Relaties
alle pijlers
gearrangeerd huwelijk.
maandag 27 februari 2012 om 18:59
Mijn ouders willen dat ik ga trouwen. Hij is 41, is getrouwd geweest en gescheiden, geen kinderen. Goede baan, eigen huis en auto en al die dingen. Ik ben 23 net klaar met mijn studie. Mijn ouders vinden het echt een goede kans. Ik ben immers al 23 en bijna overtijd, in mijn cultuur trouw je toch niet later dan 20. 25 is vaak te oud.
Ik zal ooit toch moeten trouwen, met iemand van dezelfde afkomst. En liefde daar zal geen sprake van zijn. waarom niet nu? Het leeftijdsverschil vind ik nog niet het ergste. Gewoon dat er geen gevoel is. Toen ik hem zag, we mochten een half uur alleen met elkaar praten, voelde ik niks. Geen klik, niet eens een vriendschappelijke. Moet ik met deze man mijn leven, het bed delen? Andere kant ik weet zeker dat mijn ouders zwaar teleurgesteld zullen zijn.
Ik heb met hem de volgende punten besproken.
Ik wil kunnen werken ook als er eventueel kinderen zijn.
Ik wil ook dingen kunnen doen met mijn vriendinnen, natuurlijk op gepaste tijden en gepaste locaties.
Daar ging hij mee akkoord.
Nu twijfel ik enorm. Zal ik het doen? Ga ik spijt krijgen? Als ik naar mijn ouders kijk die zijn echt gelukkig. Mijn moeder heeft mijn vader pas gezien op de dag van de bruiloft. Ik denk dat liefde kan groeien.
Wat denken jullie hierover. Ik weet dat het moeilijk is voor jullie om het te begrijpen maar zou toch een eerlijke mening willen.
Ik zal ooit toch moeten trouwen, met iemand van dezelfde afkomst. En liefde daar zal geen sprake van zijn. waarom niet nu? Het leeftijdsverschil vind ik nog niet het ergste. Gewoon dat er geen gevoel is. Toen ik hem zag, we mochten een half uur alleen met elkaar praten, voelde ik niks. Geen klik, niet eens een vriendschappelijke. Moet ik met deze man mijn leven, het bed delen? Andere kant ik weet zeker dat mijn ouders zwaar teleurgesteld zullen zijn.
Ik heb met hem de volgende punten besproken.
Ik wil kunnen werken ook als er eventueel kinderen zijn.
Ik wil ook dingen kunnen doen met mijn vriendinnen, natuurlijk op gepaste tijden en gepaste locaties.
Daar ging hij mee akkoord.
Nu twijfel ik enorm. Zal ik het doen? Ga ik spijt krijgen? Als ik naar mijn ouders kijk die zijn echt gelukkig. Mijn moeder heeft mijn vader pas gezien op de dag van de bruiloft. Ik denk dat liefde kan groeien.
Wat denken jullie hierover. Ik weet dat het moeilijk is voor jullie om het te begrijpen maar zou toch een eerlijke mening willen.
dinsdag 28 februari 2012 om 13:46
quote:kadanz schreef op 28 februari 2012 @ 12:16:
[...]
Er is zeker wat te zeggen voor een gearrangeerd huwelijk als je het huwelijk als een instituut ziet, of als je het leven ziet als een aantal vooraf bepaalde stappen: je wordt geboren-je wordt opgevoed-je trouwt-je plant je voort-je bemoeit je met het nageslacht-je gaat dood.
Maar daar zijn we sinds de jaren vijftig grotendeels van afgestapt in onze maatschappij. Wij leven toch te veel in een vrije wereld waarin we zelf bepalen wat we doen met ons leven?
Je doet nu net alsof die stappen exclusief zijn voor culturen waar gearrangeerde huwelijken in voorkomen.
Ik ben zelf iemand die niet die vooraf bepaalde weg/stappenplan heeft afgelegd, en heb daarin op dit forum, en irl eigenlijk alleen van doodgewone Nederlanders bergen kritiek over me heen gehad. En als ik op dit forum weleens het advies geef "om een kind te krijgen hoef je toch niet eerst een man / relatie / huwelijk te hebben" dan is negen van de tien keer de reactie "nee, ik wil het wel volgens het normale plaatje".
Dus de aanname dat in de Nederlandse cultuur men niet ook gewoon dat stappenplan volgt lijkt me een onjuiste.
[...]
Er is zeker wat te zeggen voor een gearrangeerd huwelijk als je het huwelijk als een instituut ziet, of als je het leven ziet als een aantal vooraf bepaalde stappen: je wordt geboren-je wordt opgevoed-je trouwt-je plant je voort-je bemoeit je met het nageslacht-je gaat dood.
Maar daar zijn we sinds de jaren vijftig grotendeels van afgestapt in onze maatschappij. Wij leven toch te veel in een vrije wereld waarin we zelf bepalen wat we doen met ons leven?
Je doet nu net alsof die stappen exclusief zijn voor culturen waar gearrangeerde huwelijken in voorkomen.
Ik ben zelf iemand die niet die vooraf bepaalde weg/stappenplan heeft afgelegd, en heb daarin op dit forum, en irl eigenlijk alleen van doodgewone Nederlanders bergen kritiek over me heen gehad. En als ik op dit forum weleens het advies geef "om een kind te krijgen hoef je toch niet eerst een man / relatie / huwelijk te hebben" dan is negen van de tien keer de reactie "nee, ik wil het wel volgens het normale plaatje".
Dus de aanname dat in de Nederlandse cultuur men niet ook gewoon dat stappenplan volgt lijkt me een onjuiste.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 28 februari 2012 om 13:50
Maar FV denk jij niet dat meisjes die een gearrangeerd huwelijk ingaan hele andere verwachtingen hebben dan wij?
Wij hebben hele hoge verwachtingen wat het huwelijk betreft: alles moet goed zijn, bij een dipje slaat meteen de twijfel toe, etc. etc.
Maar zij zien het huwelijk toch veel meer als een verplichting en zijn in eerste instantie al blij als ze het goed met hun man kunnen vinden, als hij haar respecteert, niet drinkt, haar niet slaat etc.
Dit klinkt heel generaliserend, maar ik denk wel dat dat zo is en als de vrouw dan tevreden is met haar man groeit de liefde en kan daar heel goed huwelijk uit voortkomen.
Terwijl hier in het Westen de verwachtingen zo hoog zijn, dat het alleen maar tegen kan vallen.
Wij hebben hele hoge verwachtingen wat het huwelijk betreft: alles moet goed zijn, bij een dipje slaat meteen de twijfel toe, etc. etc.
Maar zij zien het huwelijk toch veel meer als een verplichting en zijn in eerste instantie al blij als ze het goed met hun man kunnen vinden, als hij haar respecteert, niet drinkt, haar niet slaat etc.
Dit klinkt heel generaliserend, maar ik denk wel dat dat zo is en als de vrouw dan tevreden is met haar man groeit de liefde en kan daar heel goed huwelijk uit voortkomen.
Terwijl hier in het Westen de verwachtingen zo hoog zijn, dat het alleen maar tegen kan vallen.
dinsdag 28 februari 2012 om 13:55
quote:helene31 schreef op 28 februari 2012 @ 13:19:
Je wilt niet weten wat ik over me heen kreeg toen ik ongetrouwd zwanger raakte. En ook nog eens met een bolle buik in mijn trouwjurk stond (ik trouwde voor de formaliteiten, verder voegt het voor mij weinig toe).
Het zou je verbazen hoe ouderwets sommige mensen zijn. En dan heb ik het nog niet eens over mensen die streng gelovig zijn, hoor. Wow. Serieus?
Is dat lang geleden? (als 31 voor je leeftijd staat, dan niet lijkt me)
Je wilt niet weten wat ik over me heen kreeg toen ik ongetrouwd zwanger raakte. En ook nog eens met een bolle buik in mijn trouwjurk stond (ik trouwde voor de formaliteiten, verder voegt het voor mij weinig toe).
Het zou je verbazen hoe ouderwets sommige mensen zijn. En dan heb ik het nog niet eens over mensen die streng gelovig zijn, hoor. Wow. Serieus?
Is dat lang geleden? (als 31 voor je leeftijd staat, dan niet lijkt me)
dinsdag 28 februari 2012 om 13:57
De BBC heeft trouwens een aantal jaar terug een heel leuk datingprogramma gehad dat Arrange me a marriage heette, waarin een Indiase vrouw gewone Britse vrouwen volgens het principe van gearrangeerde huwelijken dating advies ging geven en aan een partner ging helpen. Misschien is dat online wel terug te kijken.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 28 februari 2012 om 13:58
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2012 @ 13:42:
@Helene,
De eerstehands ervaringen die ik over gearrangeerde huwelijken heb gehoord, spreken allemaal wel degelijk van keuzevrijheid. Er is geen sprake van een gedwongen huwelijk, maar van een gearrangeerd huwelijk. Zoek het verschil tussen die twee woorden anders op in het woordenboek.
Je hoeft niet zo pedant te doen, ik weet best wat het verschil is.
Ik geloof alleen niet dat er zoveel keuzevrijheid is. Het feit dat anderen voor je kiezen, legt al een zekere mate van druk op.
@Helene,
De eerstehands ervaringen die ik over gearrangeerde huwelijken heb gehoord, spreken allemaal wel degelijk van keuzevrijheid. Er is geen sprake van een gedwongen huwelijk, maar van een gearrangeerd huwelijk. Zoek het verschil tussen die twee woorden anders op in het woordenboek.
Je hoeft niet zo pedant te doen, ik weet best wat het verschil is.
Ik geloof alleen niet dat er zoveel keuzevrijheid is. Het feit dat anderen voor je kiezen, legt al een zekere mate van druk op.
dinsdag 28 februari 2012 om 14:02
quote:_lupine_ schreef op 28 februari 2012 @ 13:50:
Maar FV denk jij niet dat meisjes die een gearrangeerd huwelijk ingaan hele andere verwachtingen hebben dan wij?
Wij hebben hele hoge verwachtingen wat het huwelijk betreft: alles moet goed zijn, bij een dipje slaat meteen de twijfel toe, etc. etc.
Maar zij zien het huwelijk toch veel meer als een verplichting en zijn in eerste instantie al blij als ze het goed met hun man kunnen vinden, als hij haar respecteert, niet drinkt, haar niet slaat etc.
Dit klinkt heel generaliserend, maar ik denk wel dat dat zo is en als de vrouw dan tevreden is met haar man groeit de liefde en kan daar heel goed huwelijk uit voortkomen.
Terwijl hier in het Westen de verwachtingen zo hoog zijn, dat het alleen maar tegen kan vallen.
Nee hoor, ik denk dat je dan een heel verkeerd beeld van gearrangeerde huwelijken hebt. Uiterlijk en verliefdheid zijn weliswaar minder belangrijke criteria, maar voor de rest zijn in de Aziatische gemeenschap de eisen bij een gearrangeerd huwelijk juist veel hoger dan hier.
Wat ik wel weer met je eens ben is dat als je op die manier het huwelijk ingaat de kans dat je bij het eerste de beste dipje de handdoek in de ring gooit kleiner is. De keuze voor een partner wordt op veel rationelere gronden gemaakt, dus de kans op "dipjes" lijkt me sowieso kleiner. Als je een huwelijk instapt met hele concrete afspraken over hoe je je leven in gaat vullen, en daar ook nog eens financiele consequenties aan verbonden hebt voordat je dat huwelijk uberhaupt aangaat, dan is de kans, lijkt mij, dat je na 2 jaar ruzie hebt over wie wat in het huishouden doet of hoeveel kinderen je gaat krijgen, een stuk kleiner.
Maar FV denk jij niet dat meisjes die een gearrangeerd huwelijk ingaan hele andere verwachtingen hebben dan wij?
Wij hebben hele hoge verwachtingen wat het huwelijk betreft: alles moet goed zijn, bij een dipje slaat meteen de twijfel toe, etc. etc.
Maar zij zien het huwelijk toch veel meer als een verplichting en zijn in eerste instantie al blij als ze het goed met hun man kunnen vinden, als hij haar respecteert, niet drinkt, haar niet slaat etc.
Dit klinkt heel generaliserend, maar ik denk wel dat dat zo is en als de vrouw dan tevreden is met haar man groeit de liefde en kan daar heel goed huwelijk uit voortkomen.
Terwijl hier in het Westen de verwachtingen zo hoog zijn, dat het alleen maar tegen kan vallen.
Nee hoor, ik denk dat je dan een heel verkeerd beeld van gearrangeerde huwelijken hebt. Uiterlijk en verliefdheid zijn weliswaar minder belangrijke criteria, maar voor de rest zijn in de Aziatische gemeenschap de eisen bij een gearrangeerd huwelijk juist veel hoger dan hier.
Wat ik wel weer met je eens ben is dat als je op die manier het huwelijk ingaat de kans dat je bij het eerste de beste dipje de handdoek in de ring gooit kleiner is. De keuze voor een partner wordt op veel rationelere gronden gemaakt, dus de kans op "dipjes" lijkt me sowieso kleiner. Als je een huwelijk instapt met hele concrete afspraken over hoe je je leven in gaat vullen, en daar ook nog eens financiele consequenties aan verbonden hebt voordat je dat huwelijk uberhaupt aangaat, dan is de kans, lijkt mij, dat je na 2 jaar ruzie hebt over wie wat in het huishouden doet of hoeveel kinderen je gaat krijgen, een stuk kleiner.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 28 februari 2012 om 14:04
quote:helene31 schreef op 28 februari 2012 @ 13:58:
[...]
Je hoeft niet zo pedant te doen, ik weet best wat het verschil is.
Ik geloof alleen niet dat er zoveel keuzevrijheid is. Het feit dat anderen voor je kiezen, legt al een zekere mate van druk op.Apart dan dat de vrouwen die ik ken die gearrangeerde huwelijken hebben of zullen hebben in de toekomst, allebei aangeven dat ze meerdere kandidaten geweigerd hebben omdat ze die maar niks vonden.
[...]
Je hoeft niet zo pedant te doen, ik weet best wat het verschil is.
Ik geloof alleen niet dat er zoveel keuzevrijheid is. Het feit dat anderen voor je kiezen, legt al een zekere mate van druk op.Apart dan dat de vrouwen die ik ken die gearrangeerde huwelijken hebben of zullen hebben in de toekomst, allebei aangeven dat ze meerdere kandidaten geweigerd hebben omdat ze die maar niks vonden.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 28 februari 2012 om 14:07
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2012 @ 14:02:
[...]
Nee hoor, ik denk dat je dan een heel verkeerd beeld van gearrangeerde huwelijken hebt. Uiterlijk en verliefdheid zijn weliswaar minder belangrijke criteria, maar voor de rest zijn in de Aziatische gemeenschap de eisen bij een gearrangeerd huwelijk juist veel hoger dan hier.
Wat ik wel weer met je eens ben is dat als je op die manier het huwelijk ingaat de kans dat je bij het eerste de beste dipje de handdoek in de ring gooit kleiner is. De keuze voor een partner wordt op veel rationelere gronden gemaakt, dus de kans op "dipjes" lijkt me sowieso kleiner. Als je een huwelijk instapt met hele concrete afspraken over hoe je je leven in gaat vullen, en daar ook nog eens financiele consequenties aan verbonden hebt voordat je dat huwelijk uberhaupt aangaat, dan is de kans, lijkt mij, dat je na 2 jaar ruzie hebt over wie wat in het huishouden doet of hoeveel kinderen je gaat krijgen, een stuk kleiner.
Ik doelde eigenlijk meer op Arabische huwelijken.
Ik heb hier een keer een gesprek over gehad met een Marokkaanse vrouw en zij legde het zo uit.
[...]
Nee hoor, ik denk dat je dan een heel verkeerd beeld van gearrangeerde huwelijken hebt. Uiterlijk en verliefdheid zijn weliswaar minder belangrijke criteria, maar voor de rest zijn in de Aziatische gemeenschap de eisen bij een gearrangeerd huwelijk juist veel hoger dan hier.
Wat ik wel weer met je eens ben is dat als je op die manier het huwelijk ingaat de kans dat je bij het eerste de beste dipje de handdoek in de ring gooit kleiner is. De keuze voor een partner wordt op veel rationelere gronden gemaakt, dus de kans op "dipjes" lijkt me sowieso kleiner. Als je een huwelijk instapt met hele concrete afspraken over hoe je je leven in gaat vullen, en daar ook nog eens financiele consequenties aan verbonden hebt voordat je dat huwelijk uberhaupt aangaat, dan is de kans, lijkt mij, dat je na 2 jaar ruzie hebt over wie wat in het huishouden doet of hoeveel kinderen je gaat krijgen, een stuk kleiner.
Ik doelde eigenlijk meer op Arabische huwelijken.
Ik heb hier een keer een gesprek over gehad met een Marokkaanse vrouw en zij legde het zo uit.
dinsdag 28 februari 2012 om 14:08
dinsdag 28 februari 2012 om 14:20
quote:_lupine_ schreef op 28 februari 2012 @ 14:12:
Ok. Vind het wel interessant om te lezen dat het vaak dus wel heel goed werkt.Maar dat is toch eigenlijk gewoon logisch? Ook ouders uit een cultuur waar gearrangeerde huwelijken in voorkomen zullen het beste voor hun kinderen willen, dus die zullen heus niet een vent kiezen waar ze vantevoren van weten dat ie een lapzwans die zijn vrouw mept ofzo is.
Ok. Vind het wel interessant om te lezen dat het vaak dus wel heel goed werkt.Maar dat is toch eigenlijk gewoon logisch? Ook ouders uit een cultuur waar gearrangeerde huwelijken in voorkomen zullen het beste voor hun kinderen willen, dus die zullen heus niet een vent kiezen waar ze vantevoren van weten dat ie een lapzwans die zijn vrouw mept ofzo is.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 28 februari 2012 om 14:31
Alleen jammer dat er bij TO geen sprake is van keuzevrijheid. Ze heeft geen klik met haar verloofde en doet het om haar ouders tevreden te stellen. Niet doen is geen optie, want dan is ze haar familie kwijt.
Ik ben in ieder geval blij dat mijn ouders voldoende vertrouwen hebben in mijn zelfstandig denkvermogen dat ik mijn eigen keuzes en eventuele fouten mag maken.
Ik ben in ieder geval blij dat mijn ouders voldoende vertrouwen hebben in mijn zelfstandig denkvermogen dat ik mijn eigen keuzes en eventuele fouten mag maken.
nessemeisje wijzigde dit bericht op 28-02-2012 14:43
Reden: woordje teveel
Reden: woordje teveel
% gewijzigd
dinsdag 28 februari 2012 om 14:37
Ik weet niet of TO helemaal geen keuze-vrijheid heeft.
Misschien kan ze wel nee zeggen, volgens mij is het niet zo dat dat niet zo kunnen. Van wat ik ervan weet kan dat wel hoor.
Ik baseer mijn kennis trouwens op wat ik van mijn Marokkaanse kennissen weet. En dat is dat er vaak genoeg nee wordt gezegd tegen een man die om de hand van een dochter komt vragen. Ook de dochter zelf kan nee zeggen volgens mij.
Misschien kan ze wel nee zeggen, volgens mij is het niet zo dat dat niet zo kunnen. Van wat ik ervan weet kan dat wel hoor.
Ik baseer mijn kennis trouwens op wat ik van mijn Marokkaanse kennissen weet. En dat is dat er vaak genoeg nee wordt gezegd tegen een man die om de hand van een dochter komt vragen. Ook de dochter zelf kan nee zeggen volgens mij.
dinsdag 28 februari 2012 om 14:39
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2012 @ 13:46:
[...]
Je doet nu net alsof die stappen exclusief zijn voor culturen waar gearrangeerde huwelijken in voorkomen.
Ik ben zelf iemand die niet die vooraf bepaalde weg/stappenplan heeft afgelegd, en heb daarin op dit forum, en irl eigenlijk alleen van doodgewone Nederlanders bergen kritiek over me heen gehad. En als ik op dit forum weleens het advies geef "om een kind te krijgen hoef je toch niet eerst een man / relatie / huwelijk te hebben" dan is negen van de tien keer de reactie "nee, ik wil het wel volgens het normale plaatje".
Dus de aanname dat in de Nederlandse cultuur men niet ook gewoon dat stappenplan volgt lijkt me een onjuiste.
Ok, daar heb je zeker een punt in, misschien overschat ik het vrije denken van de Nederlander een beetje. Neemt niet weg dat we op het gebied van relaties onze eigen weg willen gaan. Daarom refereerde ik ook naar het Nederland van 50 jaar geleden. Er is een groot verschil tussen de onzekerheid of je ouders jouw vriendje accepteren, of de angst dat je je ouders kwijtraakt als je hun onacceptabele keuze afwijst. Dat laatste is niet van deze tijd.
Dus als TO er blij mee was, zo'n arrangement, dan hadden we deze discussie niet. Dan zou ik het ook laten bij: ach, zo'n huwelijk heeft vast z'n voordelen in de juiste setting, in de juiste cultuur, in de juiste tijd.
Maar nee, TO is onder druk van haar ouders wellicht liever een leven lang ongelukkig dan dat ze als vrij mens een vrije keuze maakt. Dat is toch triest?
[...]
Je doet nu net alsof die stappen exclusief zijn voor culturen waar gearrangeerde huwelijken in voorkomen.
Ik ben zelf iemand die niet die vooraf bepaalde weg/stappenplan heeft afgelegd, en heb daarin op dit forum, en irl eigenlijk alleen van doodgewone Nederlanders bergen kritiek over me heen gehad. En als ik op dit forum weleens het advies geef "om een kind te krijgen hoef je toch niet eerst een man / relatie / huwelijk te hebben" dan is negen van de tien keer de reactie "nee, ik wil het wel volgens het normale plaatje".
Dus de aanname dat in de Nederlandse cultuur men niet ook gewoon dat stappenplan volgt lijkt me een onjuiste.
Ok, daar heb je zeker een punt in, misschien overschat ik het vrije denken van de Nederlander een beetje. Neemt niet weg dat we op het gebied van relaties onze eigen weg willen gaan. Daarom refereerde ik ook naar het Nederland van 50 jaar geleden. Er is een groot verschil tussen de onzekerheid of je ouders jouw vriendje accepteren, of de angst dat je je ouders kwijtraakt als je hun onacceptabele keuze afwijst. Dat laatste is niet van deze tijd.
Dus als TO er blij mee was, zo'n arrangement, dan hadden we deze discussie niet. Dan zou ik het ook laten bij: ach, zo'n huwelijk heeft vast z'n voordelen in de juiste setting, in de juiste cultuur, in de juiste tijd.
Maar nee, TO is onder druk van haar ouders wellicht liever een leven lang ongelukkig dan dat ze als vrij mens een vrije keuze maakt. Dat is toch triest?
dinsdag 28 februari 2012 om 15:11
Qalbi,
Ik liep er net nog even over na te denken, maar weet je zeker dat je ouders willen dat je per se met deze man trouwt? Kan het zo zijn dat deze man gewoon de eerste is die aan jouw ouders om je hand gevraagd heeft?
Ik vraag dat omdat dat meisje waar ik het eerder over had die net zo oud is als jij, vorig jaar ook al aankondigde dat ze moest trouwen met een man die net als bij jou veel ouder en gescheiden was. Jouw openingspost had zo door haar geschreven kunnen zijn. En nu een jaar verder, is gebleken dat haar familie die man helemaal niet goed genoeg voor haar vond.
Wat bij haar speelde was dat haar ouders (die behoorlijk oud zijn, zij is en een nakomertje en de laatste in een hele rits kinderen, dus haar ouders zijn dik in de zeventig) van haar het idee hadden dat ze een beetje aan het rebelleren was en sowieso eigenlijk niet op die manier wilde trouwen, en dat zij het idee had dat ze helemaal geen keus had. Terwijl haar ouders gewoon dachten dat hun dochter nu toch wel heel oud aan het worden was en gelukkig had er in ieder geval iemand om haar hand gevraagd.
Toen dus bleek dat die vent een of andere erfelijke aandoening had heeft haar familie hem afgewezen, en zij was ondanks dat ze blij was dat ze niet met hem hoefde te trouwen, toch teleurgesteld dat ze niet meer ging trouwen.
Ze vertelde me laatst dat ze nu al het hele jaar aan het daten is met suitable mannen, want door die teleurstelling kregen haar ouders door dat ze dus wel gewoon in was voor een huwelijk en zijn ze serieus op zoek gegaan naar kandidaten.
Zou het een idee zijn om tegen je ouders te zeggen dat je "on the market" bent en openstaat voor een huwelijk, maar dat je dan wel wat meer keus wil hebben? Want als het idd zo is dat dit gewoon de enige man is die je ouders om je hand heeft gevraagd en je ouders bang zijn dat je "overblijft", zou het voor hen weleens een geruststelling kunnen zijn dat je wel gewoon open staat voor het huwelijk. Zij zullen ook liever een jongere man die nog niet gescheiden is voor jou willen, maar als in jullie gemeenschap niet bekend is dat je op zoek bent naar een kandidaat, zal die zich ook niet snel melden, denk ik? Dat meisje wat ik ken heeft nu al wat mannen afgewezen, want nu bekend is dat zij serieus op de markt is, heeft ze ineens veel meer keus.
Ik liep er net nog even over na te denken, maar weet je zeker dat je ouders willen dat je per se met deze man trouwt? Kan het zo zijn dat deze man gewoon de eerste is die aan jouw ouders om je hand gevraagd heeft?
Ik vraag dat omdat dat meisje waar ik het eerder over had die net zo oud is als jij, vorig jaar ook al aankondigde dat ze moest trouwen met een man die net als bij jou veel ouder en gescheiden was. Jouw openingspost had zo door haar geschreven kunnen zijn. En nu een jaar verder, is gebleken dat haar familie die man helemaal niet goed genoeg voor haar vond.
Wat bij haar speelde was dat haar ouders (die behoorlijk oud zijn, zij is en een nakomertje en de laatste in een hele rits kinderen, dus haar ouders zijn dik in de zeventig) van haar het idee hadden dat ze een beetje aan het rebelleren was en sowieso eigenlijk niet op die manier wilde trouwen, en dat zij het idee had dat ze helemaal geen keus had. Terwijl haar ouders gewoon dachten dat hun dochter nu toch wel heel oud aan het worden was en gelukkig had er in ieder geval iemand om haar hand gevraagd.
Toen dus bleek dat die vent een of andere erfelijke aandoening had heeft haar familie hem afgewezen, en zij was ondanks dat ze blij was dat ze niet met hem hoefde te trouwen, toch teleurgesteld dat ze niet meer ging trouwen.
Ze vertelde me laatst dat ze nu al het hele jaar aan het daten is met suitable mannen, want door die teleurstelling kregen haar ouders door dat ze dus wel gewoon in was voor een huwelijk en zijn ze serieus op zoek gegaan naar kandidaten.
Zou het een idee zijn om tegen je ouders te zeggen dat je "on the market" bent en openstaat voor een huwelijk, maar dat je dan wel wat meer keus wil hebben? Want als het idd zo is dat dit gewoon de enige man is die je ouders om je hand heeft gevraagd en je ouders bang zijn dat je "overblijft", zou het voor hen weleens een geruststelling kunnen zijn dat je wel gewoon open staat voor het huwelijk. Zij zullen ook liever een jongere man die nog niet gescheiden is voor jou willen, maar als in jullie gemeenschap niet bekend is dat je op zoek bent naar een kandidaat, zal die zich ook niet snel melden, denk ik? Dat meisje wat ik ken heeft nu al wat mannen afgewezen, want nu bekend is dat zij serieus op de markt is, heeft ze ineens veel meer keus.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 28 februari 2012 om 18:02
Ik zou zeker goed nadenken over de tip van fashionvictim hierboven. Daarnaast denk ik dat het heel belangrijk is dat je zegt dat je ook geen vriendschappelijke klik met de man hebt. Dat je niet verliefd bent, is niet eens zo'n probleem, ik heb ook vrienden die gewoon een relatie begonnen met iemand 'die gewoon wel tof was' omdat ze een hekel hebben aan single zijn. Maar als je niet met iemand kan lachen, of een gesprek voeren over films of katten of politiek of wat jou maar interesseert, dan wordt het wel verdraaide lastig. Een nieuwe kandidaat afwachten lijkt me hier echt een aanrader.
dinsdag 28 februari 2012 om 20:05
Las vanmorgen in bed, mobiel, de post en de eerste reactie. Vond het een bijzondere vraag, vermoedend dat TO Ook wel beseft dat hier niet veel forummers zijn met deze ervaring. Ik sloot mijn mobiel toen de discussie uit de hand dreigde te lopen door gehakketak over religie versus geloof en het gewoon belachelijk vinden
Blij dat ik nu mooie posts lees! Die van FashionVictim raakt me.
Ik geloof dat echte gedwongen huwelijken weinig voorkomen bij mensen die in NL wonen. Maar ik kan me voorstellen dat het voor TO wel zo voelt. Toch begrijp ik, wat ik soms om me her en der hoor, dat ouders best in staat zijn te luisteren naar argumenten van hun dochter.
TO, ik ga er vanuit dat jouw ouders hrt beste met je voor hebben. Ik weet dat leeftijd minder van belang is, maar het feit dat hij gescheiden is, verbaast me. Dat is toch vaak 'een mindere partij' en strookt dan niet met het ' beste voor hebben'
Is er een ander belang dan jou aan de man te helpen? Families die zo samen komen, geld, in te lossen schuld?
Blij dat ik nu mooie posts lees! Die van FashionVictim raakt me.
Ik geloof dat echte gedwongen huwelijken weinig voorkomen bij mensen die in NL wonen. Maar ik kan me voorstellen dat het voor TO wel zo voelt. Toch begrijp ik, wat ik soms om me her en der hoor, dat ouders best in staat zijn te luisteren naar argumenten van hun dochter.
TO, ik ga er vanuit dat jouw ouders hrt beste met je voor hebben. Ik weet dat leeftijd minder van belang is, maar het feit dat hij gescheiden is, verbaast me. Dat is toch vaak 'een mindere partij' en strookt dan niet met het ' beste voor hebben'
Is er een ander belang dan jou aan de man te helpen? Families die zo samen komen, geld, in te lossen schuld?
Je bent zelf een theepot