Gebroken

Sassygirl29 schreef: ↑

12-09-2017 14:39

Ik kan hem niet alleen laten nu hij het zo moeilijk heeft. Ik kan niet toestaan dat hij dit allemaal in zijn eentje opknapt.

Hij kwetst mij in zijn apjes die hij stuurde als ik aan bleef dringen om het nog één keer te proberen. Dan ging hij opsommen wat ik fout heb gedaan (snauwen, kortaf, chago). Dat kwetste mij want blijkbaar is het toch niet alleen de moeheid van hem die onze relatie de das om heeft gedaan. Dat doet enorm pijn

Bumba1985 schreef: ↑

12-09-2017 09:46

Klinkt misschien hard maar wat voor toekomst verwacht je met zo'n man? Bij mij gaan er al 10 alarmbellen rinkelen als ik je berichtje lees.

Dat hetzelfde idd.
Denk dat to beter af is zonder hem. Vermoeiend gedoe allemaal: een psychisch geval, man zonder werk, en aan de medicijnen, geen cent te makken en zit fulltime met twee kinderen waar je nooit vanaf komt omdat alle tijd naar die kinderen gaat. Waarom doe je jezelf dat aan to. Echt waar, denk na.

Je dreigt een stalker te worden. Liefde is: hem loslaten. Dit is géén liefde, maar obsessie.

hoezoos schreef: ↑

13-09-2017 00:46

Dat hetzelfde idd.
Denk dat to beter af is zonder hem. Vermoeiend gedoe allemaal: een psychisch geval, man zonder werk, en aan de medicijnen, geen cent te makken en zit fulltime met twee kinderen waar je nooit vanaf komt omdat alle tijd naar die kinderen gaat. Waarom doe je jezelf dat aan to. Echt waar, denk na.

Hij is vooral beter af zonder haar.

Serieus, hij kwetst jou? Nadat jij 6 jaar jezelf als een kleuter hebt gedragen?

Mens, je mag blij zijn dat hij je nog niet geblokkeerd heeft. Oh en kom dan alsjeblieft niet janken dat je dat niet zag aankomen.

Sassygirl29 schreef: ↑

12-09-2017 14:25

Ik heb net weer een apje gekregen dat hij echt geen relatie meer kan en wil. Hij heeft me de afgelopen weken echt pijn gedaan met zijn afwijzende apjes. Oké soms blijf ik maar door appen en dan wordt hij kwetsend en gaat ook zeggen dat hij mijn boze buien niet meer trok en dat ik niet lief genoeg voor hem was. Maar een lieverd als hij is, hij zegt dat ik geen schuldgevoel hoef te hebben want het ligt voornamelijk aan hem en de moeheid.

Ondanks dat hij mij kwetst blijf ik van hem houden. Ik begrijp jullie harde woorden maar liefde kun je niet dwingen om afstand te nemen

Bij een gezonde, energieke partner zonder issues en zonder fulltime zorg voor kinderenzou dat al reden genoeg zijn om ermee te stoppen.
Laat staan in zijn situatie.
Waarom wil het er maar niet in bij jou dat je iemand die al emotioneel & fysiek zwaar overbelast is en alle zeilen moet bijzetten om stabiel te blijven als vader en voor zichzelf gewoon niet nog meer belast? (of liever gezegd opzadelt met dreinend kind erbij: namelijk jij. Jij maakt je emotioneel afhankelijk van hem, op het obsessieve af en dat heeft niks met liefde te maken, jij wil ook nog eens van hem aandacht en zorgzaamheid, ongeacht dat hij helemaal leeg en "op" raakt).
Liefde wil iemand niet stukmaken.
Zelfs als jij met eigen ogen ziet en meemaakt hoe stuk hij zit, en hoe hij dat ook aan probeert te geven, jij blijft hem leegzuigen.

De enigen die qua veiligheid, emotioneel, fysiek én financieel afhankelijk zijn van hem zijn zijn kinderen.

Ooit van burnout gehoord? Dat zijn iha gezonde mensen die zo overbelast zijn dat ze emotioneel en fysiek uitgeput zijn geraakt.
Ook zonder psychische aandoeningen medicatie enz en ook die hebben 0 energie in hun relatie te steken, zelfs niet als die partner wel behulpzaam, begripvol en "lief" is, dan is het een tijdje alleen maar overleven, liefde/hulp/aandacht "nemen" en hebben niks meer over om te kunnen "geven".

Een prettige, steunende partner had hij dus gezien zijn eigen gesteldheid al niet getrokken, dat is wat hij aangeeft en als eigen aandeel op zich neemt.
Laat staan dus een partner die nog een extra belasting vormt en alleen maar energie kóst, hem nog verder omlaag duwt dan randje bodem waar hij zelf al zit, wat begrijp je daar niet aan?!
Bovendien, met elke boze of chagrijnige bui en eisen/voorwaarden aan hem trigger je precies zijn issues uit zijn verleden (destructief gezin), waar hij nu vrij van is en zichzelf én zijn kinderen niet aan wil blootstellen.
Hij wil koste wat het kost zijn kinderen wél een veilige basis geven (die hij zelf gemist heeft) en jij bent degene die dat steeds ondruithaalt.
Deze man moét (uit zelfbehoud alleen al, maar ook om die van zijn kinderen) alle negatieve invloeden op die veilige basis uit zijn leven weren.
Het heeft alleen maar zo lang kunnen duren met jou omdat hij té lief is en zijn grens pas aangeeft als hij niet meer anders kán.

Als je echt van hem houdt zou je willen dat hij zo gelukkig, gezond en krachtig is als mogelijk is.
De grootste daad van liefde is in dit geval dat je hem vrij laat zijn, vrij van jou, die zijn geluk, gezondheid en kracht nog verder wurgt ondermijnt met jouw "liefde".

Ergens gaat er in jouw ideeen over liefde iets mis: jij verstaat onder liefde "liefde krijgen" (hebben dus), maar tis een wisselwerking tussen 2 mensen als het goed zit: een volwaardige liefde is wederzijds, en heeft dus niks te maken met eenzijdig némen en krijgen.
En het is dat waar jij het meeste van baalt: dat jij niet langer kunt némen van hem.
Geloof maar dat het waar is wat hij zo wanhopig aangeeft, smeekt nog wel: hij wil jou niet meer, hij is er meer dan klaar mee, ook al zóu je nu gaan beginnen met er (ook) voor hem te zijn, te helpen en bijstaan waar je kunt: bij dit soort té goeiige lieve, zorgzame types is die grens meteen ook definitief als die eenmaal bereikt is.
Too much geweest. Te laat. Onomkeerbaar. Klaar. Over & uit.

Natuurlijk is het voor hem makkelijker loslaten dan voor jou: voor hem is het een bevrijding van een negatieve factor (nóg iemand die aan hem hangt en een beroep op hem deed, lastigvalt) en iets heilzaams (rust, eigen sfeertje, vrij om te kunnen doen wat hij zelf nodig heeft om overeind te blijven), voor jou was hij iets positiefs wat je neit langer krijgt.

Je kunt je trouwens afvragen hoe positief dat allemaal was, als er zoveel gezeur nodig was om te krijgen wat & hoe jij het wilde van hem en als het zoveel boosheid en chagrijn teweegbracht bij jou.
Heb je enig idee hoe(veel) jij druk hebt gelegd op zijn gesteldheid met jouw eisen en voorwaarden aan hem/ de relatie?
(en op zijn kinderen (en hun aanpassingsvermogen) vermoedelijk ook)?

Wat jij voelt is echt geen liefde hoor, eerder een verslaving, zeker gezien jouw wanhopige gedrag nu die bron is opgedroogd, en hij jou niet langer wil (en vooral kán) voorzien van jouw "drug" om je goed te voelen (zijn aandacht).

Misschien zie je achteraf in dat jij beter ook wel wat (positiever) had kunnen investeren in deze man/relatie en is dit wat jij te leren hebt: een gezonder soort liefde te ontdekken, al zal allereerst jijzelf en dan (hopelijk) tzt een andere geliefde daarvan profiteren en niet meer deze (ex)vriend. Die wil dat risico niet meer lopen met jou, zo snel verander je niet enkel door besef van wat je kwijt bent.

Misschien kun je hier een belangrijke levensles in ontdekken als je dit aangrijpt om in jezelf te spitten.
Er zit een wereld van verschil in egoistische (ego)liefde en eigenbelang <<>> versus gezonde eigenliefde en pure/ware liefde voor/met een geliefde.

Lees bijv om te beginnen om eea beter te begijpen van jezelf & hem het boek "Verslaafd aan liefde" van Jan Geurtz, die legt dat verschil goed uit naar mijn idee.

Laat deze man iig met rust om zich te kunnen concentreren op zijn leven, wat al een hele uitdaging op zich is.
Niemand zegt dat dat gemakkelijk is, maar dit is wel jouw opgave op dit moment.
Gun jezelf die rust ook om met jezelf in het reine te komen en zelf stabiel te worden.

PlayingTheAngel schreef: ↑

13-09-2017 06:48

Je dreigt een stalker te worden. Liefde is: hem loslaten. Dit is géén liefde, maar obsessie.

Goeie samenvatting. Doe er wat mee, TO.

Dit kan niet echt zijn...

En hoe denk je dat zijn kinderen zo rustig en beleefd zijn geworden? Door alle energie en liefde die hij in hun opvoeding stopt.
Het spijt me maar ik krijg jeuk van dit topic, hoop oprecht dat het een trolltopic is want anders is het heel ernstig.

Sassygirl29 schreef: ↑

12-09-2017 14:47

NEE IK REL NIET IK HOU VAN HEM EN BEN GEBROKEN

Was dit een beetje wat hij bedoelde? Dat je kattig ging doen als je je zin of je gelijk niet kreeg?

Maar je bent veranderd zeg je?

Jaja.

Ik denk dat we tot st juttemis kunnen schrijven en het komt niet aan. TO is blind en wanhopig voor haar volgende shot. Aandacht van hem in welke vorm dan ook.

Als je alles wil doen voor hem laat je hem met rust.

En ja, als je intens moe bent is zo'n energieslurpende vrouw teveel.
Knap dat hij zijn grenzen stelt wn voor zichzelf en zijn gezin opkomt.

Je kent zijn kinderen dus ook al een tijdje en de man zit er doorheen. misschien kun je hem wat praktische hulp aanbieden (paar keer per week maaltijd langsbrengen, kind naar een clubje begeleiden, kinderen laten logeren, oid) zodat hij even bij kan tanken.

Het-groepje schreef: ↑

13-09-2017 13:50

Je kent zijn kinderen dus ook al een tijdje en de man zit er doorheen. misschien kun je hem wat praktische hulp aanbieden (paar keer per week maaltijd langsbrengen, kind naar een clubje begeleiden, kinderen laten logeren, oid) zodat hij even bij kan tanken.

Tja, te laat he. Hij is er helemaal zat van en heeft de relatie verbroken.

MoirenPhae schreef: ↑

13-09-2017 13:44

Als je alles wil doen voor hem laat je hem met rust.

En ja, als je intens moe bent is zo'n energieslurpende vrouw teveel.
Knap dat hij zijn grenzen stelt wn voor zichzelf en zijn gezin opkomt.

Eens.

Nee.

Je kunt het goedmaken door naar hem te luisteren en hem met rust te laten.
Als jij het moeilijk hebt wil je toch ook graag dat mensen doen wat je vraagt?
Misschien kun je zijn familie of andere mensen in zijn omgeving/evt hulpverlening inseinen dat het niet goed met hem gaat en vragen of ze hem met praktische zaken willen helpen.

Ga. In. therapie



Dat is het beste dat je voor hem kan doen. En voor jezelf.

Het-groepje schreef: ↑

13-09-2017 14:24

Je kunt het goedmaken door naar hem te luisteren en hem met rust te laten.
Als jij het moeilijk hebt wil je toch ook graag dat mensen doen wat je vraagt?
Misschien kun je zijn familie of andere mensen in zijn omgeving/evt hulpverlening inseinen dat het niet goed met hem gaat en vragen of ze hem met praktische zaken willen helpen.

Nee, laat die vent gewoon helemaal met rust. Ga niet via zijn familie en vrienden toch proberen invloed uit te oefenen of je te bemoeien.
Hij kan prima aangeven dat hij rust nodig heeft en kan dus ook vast zelf hulp regelen.

Echt TO laat hem rust.

Sassygirl29 schreef: ↑

13-09-2017 14:20

Nu voel ik ook dat ik op klappen sta want wat heb ik gedaan. Kan ik dit ooit goedmaken?

Nee, jij hebt hem gesloopt. En daarna ben jij ook nog eens op de scherven gaan stampen.

Jij kan nooit meer iets goed doen bij hem, hetgene dat nog het dichtste benaderd bij iets goeds doen voor hem zou zijn dat jij alle contact definitief met hem verbreekt en hem nooit meer lastig valt met jouw egoïstische claim gedrag.

Sassygirl29 schreef: ↑

13-09-2017 14:34

Hij geeft mij de schuld dat hij is ingestort

Eerlijk? Ik denk dat daar een grote kern van waarheid in zit!

Sassygirl29 schreef: ↑

13-09-2017 14:34

Hij geeft mij de schuld dat hij is ingestort

Het IS ook jouw schuld dat hij is ingestort. Knap gedaan.

Sassygirl29 schreef: ↑

13-09-2017 14:20

Dankjewel voor alle tips, vooral de lange post. Ik wil er ook wat mee doen en jullie advies opvolgen hoe moeilijk ook. Ik heb alleen een probleem, ik ben blijkbaar te ver gegaan. Gisteren had ik nog wat apjes gestuurd (hij blokkeert me niet want daar is hij te zacht en lief voor) en daarmee ben ik te ver gegaan.

Hij stuurde me dat hij is ingestort en of ik hem alsjeblieft met rust wil laten want hij trekt mijn geap niet meer. Ik bleef hem maar lieverd en schat noemen.

Nu voel ik ook dat ik op klappen sta want wat heb ik gedaan. Kan ik dit ooit goedmaken?

Nee, dat is niet meer goed te maken en dat moet je ook niet eens meer proberen!

Hij is overduidelijk in wat ie nog van je wil, namelijk dat je hem helemaal met rust laat. Je weet wel, niet appen, niet bellen, niet mailen, niet schrijven...gewoon he-le-maal niks.


Als jij nu zegt te voelen op klappen te staan is het hoog tijd eens hulp voor je issues te gaan zoeken, professionele hulp.