Lieve papa

@ summer, nee hoor niet noemenswaardig misselijk tot nu toe, af en toe een beetje weeig gevoel maar daar houd het mee op. Wel met vlagen supermoe en wat onzeker of het allemaal wel goed gaat. Ik zal blij zijn als we voor de 1e echo mogen!

Hopelijk ben je snel weer van je misselijkheid af, dan kun je beter genieten van die roze wolk inderdaad!

He meiden, hoe gaat 'ie?

Ik ben eruit, heb hem volgend bericht gestuurd:



Hallo {bio},



Jazeker, ik heb de mail ontvangen.

Afgelopen tijd is erg hectisch geweest, even naar het buitenland, tevens ziek geweest en ik wilde e.e.a. even laten bezinken, vandaar niet meteen een reactie, aangezien ik dit te belangrijk, tevens te gecompliceerd vind om zo even wat neer te zetten.



Jarenlang heb ik nagedacht om je een bericht te sturen en, vooral als klein kind, enorm veel gefantaseerd over wie je zou zijn, hoe het met je ging, of ik op je zou lijken en vooral waarom je geen contact meer had opgenomen. Of dat aan mij lag, aan jou of misschien wel aan mama.

Daarbij heb ik natuurlijk van mama, maar ook van andere familieleden wel de nodige verhalen ook gehoord maar jouw versie ontbrak en bleek toch ook belangrijk voor me.

Jouw vertrek, maar nog meer het uitblijven van contact en ook daarbij de instabiliteit / depressies van mama hebben een grote invloed gehad en lange tijd een stempel gedrukt op mijn leven.



Ergens daaruit voortvloeiend is dat eigenlijk ook de reden geweest van het inderdaad verbreken van het contact met je vader en oma x destijds.

Zoals jij zelf al over je vader zegt, heb ik ook niet altijd even gezellige herinneringen aan de uitjes naar {hun woonplaats}. Simpelweg omdat Opa x voor een klein kind geen warme, veilige omgeving kon bieden in alle onvoorspelbaarheid die een dergelijk temperament met zich mee brengt. Ik kon enorm schrikken van de boze uitbarstingen, of soms gewoon het chagrijnige humeur van je vader.

Al een tijdje bleek dat Oma x en jouw vader inmiddels weer contact hadden met jou en vrij subtiel werd ik weleens, buiten mama om, gepolst of ik niet toch wel contact met jou zou willen en dat jij nu misschien veranderd zou zijn. Ik voelde me daardoor onder druk gezet. Toen vervolgens hun bezoek aan ons voor mijn 18de verjaardag simpelweg vergeten was en een telegram te duur was naar hun zeggen, besloot ik dat geen contact voor mij beter was.



Ik heb er lang over gedaan en veel energie aan moeten besteden, maar kan nu zeggen dat ik gelukkiger ben dan misschien zelf wel veel mensen met een "blanco" jeugd. Juist omdat ik weet hoe het anders kan, welke verschillende "smaakjes" en "kleuren" er in de wereld te vinden zijn en dat met hard werken aan jezelf een heleboel mogelijk en vooral ook maakbaar is. Het heeft me uiteindelijk sterker gemaakt. En hoewel niet meteen als vanzelf, ook een gelukkiger mens.



Zoals ik al zei heb ik ongemerkt toch lang over ons e-mailverkeer moeten nadenken, want wat wil ik hier nu verder mee?



Het feit dat je in het begin ook zei dat je niet veel veranderd bent en de drift er nooit helemaal is uit gegaan.. ik vrees dat ik daar niet mee zou kunnen omgaan, ik weet ook niet of dat verstandig is om te willen.

Ik vind het echt fijn om te weten dat op afstand je mij in elk geval een warm hart toe draagt en zo voel ik dat ook naar jou toe.

Maar momenteel kan ik niet meer bieden dan dat en voel ik niet voor een verder persoonlijk contact. Ik hoop dat je dat kunt begrijpen.





Lieve groeten van

Summer



Ben er erg happy mee eigenlijk en sta er 100% achter. Het bericht als zodanig stond al een volle week zo in de conceptenmap, niks aan veranderd, dus moet het zo zijn.



Ambrosia: hoe gaat 'ie nu met jou?

Fijn dat het goed voelt Summer. Ik vind het een weloverwogen mail, niet verwijtend maar wel duidelijk en helder. Vooral je laatste alinea vind ik heel sterk.

Tnx zusje!! (f)

Jeetje hier schik ik van ambrosia! Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.

Gecondoleerd in ieder geval en heel veel sterkte met de verwerking van de wetenschap dat al je vragen voorgoed onbeantwoord zullen worden, het doodgaan van jullie contact en het definitief afscheid nemen van je vader.

Heb niet je hele topic gelezen, maar bij deze een knuffel want die kan je wel gebruiken. Sterkte.

Ambrosia wat naar,,,, weet niet wat te zeggen

Jeetje.. ik ben hier net nieuw dus ik heb niet dit topic destijds gevolgd, maar ik wilde je toch even heel veel sterkte wensen.

Wat ongelofelijk verdrietig Ambrosia.

Gecondoleerd.



Wat een machteloosheid zal je voelen.

Pfff..heftig hoor.

Gecondoleerd.



Ik hoop dat je er een stukje rust in kan vinden.

Je hebt je best gedaan en daar ga je op een later punt veel aan hebben lieverd.



Ik heb iets vergelijkbaars meegemaakt, alleen was het een natuurlijke dood.

Gek genoeg kan dit ook een stuk rust meebrengen.

De valse hoop kan je nu laten gaan, het is wat het is en nu kan het langzaam aan gaan helen.



Heel veel sterkte de komende tijd

Jeetje ambrosia wat erg! Heel veel sterkte!

Heb, omdat het onderwerp me raakt (persoonlijk) net het hele topic gelezen en omdat ik me afvroeg waarom het zo hoog stond terwijl het al een tijd terug was. Nu lees ik je bericht @ambrosia en wat ongelooflijk heftig.. Heel veel sterkte gewenst wat moet dat moeilijk voor je zijn en wat haalt dat weer veel omhoog. Ik vind je ontzettend moedig in hoe je dit allemaal toen hebt aangepakt en ook nu ga je erdoor komen. Maar dat betekent niet dat het niet vreselijk zwaar is zo. En frustrerend. Ik kan even niets meer zeggen dan dat ik met je meeleef.

Lieve Ambrosia, wat een verschrikkelijk nieuws! Heb je enig idee wat hem tot dit besluit heeft gedreven, of is dit een vraag waar je je (nu) niet mee bezig wil houden. Je bent zo nobel en moedig geweest. Ik hoop dat je dat gevoel zelf kunt houden ondanks deze afloop. Daar had jij geen invloed op.

Ja, wat zul je verward zijn nu. Een hele mengeling van emoties, kan ik me voorstellen. Heb je iemand die je begrijpt?

zie dit topic net voorbij komen, heb zelf ook meegeschreven toendertijd en was even benieuwd naar wie er wat bij geschreven had. Toen las ik je bericht Ambrosia.......jemig wat heftig zeg

Ik kan me zo goed voorstellen dat je overstuur bent geweest en er van alles door je heen gaat

weet niet of je behoefte hebt om er meer over te vertellen maar hoe ben je er eigenlijk achter gekomen? Waarom heb je geen kaart gekregen?

Ambrosia,



Ik heb net uit interesse dit hele topic gelezen, en was er op punten behoorlijk door geraakt, jullie emoties spatten van het scherm.



Nu lees ik je laatste bericht. Gecondoleerd met je biologische vader. Ik hoop dat zijn zelfverkozen dood in ieder geval bij jou het besef doet dalen dat zijn falen en zijn onvermogen om een vader te zijn niets met jou te maken had, maar alles met zijn kennelijk niet al te sterke geest.



Ik hoop voor jou dat je ooit tot een punt van berusting en misschien zelfs vergeving komt.

quote:cheerlesscard schreef op 24 februari 2012 @ 23:30:

Pfff..heftig hoor.

Gecondoleerd.



Ik hoop dat je er een stukje rust in kan vinden.

Je hebt je best gedaan en daar ga je op een later punt veel aan hebben lieverd.



Ik heb iets vergelijkbaars meegemaakt, alleen was het een natuurlijke dood.

Gek genoeg kan dit ook een stuk rust meebrengen.

De valse hoop kan je nu laten gaan, het is wat het is en nu kan het langzaam aan gaan helen.



Heel veel sterkte de komende tijd



Bij alles wat hier staat kan ik me (helaas) aansluiten.



Natuurlijk is het voor iedereen anders, maar ik hoop dat je wat aan alle lieve reacties hebt hier

Ambrosia,



Heel veel sterkte gewenst!

Ambrosia, gecondoleerd. Misschien dat nu pas het echte rouwen om wat er niet was kan beginnen.

Ik hoop dat je nog steeds die lieve mensen om je heen hebt en dat ze begrijpen dat dood niet weg en over, afgelopen, uit, is. Dat je dus kunt praten als je ergens nog mee zit.



Sterkte. Het kan een tijdje duren, maar het zal wel het laatste verdriet zijn over hem. Dat hoop ik dan in elk geval voor je.

Fijn dat je zo veel mensen om je heen hebt die van je houden en je begrijpen. Je vader is ook een schat Het lijkt me moeilijk dat je geen afscheidsmoment hebt gehad. Misschien kun je zelf een afscheidsritueel bedenken? Het zou je kunnen helpen in je verwerking. Je biologische vader heeft geen afscheidsbrief geschreven, maar niets belet je om dat wel te doen.



Je zou het liefst alles weg willen stoppen... dat zou je symbolisch ook kunnen doen. Dan stop je je brieven aan hem, je foto's met en van hem in een mooi doosje en dat zet je weg. Misschien helpt je dat je verdriet letterlijk "een plekje" te geven.