Lieve papa

nee, Ambroos, dat denk ik ook niet.



Zij denken dat zelf waarschijnlijk wel. Maar ik denk dat dat komt omdat ze psychisch niet helemaal oké in elkaar zitten. Het empathisch vermogen van een garnaal hebben. "houden van" is uiteindelijk voor velerlei uitleg vatbaar. Voor ons, en onze echte "zorgouders', hangt daar denk ik een heel ander gevoel mee samen dan bij onze biologische vaders.



Bij hen spelen fatalisme en het slachtofferschap een grote rol.

Het leven dat voor hen oh-zo-zwaar is geweest.



Ik heb mijn brief dan ook nog steeds niet verstuurd.



Ik twijfel eigenlijk of ik het er hier gewoon bij laat zitten, of nog in bovenstaande brief om uitleg vraag. Want uiteindelijk denk ik dat ik er verder toch niet veel mee doe in de zin van een hernieuwd contact oid.



Lieve Ambroos, ik lees nog ergveel boosheid in je post van hierboven.

Ik vroeg me ook af of je het ook met mensen in je directe omgeving hebt gedeeld, je moeder en vader bijvoorbeeld? Wat zeggen zij hierover?



En nog steeds, denk ik dat het een goede afsluiting voor jouzelf zou kunnen zijn om misschien eens met een professional hierover ook een gesprek te hebben. Die kan nog beter uitleggen wat er zich (niet) in het hoofd van dergelijke mensen af speelt. Dat geeft berusting, heb ik gemerkt. (f)

Zo, mijn mail is de deur uit.



Beste {"biovader"},



Bedankt voor je mail, afgelopen dagen heb ik je bericht laten bezinken en ik heb er enige tijd over moeten nadenken.



Zo te lezen waren het veelbewogen jaren, voor ons allemaal. Van mama had ik begrepen dat je destijds mentaal nogal met jezelf in de knoop zat en dat daardoor ook veel van de problemen werden veroorzaakt. Daar doelde ik ook eigenlijk op toen ik refereerde aan de verhalen die ik had gehoord over vroeger en de drift, waarover je eerder zelf ook sprak. Ik vraag me af of dat een beetje klopt, en of je me kunt / wilt vertellen wat er dan precies aan de hand was.



Ikzelf heb ook nog wat verschillende herinneringen van onze uitjes. Zo zijn we zijn een aantal keer naar de Dam geweest om de duiven te voeren en ik meen ook eens naar Artis. Ik herinner me ook dat je toen weleens nors was, of boos kon worden, dat maakte dat ik toen best wat angst voor je had. Althans in mijn herinnering. Ik weet niet hoe jij dat ervaren hebt.



Wat ik eerlijk gezegd moeilijk te begrijpen vind is je zinsnede: "die dag dat jij heb staan wachten op mij ik was het niet vergeten ik kon gewoon niet..". Rest mij nog steeds de vraag: waarom kon je dan niet, wat kwam er dan tussen onze afspraak.

{summerman} en ik hebben zelf nog geen kinderen, maar zelfs in geval van een logeerafspraak met onze nichtjes: daar komt pertinent niets tussen, nooit.



Ik lees dat je het heel zwaar had, ook financieel. Ik lees ook dat het een hele klus moet zijn geweest voor je, met alles wat er toen aan de hand was. maar toch, aan de andere kant: er wordt toch geen alimentatieplicht toegewezen door de rechter als er geen mogelijkheden zijn? Mocht het zo zijn geweest bijvoorbeeld, dat mama meer verdiend had, had zij aan jou alimentatie moeten betalen. Echter dat was niet zo, wij hebben het die jaren ook heel zwaar gehad, mede dus omdat jij de keuze maakte voor jullie eigen leven.



Het is geenszins mijn bedoeling jullie tegen elkaar uit te spelen oid, maar het is voor mij wel belangrijk te weten wat er nu precies is gebeurd, en indien mogelijk het waarom. Juist omdat ik zo jong was, een heleboel herinneringen heb, maar ze toch ook vw mijn leeftijd soms niet altijd goed meer kan plaatsen, en natuurlijk de verdere inkleuring.

Het is niet mijn bedoeling alleen maar oud zeer naar de oppervlakte te brengen en ik ben ook blij met je excuses. Anderzijds denk ik dat het pas opgeruimd kan worden (in elk geval voor mij) als eea wellicht wat duidelijker is.



Juist alle onduidelijkheden van toen en keuzes die andere mensen maakten -die ik niet begreep- zijn op mijn verdere leven, merk ik nu, van invloed geweest. En ik ben op een punt gekomen dat ik verder wil, niet meer wil hoeven gissen naar het wat, het hoe en vooral het waarom.



Ik hoop van harte dat je me daar een stapje verder mee kunt helpen, al realiseer ik me ter dege dat ieder ook zijn eigen herinnering en invulling zal hebben.





groeten van

{summer}



Ik vind hem precies goed zo en ik vind dat ik de juiste toonzetting heb gevonden. Ik ben benieuwd naar zijn antwoord, al heb ik het gevoel dat alleen al het eerlijk onder woorden brengen van mijn gevoelens bij de persoon waar het hoort / zijn oorsprong vond, erg goed is.

Hoi Ambroos, hoe gaat 'ie vandaag.

Nog niets meer gehoord op je laatste reactie of toch nog wat?



Hier iig geen reactie whatsoever op mijn bericht.

Haha.. Hier same-same. Ik denk ook dat hij zich nav mijn brief hele zielig zit te vinden. Nog geen antwoord ook dus .

Wel tekenend en des te gemakkelijekr voor ons om keuzes te maken he. Vind ik wel althans.



Tja, misschien juist een erfenis van vroeger, dat aardig zijn. Ik vind het moeilijk om meteen keihard ertegenin te gaan op ene niet-zo-aardige-manier.. Ik las al in zijn vorige mail waarin ik op vrijwel dezelfde vragen geen reactie eigenlijk kreeg- wat weinig animo v zijn kant om erop te antwoorden. Als ik nu geen antwoorden krijg, is het klaar.

Maar ik denk wel dat ik dat dan ook netjes voor mezelf afsluit met hem, dus geen "open eindjes" laat bestaan.

Ik heb daar ook helemaal geen moeite mee, merk ik.



Moet ook zeggen, dat er uit de brief ws geen boosheid spreekt, omdat ik dat eigenlijk niet voel. Vind het een zielige stakker dat hij zo'n zooi van zijn leven heeft gemaakt, eerlijk gezegd en voel in het geheel geen herkenning in hem.



Voelde eerder ook geen verdere behoefte om een diepere band met hem op te gaan bouwen oid. Ik wilde gewoon antwoorden op vragen die ik had.

En ook geen antwoord is uiteindelijk een antwoord, natuurlijk. Dat zegt heel veel over hem.



Jij heel veel beterschap verder gewenst.

Ik hoop dat het wat gaat lukken met je studie.

Als je zin hebt om er een mailtje achteraan te sturen, waarom niet?

laat mar, elders al beantword.

Ja, ik heb afgelopen weekeinde al antwoord gekregen.

Ik weet alleen niet zo goed wat ik er mee "moet".

Ergens is het gewoon allemaal zoals ik het verwacht had, en dat stelt wat teleur.



Bij de eerste mail v mijn vader was zijn 2de zin al: "Wie ik ben? Ik ben in wezen niet veel veranderd behalve de leeftijd.

De drift is er nooit helemaal uitgegaan...." en verder een lang verhaal over hem, zijn leven etc.

In de tweede mail eigenlijk eenzelfde (gebrek aan) verklaring, en nu in de laatste mail weer: ".. Je moet weten ik heb mijn drift nooit goed kunnen beheersen dat heeft een heel groot gedeelte van mijn leven bepaald.en zeker mijn werkzame leven want ook op mijn werk ontplof ik wel eens.

Ik ben niet de enige in de fam die er last van heeft/had, ik wordt er nog al eens op gewezen dat ik op mijn vader lijk. Waar ik geen fijn gevoel bij heb."



Hij bedoelt het goed denk ik, in elk geval voor zover in zijn vermogen ligt. Maar die "drift" herinner ik me nog te goed en ik had eigenlijk gehoopt op een soort (lekker makkelijk voor mij ) pasklaar antwoord. Iets in de richting van een achteraf gebleken stemmingsstoornis, waarvoor hij nu medicijnen slikt oid.



Maar dat is er niet, en er blijkt naar zijn eigen zeggen ook niet veel veranderd.

Dan weet ik niet of het verstandig is om mezelf hier nogeens aan bloot te stellen. Toen had ik geen keuze. Nu wel.

Ik merk dat ik wat afweer voel bij het idee verder een contact uit/op te bouwen nav hiervan.

Ik ga even verder op jouw post in in een aparte van mij, het worden anders weer van die ontoegankelijke lappen tekst



Heel jammer voor je dat je verder niets hebt gehoord, Ambrosia..

Ik kan me heel ged voorstellen dat je de neiging hebt tot schelden en huilen en dat ook te uiten naar degeen bij wie die emoties misschien wel horen.



Pasklare antwoorden van hem zul je waarschijnlijk niet krijgen, nee.

Wat ik wel dacht bij het lezen van je stukje is dat het misschien wel een idee zou zijn je gevoelens op papier te zetten in een soort afscheidsbrief. Je kunt altijd nog beslissen die wel- of niet- te versturen.

Ik denk dat als ze dat hadden kunnen begrijpen, ze ook hadden begrepen hoe belangrijk het is om initiatief en oprechte aandacht te tonen in het contact. Moeilijk dit soort dingen.



Sterkte ermee en geniet ze van je mooie leven . Hij mist een hoop.

Lieve Ambrosia, ik heb inmiddels bijgelezen. Wat is er veel gebeurd. Dit geeft wel duidelijkheid, ook al was het niet het soort duidelijkheid waarop je had gehoopt.



Kan het niet zijn dat nu een soort rouwproces voor jou begint? Je neemt niet alleen afscheid van je (biologische) vader, maar ook van je eigen hoop en verwachtingen ten aanzien van hem. Misschien is dit iets waar je doorheen moet, hoe moeilijk ook?



Ik vind het erg moedig dat je deze confrontatie bent aangegaan! Ik denk dat het in je verdere leven een belangrijk moment zal blijken en dat dit je uiteindelijk veel sterker zal maken. Voor nu zal het alleen niet makkelijk zijn

wilde even reageren omdat ik het allemaal zooooo herkenbaar vind....

voor de 2e keer afgewezen worden door je vader doet gewoon pijn ambrosia, ik ervaar dit ook nog steeds zo. Ik lig er soms nog wel eens wakker van maar probeer het nu na 2 1/2 jaar van me af te zetten. Ik heb na 18 jaar weer contact gekregen met mijn vader en na ruim 1 1/2 jaar moeizaam proberen kwam hij gewoon niet meer opdagen op een koffieafspraak. Hem wel gebeld maar hij was het vergeten en zou nog bellen. Dat heeft hij dus nooit meer gedaan.



Dubiootje, het is inderdaad waar wat je zegt over het rouwproces. vroeger kon ik me nog voorstellingen maken van hoe het zou kunnen zijn. Nu ik het weet is alles nog een grotere teleurstelling gebleken dan het al was.

Inderdaad slappe zakken die vaders van ons!



En erg moedig inderdaad dat je het hebt aan gedurft om hem te confronteren, zeker op deze manier. Petje af

Sterkte meiden, aan jullie allemaal!



Verder niks te melden, maar wilde dat ff zeggen...

Dat moet je zeker doen Ambro, het is allemaal niet niks. Ik vond het zelf erg prettig om er met een buitenstaander over te praten. Ik heb maar 3 gesprekken gehad, maar het heeft echt geholpen.

Lijkt me een goed plan, Ambrosia. Dit is echt niet niks, meid.

Dit is een afwijzing, liefdesverdriet en een rouwproces ineen.

Door niet meer te reageren heeft jouw vader jullie vader/dochterrelatie om zeep geholpen, vermoord. Dat doet ontzettend veel pijn.

Praat er met iemand over, lucht je hart, spui, scheld, huil. Anders kun je het denk ik echt maar moeilijk loslaten.



En Summer is ook al zo dapper. Goed van jullie, meiden. Chapeau! Kom op voor jezelf, vraag de informatie waar je recht op hebt. Ik heb diep respect voor jullie, en een Heel Stuk Minder respect voor jullie vaders. Zulke prachtige dochters, daar zouden ze loeitrots op horen te zijn. Eikels!



Ik heb naar aanleiding van dit topic mijn vader ook maar eens een kaartje gestuurd, nu anderhalve maand geleden.

Helemaal niets op gehoord.

Tja.

ambrosia, dat heb ik ook nog wel met vlagen hoor, dat ik overal denk hem te zien. Is best confronterend omdat het me zegt dat ik ondanks alles nog met zo'n lul van een vent bezig ben terwijl ik het hem niet waard vind.

Het heeft ook veel gedaan met mijn algehele vertrouwen in mensen. Ik probeerde altijd uit te gaan van het goede in de mens, zocht voor alles een verklaring bij bepaald gedrag.Is ook mijn werk als hulpverlener om dit te doen.

Inmiddels geloof ik er niet altijd meer in. Sommige mensen doen gewoon onvergeeflijke dingen zonder er bij na te denken en zonder schuldgevoel.



Ik heb er in het verleden wel met iemand over gepraat maar dat heeft mij persoonlijk niet veel opgeleverd.Het heeft voor mij vooral tijd nodig, de pijn van twee afwijzingen zal nooit helemaal weg gaan verwacht ik.

Ik raad het je absoluut niet af overigens want ik denk dat gesprekken je wel degelijk kunnen helpen om er meer afstand van te nemen.



Ik ben gewoon vaak heel boos op hem, ik snap niets van hem en ik ben blij dat ik eigenlijk alleen uiterlijk op hem lijk.

Ik ben wel blij dat mijn moeder een hoop goed maakt hierbij, zij is altijd zo overduidelijk blij met mij geweest en heeft altijd benoemt dat ze het jammer voor hem vind dat hij alles van mij heeft moeten missen. Raar, maar dat heeft mij echt wel geholpen.



Ik heb toch echt af en toe het gevoel gehad " ik moet wel een heel waardeloos mens zijn als mijn eigen vader me niet eens de moeite waard vind, niet als kind EN niet als volwassene...."

Is een heel lastig gevoel om van je af te schudden....



Ik hoop dat het je lukt om het meer naats je neer te leggen en ook te gaan voelen dat het echt niet aan jou ligt maar aan hem

Ambroos, .. als je het niet los kunt laten en er zelfs over droomt is het zeker goed om er met een prof over te praten. Het heeft mij (onverwacht) veel goed gedaan destijds. Mijn psychologe kon bv. bepaalde emoties van mij vlekkeloos benoemen en ook waar dat vandaan kwam. Dat was erg prettig en zo kon ik het ahw meer af sluiten / een plekje geven.



Ik heb zelf na de laatste mail van mijn vader niet meer gereageerd, eerlijk gezegd. Ik weet nog steeds niet goed wat ik er mee moet, en eigenlijk doet hij me gewoon niets. Gek he.. dat had ik niet verwacht. Ik heb eigenlijk nu ook weinig behoefte aan verder contact. Zijn (gebrek aan-) verklaring over het waarom de dingen vroeger zo zijn gelopen stelde wel even teleur, maar was tegelijk ook waarvan ik instinctief wist: "daar heb ik geen trek in".

Te slap, te ontwijkend misschien. De wereld heeft schuld, niet hij. Alhoewel hij het niet zo letterlijk zegt, maar toch, dat fatalisme is iets waar ik slecht tegen kan. Ik herken mezelf er ook helemaal niet in.

Misschien nog wel belangrijker is trouwens denk ik dat ik een paar dagen na zijn e-mail ontdekte dat ik in verwachting ben, nu 8 weken. Ik heb er kort over getwijfeld, maar ik ga het hem niet vertellen.



mimsey: wat een teleurstelling ook dat jouw vader helemaal niets heeft laten horen op je kaartje. Dat zal je ook wel verdriet doen, denk ik? (f)



Bowie: wat me erg aan greep is dat je zegt soms het gevoel te hebben dat je wel waardeloos moet zijn als je eigen vader je niet eens de moeite waard vind.

Lieverd toch ... dat gevoel heeft zich diep in jou geworteld, als een hele lange angel, daar geplant door het gebrek aan volwassenheid en het tekort dat je vader heeft. Het heeft niets met jou te maken. He-le-maal niets. En ergens weet je dat zelf ook, natuurlijk. Alleen voelt het niet zo. Ingewikkeld.

Maar ergens denk ik dat dat gevoel wat je omschrijft nu juist voor velen van ons juist de pijnlijke kern van het verhaal is. En dat moet je zien te verwerken.



Ik ontving gisteravond toevallig van mijn vader ene e-mail met een zinnetje met de vraag of ik zijn e-mail had ontvangen. Ik denk dat ik er straks maar op ga antwoorden..



Sterkte allemaal meiden!

Gefeliciteerd, Summer!!

Ik vind dat je heel helder reageert op zijn mail. Luister naar jouw gevoel, want er staat in zijn mails blijkbaar heel veel tussen de regels in. Hij zegt niets, en daarmee zegt hij eigenlijk heel veel. Zijn manier van het contact opbouwen lijkt erop dat hij jou toestaat zijn richting op te lopen, maar naar mijn mening heeft hij nog geen stap richting jou gezet. Hij accepteert jouw passen naar hem toe; dat is heel iets anders.



Zijn driftbuien, en het niet onder controle hebben daarvan... pas je een beetje op jijzelf? En straks misschien met een klein Zomertje erbij,



Dat vond ik dus ook een moeilijke, he. Juist voor Mops (nu bijna 5) vond ik het fijn als er gewoon contact met haar opa was, maar uiteindelijk was het ook juist voor Mops waardoor ik niet langer aan mijn vader ben gaan trekken. Ze heeft niets aan een opa die er maar zo half voor haar kan zijn, die bij iedere tegenslag zijn biezen pakt, en die mensen alleen accepteert als ze zich gedragen zoals hij van ze verlangt. Ze heeft hem niet nodig. Ik heb hem niet nodig. Het is klaar. Maar inderdaad; pijn doet het wel.

@ summer, wat een lieve woorden. Ik moet zeggen dat ik de fase van dit soort gedachten al wel een tijdje voorbij ben nu hoor. Maar toen het een paar jaar geleden voor de 2e keer een feit was schoot dit echt wel eens door mijn hoofd. Gelukkig voel ik nu heel sterk dat hij iets mist en ik niet. Het ligt echt alleen aan hem.



Wel toevallig, ik ben nu ook net zwanger ( 6 weken) en ben er daardoor toch weer even mee bezig. Vandaar ook mijn reactie op dit topic.

Ik vind het sterk van je dat je voor jezelf de grens trekt, zeker nu je zwanger bent. Het is nogal een keuze om hem straks een rol te laten spelen in het leven van je kind. Is gezien je eigen ervaringen verstandig om hier goed over na te denken.



Wat ga je hem nu mailen?

tnx mims! Jij ook Bowie!



Precies wat jij zegt, mims, die driftbuien zitten me dwars. Hij vergoelijkt ze ahw en tegelijk heeft hij er geen verklaring voor. Alsof het hem overkomt. Ja, zo kan ik ook door het leven fietsen zeg. En dan als afsluiter ook nog de wat zielige opmerking dat hij het er moeilijk mee heeft op zijn vader te lijken, waaraan hij geen warme herinneringen heeft. Ja, me dunkt.

Ik vind dat geen veilige basis (niet eens zo zeer lichamelijk alswel mentaal) voor een evt. hernieuwd contact.



Nee, het is voor mij duidelijk dat hij zeker geen rol gaat spelen in het leven van minisummie. Sterker nog: ik ga het hem niet vertellen. In het kader van wie niet weet etc.



V.w.b. de mail denk ik er sterk over na hem gewoon eerlijk te vertellen dat ik zijn antwoorden op prijs stel, maar er verder niets mee kan. Hoe vervelend misschien ook voor hem (uitgaande van eerdere uitspraak van hem), ik blijf zo sterk het gevoel houden er niets mee te kunnen. Verder contact lijkt me dan ook niet zinvol. Misschien als het e-mailcontact anders was gelopen, of eea vroeger toch anders in elkaar bleek te steken als ik al dacht en nu toch weer blijkt.



Bowie: gelukkig dat je nun niet meer zo denkt, ik dacht het veen nav je post..



(bowie: niet misselijk oid? Ik wordt er letterlijk en figuurlijk niet goed van ... da's wel jammer van die roze wolk, haha )



Nouja .. lieve meiden: leve ons en vette pech voor de pappaas!! Hoezee!!

Helemaal eens met die laatste zin Summer.



En gefeliciteerd, jij ook Bowie!