enorm kwaad om maak. Een van de redenen is wat een eerdere poster zei: ik ken mijn grenzen nu en misschien wil mijn psyche daarom met terugwerkende kracht dingen goed maken.
dinsdag 17 april 2018 om 16:15
dinsdag 17 april 2018 om 16:18
Neem je verantwoordelijkheid over wat er gebeurd is. Niet naar je ex kijken maar naar jezelf. Own it! Het jezelf vervolgens vergeven. Je boosheid gaat allang niet meer over je ex.
dinsdag 17 april 2018 om 16:28
Hoi Martijn,
Ik zeg er even bij dat ik niet het hele topic gelezen heb, maar ik herken wat je beschrijft. Al heb ik er gelukkig weinig last meer van. Kan het te maken hebben dat je jezelf niet vergeven hebt? In je openingspost ben je namelijk best hard over jezelf.
Wat heb je tot nu toe met je woede gedaan?
Ik realiseerde me dat mijn woede een soort achteraf grenzen voelen was, als je begrijpt wat ik bedoel. Eigenlijk is dat dus heel positief, maar helaas te laat.
Wat je in ieder geval zeker niet moet doen is de woede opkroppen en niet uiten. hardlopen is een hele goeie om de spanning van woede kwijt te raken, dus dat doe je goed!
Ik zeg er even bij dat ik niet het hele topic gelezen heb, maar ik herken wat je beschrijft. Al heb ik er gelukkig weinig last meer van. Kan het te maken hebben dat je jezelf niet vergeven hebt? In je openingspost ben je namelijk best hard over jezelf.
Wat heb je tot nu toe met je woede gedaan?
Ik realiseerde me dat mijn woede een soort achteraf grenzen voelen was, als je begrijpt wat ik bedoel. Eigenlijk is dat dus heel positief, maar helaas te laat.
Wat je in ieder geval zeker niet moet doen is de woede opkroppen en niet uiten. hardlopen is een hele goeie om de spanning van woede kwijt te raken, dus dat doe je goed!
dinsdag 17 april 2018 om 16:34
Wordt nu toch echt wel nieuwsgierig wat zij jou heeft aangedaan dat je er nog steeds zo heftig kwaad om wordt om de zoveel maanden.
Ik bedoel mijn laatste relatie was ook ellendig, en ook ik word af en toe nog boos maar tis pas 5 maanden geleden en ik was ook naïef maar na een tijdje wist ik echt wel dat er dingen niet klopte en dat hij mij probeerde klein te maken. Ik ging er bewust mee door omdat ik zo graag wilde dat de relatie zou slagen.
Heb jij al die 3 jaar dat je met haar omging niets gemerkt van manipulatie of whatever ze jou aandeed?
Ik bedoel mijn laatste relatie was ook ellendig, en ook ik word af en toe nog boos maar tis pas 5 maanden geleden en ik was ook naïef maar na een tijdje wist ik echt wel dat er dingen niet klopte en dat hij mij probeerde klein te maken. Ik ging er bewust mee door omdat ik zo graag wilde dat de relatie zou slagen.
Heb jij al die 3 jaar dat je met haar omging niets gemerkt van manipulatie of whatever ze jou aandeed?
dinsdag 17 april 2018 om 16:41
En haar niet nog langer de hand boven het hoofd houden . Ook niet subtiel of onbewust.Ira-Z schreef: ↑17-04-2018 16:28Hoi Martijn,
Ik zeg er even bij dat ik niet het hele topic gelezen heb, maar ik herken wat je beschrijft. Al heb ik er gelukkig weinig last meer van. Kan het te maken hebben dat je jezelf niet vergeven hebt? In je openingspost ben je namelijk best hard over jezelf.
Wat heb je tot nu toe met je woede gedaan?
Ik realiseerde me dat mijn woede een soort achteraf grenzen voelen was, als je begrijpt wat ik bedoel. Eigenlijk is dat dus heel positief, maar helaas te laat.
Wat je in ieder geval zeker niet moet doen is de woede opkroppen en niet uiten. hardlopen is een hele goeie om de spanning van woede kwijt te raken, dus dat doe je goed!
Wellicht zit er ergens in jou iets hardnekkigs waardoor jij dat wel doet,en dat al 6 jaar.
Que Sera Sera
dinsdag 17 april 2018 om 17:07
Ik was dus heel naief en inderdaad, hoe onvoorstelbaar stompzinnig dit ook klinkt,...ik zag het niet. Ik doe dergelijke dingen niet en kon me niet voorstellen dat een ander dit wel zou doen. Uiteraard had ze voor alles wat gebeurde een schitterend excuus of ze wees naar anderen.Sjaantje37 schreef: ↑17-04-2018 16:34Wordt nu toch echt wel nieuwsgierig wat zij jou heeft aangedaan dat je er nog steeds zo heftig kwaad om wordt om de zoveel maanden.
Ik bedoel mijn laatste relatie was ook ellendig, en ook ik word af en toe nog boos maar tis pas 5 maanden geleden en ik was ook naïef maar na een tijdje wist ik echt wel dat er dingen niet klopte en dat hij mij probeerde klein te maken. Ik ging er bewust mee door omdat ik zo graag wilde dat de relatie zou slagen.
Heb jij al die 3 jaar dat je met haar omging niets gemerkt van manipulatie of whatever ze jou aandeed?
dinsdag 17 april 2018 om 17:08
Wat vond je vriendin na die ex ervan? Dat je nog hevig geëmotioneerd raakte om die ex ?Martijn86 schreef: ↑17-04-2018 16:14Van liefde is geen sprake. Ik heb zelfs al een vriendin erna gehad. Toen nergens last van. De eerste jaren erna heb ik het weggedrukt. Had nergens last van. Na 2 jaar kwam het opeens naar boven en toen ben ik in therapie gegaan. Sindsdien gaat het wel goed maar zo nu en dan (de laatste 2 jaar) momenten dat ik me er nog enorm kwaad om maak. Een van de redenen is wat een eerdere poster zei: ik ken mijn grenzen nu en misschien wil mijn psyche daarom met terugwerkende kracht dingen goed maken.
Of heb je dat niet gedeeld (uiting aan gegeven =vasthouden voor jezelf) ?
Que Sera Sera
dinsdag 17 april 2018 om 17:29
Martijn86 schreef: ↑17-04-2018 15:40Voor een deel, gegeven wat ze heeft uitgevreten en de enorm laffe egoïstische wijze waarop ze die relatie verbroken heeft zou het ook wel raar zijn om niet boos te worden als je aan die persoon denkt. Dus voor een deel is het vast gezond. De scherpe kantjes moeten er gewoon af en het moet niet meer voelen alsof die boosheid nog relevant is.
Nee. Dat is helemaal niet gezond na 6 jaar. Dat is zeer ongezond zelfs.
dinsdag 17 april 2018 om 17:29
Had ik toen niet zoveel last van (behalve dat het even duurde totdat ik haar echt vertrouwde maar dat was alleen het begin)Leonietmachine schreef: ↑17-04-2018 17:08Wat vond je vriendin na die ex ervan? Dat je nog hevig geëmotioneerd raakte om die ex ?
Of heb je dat niet gedeeld (uiting aan gegeven =vasthouden voor jezelf) ?
dinsdag 17 april 2018 om 17:33
Als iemand schaamteloos gebruik van je maakt dan kan ik me voorstellen dat als je die persoon in herinnering brengt dat je dan boos wordt. Ook jaren later. Maar die emotionele buien die ik zo nu en dan heb die zijn wel heel belemmerend. Tja ik moet schijnbaar nog wel het een en ander verwerken. Ik had het ook nooit moeten wegdrukken in de eerste jaren, dat is wel een deel van de ellende nu.
dinsdag 17 april 2018 om 17:40
Misschien ontwaak je -nu pas, na 6 jaar- uit je Stockholm syndroom. Schrik je van de emoties die er bij los komen .
Je hebt wellicht je sympathie voor je "gijzelaar" zelf zo lang laten duren. Door haar de hand boven het hoofd te houden (omdat je stiekem toch nog wilde dat het goed kwam?) Door het te onderdrukken en er geen adequate hulp voor te zoeken.
Als je echt in zo'n heftige destructieve narcistische relatie hebt gezeten moet je dat verwerken . Doe je dat niet dan hou je er last van. Dat blijkt maar.
Que Sera Sera
dinsdag 17 april 2018 om 17:41
Martijn86 schreef: ↑17-04-2018 17:33Als iemand schaamteloos gebruik van je maakt dan kan ik me voorstellen dat als je die persoon in herinnering brengt dat je dan boos wordt. Ook jaren later. Maar die emotionele buien die ik zo nu en dan heb die zijn wel heel belemmerend. Tja ik moet schijnbaar nog wel het een en ander verwerken. Ik had het ook nooit moeten wegdrukken in de eerste jaren, dat is wel een deel van de ellende nu.
Tja, dat kun jij je dan wel voorstellen maar dat maakt nog niet dat het gezond is. Dat is het namelijk helemaal niet. Dat zou ik maar goed in je oren knopen want je houdt dit allemaal zelf in stand door jezelf zo toe te staan hier zo boos over te blijven.
Daarom zei ik al: vergeef jezelf en zet er een streep onder. Jij hebt namelijk net zo goed een aandeel in de relatie gehad, het is niet enkel wat zij jou heeft aangedaan, het is net zo goed wat jij hebt laten gebeuren. Wat iemand anders al zei: OWN IT. Dus neem verantwoording voor jouw aandeel in die relatie, voor wat jij hebt laten gebeuren, voor wat jij gedaan en gelaten hebt. En dan dus accepteren, vergeven en door.
Nu blijf je alleen maar haar de schuld geven en boos en walgen en wat al dies meer, dat is niet alleen ongezond, het is ook ontkennen/negeren dat je er zelf net zo goed een aandeel in hebt gehad. Maar goed, volgens mij wil jij helemaal niet van die boosheid af, die boosheid die jij gezond vindt, dus we kunnen hier lullen als Brugman maar jij blijft je gewoon in je boosheid wentelen. Is ook je goed recht hoor.
dinsdag 17 april 2018 om 17:43
Leonietmachine schreef: ↑17-04-2018 17:40Misschien ontwaak je -nu pas, na 6 jaar- uit je Stockholm syndroom. Schrik je van de emoties die er bij los komen .
Je hebt wellicht je sympathie voor je "gijzelaar" zelf zo lang laten duren. Door haar de hand boven het hoofd te houden (omdat je stiekem toch nog wilde dat het goed kwam?) Door het te onderdrukken en er geen adequate hulp voor te zoeken.
Als je echt in zo'n heftige destructieve narcistische relatie hebt gezeten moet je dat verwerken . Doe je dat niet dan hou je er last van. Dat blijkt maar.
Dit speelt al 4 jaar, dat ontwaken, TO heeft ook al jaren therapie gevolgd. Dus ja, dan durf ik te stellen dat die boosheid echt ongezond is. Daarnaast vindt TO het gezond om die boosheid te blijven voelen, dat is iets heel anders dan wat jij bedoelt (namelijk verwerken omdat uit die boosheid juist blijkt dat je het nog niet verwerkt hebt).
dinsdag 17 april 2018 om 17:57
Je post is goed bedoeld, ik waardeer het, maar dit was 3 jaar geleden het geval (toen ik werd geconfronteerd met wat ik had weggedrukt) maar nu niet meer.S-Groot schreef: ↑17-04-2018 17:41Tja, dat kun jij je dan wel voorstellen maar dat maakt nog niet dat het gezond is. Dat is het namelijk helemaal niet. Dat zou ik maar goed in je oren knopen want je houdt dit allemaal zelf in stand door jezelf zo toe te staan hier zo boos over te blijven.
Daarom zei ik al: vergeef jezelf en zet er een streep onder. Jij hebt namelijk net zo goed een aandeel in de relatie gehad, het is niet enkel wat zij jou heeft aangedaan, het is net zo goed wat jij hebt laten gebeuren. Wat iemand anders al zei: OWN IT. Dus neem verantwoording voor jouw aandeel in die relatie, voor wat jij hebt laten gebeuren, voor wat jij gedaan en gelaten hebt. En dan dus accepteren, vergeven en door.
Nu blijf je alleen maar haar de schuld geven en boos en walgen en wat al dies meer, dat is niet alleen ongezond, het is ook ontkennen/negeren dat je er zelf net zo goed een aandeel in hebt gehad. Maar goed, volgens mij wil jij helemaal niet van die boosheid af, die boosheid die jij gezond vindt, dus we kunnen hier lullen als Brugman maar jij blijft je gewoon in je boosheid wentelen. Is ook je goed recht hoor.
Ik blijf me helemaal niet in boosheid wentelen. Ik heb herhaaldelijk gezegd dat dit buien zijn en dat tussendoor niet zoveel aan de hand is.
Ik waardeer je posts maar je neemt teveel dingen aan die niet het geval zijn.
