Lieve papa

Lieve papa 15-5-1998



Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.

Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?

Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,



Liefs Ambrosia



P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld



Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.

Even voor de duidelijkheid, we moeten ruim drie uur rijden met de auto om daar te komen, ik heb geen rijbewijs, dus mijn vriend gaat sowieso mee. De bedoeling is dat hij mij afzet waar we hebben afgesproken en dan de stad in gaat oid, ik bel als ik wil dat hij me komt halen.



Ik merk dat ik heel veel woede in me heb op dit moment naar mijn vader en zijn vrouw. Dus het is goed dat we pas vier april hebben afgesproken, kan ik nog even afkoelen.

We gaan een hotelletje boeken daar in de omgeving, zodat we er ook gewoon iets leuks van kunnen maken dat weekend. Hij gaat tijdens het gesprek de stad in, niet omdat ik het anders niet eerlijk vind tegenover mijn vader, maar omdat het gewoon ok is om het onder 4 ogen te doen. Als ik weg wil of het gaat niet goed is hij er binnen tien minuten, maar ik verwacht geen crisis. Komt nu wel snel dichterbij, 4 april...

Ok, nog een kaartje gehad met definitieve tijd en plaats, pfff nu over een week. Ik ben in 1 klap al mijn vragen vergeten!

Ik heb net een uur met mijn moeder aan de telefoon gezeten. Ze heeft me nog veel meer verteld dan ik al wist. Hij heeft haar echt mishandeld, toen hij eindelijk wegging woog ze nog 45 kilo, toen was ik al geboren. Hij heeft aan haar uitgelegd dat er iets duivels in hem zit en dat het niet zijn schuld was dat hij haar sloeg, dat moest hij doen. Hoe kan ik die man onder ogen komen, ik voel geen sympathie voor hem, ik ben zo boos over wat hij mijn moeder heeft aangedaan. Hij heeft dus nooit alimentatie betaald en mijn moeder was zo bang voor hem dat ze er nooit om heeft gevraagd. Toch gaf ze mij elke keer mee omdat ze vond dat ik er recht op had. Maar dan kwam ik terug en was ik gevallen, tand zat los en het eerste wat hij deed was schreeuwen dat het niet zijn schuld was. Elke keer als ze mij op de achterbank zag huilen als ik met hem mee ging brak haar hart. Dus toen hij uiteindelijk niet meer kwam was dat een opluchting voor haar en heeft ze er ook niet meer achter aan gezeten.

Ik weet niet wat ik tegen hem moet zeggen, ik denk dat hij gewoon zal liegen over hoe het is gegaan. Misschien wil ik wel helemaal niet zijn kant van het verhaal horen. Misschien wil ik alleen weten wie hij is, verder niet...



Lieve mimsey, ik voel me niet dapper, doe geen oog dicht, het is nog maar een paar dagen en elke dag voelt het eigenlijk wat zwaarder. Mijn beste vriendin gaat ook mee, die gaat tijdens het gesprek met mijn vriend de stad in. Dus het gesprek zal wel tussen hem en mij zijn.



En je verhaal is zo herkenbaar, man wat heb ik me lang waardeloos gevoeld, als je vader je niet eens wil, dan ben je toch gewoon niks waard? Zo voelde dat echt, en ik geloofde dat ook helemaal. Gelukkig is dat al een poos niet meer zo, maar dat heeft echt lang geduurd.

Ik ben geweest, was niet zenuwachtig tot een kwartier voor de afspraak, verschrikkelijk, ik was echt even heel bang.

Het viel niet mee en het viel niet tegen, vond het raar om hem drie zoenen te geven en wilde eigenlijk ook niet te dichtbij hem zitten op de bank.

Hij heeft een uur gepraat over hoe zwaar zijn leven is/was en dat er eigenlijk ook gewoon geen ruimte was voor nog een persoon in zijn leven = voor mij dus. Hij heeft niks gevraagd over mijn leven, alleen wat ik nu doe en of het goed gaat. Hij onderbrak me steeds om over zichzelf te vertellen, over zijn tijd in frankrijk en nog meer dingen waar ik eigenlijk geen boodschap aan had. Hij vond het wel fijn om me te zien, maar echte interesse is iets anders, wat ik zeker niet voelde van zijn kant. Ik had geen verwachtingen en maar goed ook, hij heeft geen 1 antwoord gegeven. Na een uur was ik zo ontzettend moe en zat, dat ik eerlijk heb gezegd dat mijn energie op was en dat ik graag naar huis wilde. Gelukkig vond hij dat ook goed. In mijn verwarring ben ik nog een heel stuk de verkeerde kant op gelopen voor ik besefte dat ik fout zat... Mijn vriend was de stad in gegaan, gelukkig was hij mee, had echt even die armen nodig. Ik kan er niet meer om huilen, hij is zo. Ik hoef me niet waardeloos te voelen omdat hij mijn niets of niet zoveel waard vindt. Ik heb zoveel lieve mensen en zelfs een lieve vader die er voor me is. Want die vader heeft me wel heel erg gesteund en was zenuwachtig voor mij. Ik ben nu net thuis en heel erg moe, morgen schrijf ik nog wel even meer. Dank jullie wel voor alle wijze woorden en steun, mede dankzij jullie heb ik de stap durven zetten (f)

Ik ben zo ontzettend moe, heb echt lang geslapen maar voel me helemaal leeg. Hij heeft me nog een mailtje gestuurd dat hij het fijn vond om me te zien en met foto's van zijn huis en hondje. Geen idee wat ik daar op moet terugschrijven. Vandaag maar even niks. Bedankt voor jullie knuffels

Ik ben bezig met een brief voor mij, denk niet dat ik het ga opsturen. Het doet hem toch niks. Maar dan ben ik het wel kwijt.

Ik denk dat het nooit goed zal komen tussen mij en mijn biologische vader, dat kan niet meer en ik kan er niet meer om huilen.

Beste M.,



Een week na onze ontmoeting in L. schrijf ik je deze brief. Laat ik al eerste benadrukken dat ik deze brief vooral voor mij schrijf, voor de kleine mij, want op dit moment gaat het echt goed met mij en heb ik geen troost meer nodig. Maar toen had ik deze woorden wel heel hard nodig, van mij aan jou, zodat jij het misschien ook eens zou voelen, hoe het is om je waardeloos te voelen. In alle betekenissen van het woord waardeloos.

Jij bent weggegaan zonder enige verklaring ooit. Ik was een klein meisje, dus de enige reden die ik kon verzinnen was dat ik niet lief was, ik moest wel heel erg zijn geweest om het voor elkaar te krijgen dat mijn vader me niet meer wilde zien. Later voelde ik me vooral waardeloos, als je vader je niet eens de moeite waard vindt, dan ben je echt waardeloos.



Zoveel vragen heb ik voor je, die ik al eerder aan je heb gesteld. Nooit was het een keer het goede moment om ze te beantwoorden, ik wou dat je dat wel had gedaan in een brief toen ik ze zo nodig had. Nu doet het er eigenlijk niet meer toe, ik ben wie ik ben en daar ben ik zo trots op. Afgelopen zaterdag wilde ik de antwoorden ook echt niet horen, dat heb ik toen ook aangegeven, doe maar niet. Ik kon dit ook niet tegen je zeggen. Want de man met wie ik zaterdag heb gesproken was niet mijn vader, dat was een vreemde man van 56 die mij veel over zijn leven heeft verteld en vooral hoe zwaar hij het heeft gehad. Die vreemde man had mijn vader kunnen zijn, als hij niet vrijwillig afstand had gedaan van die rol in mijn leven.



Die rol heeft D. op zich genomen en dat heeft hij goed gedaan, hij stopte me ’s avonds nog een keer in en troostte me als ik was gevallen. Hij was er op mijn verjaardag en hij ging elke zondag met ons zwemmen, hij was er op mijn diploma uitreiking van de havo en hij was er toen ik mijn propedeuse kreeg op het hbo. En hij is er nog steeds, elke dag, hij smst me succes als ik een belangrijk tentamen heb en we samen koken we elke week wel een keer.

Ik besef me dat dit je misschien wel pijn doet, of misschien ook wel niet.



Toen je al een hele poos niet meer was gekomen wilde D. mij adopteren, dan kon ik zijn naam krijgen, dezelfde naam als mijn broertje en zusje. Niet half broertje en zusje, het zijn mijn broertje en zusje, dichterbij kan niet, we zijn door dezelfde ouders opgevoed. Maar jij was waarschijnlijk gekwetst omdat ze het je niet hadden gevraagd en dus zei je nee, niet omdat je die vaderrol wilde hebben maar omdat je gekwetst was. Je hebt die rol laten vallen, maar je wilde toch perse dat ik je naam had. Die naam heb ik 10000 keer moeten uitleggen aan iedereen, elke keer weer uitleggen dat mijn vader me niet wilde hebben en dat ik dus eigenlijk niet de echte dochter van D. ben. Niet de echte zus van K. en H. Je hebt er geen seconde bij stil gestaan wat deze naam voor mij zou betekenen, het bewijs dat ik een vader heb die me niet de moeite waard vond/vindt. Ik wil die naam niet meer, ik ben niet (mijn volledige naam). Daarom heb ik in december 2008 aan D. gevraagd of hij samen met mij wil kijken naar de mogelijkheden om mijn naam alsnog te wijzigen in N. Voor alsnog is dit niet gebeurd, maar als het aan mij ligt heet ik niet lang meer ..... Misschien ben je nu weer gekwetst, maar nu ben ik 22 en kan je niet meer je veto uitspreken. Je had toen de kans om mijn vader te zijn en dat wilde je niet, nu is het te laat.

Ik heb zoveel tranen gelaten om jou, of eigenlijk om mij. Nu weiger ik om nog een traan te laten vallen, dit tijd is geweest.



W. (vrouw van M.) heeft mij en mijn moeder in dat telefoongesprek grof toegesproken, zonder te willen luisteren. Ik begreep uit mijn gesprek met jou dat je er gewoon naast zat, maar je was te laf om mij zelf op te bellen. Laat ik heel duidelijk zijn dat ik geen cent van je wil hebben, zonder jouw geld red ik me prima. Je hebt bij die hele fijne scheiding (zoals je het zelf beschreef) beloofd dat je mijn moeder alimentatie zou betalen, nooit gedaan geloof ik toch? Het maakt niet meer uit, mijn moeder heeft altijd goed voor me gezorgd. Dat W. het daarom in haar hoofd haalde om te roepen dat het me alleen om je geld ging vind ik schandalig. Dat heeft mijn beeld van jou alleen nog maar meer gevormd, je had niet eens het lef om zelf te bellen. Het is me nooit om je geld gegaan en mijn moeder ook niet, dat weet je heel erg goed.



In ons gesprek liet je vallen dat er in het verleden gewoon geen ruimte was voor nog een persoon in je leven. Je had J. (zoon van W.) en W. en al jullie problemen. Op het moment dat je het zei hoorde ik het niet, toen ik het later herhaalde in mijn hoofd drong het pas tot me door. Welke vader heeft nou geen ruimte in zijn leven voor zijn dochter, en welke vader noemt zijn dochter nou een persoon? Juist, dat is geen vader.



Ik ben zo ontzettend trots op mijn moeder dat ze na een verschrikkelijke tijd met jou zo goed voor mij heeft gezorgd, mijn hele leven lang. Ondanks alles heeft ze nooit tussen ons in gestaan, ze heeft altijd het contact tussen jou en mij toe gejuicht. De brieven die je zei te hebben gestuurd waar ik niet op het gereageerd wilde ik toen het liefst verbranden, zo boos was ik op je. Mam heeft me overgehaald om ze te bewaren, ze waren wel van jou. Dus ik ben wel heel benieuwd naar jouw verhaal, wat is er gebeurd? Heeft iemand je handen op je rug gebonden of een pistool op je hoofd gezet waardoor je niet voor mij gevochten hebt?



Mijn vragen aan jou zijn of misschien wel waren:



- Waarom ben je gestopt met komen?

- Waarom heb je je veto uitgesproken tegen mijn naamswijziging maar niet de vaderrol op je genomen, was het pure gekwetste trots?

- Waarom was het zo moeilijk om op mijn verjaardag te bellen of een kaartje te sturen, of misschien wat vaker?

- Waarom was ik die moeite niet waard?



Ik geloof niet meer in sprookjes, dus ik verwacht geen antwoorden na 22 jaar. Maar zonder het beantwoorden van deze vragen is voor mij het contact wel over, dit is je laatste kans. Je dochter ben ik niet voor mijn gevoel en ik denk ook niet dat dat snel zal veranderen, daar is het gewoon te laat voor.



Groeten, Ambrosia

Nog niet opgestuurd.

Dankje lieve Iseo.



De brief is opgestuurd.