Relaties
alle pijlers
Ik haat mannen...
zondag 16 september 2018 om 18:38
Al sinds mijn kindertijd zijn mannen de bron van mijn problemen geweest. Mijn vader werkte alleen maar en als hij er was had hij een kort lontje. Riemen, pollepels... ik ben met alles wel geslagen. Op de basisschool ging het gewoon door. Hoewel ik altijd wel vrij introvert was, waren het vooral weer de jongens die mij in de pauze moesten hebben. De mannelijke docent zei er niks van.
In mijn puberteit werd ik eindelijk 'knap' en kreeg ik weer ander soort aandacht van mannen. Op mijn 16e ben ik aangetrand en in het holst van de nacht moest ik naar huis lopen van het huis van een 'vriendje' dat ik daarvoor had verteld nog niet klaar te zijn voor seks.
De relaties er op waren in het begin altijd rozegeur en maneschijn, maar eindigten altijd met geweld en vreemdgaan en ander soort misbruik.
Let wel; ik kom uit een milieu waar men dit nooit zou verwachten. Mijn ouders verdienen bovenmodaal en al mijn exen hadden een goede opleiding en baan.
Ik had lang mannelijke vrienden, maar ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om met een man om te gaan buiten het verplichtte contact op mijn werk. Ik merk dat ik ze wantrouw en stiekem eigenlijk gewoon haat. Laatst zat ik weer op Tinder en ik merkte dat er een gevoel van walging bij mij opkwam elke keer dat ik een match had.
Ik weet dat dit ziek is. Ik volg al jaren therapie en als ik single ben gaat het vrij goed met mij. Maar ik hoef maar te daten of het gaat weer mis. Zeker omdat waar ik bang voor ben altijd uitkomt.
Ik zou willen dat ik lesbisch was, maar zie vrouwen alleen als vriendinnen. Moet ik het toch maar proberen? Of gewoon accepteren dat ik alleen blijf?
In mijn puberteit werd ik eindelijk 'knap' en kreeg ik weer ander soort aandacht van mannen. Op mijn 16e ben ik aangetrand en in het holst van de nacht moest ik naar huis lopen van het huis van een 'vriendje' dat ik daarvoor had verteld nog niet klaar te zijn voor seks.
De relaties er op waren in het begin altijd rozegeur en maneschijn, maar eindigten altijd met geweld en vreemdgaan en ander soort misbruik.
Let wel; ik kom uit een milieu waar men dit nooit zou verwachten. Mijn ouders verdienen bovenmodaal en al mijn exen hadden een goede opleiding en baan.
Ik had lang mannelijke vrienden, maar ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om met een man om te gaan buiten het verplichtte contact op mijn werk. Ik merk dat ik ze wantrouw en stiekem eigenlijk gewoon haat. Laatst zat ik weer op Tinder en ik merkte dat er een gevoel van walging bij mij opkwam elke keer dat ik een match had.
Ik weet dat dit ziek is. Ik volg al jaren therapie en als ik single ben gaat het vrij goed met mij. Maar ik hoef maar te daten of het gaat weer mis. Zeker omdat waar ik bang voor ben altijd uitkomt.
Ik zou willen dat ik lesbisch was, maar zie vrouwen alleen als vriendinnen. Moet ik het toch maar proberen? Of gewoon accepteren dat ik alleen blijf?
donderdag 11 oktober 2018 om 17:21
Nee, omdat de man in kwestie loopt te klagen over hoe hij het zoooo zwaar heeft omdat iemand zei dat hij teveel dronk en daardoor seks misliep terwijl dit topic gaat over legitieme mishandeling.doornroosje9 schreef: ↑11-10-2018 17:17Wow, jij heb echt problemen. Incel? Omdat een man hier reageert?
Intensieve therapie en een paar jaar geen relatie meer aangaan.
Ik reageer in andere topics normaal op mannen hoor.
vrijdag 12 oktober 2018 om 09:11
Er zou je vast een deel aangedaan zijn maar een deel heb je jezelf ook aan laten doen.
Jij vind het schijnbaar “prima” dat een man je slaat, waarom zou de man het niet ook prima vinden dan.
Ik geloof best dat je door je autisme dingen later opmerkt maar als je opmerkt doe je er niets mee.
Je houd niet van jezelf maar verwacht het wel van een ander.
Sommige mannen halen het type vrouw dat toch alles wel goed vind er op een km uit, dat klopt maar als jij niet zo een type vrouw bent halen ze je er ook niet uit.
Jij vind het schijnbaar “prima” dat een man je slaat, waarom zou de man het niet ook prima vinden dan.
Ik geloof best dat je door je autisme dingen later opmerkt maar als je opmerkt doe je er niets mee.
Je houd niet van jezelf maar verwacht het wel van een ander.
Sommige mannen halen het type vrouw dat toch alles wel goed vind er op een km uit, dat klopt maar als jij niet zo een type vrouw bent halen ze je er ook niet uit.
vrijdag 12 oktober 2018 om 12:25
Voor mij is de angst om alleen te zijn groter geweest dan het feit dat ik mishandeld werd. Nu ben ik een tijd alleen en valt het me erg mee.Feetje2018 schreef: ↑12-10-2018 09:11Er zou je vast een deel aangedaan zijn maar een deel heb je jezelf ook aan laten doen.
Jij vind het schijnbaar “prima” dat een man je slaat, waarom zou de man het niet ook prima vinden dan.
Ik geloof best dat je door je autisme dingen later opmerkt maar als je opmerkt doe je er niets mee.
Je houd niet van jezelf maar verwacht het wel van een ander.
Sommige mannen halen het type vrouw dat toch alles wel goed vind er op een km uit, dat klopt maar als jij niet zo een type vrouw bent halen ze je er ook niet uit.
vrijdag 12 oktober 2018 om 13:04
Anders wel fijn dat mijn vrouw nooit neerbuigend naar mij gedaan heeft. Geldt trouwens tegenovergesteld ook. Ze mag groot en klein zijn bij mij en ik trek haar handelen nooit in twijfel, zelfs al zou ze ervoor kiezen om in een Burlesque outfit naar haar werk te gaan.
Texx was redelijk to the point hoor.. Jouw verhaal TO gaat idd over een verleden met nare mannen, maar je haalde er zelf je huidige dating ervaringen bij. Dat deed hij ook en nu brand je hem af. Hij liet je alleen de andere kant van de medaille even zien (en die glimt ook niet altijd).
Volgens mij is dit Forum om ervaringen te delen en ik denk dat je de ervaringen van mannen ook kunt gebruiken. Is zomaar een idee hoor, hoef je verder niets van aan te trekken. Texx noch ik waren bezig met gal spugen.