Relaties
alle pijlers
het leeftijdsverschil topic!
maandag 19 februari 2007 om 00:40
Regelmatig duiken hier topics op.... in de trant van Oudere man, jongere vriend, 22 jaar leeftijds verschil e.d. Ik volg die topics omdat ik zelf ook in een leeftijdsverschil situatie zit. Wat me opvalt is dat veel van onze angsten, twijfels en problemen op elkaar lijken. Is het een idee om er een centraal topic van te maken waarin een ieder die met leeftijdsverschil in de relatie te maken heeft en er met 'lotgenoten' over wil kletsen terecht kan?
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
woensdag 16 mei 2007 om 13:38
Ja dat vind ik dus ook zo jammer. Want ik merk dat de topics die door mensen worden geopend over leeftijdsverschil bijna allemaal op hetzelfde neer komen. Dan zit je soms wel op 3 topics je verhaal te doen. Daarom heb ik dit topic in het leven geroepen omdat er hier zat meiden zijn die er ervaring mee hebben en dat is alleen maar leerzaam toch?
Maar goed dit is al de 3e x in een korte tijd dat ik niks meer van zo'n topic openster hoor... Jammer hoor want zo blijven de topics komen en zit je steeds weer hetzelfde advies te geven.
Maar goed dit is al de 3e x in een korte tijd dat ik niks meer van zo'n topic openster hoor... Jammer hoor want zo blijven de topics komen en zit je steeds weer hetzelfde advies te geven.
woensdag 16 mei 2007 om 13:52
Maar jij vind het ook een goed idee om het centraal te houden? Bedoel de meeste mensen vragen toch hetzelfde. hoe ga je er mee om en hoe gaat je omgeving er mee om en hoe ervaar je het leeftijds verschil... hoe ga je om met het feit dat hij geen kinderen meer wil etc.
Tenminste dat is wat ik er uit oppik
Tenminste dat is wat ik er uit oppik
woensdag 16 mei 2007 om 20:21
Ohh.. ben blij dit allemaal van jullie te lezen.. ik ben niet de enige met die dilemma dus.. als je het al een dilemma kunt noemen.
Via mijn werk ken ik een man van 50. Ik ben 30. We hebben gezoend en that's all. Maar we kennen elkaar al wel 5 jaar en telkens zat er een sexuele spanning tussen ons. Buiten die sexuele spanning, kunnen we super goed met elkaar overweg en hebben we de grootste lol.
Ik weet dat de tijd er aan zit te komen dat het niet bij zoenen blijft.. ik vraag me dan af hoe verder. Dit wat wij samen hebben is niet zomaar een "fling" maar iets echts.. iets wezenlijks.
Ik maak me eigenlijk een beetje zorgen om de toekomst. Ik zou dolgraag met hem verder willen, maar ik heb ook een kinderwens. Hij heeft al 2 kinderen, waarvan de oudste 10 jaar jonger is dan ik. Als ik me zo voorstel hoe het zou zijn wanneer we bij elkaar op familiebezoek komen... grrr.. nouja.. er staan genoeg voorbeelden hoe dat kan gaan lopen.
Ik weet eigenlijk niet of het verstandig is om hieraan toe te geven.. hoewel ik veel gevoel voor hem heb en andersom blijkt dit ook zo te zijn.
Hmmm..tja... hoe ga ik dit aanpakken.. heeft iemand tips?
Na die zoen is het gevoel voor hem wat ik telkens maar aan de kant had gedrukt, steeds heftiger geworden en kan ik het nu niet meer tegenhouden (als ik dat al zou willen). Zoals ik net al zei... ik vraag me af hoe het moet in de toekomst...
Ik hoor het graag van jullie!!
Via mijn werk ken ik een man van 50. Ik ben 30. We hebben gezoend en that's all. Maar we kennen elkaar al wel 5 jaar en telkens zat er een sexuele spanning tussen ons. Buiten die sexuele spanning, kunnen we super goed met elkaar overweg en hebben we de grootste lol.
Ik weet dat de tijd er aan zit te komen dat het niet bij zoenen blijft.. ik vraag me dan af hoe verder. Dit wat wij samen hebben is niet zomaar een "fling" maar iets echts.. iets wezenlijks.
Ik maak me eigenlijk een beetje zorgen om de toekomst. Ik zou dolgraag met hem verder willen, maar ik heb ook een kinderwens. Hij heeft al 2 kinderen, waarvan de oudste 10 jaar jonger is dan ik. Als ik me zo voorstel hoe het zou zijn wanneer we bij elkaar op familiebezoek komen... grrr.. nouja.. er staan genoeg voorbeelden hoe dat kan gaan lopen.
Ik weet eigenlijk niet of het verstandig is om hieraan toe te geven.. hoewel ik veel gevoel voor hem heb en andersom blijkt dit ook zo te zijn.
Hmmm..tja... hoe ga ik dit aanpakken.. heeft iemand tips?
Na die zoen is het gevoel voor hem wat ik telkens maar aan de kant had gedrukt, steeds heftiger geworden en kan ik het nu niet meer tegenhouden (als ik dat al zou willen). Zoals ik net al zei... ik vraag me af hoe het moet in de toekomst...
Ik hoor het graag van jullie!!
woensdag 16 mei 2007 om 20:45
Christine, ja vind het wel een goed idee om het centraal te houden, omdat inderdaad iedereen met ongeveer dezelfde vragen komt en ook gauw afhaakt. Kunnen ze eerst de rest lezen toch??
Tweety, Ik zat in het begin met bijna hetzelfde punt. Hij bijna 20 jaar ouder en ik een kinderwens. Ik dacht te weten dat hij die niet had. Een keer met hem gezoend en daarna tot het besef gekomen dat het echt, echt leuk was en echt, echt niet handig. Hij vroeg mij toen waarom ik hem ontliep. Heb hem verteld dat het vast heel raar overkwam na een keertje zoenen, maar dat ik bang was gevoelens voor hem te krijgen en geen zin had om aan een relatie te beginnen met iemand die sowieso geen kinderen wilde. Dat ik er dan liever niet aan begon. Zijn reactie: "Heb ik jou ooit verteld dat ik géén kinderen wil?"
Ben sinds oktober gestopt met de pil, het schiet nog niet op, maar we werken er aan!
Kan je niet met hem hier over praten? Het is misschien raar in het begin, maar logisch dat je er over nadenkt!
Tweety, Ik zat in het begin met bijna hetzelfde punt. Hij bijna 20 jaar ouder en ik een kinderwens. Ik dacht te weten dat hij die niet had. Een keer met hem gezoend en daarna tot het besef gekomen dat het echt, echt leuk was en echt, echt niet handig. Hij vroeg mij toen waarom ik hem ontliep. Heb hem verteld dat het vast heel raar overkwam na een keertje zoenen, maar dat ik bang was gevoelens voor hem te krijgen en geen zin had om aan een relatie te beginnen met iemand die sowieso geen kinderen wilde. Dat ik er dan liever niet aan begon. Zijn reactie: "Heb ik jou ooit verteld dat ik géén kinderen wil?"
Ben sinds oktober gestopt met de pil, het schiet nog niet op, maar we werken er aan!
Kan je niet met hem hier over praten? Het is misschien raar in het begin, maar logisch dat je er over nadenkt!
woensdag 16 mei 2007 om 21:29
Tja... dat is ook weer zo. Wie zegt dat hij geen kinderen wil... we hebben het er ook nooit over gehad eigenlijk...
Tja... ik denk dat wanneer we elkaar weer zien, we idd maar eens moeten gaan praten wat dit nu zo inhoudt en wat het betekend. Dan komen onze toekomst visie's vanzelf wel aan bod denk ik....
Heeft jouw vriend ook kinderen van hem zelf? Zoja; hoeveel schelen de kinderen met jou?
Zijn oudste zoon is namelijk 10 jaar (of was het nou 8 jr?) jonger dan ik ben... ik blijf het wat onnatuurlijk vinden.. als je het heel zwart wit bekijkt, had hij mijn vader kunnen zijn... het is natuurlijk niet bepaald ideaal..
Tja... ik denk dat wanneer we elkaar weer zien, we idd maar eens moeten gaan praten wat dit nu zo inhoudt en wat het betekend. Dan komen onze toekomst visie's vanzelf wel aan bod denk ik....
Heeft jouw vriend ook kinderen van hem zelf? Zoja; hoeveel schelen de kinderen met jou?
Zijn oudste zoon is namelijk 10 jaar (of was het nou 8 jr?) jonger dan ik ben... ik blijf het wat onnatuurlijk vinden.. als je het heel zwart wit bekijkt, had hij mijn vader kunnen zijn... het is natuurlijk niet bepaald ideaal..
woensdag 16 mei 2007 om 21:32
Tweety, ik vind jouw leeftijdsverschil eerlijk gezegd te groot. Hoe wil je het gaan doen over 10 jaar? Jij bent dan in de bloei van je leven, want 30 is een topleeftijd voor vrouwen. Je vriend is dan tegen de 60...een bejaarde. Ik schets het misschien wat negatief, maar zal het toch een rol spelen tegen die tijd.
woensdag 16 mei 2007 om 21:39
Hooooooooooooooh... nee die leeftijd heb ik al gehad..
Maar hoe dan ook.. 20 jaar verschil is best pittig. Ja en als ik 40 ben, is hij 60.. dat is zo... het blijft gewoon een giga leeftijds verschil.
Allemaal punten waar ik echt even goed overna moet denken, voor ik me ergens in stort...
Maar goed.... wat zou jij doen dan? Niet dat ik mijn keuze van jouw mening laat afhangen, maar ben ff benieuwd wat hij in zo'n geval zou doen. Wanneer je dus echt helemaal het gevoel hebt dat hij super bij je past, alleen zit je dus met dat enorme leeftijdsverschil...
Maar hoe dan ook.. 20 jaar verschil is best pittig. Ja en als ik 40 ben, is hij 60.. dat is zo... het blijft gewoon een giga leeftijds verschil.
Allemaal punten waar ik echt even goed overna moet denken, voor ik me ergens in stort...
Maar goed.... wat zou jij doen dan? Niet dat ik mijn keuze van jouw mening laat afhangen, maar ben ff benieuwd wat hij in zo'n geval zou doen. Wanneer je dus echt helemaal het gevoel hebt dat hij super bij je past, alleen zit je dus met dat enorme leeftijdsverschil...
woensdag 16 mei 2007 om 21:42
Ik weet niet wat ik zou doen, maar ik denk wel dat bepaalde dingen een obstakel kunnen vormen. Kinderen bijvoorbeeld, wil jij die? Ik kan me voorstellen dat hij er niet meer op zit te wachten. En dan dus later over een tig aantal jaartjes, hij is veel eerder oud en aftakelend dan jij. Dat lijkt me moeilijk.
woensdag 16 mei 2007 om 21:49
Absoluut.. dat zijn ook dingen die ik voorzie. Maar zoals _Za Za_ al schreef (zie een paar berichtjes naar boven) daar zit ook wat in. Wie zegt dat hij ze niet meer wil? De kans is natuurlijk wel aanwezig, maar als je het er niet over hebt..tja..
Maar goed.. dat zijn idd dingen die mij bezig houden... niet bepaald een makkelijke liefde zeg maar.. haahhaha
Maar goed... hij zit nu voor langere tijd in het buitenland en ondertussen houden we mail contact, dus wie weet komt het ondertussen nog aan bod. Ik weet zeker dat onze zoenen, onderwerp van gesprek zijn, dus daar kan ik dan mooi op voort borduren...
Maar goed.. dat zijn idd dingen die mij bezig houden... niet bepaald een makkelijke liefde zeg maar.. haahhaha
Maar goed... hij zit nu voor langere tijd in het buitenland en ondertussen houden we mail contact, dus wie weet komt het ondertussen nog aan bod. Ik weet zeker dat onze zoenen, onderwerp van gesprek zijn, dus daar kan ik dan mooi op voort borduren...
donderdag 17 mei 2007 om 10:40
Tweety, mijn vriend heeft geen kinderen, is ook nooit getrouwd geweest. Vind ik wel een groot voordeel.
Zamirah, ja, dat is een groot nadeel. Mijn vriend is nu 45. Voor mijzelf zou ik nog wel even kunnen wachten met kinderen, maar vooral om zijn leeftijd wil ik dat dus nu. Anders wordt het steeds extremer. Denk inderdaad dat daar wel een grens voor is.
Aan de andere kant vind ik, dat wanneer je zo denkt van: "maar wat over 30 jaar?" dat je er niet aan moet beginnen (dan heb ik het over jezelf, niet over kinderen, daar denk ik wel degelijk over na.) Toen wij net bij elkaar waren heb ik er bewust niet overnagedacht voor mezelf. Ben meer iemand die na denkt over het nu. Nu is het leuk, moet ik iets wat mij nu gelukkig maakt opgeven omdat er misschien over 20, 30 jaar wat beren op de weg komen?
Zamirah, ja, dat is een groot nadeel. Mijn vriend is nu 45. Voor mijzelf zou ik nog wel even kunnen wachten met kinderen, maar vooral om zijn leeftijd wil ik dat dus nu. Anders wordt het steeds extremer. Denk inderdaad dat daar wel een grens voor is.
Aan de andere kant vind ik, dat wanneer je zo denkt van: "maar wat over 30 jaar?" dat je er niet aan moet beginnen (dan heb ik het over jezelf, niet over kinderen, daar denk ik wel degelijk over na.) Toen wij net bij elkaar waren heb ik er bewust niet overnagedacht voor mezelf. Ben meer iemand die na denkt over het nu. Nu is het leuk, moet ik iets wat mij nu gelukkig maakt opgeven omdat er misschien over 20, 30 jaar wat beren op de weg komen?
donderdag 17 mei 2007 om 11:39
Ach Rob de Nijs is 60 en wil weer een kind... je bepaalt zelf dus de grens.
Mijn vriend wil absoluut geen kinderen meer. Daar heb ik me bij neer te leggen. Zijn oudste is ook 10 jaar jonger dan mij. Nu is ie nog wel lekker kinderlijk maar het puberen begint. Als ik straks 33 ben en hij 23 lijkt het me wel raar omdat we dan allebei volwassen zijn.
Maar ik ben nog steeds smoorverliefd op mijn vent. Ik kan echt niet voorstellen zonder hem te zijn. Tot nu toe is het me waard. En hoe de toekomst loopt weet niemand, ook niet als je een vriend van je eigen leeftijd hebt trouwens.
Mijn vriend wil absoluut geen kinderen meer. Daar heb ik me bij neer te leggen. Zijn oudste is ook 10 jaar jonger dan mij. Nu is ie nog wel lekker kinderlijk maar het puberen begint. Als ik straks 33 ben en hij 23 lijkt het me wel raar omdat we dan allebei volwassen zijn.
Maar ik ben nog steeds smoorverliefd op mijn vent. Ik kan echt niet voorstellen zonder hem te zijn. Tot nu toe is het me waard. En hoe de toekomst loopt weet niemand, ook niet als je een vriend van je eigen leeftijd hebt trouwens.
donderdag 17 mei 2007 om 11:50
Dat laatste is waar christine, maar sommige dingen zoals mbt kinderen, kan je wel voor zijn. Je hoeft het ook niet op te zoeken he?
Ik wist bijvoorbeeld zeker dat ik wél kinderen wilde. Als mijn vriend in het begin gezegd had dat hij zeker wist dat hij dat niet wilde, was ik niet aan deze relatie begonnen.
Ik wist bijvoorbeeld zeker dat ik wél kinderen wilde. Als mijn vriend in het begin gezegd had dat hij zeker wist dat hij dat niet wilde, was ik niet aan deze relatie begonnen.
donderdag 17 mei 2007 om 11:59
Hoi dames,
Het blijft een moeilijk punt. Het is van 'wat als dit, wat als dat''. Ik zit in de omgekeerde situatie. Ik ben 14 jaar ouder dan man. Ik heb kinderen (groot al) en hij heeft geen kinderen. Zegt ze ook niet te willen, nu niet en later niet. Maar ook dat kan veranderen als je 34 bent.
Zo zijn er nog wel wat dingen waar ik me zorgen over kan ga maken. En dat doe ik ook best wel eens. Maar, we leven nu, hebben het fijn met elkaar, houden veel van elkaar en dat al een paar jaar. Geen een relatie heeft of geeft garantie dat het goed gaat voor (heel) lang. Dus ik geniet van het nu en wie dan leeft, wie dan zorgt. Mijn vriendin zegt altijd: geniet van het leven, het duurt soms maar even.
Het blijft een moeilijk punt. Het is van 'wat als dit, wat als dat''. Ik zit in de omgekeerde situatie. Ik ben 14 jaar ouder dan man. Ik heb kinderen (groot al) en hij heeft geen kinderen. Zegt ze ook niet te willen, nu niet en later niet. Maar ook dat kan veranderen als je 34 bent.
Zo zijn er nog wel wat dingen waar ik me zorgen over kan ga maken. En dat doe ik ook best wel eens. Maar, we leven nu, hebben het fijn met elkaar, houden veel van elkaar en dat al een paar jaar. Geen een relatie heeft of geeft garantie dat het goed gaat voor (heel) lang. Dus ik geniet van het nu en wie dan leeft, wie dan zorgt. Mijn vriendin zegt altijd: geniet van het leven, het duurt soms maar even.
donderdag 17 mei 2007 om 14:55
Hoi!
Ik heb nu 2,5 jaar een relatie met een man die 14 jaar ouder is. We leerden elkaar kennen toen ik 19 was en hij 33, nu ben ik dus 22 en hij 36.
Probleem bij ons in het begin is geweest dat hij niet eerlijk durfde te zijn over zijn leeftijd. Doordat ik op een formulier zijn geboorte datum zag staan kwam ik erachter. Nogal grote schok!! Na veel praten en ruzien is dit (gelukkig!) goed gekomen en zijn we nog happy de peppy bij elkaar.
Verder gaat het eigenlijk heel leuk, geen vervelende reacties van vrienden of familie ofzo! Krijg alleen maar leuke opmerkingen eigenlijk, dus daar heb ik gelukkig geen last van. Ik studeer nog en hij werk al meer dan tien jaar, maar daar maken we voornamelijk grappen over en zien we absoluut niet als een probleem. Gelukkig gaat hij, net als ik, ook veel stappen en lijken onze levens wat dat betreft op elkaar.
Samenwonen hoeft van mij echter nog niet, terwijl best veel mensen dat aan mij vragen, zo van: goh, gaan jullie ook samenwonen? Eh.. NEE! Ik wil eerst afstuderen en een baan etc. hebben voordat ik dat soort serieuze zaken ga beginnen. Hij vindt het geloof ik ook wel prima zo, het is eigenlijk niet eens een issue. We hebben het wel eens over de toekomst en hebben wat dat betreft wel dezelfde ideeen; huisje kopen in A'dam (waar we nu ook wonen), trouwen, kinderen, dat lijkt ons wel wat. Maar we doen het gewoon heel rustig aan en juist niet overhaast "omdat hij al ouder is". Zat mannen die op hun 40e het eerste kind krijgen, pas de probleme denk ik. Ik heb een vriendin van 24 en haar vader is 68 en dat is ook totaal geen probleem.
Rooskleurig verhaal dus!
Ik heb nu 2,5 jaar een relatie met een man die 14 jaar ouder is. We leerden elkaar kennen toen ik 19 was en hij 33, nu ben ik dus 22 en hij 36.
Probleem bij ons in het begin is geweest dat hij niet eerlijk durfde te zijn over zijn leeftijd. Doordat ik op een formulier zijn geboorte datum zag staan kwam ik erachter. Nogal grote schok!! Na veel praten en ruzien is dit (gelukkig!) goed gekomen en zijn we nog happy de peppy bij elkaar.
Verder gaat het eigenlijk heel leuk, geen vervelende reacties van vrienden of familie ofzo! Krijg alleen maar leuke opmerkingen eigenlijk, dus daar heb ik gelukkig geen last van. Ik studeer nog en hij werk al meer dan tien jaar, maar daar maken we voornamelijk grappen over en zien we absoluut niet als een probleem. Gelukkig gaat hij, net als ik, ook veel stappen en lijken onze levens wat dat betreft op elkaar.
Samenwonen hoeft van mij echter nog niet, terwijl best veel mensen dat aan mij vragen, zo van: goh, gaan jullie ook samenwonen? Eh.. NEE! Ik wil eerst afstuderen en een baan etc. hebben voordat ik dat soort serieuze zaken ga beginnen. Hij vindt het geloof ik ook wel prima zo, het is eigenlijk niet eens een issue. We hebben het wel eens over de toekomst en hebben wat dat betreft wel dezelfde ideeen; huisje kopen in A'dam (waar we nu ook wonen), trouwen, kinderen, dat lijkt ons wel wat. Maar we doen het gewoon heel rustig aan en juist niet overhaast "omdat hij al ouder is". Zat mannen die op hun 40e het eerste kind krijgen, pas de probleme denk ik. Ik heb een vriendin van 24 en haar vader is 68 en dat is ook totaal geen probleem.
Rooskleurig verhaal dus!
donderdag 17 mei 2007 om 15:03
@ Christine: weet je zeker dat je je kinderwens opzij wil zetten voor hem? Ik weet niet, het lijkt mij zo moeilijk, jij bent nog zo jong en als je bj hem blijft houdt dat dus in dat je nooit moeder zult worden, hoewel je dat wel graag wilt! Ontzeg je jezelf dan niet iets? Aan de andere kant: als je geen relatie met hem hebt, ontzeg je jezelf misschien ook wel iets. Hoe denk jij hierover?
@ Tweety: ik zou gewoon lekker genieten van de komende tijd. Jullie zijn toch nog in de superspannende ontdek en flirt-fase?! Enjoy! Misschien loopt je je nu druk te maken over een langdurige relatie die er misschien niet eens komt.. Ik kan me voorstellen dat het niet gemakkelijk is om het (een beetje) naast je neer te leggen voorlopig, maar zou het niet zonde zijn als je een hele fijne en leuke fase maar half zou meemaken doordat je je zo druk maakt?
@ Tweety: ik zou gewoon lekker genieten van de komende tijd. Jullie zijn toch nog in de superspannende ontdek en flirt-fase?! Enjoy! Misschien loopt je je nu druk te maken over een langdurige relatie die er misschien niet eens komt.. Ik kan me voorstellen dat het niet gemakkelijk is om het (een beetje) naast je neer te leggen voorlopig, maar zou het niet zonde zijn als je een hele fijne en leuke fase maar half zou meemaken doordat je je zo druk maakt?
donderdag 17 mei 2007 om 15:36
Ben wel eens eerder in dit topic geweest en het onderwerp wel/geen kinderwens is bij ons ook 'een probleem'..Ik ben 23 mijn vriend 32. Ik sta er wel voor open om ooit een kindje te krijgen samen met hem...hij heeft overduidelijk geen kinderwens...hij vindt ze a:niet zo leuk en b:hij vindt deze samenleving zeer ongeschikt om een kind op te voeden.
Veel mensen vragen me: geef je je kinderwens dan op voor hem? Ik vind dat zo'n verkeerde vraag...tuurlijk heb ik er over nagedacht en ik zou het denk ik best lastig vinden als ik een leeftijd bereik waarop er daadwerkelijk iets begint te kriebelen (ALS het ooit heel erg gaat kriebelen). Maar andersom dan? Geef ik hem dan op voor mijn (eventuele) kinderwens? Alsof ik alleen geboren ben om ooit moeder te worden koste wat kost. Ik denk daar toch wat anders over...ik wil niet perse een kind omdat ik een kind wil....ik ben de liefde van mijn leven tegengekomen en met hem zou ik wel een kindje op willen voeden. Omdat ik denk dat wij een kindje kunnen geven wat het nodig heeft...rust, reinheid, regelmaat en liefde.
Maar ik denk (zeg echter nooit nooit) eigenlijk niet dat ik hem op zou geven om op zoek te gaan naar een andere liefde dat het 'vadertype' is. Ik hou van hem...Dat ik het misschien moeilijk ga krijgen met het feit dat ik nooit moeder zal worden, dat denk ik zeker wel...maar dat weegt m.i. niet op tegen onze liefde.
En daarnaast vind ik toch ook: je kunt niet alles hebben in het leven. Ik ga geen rigoreuze beslissingen nemen om alles te willen hebben wat mijn hart begeert. Ik vind mezelf al een bevoorrecht mens dat ik pure liefde voel en ontvang.
Anyway zo denk ik er nu over. Dat kan altijd veranderen, net zoals relaties en gezondheid etc. Ik zie wel wat het leven me brengt.
Veel mensen vragen me: geef je je kinderwens dan op voor hem? Ik vind dat zo'n verkeerde vraag...tuurlijk heb ik er over nagedacht en ik zou het denk ik best lastig vinden als ik een leeftijd bereik waarop er daadwerkelijk iets begint te kriebelen (ALS het ooit heel erg gaat kriebelen). Maar andersom dan? Geef ik hem dan op voor mijn (eventuele) kinderwens? Alsof ik alleen geboren ben om ooit moeder te worden koste wat kost. Ik denk daar toch wat anders over...ik wil niet perse een kind omdat ik een kind wil....ik ben de liefde van mijn leven tegengekomen en met hem zou ik wel een kindje op willen voeden. Omdat ik denk dat wij een kindje kunnen geven wat het nodig heeft...rust, reinheid, regelmaat en liefde.
Maar ik denk (zeg echter nooit nooit) eigenlijk niet dat ik hem op zou geven om op zoek te gaan naar een andere liefde dat het 'vadertype' is. Ik hou van hem...Dat ik het misschien moeilijk ga krijgen met het feit dat ik nooit moeder zal worden, dat denk ik zeker wel...maar dat weegt m.i. niet op tegen onze liefde.
En daarnaast vind ik toch ook: je kunt niet alles hebben in het leven. Ik ga geen rigoreuze beslissingen nemen om alles te willen hebben wat mijn hart begeert. Ik vind mezelf al een bevoorrecht mens dat ik pure liefde voel en ontvang.
Anyway zo denk ik er nu over. Dat kan altijd veranderen, net zoals relaties en gezondheid etc. Ik zie wel wat het leven me brengt.
donderdag 17 mei 2007 om 16:21
quote:@ Christine: weet je zeker dat je je kinderwens opzij wil zetten voor hem? Op DIT moment weet ik dat zeker ja.Ik weet niet, het lijkt mij zo moeilijk, jij bent nog zo jong en als je bj hem blijft houdt dat dus in dat je nooit moeder zult worden, hoewel je dat wel graag wilt! Ontzeg je jezelf dan niet iets?Ik heb niet echt iets met kinderen. En ik zie om me heen veel mensen die er aan begonnen zijn, ze inmiddels niet meer kunnen missen, maar er niet aan begonnen waren als ze hadden beseft wat een werk het is. Ook zie ik de kinderen van mijn partner erg veel ze zijn hier vaak. En ik vind ze lief, ik vind ze gezellig, maar ik ben ook weer blij als ze richting hun moeder vertrekken op zondagavond. Het idee elke dag geleefd te worden. Naar school, naar zwemles.
Constant 'mamma mamma pappa pappa pappaaah paaaaaaapaaaah' kan me eerlijk gezegt gestolen worden. Ik ben van spontaan een terrasje of een tochtje op de motor en dat kan dan niet meer. Ik betrap mezelf er nu al soms op dat ik denk 'O kut nee dat kan niet dan zijn de kids er' Klinkt misschien heel egoistisch maar goed dan zit ik goed bij een man die geen kinderen meer wil. Nu heb ik parttime kinderen dus helemaal kinderloos is mijn leven niet. Aan de andere kant: als je geen relatie met hem hebt, ontzeg je jezelf misschien ook wel iets. Hoe denk jij hierover? Hij is voor me gevoel de liefde van mijn leven dat wil ik mezelf niet ontzeggen. En ik vind kinderen krijgen met een man van mijn leeftijd ook een risico. Om me heen spatten zoveel huwelijken van stellen in de 40. Vaak vrouw degene met de grootste kinderwens, man gaat er in mee maar van hem hoeft het niet persee. En dan roept iedereen heel hard MIDLIFE CRISIS als ze gaan scheiden. Ik zie het meer als beseffen dat je destijds toch de verkeerde keuze hebt gemaakt. Nee ik heb geen zin om straks als moeder van tig kids te zitten met een vent die de kolder in zijn kop krijgt en er vandoor gaat. En dat is in mijn ogen een reële angst. Want er wordt me toch een potje vreemdgegaan... Nu kan hij ook vreemdgaan uiteraard maar zonder kinderen is dat toch een iets minder ingewikkeld verhaal.
Constant 'mamma mamma pappa pappa pappaaah paaaaaaapaaaah' kan me eerlijk gezegt gestolen worden. Ik ben van spontaan een terrasje of een tochtje op de motor en dat kan dan niet meer. Ik betrap mezelf er nu al soms op dat ik denk 'O kut nee dat kan niet dan zijn de kids er' Klinkt misschien heel egoistisch maar goed dan zit ik goed bij een man die geen kinderen meer wil. Nu heb ik parttime kinderen dus helemaal kinderloos is mijn leven niet. Aan de andere kant: als je geen relatie met hem hebt, ontzeg je jezelf misschien ook wel iets. Hoe denk jij hierover? Hij is voor me gevoel de liefde van mijn leven dat wil ik mezelf niet ontzeggen. En ik vind kinderen krijgen met een man van mijn leeftijd ook een risico. Om me heen spatten zoveel huwelijken van stellen in de 40. Vaak vrouw degene met de grootste kinderwens, man gaat er in mee maar van hem hoeft het niet persee. En dan roept iedereen heel hard MIDLIFE CRISIS als ze gaan scheiden. Ik zie het meer als beseffen dat je destijds toch de verkeerde keuze hebt gemaakt. Nee ik heb geen zin om straks als moeder van tig kids te zitten met een vent die de kolder in zijn kop krijgt en er vandoor gaat. En dat is in mijn ogen een reële angst. Want er wordt me toch een potje vreemdgegaan... Nu kan hij ook vreemdgaan uiteraard maar zonder kinderen is dat toch een iets minder ingewikkeld verhaal.
