Relaties
alle pijlers
Date verteld over mijn ADD
woensdag 26 augustus 2020 om 17:00
Hoi iedereen,
Laatst heb ik een date gehad met een man die ik heel erg leuk vond/vind. Toen we elkaar leerde kennen was er zo'n goede klik en aantrekkingskracht.. Tot onze date. Het ging allemaal goed en was heel gezellig, totdat ik ineens begon te vertellen over dat ik ADD heb (het kwam ineens ter sprake). Hij vroeg wat dat precies inhield, dus begon ik het uit te leggen. Ineens merk ik dat hij zeer kortaf is en op WhatsApp eigenlijk niets meer zegt. Heel eerlijk gezegd doet dit me best pijn en merk dat hij daarvoor echt steeds het initiatief nam om met me te praten en wat af te spreken.. Misschien vindt hij me nu 'raar'.. Maarja wat is 'normaal'??! Spijt dat ik veel te open ben geweest over mezelf. Hoe kunnen jullie iemand vergeten waar je gevoelens voor hebt?
Bedankt alvast voor de reacties.
Groetjes
Laatst heb ik een date gehad met een man die ik heel erg leuk vond/vind. Toen we elkaar leerde kennen was er zo'n goede klik en aantrekkingskracht.. Tot onze date. Het ging allemaal goed en was heel gezellig, totdat ik ineens begon te vertellen over dat ik ADD heb (het kwam ineens ter sprake). Hij vroeg wat dat precies inhield, dus begon ik het uit te leggen. Ineens merk ik dat hij zeer kortaf is en op WhatsApp eigenlijk niets meer zegt. Heel eerlijk gezegd doet dit me best pijn en merk dat hij daarvoor echt steeds het initiatief nam om met me te praten en wat af te spreken.. Misschien vindt hij me nu 'raar'.. Maarja wat is 'normaal'??! Spijt dat ik veel te open ben geweest over mezelf. Hoe kunnen jullie iemand vergeten waar je gevoelens voor hebt?
Bedankt alvast voor de reacties.
Groetjes
donderdag 27 augustus 2020 om 16:19
Ik denk dat je mij verkeerd hebt begrepen. Wat vind jij trouwens onzin? Ten eerste heb ik zelf deze diagnose. Ten tweede weet ik erg veel vanaf. En ja de grote verschillen zitten in het brein. Je kunt het zien als een neurologische variatie.sprokkelientje schreef: ↑27-08-2020 15:23Jeetje wat een gebrek aan kennis zeg....
Een persoonstype hahahahaha...
Verdiep je eens echt in zaken voor je roeptoetert, met name in het neurologische stuk.
Wellicht bedoel je het allemaal mild en aardig maar je praat echt onzin.
Dat maakt dat iemand met ADD zeker in de huidige maatschappij soms kwetsbaarder is.
donderdag 27 augustus 2020 om 20:28
Wat een nare opmerkingen. Daarnaast denk ik niet dat ze bedoelde dat ze dat tijdens een eerste date zou vertellen maar welke alternatieven er zijn zonder het woord/diagnose "ADD" meteen op tafel te moeten plempen.sprokkelientje schreef: ↑27-08-2020 15:23Jeetje wat een gebrek aan kennis zeg....
Een persoonstype hahahahaha...
Verdiep je eens echt in zaken voor je roeptoetert, met name in het neurologische stuk.
Wellicht bedoel je het allemaal mild en aardig maar je praat echt onzin.
donderdag 27 augustus 2020 om 20:42
Precies dat. Ik geloof als eerste niet in het concept stoornis of afwijking bij deze termen. Dus dan hoef je dat niet te vertellen bij de eerste date. Je kunt prima vertellen dat je een vat buskruit bent. Snel geprikkeld. Hoog empatisch en sensitief. Soms moeite met de aandacht.maar als je iets leuk vind ben je niet houden. Een beetje gek en of kinky. Out of the box. Maar waarschijnlijk een fantastische minnaar of minnares.
Tja. Dat kun je dan een ziekte of stoornis noemen. Maak je eigen keuze.
Denk met mij mee. Stel. Je wordt 500 jaar geleden geboren. Met hetzelfde brein.
Heb je dan net zo veel last van jouw ADD?
Tja. Dat kun je dan een ziekte of stoornis noemen. Maak je eigen keuze.
Denk met mij mee. Stel. Je wordt 500 jaar geleden geboren. Met hetzelfde brein.
Heb je dan net zo veel last van jouw ADD?
donderdag 27 augustus 2020 om 20:47
Geloof je dan ook niet in de wetenschap die er onderzoek naar doet? En welke termen bedoel je?MisterHansome schreef: ↑27-08-2020 20:42Precies dat. Ik geloof als eerste niet in het concept stoornis of afwijking bij deze termen. Dus dan hoef je dat niet te vertellen bij de eerste date. Je kunt prima vertellen dat je een vat buskruit bent. Snel geprikkeld. Hoog empatisch en sensitief. Soms moeite met de aandacht.maar als je iets leuk vind ben je niet houden. Een beetje gek en of kinky. Out of the box. Maar waarschijnlijk een fantastische minnaar of minnares.
Tja. Dat kun je dan een ziekte of stoornis noemen. Maak je eigen keuze.
Denk met mij mee. Stel. Je wordt 500 jaar geleden geboren. Met hetzelfde brein.
Heb je dan net zo veel last van jouw ADD?
donderdag 27 augustus 2020 om 20:53
donderdag 27 augustus 2020 om 23:30
Tja er hebben ook veel mensen een lichamelijke ziekte. De mens is gewoon kwetsbaar, blijkbaar. En survival of the fittest is er ook allang niet meer bij dus alles wordt ook gewoon weer doorgegeven aan de volgende generatie.MisterHansome schreef: ↑27-08-2020 20:53Ja ik geloof in de wetenschap. Ik ben wetenschappelijk opgeleid. Ik ben medicus. Maar 6 procent van de bevolking heeft zo’n eigenschap. Ik bedoel dus zo een variatie. Allemaal een stoornis?? Dat is raar toch. We maken zo erg veel mensen ziek.
Met termen bedoel ik ADHD of add.
vrijdag 28 augustus 2020 om 10:26
Als je daadwerkelijk zo hoog bent opgeleleid dan weet je ook dat er gedegen en betrouwbare diagnostiek nodig is om te voldoen aan hetgeen hoe een stoornis in engere zin wordt omschreven.MisterHansome schreef: ↑27-08-2020 20:53Ja ik geloof in de wetenschap. Ik ben wetenschappelijk opgeleid. Ik ben medicus. Maar 6 procent van de bevolking heeft zo’n eigenschap. Ik bedoel dus zo een variatie. Allemaal een stoornis?? Dat is raar toch. We maken zo erg veel mensen ziek.
Met termen bedoel ik ADHD of add.
"We " maken geen mensen ziek, de mens maakt zichzelf ziek door voor de vuist weg wat rond te googlen en dan op basis van non-informatie zichzelf en andere mensen lukraak etiketjes op te plakken. Denk maar aan de trend: "help, mijn ex is een narcist" . 11 van de 10 keer is aan deze uitspraak met bijbehorende overtuiging geen psychiater te pas gekomen maar iedereen duikt er op en slaat elkaar met "feiten" en voorbeelden om de oren en het hop...het is zo.
De andere kant van het verhaal is dat ADHD/ADD al bestaat sinds mensheugenis, alleen door voortschrijdende inzichten, onderzoek en evolutie op zich is men nu beter dan pakweg 50 jaar geleden in staat "de vinger op de zere plek te leggen".
En ja dan lijkt het net of ineens of een aanzienlijk deel van de bevolking "ineens" ADHD heeft.
En dat is dan weer een ideale voedingsbodem voor de mensen uit het voorbeeld hierboven die overal mee aan de haal gaan, alles denken te weten en overal wat roeptoeteren.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
vrijdag 28 augustus 2020 om 10:29
Nee, tis inderdaad een kut leven, wat je zegt joh!Babette2017 schreef: ↑27-08-2020 23:24Ik zou het ook afkappen. Ken 2 ADD’ers en no way dat ik met zo iemand een relatie wil. Vaak huishouden niet op orde, stimulansen nodig (in de vorm drank, drugs, roken, seks) om dopamine te krijgen, ongeconcentreerd. Niets voor mij.
Zit hier in mijn vakantie, midden in de teringbende reeds aan mijn eerste wijntje, snakkend naar dopamine mij af te vragen waarom mijn vent toch bij mij is weggegaan.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
vrijdag 28 augustus 2020 om 11:02
Ik en mijn kinderen zijn gediagnosticeerd door een psychiater die werkt voor een instituut dat gespecialiseerd is in ADD/ADHD. Ik kan niet zeggen dat het een heel doorwrocht onderzoek was. Vragenlijstje, gesprekje, en daar was de diagnose. Ik heb er geen moment aan getwijfeld, daar niet van, maar hogere wiskunde is het niet.sprokkelientje schreef: ↑28-08-2020 10:26Als je daadwerkelijk zo hoog bent opgeleleid dan weet je ook dat er gedegen en betrouwbare diagnostiek nodig is om te voldoen aan hetgeen hoe een stoornis in engere zin wordt omschreven.
"We " maken geen mensen ziek, de mens maakt zichzelf ziek door voor de vuist weg wat rond te googlen en dan op basis van non-informatie zichzelf en andere mensen lukraak etiketjes op te plakken. Denk maar aan de trend: "help, mijn ex is een narcist" . 11 van de 10 keer is aan deze uitspraak met bijbehorende overtuiging geen psychiater te pas gekomen maar iedereen duikt er op en slaat elkaar met "feiten" en voorbeelden om de oren en het hop...het is zo.
De andere kant van het verhaal is dat ADHD/ADD al bestaat sinds mensheugenis, alleen door voortschrijdende inzichten, onderzoek en evolutie op zich is men nu beter dan pakweg 50 jaar geleden in staat "de vinger op de zere plek te leggen".
En ja dan lijkt het net of ineens of een aanzienlijk deel van de bevolking "ineens" ADHD heeft.
En dat is dan weer een ideale voedingsbodem voor de mensen uit het voorbeeld hierboven die overal mee aan de haal gaan, alles denken te weten en overal wat roeptoeteren.
Ik denk er anders over dan jij, in zo verre dat ik de diagnose juist níet als een excuus zie, voor niks. Ik wil niet dat mijn kinderen zich gaan verschuilen achter hun ADD-sticker. Dat is te gemakkelijk. Dat gebeurt teveel op scholen, vind ik, waar halve klassen aan de medicatie zitten en iedereen wel een reden heeft om extra examentijd te krijgen, speciale hulp, dit en dat. Het is beter - vind ik - om te leren leven met je eigen brein. Medicatie is geen oplossing gebleken voor ons (misschien wel voor anderen) en het was ook niet de eerste keuze van de psychiater, die liever had dat mijn kinderen een meditatie-cursus deden, om te leren hoe hun brein werkt (concentratie, ontspanning etc.)
De vergelijking met narcisme gaat dus mank, want dat is ongeneeslijk en belemmert enorm. Voor ADD geldt dat in sommige gevallen misschien ook, maar vaak kun je gewoon leren om gestructureerder te worden, meer rust te zoeken, nou ja: jezelf te leren kennen en ook de voordelen en de schoonheid ervan in te zien. Zodra je jezelf als slachtoffer gaat beschouwen - en dat is vaak het gevolg van een officiële diagnose - is alles de schuld van de ADD.
vrijdag 28 augustus 2020 om 11:13
sprokkelientje schreef: ↑28-08-2020 10:29Nee, tis inderdaad een kut leven, wat je zegt joh!
Zit hier in mijn vakantie, midden in de teringbende reeds aan mijn eerste wijntje, snakkend naar dopamine mij af te vragen waarom mijn vent toch bij mij is weggegaan.
Jij ook al?
Ik heb al weken geen vuilnis buiten gezet en ben blij dat de kinderen nog vakantie hebben, anders vergeet ik ze naar school te brengen.
Straks weer op de fiets naar de Aldi voor Schultenbrau, kan ik gelijk langs mijn cokedealer.
Het dopaminetekort loopt stevig op, is het nadeel van al die coronamaatregelen waardoor ik in de kroeg niet tegen mannen kan aanrijden om ze mee naar huis te nemen.
vrijdag 28 augustus 2020 om 11:52
Deels eens als het gaat om jezelf of de ander slachtofferen, maar waar lees jij dat ik dat doe dan?samarinde schreef: ↑28-08-2020 11:02Ik en mijn kinderen zijn gediagnosticeerd door een psychiater die werkt voor een instituut dat gespecialiseerd is in ADD/ADHD. Ik kan niet zeggen dat het een heel doorwrocht onderzoek was. Vragenlijstje, gesprekje, en daar was de diagnose. Ik heb er geen moment aan getwijfeld, daar niet van, maar hogere wiskunde is het niet.
Ik denk er anders over dan jij, in zo verre dat ik de diagnose juist níet als een excuus zie, voor niks. Ik wil niet dat mijn kinderen zich gaan verschuilen achter hun ADD-sticker. Dat is te gemakkelijk. Dat gebeurt teveel op scholen, vind ik, waar halve klassen aan de medicatie zitten en iedereen wel een reden heeft om extra examentijd te krijgen, speciale hulp, dit en dat. Het is beter - vind ik - om te leren leven met je eigen brein. Medicatie is geen oplossing gebleken voor ons (misschien wel voor anderen) en het was ook niet de eerste keuze van de psychiater, die liever had dat mijn kinderen een meditatie-cursus deden, om te leren hoe hun brein werkt (concentratie, ontspanning etc.)
De vergelijking met narcisme gaat dus mank, want dat is ongeneeslijk en belemmert enorm. Voor ADD geldt dat in sommige gevallen misschien ook, maar vaak kun je gewoon leren om gestructureerder te worden, meer rust te zoeken, nou ja: jezelf te leren kennen en ook de voordelen en de schoonheid ervan in te zien. Zodra je jezelf als slachtoffer gaat beschouwen - en dat is vaak het gevolg van een officiële diagnose - is alles de schuld van de ADD.
Maar ik denk dat jij net zo goed als ik weet dat ADHD/ADD ook ongeneeslijk is, puur neurologisch bekeken.
Dat je bijbehorend ander gedrag kan aanleren waardoor dingen beter hanteerbaar worden is een feit, echter dan ben je zeker niet "genezen".
Jammer dat mensen dat met elkaar lijken te verwarren.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
vrijdag 28 augustus 2020 om 11:54
Meestal houden ze zich wel op in de buurt van koffie-shops.
vrijdag 28 augustus 2020 om 12:15
Ik lees niet dat je slachtoffert, hoor. Ik denk dat ADD in mijn ogen gewoon iets anders is dan in jouw ogen, al weet ik wel dat het een neurologische en ongeneeslijke stoornis is, maar voor mij heeft het nooit zo gevoeld en ik verzet me ook tegen het idee dat mensen met ADD zouden moeten veranderen, dat ze het zwaar hebben, dat het problematisch is. Maar helaas is de teneur tegenwoordig dat je ADD als stoornis moet behandelen met medicatie en allerlei hulpmiddelen, en dat is zinloos.sprokkelientje schreef: ↑28-08-2020 11:52Deels eens als het gaat om jezelf of de ander slachtofferen, maar waar lees jij dat ik dat doe dan?
Maar ik denk dat jij net zo goed als ik weet dat ADHD/ADD ook ongeneeslijk is, puur neurologisch bekeken.
Dat je bijbehorend ander gedrag kan aanleren waardoor dingen beter hanteerbaar worden is een feit, echter dan ben je zeker niet "genezen".
Jammer dat mensen dat met elkaar lijken te verwarren.
Ik ken een man die ontzettend slim en begaafd is, en die ADD heeft. Hij studeerde cum laude af en kreeg na zijn studie aanbiedingen van alle grote investeringsbanken. Bij alle sollicitatieprocedures viel hij in ronde 1 af. Ronde 1 was een absurd eenvoudig testje (volgens hem, dan). Maar hij was te traag, hij kon de snelheid van de andere kandidaten niet bijbenen. Tijdens zijn studie had hij nooit problemen, omdat hij als ADD-er voor alle tentamens extra tijd kreeg (en medicatie slikte). Nu niet. En dat was voor hem eigenlijk onverteerbaar; hij wist niet beter dan dat hij bij de allerbeste studenten hoorde. Moraal: al die betutteling werkt uiteindelijk in je nadeel. Je kunt beter leren omgaan met je eigen brein, en accepteren dat het een beetje anders werkt, dan er steeds pleisters opplakken.
vrijdag 28 augustus 2020 om 12:38
samarinde schreef: ↑28-08-2020 12:15Ik lees niet dat je slachtoffert, hoor. Ik denk dat ADD in mijn ogen gewoon iets anders is dan in jouw ogen, al weet ik wel dat het een neurologische en ongeneeslijke stoornis is, maar voor mij heeft het nooit zo gevoeld en ik verzet me ook tegen het idee dat mensen met ADD zouden moeten veranderen, dat ze het zwaar hebben, dat het problematisch is. Maar helaas is de teneur tegenwoordig dat je ADD als stoornis moet behandelen met medicatie en allerlei hulpmiddelen, en dat is zinloos.
Ik ken een man die ontzettend slim en begaafd is, en die ADD heeft. Hij studeerde cum laude af en kreeg na zijn studie aanbiedingen van alle grote investeringsbanken. Bij alle sollicitatieprocedures viel hij in ronde 1 af. Ronde 1 was een absurd eenvoudig testje (volgens hem, dan). Maar hij was te traag, hij kon de snelheid van de andere kandidaten niet bijbenen. Tijdens zijn studie had hij nooit problemen, omdat hij als ADD-er voor alle tentamens extra tijd kreeg (en medicatie slikte). Nu niet. En dat was voor hem eigenlijk onverteerbaar; hij wist niet beter dan dat hij bij de allerbeste studenten hoorde. Moraal: al die betutteling werkt uiteindelijk in je nadeel. Je kunt beter leren omgaan met je eigen brein, en accepteren dat het een beetje anders werkt, dan er steeds pleisters opplakken.
Ik zou zo graag willen dat er meer mensen zoals jij zouden zijn, we leven tegenwoordig in het "slachtoffertijdperk" waarin iedereen zijn aandacht opeist( of uitzondering wil zijn) omdat ze een stoornis hebben. Natuurlijk is het klote als je fysiek of mentaal niet tot de norm behoort (wat die ook mag zijn) maar wilskracht of het benaderen van een andere invalshoek kan een hoop schelen. Te veel mensen nemen zichzelf veel te serieus, de meeste mensen mankeren wel wat, ADD, ADHD, autisme, chronische depressies, invalide, doof, noem het maar op en we hebben ze. Voor sommigen mensen is dat genoeg reden om te teuten over hun uitzonderingspositie terwijl anderen gewoon werken (aangepast of niet), een bruisend sociaal leven hebben en hun "handicap" niet inzetten om aandacht te genereren. Ik denk dat het een kwestie van instelling is, je hebt mensen die optimistisch alles te lijf gaan en wel zien waar het schip strand en dan heb je nog de mensen die alles als een probleem zien en vastgroeien in dat gevoel. Het is bijzonder jammer dat de laatste groep zichzelf enorm beperkt in wat er nog te halen valt uit het leven. Accepteer waar je steken laat vallen en doorgaan naar wat je wel kan, zelfdiscipline kan je hiermee enorm helpen. Voor degene die hier een beetje van moeten overgeven, ik weet precies waar ik het over heb. Ik heb een vette arbeidshandicap die helaas ook een deel van mijn leven heeft verknald, ik heb tijden dat het goed gaat maar ook nog steeds tijden dat ik niet functioneer maar ik tel alleen de momenten dat het goed gaat, je mindset is heel bepalend hoe je je leven ervaart.
vrijdag 28 augustus 2020 om 16:00
Ik ken heel veel mensen die het zwaar hebben met hun ADD/ADHD, ik ken ook zat mensen die dat niet hebben of een die tegen dingen aanlopen maar er anders mee omgaan.samarinde schreef: ↑28-08-2020 12:15Ik lees niet dat je slachtoffert, hoor. Ik denk dat ADD in mijn ogen gewoon iets anders is dan in jouw ogen, al weet ik wel dat het een neurologische en ongeneeslijke stoornis is, maar voor mij heeft het nooit zo gevoeld en ik verzet me ook tegen het idee dat mensen met ADD zouden moeten veranderen, dat ze het zwaar hebben, dat het problematisch is. Maar helaas is de teneur tegenwoordig dat je ADD als stoornis moet behandelen met medicatie en allerlei hulpmiddelen, en dat is zinloos.
Ik ken een man die ontzettend slim en begaafd is, en die ADD heeft. Hij studeerde cum laude af en kreeg na zijn studie aanbiedingen van alle grote investeringsbanken. Bij alle sollicitatieprocedures viel hij in ronde 1 af. Ronde 1 was een absurd eenvoudig testje (volgens hem, dan). Maar hij was te traag, hij kon de snelheid van de andere kandidaten niet bijbenen. Tijdens zijn studie had hij nooit problemen, omdat hij als ADD-er voor alle tentamens extra tijd kreeg (en medicatie slikte). Nu niet. En dat was voor hem eigenlijk onverteerbaar; hij wist niet beter dan dat hij bij de allerbeste studenten hoorde. Moraal: al die betutteling werkt uiteindelijk in je nadeel. Je kunt beter leren omgaan met je eigen brein, en accepteren dat het een beetje anders werkt, dan er steeds pleisters opplakken.
Mijn beste vriend heeft ADHD maar gebruikt geen medicatie, is heel erg gedisciplineerd en sport zich tig slagen in de rondte wat bij hem de nodige onrust naar de achtergrond doet verdwijnen zo ook de nodige stoffen aanmaakt.
Ik zelf gebruik wel medicatie en voor mij is het een zegen (kortwerkende ritalin),als ik mijn leven vergelijk met 10 jaar geleden en de manier waardoor ik mede daardoor anders met dingen om kan gaan, dingen die eerder niet lukte, maar nu wel.
Ik vind medicatie dus geen pleister maar een hechting. En ja ik accepteer mijn brein, mijn stoornis en hoe ik zelf ben, maar ik zal ook moeten meedraaien in een maatschappij die (helaas en soms ook gelukkig) nog altijd uitgaat van het gemiddelde. Daar kan ik als individu niets aan veranderen, wat ik wel kan is het voor mezelf wat draaglijker maken om mee te kunnen draaien, uiteraard tot op zekere hoogte en voor mij zijn dat pillen, CGT (inmiddels afgerond) en er inderdaad vaak keihard om lachen.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
vrijdag 28 augustus 2020 om 16:26
Ja! Het scheelt natuurlijk dat er in mijn jeugd niets (?) bekend was over ADD, je was gewoon een dromer en een beetje 'vaag', wat mensen wel leuk vonden, dus ik begreep pas toen mijn kinderen door hun mentor op ADD werden gewezen dat er blijkbaar een naam voor was. Toen de psychiater van mijn kinderen tegen mij zei dat de kans heel groot was dat ik het ook had - en inderdaad, dat was zo - begreep ik ineens dat mijn eigen vader óók ADD had gehad. Hij heeft een prachtige carrière gehad en enorm veel bereikt, ondanks zijn 'stoornis', en dat heeft natuurlijk mijn beeld beïnvloed. Je moet iets harder vechten, misschien, en je moet echt leren hoe je in elkaar zit (toch wel anders dan de gemiddelde mens), maar het is precies zoals jij zegt: iedereen heeft wel iets. Dat geloof ik écht, en eerlijk gezegd lijkt het me veel lastiger om een zwartkijker te zijn (geen stoornis), of een zeurpiet (geen stoornis), dan om ADD te hebben en gewoon op je eigen manier je dromen na te jagen.Geronimo2 schreef: ↑28-08-2020 12:38
Te veel mensen nemen zichzelf veel te serieus, de meeste mensen mankeren wel wat, ADD, ADHD, autisme, chronische depressies, invalide, doof, noem het maar op en we hebben ze. Voor sommigen mensen is dat genoeg reden om te teuten over hun uitzonderingspositie terwijl anderen gewoon werken (aangepast of niet), een bruisend sociaal leven hebben en hun "handicap" niet inzetten om aandacht te genereren. Ik denk dat het een kwestie van instelling is, je hebt mensen die optimistisch alles te lijf gaan en wel zien waar het schip strand en dan heb je nog de mensen die alles als een probleem zien en vastgroeien in dat gevoel. Het is bijzonder jammer dat de laatste groep zichzelf enorm beperkt in wat er nog te halen valt uit het leven. Accepteer waar je steken laat vallen en doorgaan naar wat je wel kan, zelfdiscipline kan je hiermee enorm helpen. Voor degene die hier een beetje van moeten overgeven, ik weet precies waar ik het over heb. Ik heb een vette arbeidshandicap die helaas ook een deel van mijn leven heeft verknald, ik heb tijden dat het goed gaat maar ook nog steeds tijden dat ik niet functioneer maar ik tel alleen de momenten dat het goed gaat, je mindset is heel bepalend hoe je je leven ervaart.
vrijdag 28 augustus 2020 om 16:41
Ik weet dat Ritalin echt effect heeft en het lijkt me fijn als het je helpt. Maar ik vond het te ingrijpend. Ik voelde echt dat het mijn brein in een andere richting draaide, om het zo maar te omschrijven, en daardoor werd ik een vreemde voor mezelf. Mijn zoon werd agressief van Ritalin en mijn dochter gebruikt het sporadisch, alleen bij belangrijke toetsen. Het is natuurlijk ideaal als zo'n pilletje werkt als een duw in de rug, zeker als je je er verder goed bij voelt.sprokkelientje schreef: ↑28-08-2020 16:00Ik ken heel veel mensen die het zwaar hebben met hun ADD/ADHD, ik ken ook zat mensen die dat niet hebben of een die tegen dingen aanlopen maar er anders mee omgaan.
Mijn beste vriend heeft ADHD maar gebruikt geen medicatie, is heel erg gedisciplineerd en sport zich tig slagen in de rondte wat bij hem de nodige onrust naar de achtergrond doet verdwijnen zo ook de nodige stoffen aanmaakt.
Ik zelf gebruik wel medicatie en voor mij is het een zegen (kortwerkende ritalin),als ik mijn leven vergelijk met 10 jaar geleden en de manier waardoor ik mede daardoor anders met dingen om kan gaan, dingen die eerder niet lukte, maar nu wel.
Ik vind medicatie dus geen pleister maar een hechting. En ja ik accepteer mijn brein, mijn stoornis en hoe ik zelf ben, maar ik zal ook moeten meedraaien in een maatschappij die (helaas en soms ook gelukkig) nog altijd uitgaat van het gemiddelde. Daar kan ik als individu niets aan veranderen, wat ik wel kan is het voor mezelf wat draaglijker maken om mee te kunnen draaien, uiteraard tot op zekere hoogte en voor mij zijn dat pillen, CGT (inmiddels afgerond) en er inderdaad vaak keihard om lachen.
Toch ben ik geen voorstander van medicatie bij kinderen. Volwassenen kunnen beter inschatten in hoeverre de medicatie doet wat het moet doen, maar kinderen hebben denk ik meer baat bij structuur, rust, en met vallen en opstaan ontdekken wat er verkeerd gaat. Ik vertel mijn kinderen altijd dat ik vroeger, als ik met de bus naar hockeytraining ging, steevast een of twee haltes te laat uitstapte en dus te laat kwam. Ik kon gewoon níet onthouden waar ik eruit moest. En ik schaamde me vreselijk tegenover mijn team. Het was geen luiheid, het was ADD gecombineerd met een soort faalangst, want als je zó vaak iets fout doet, durf je niet meer op jezelf te vertrouwen, waardoor je de keer erna van pure paniek wéér de verkeerde halte kiest. Mijn oplossing: ik maakte een briefje waarop ik een tekening (!) maakte van de herkenningspunten bij de juiste halte: daar een boom, daar een groot huis, links een sloot. En het grappige is dat ik nog steeds vaak met briefjes en tekeningen naar een afspraak ga. Voor mij werkt het. Het geeft me houvast, want die faalangst raak je nooit meer helemaal kwijt, maar je kunt er wel mee om leren gaan. En het accepteren. Er zijn ergere dingen.
vrijdag 28 augustus 2020 om 17:46
Ja mijn zelfvertrouwen was even low op het moment, doorgaan met daten ga ik wel doen je leert immers van 'fouten' en doorgaan helpt je te groeien
vrijdag 28 augustus 2020 om 17:50
Ja klopt je hebt helemaal gelijk! Bijna iedereen heeft wel 'iets' en dat is eigenlijk ook wat iemand uniek maakt, ik zie het positieve er maar in.... als hij afknapt op het feit dat ik het hem heb verteld is hij me ook niet waard, ik heb ook heel veel mooie/goede dingen te bieden. Bedankt voor je bericht! X
vrijdag 28 augustus 2020 om 17:52
Exactly! <3Anoniempje2050 schreef: ↑27-08-2020 00:29Tja, je moet vele keren daten voor een goede match.
Fijn dat het snel duidelijk is dat jullie geen match zijn, op naar de volgende date!
vrijdag 28 augustus 2020 om 17:58
BedanktMund schreef: ↑26-08-2020 23:31TO;
Heb wel respect voor het feit dat je openheid hebt gegeven hierover.
Wel erg vervelend dat die date zo gereageerd heeft.
Zelf heb ik ook ADD (en daarnaast ook nog ASS, autisme).
Zou het zelf wel erg moeilijk vinden om hierover openheid te geven bij een date, maar dit uiteindelijk ook wel gaan doen.
Ook omdat ik het niet zou willen verbloemen oid.
!!Ja als het je een goed gevoel geeft om het te vertellen moet je het zeker doen! Ze moeten je nemen zoals je bent! Vinden ze je daardoor 'raar' of 'anders' dan heeft die persoon maar gewoon pech en naar de volgende die wel accepteert zoals je bent.... zo denk ik er nu echt over. xx
vrijdag 28 augustus 2020 om 18:36
Ik bedoel eigenlijk dat het je helemaal niet uniek maakt, het is wat je zegt," iedereen heeft wel wat". En als iedereen wel wat heeft dan kan je dus ook gewoon accepteren dat je wat hebt en het niet hoeft te benoemen als excuus of argument. Mensen kunnen gewoon accepteren dat je chaotischer of drukker bent maar dat gebeurd alleen als je zelf dat etiket er niet opplakt. Als je dat niet doet dan leert iemand je kennen voor wie je bent en die je leuk vindt voor wie je bent en hoe je bent. Als je altijd zegt dat het door je ADD komt of depressie of wat dan ook dan vraagje of eigenlijk op voorhand of iemand een uitzondering voor je wil maken of jij moet op je tenen lopen om te compenseren. Als je niets zegt, of pas veel later dan is iemand gek op je inclusief je ADD-trekjes en, in geval van langdurige relatie, ben je elkaars gelijke en speelt je ADD nog maar een kleine rol waar hij in geval van nood in helpt.yvvieyvv schreef: ↑28-08-2020 17:50Ja klopt je hebt helemaal gelijk! Bijna iedereen heeft wel 'iets' en dat is eigenlijk ook wat iemand uniek maakt, ik zie het positieve er maar in.... als hij afknapt op het feit dat ik het hem heb verteld is hij me ook niet waard, ik heb ook heel veel mooie/goede dingen te bieden. Bedankt voor je bericht! X