Relaties
alle pijlers
discussie met partner over voogdij
vrijdag 3 februari 2012 om 10:07
Hoi,
Gisteravond met mijn vriend een discussie gehad over het wel of niet op ons willen nemen van voogdij van de kinderen van zijn zus. Hij heeft hier jaren geleden voor getekend, toen wij nog geen relatie hadden. Het voelt heel egoistisch, maar eigenlijk zou ik het niet zien zitten hun drie kinderen in huis te nemen wanneer zus en haar partner zouden overlijden. Dit heb ik tegen mijn partner gezegd voordat we gingen samenwonen. Hij benoemde toen dat er een clausule instond en dat we dan samen op zoek zouden gaan naar een passende oplossing.
Nu kwam het onderwerp gisteren weer te sprake, omdat er niet snel een passende oplossing zal zijn. De kinderen zouden bij elkaar moeten blijven, en in hetzelfde dorp moeten blijven wonen. Dat maakt de spoeling natuurlijk erg dun. Natuurlijk is de kans uiterst klein dat zich zon situatie voor zal doen gelukkig, maar zijn zus heeft het natuurlijk niet voor niets gevraagd. Wat zouden jullie doen? Laten rusten of juist bespreken?
Gisteravond met mijn vriend een discussie gehad over het wel of niet op ons willen nemen van voogdij van de kinderen van zijn zus. Hij heeft hier jaren geleden voor getekend, toen wij nog geen relatie hadden. Het voelt heel egoistisch, maar eigenlijk zou ik het niet zien zitten hun drie kinderen in huis te nemen wanneer zus en haar partner zouden overlijden. Dit heb ik tegen mijn partner gezegd voordat we gingen samenwonen. Hij benoemde toen dat er een clausule instond en dat we dan samen op zoek zouden gaan naar een passende oplossing.
Nu kwam het onderwerp gisteren weer te sprake, omdat er niet snel een passende oplossing zal zijn. De kinderen zouden bij elkaar moeten blijven, en in hetzelfde dorp moeten blijven wonen. Dat maakt de spoeling natuurlijk erg dun. Natuurlijk is de kans uiterst klein dat zich zon situatie voor zal doen gelukkig, maar zijn zus heeft het natuurlijk niet voor niets gevraagd. Wat zouden jullie doen? Laten rusten of juist bespreken?
zondag 5 februari 2012 om 13:47
quote:Francelle schreef op 05 februari 2012 @ 13:29:
[...]
Ook niet als je heel goed kan begrijpen waarom ze dat niet wil? Ik geloof namelijk echt niet dat je dan je vriendin in deze kou buiten zet.
Ik zou inderdaad wachten tot het warmer weer is
Of ik in de praktijk een vriendin de deur uit zou zetten voor een meningsverschil betwijfel ik hoor maar het zou me wel kwaad maken.
Verder denk ik dat het wel erg hypothetisch wordt en dat zijn lastige discussies "wat als" daar weet je vaak het antwoord pas op als het werkelijk speelt en dat wens je weer niemand toe.
[...]
Ook niet als je heel goed kan begrijpen waarom ze dat niet wil? Ik geloof namelijk echt niet dat je dan je vriendin in deze kou buiten zet.
Ik zou inderdaad wachten tot het warmer weer is
Of ik in de praktijk een vriendin de deur uit zou zetten voor een meningsverschil betwijfel ik hoor maar het zou me wel kwaad maken.
Verder denk ik dat het wel erg hypothetisch wordt en dat zijn lastige discussies "wat als" daar weet je vaak het antwoord pas op als het werkelijk speelt en dat wens je weer niemand toe.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 5 februari 2012 om 13:52
quote:Jippertje schreef op 05 februari 2012 @ 12:20:
[...]
Ik kan wel janken bij het idee, dat wanneer mijn man en ik iets overkom, mijn zoon moet gaan leven bij wildvreemde mensen. Zijn ouders kwijt, zijn huis kwijt, zijn basis en vertrouwde omgeving weg en dan met al dat verdriet ipv naar zijn oom en tante gaan, naar wildvreemde
Hetzelfde geldt voor mijn neefje, als mijn broer en schoonzus iets overkomt, zijn wij het enige gezin die hem op kan nemen. Ik hou van dat ventje! Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om hem bij een pleeggezin over te brengen! Mijn man denkt daar precies zo over.
Dat is natuurlijk ook heel persoonlijk. Ik heb zelf helemaal niet zo'n enorme band met mijn broers. Als ik eraan denk dat mijn man en ik zouden te komen overlijden, krijg ik niet per se een heel warm gevoel bij het idee dat onze kinderen bij één van mijn broers zouden opgroeien.
Je hebt het over een 'wildvreemd' gezin, maar dat gezin heeft misschien wel heel veel warmte en liefde en kan in de praktijk een beter gezin zijn voor mijn kinderen dan mijn eigen familie. Mochten zij daarheen gaan, dan is het ook helemaal niet meer wildvreemd na een tijdje. En bij mijn eigen familie wel.
[...]
Ik kan wel janken bij het idee, dat wanneer mijn man en ik iets overkom, mijn zoon moet gaan leven bij wildvreemde mensen. Zijn ouders kwijt, zijn huis kwijt, zijn basis en vertrouwde omgeving weg en dan met al dat verdriet ipv naar zijn oom en tante gaan, naar wildvreemde
Hetzelfde geldt voor mijn neefje, als mijn broer en schoonzus iets overkomt, zijn wij het enige gezin die hem op kan nemen. Ik hou van dat ventje! Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om hem bij een pleeggezin over te brengen! Mijn man denkt daar precies zo over.
Dat is natuurlijk ook heel persoonlijk. Ik heb zelf helemaal niet zo'n enorme band met mijn broers. Als ik eraan denk dat mijn man en ik zouden te komen overlijden, krijg ik niet per se een heel warm gevoel bij het idee dat onze kinderen bij één van mijn broers zouden opgroeien.
Je hebt het over een 'wildvreemd' gezin, maar dat gezin heeft misschien wel heel veel warmte en liefde en kan in de praktijk een beter gezin zijn voor mijn kinderen dan mijn eigen familie. Mochten zij daarheen gaan, dan is het ook helemaal niet meer wildvreemd na een tijdje. En bij mijn eigen familie wel.
