Relaties
alle pijlers
Lieve papa
dinsdag 2 december 2008 om 15:37
Lieve papa 15-5-1998
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
zaterdag 11 april 2009 om 11:14
quote:summer73 schreef op 11 april 2009 @ 09:20:
Jee.. Wat een ijzersterke brief en wat ontzettend goed van je dat je het toch hebt opgestuurd..
Ik kom hier zomaar in vallen, voor mijn gevoel. Ik hoop dat je dat niet erg vind, Ambrosia. Ik heb ergens in het begin van je topic wel kort gereageerd, maar verder ben ik meelezer.
Ik ben inmiddels 14 jaar ouder maar geen stap verder dan jij. Sterker, ik heb je verhaal gevolgd om zelf wellicht eindelijk een beslissing te kunnen nemen wat ik nu zelf zal doen. Mijn verhaal is in grote lijnen hetzelfde als het jouwe. Vanaf mijn 6-de heb ik nooit meer een teken van leven van T. (biol.vader) gehad, op een dag was hij foetsie, verdwenen.
Toevallig opperde mijn vader (degene die mij troostte, verzorgde etc) of ik niet eens de behoefte had om met T. te gaan praten. Dat ik iig moest weten dat hij dat niet erg vond, dat hij het zou begrijpen.
Dus daar ben ik nu (weer) hard over aan het nadenken..
Nouja.. het topic gaat niet over mij maar over jou.
En jij hebt gister je ijzersterke brief opgestuurd.
Ik blijf volgen in de hoop dat je toch een antwoord op je vragen krijgt, want dat zou wel het minste zijn. (f)
Dankje, ik heb er een week over nagedacht en toen in een keer alles opgeschreven. Voelt nu echt goed, en het maakt eigenlijk niet uit of hij nog reageert of niet.
Wat fijn dat je door dit topic misschien tot een beslissing komt. Voor mij is de grootste winst hier uit, dat ik weet wie hij is en dat het ok is om geen contact te hebben, ik mis niks. Dat weet ik nu, eerder was dat helemaal niet duidelijk. Het geeft echt heel veel rust.
En natuurlijk niet erg dat je mee komt schrijven, juist heel fijn, ik ben niet de enige. Wat super trouwens van je vader dat hij zo met je mee denkt/voelt. Dat herken ik, is voor mij een hele grote steun.
Jee.. Wat een ijzersterke brief en wat ontzettend goed van je dat je het toch hebt opgestuurd..
Ik kom hier zomaar in vallen, voor mijn gevoel. Ik hoop dat je dat niet erg vind, Ambrosia. Ik heb ergens in het begin van je topic wel kort gereageerd, maar verder ben ik meelezer.
Ik ben inmiddels 14 jaar ouder maar geen stap verder dan jij. Sterker, ik heb je verhaal gevolgd om zelf wellicht eindelijk een beslissing te kunnen nemen wat ik nu zelf zal doen. Mijn verhaal is in grote lijnen hetzelfde als het jouwe. Vanaf mijn 6-de heb ik nooit meer een teken van leven van T. (biol.vader) gehad, op een dag was hij foetsie, verdwenen.
Toevallig opperde mijn vader (degene die mij troostte, verzorgde etc) of ik niet eens de behoefte had om met T. te gaan praten. Dat ik iig moest weten dat hij dat niet erg vond, dat hij het zou begrijpen.
Dus daar ben ik nu (weer) hard over aan het nadenken..
Nouja.. het topic gaat niet over mij maar over jou.
En jij hebt gister je ijzersterke brief opgestuurd.
Ik blijf volgen in de hoop dat je toch een antwoord op je vragen krijgt, want dat zou wel het minste zijn. (f)
Dankje, ik heb er een week over nagedacht en toen in een keer alles opgeschreven. Voelt nu echt goed, en het maakt eigenlijk niet uit of hij nog reageert of niet.
Wat fijn dat je door dit topic misschien tot een beslissing komt. Voor mij is de grootste winst hier uit, dat ik weet wie hij is en dat het ok is om geen contact te hebben, ik mis niks. Dat weet ik nu, eerder was dat helemaal niet duidelijk. Het geeft echt heel veel rust.
En natuurlijk niet erg dat je mee komt schrijven, juist heel fijn, ik ben niet de enige. Wat super trouwens van je vader dat hij zo met je mee denkt/voelt. Dat herken ik, is voor mij een hele grote steun.
zaterdag 11 april 2009 om 11:15
quote:zusje78 schreef op 11 april 2009 @ 09:28:
Inderdaad een hele krachtige brief Ambro. En of je antwoorden krijgt of niet, voor mijn gevoel is deze brief voor jou eigenlijk al je 'closure'. Dankje, het klopt ook helemaal. Dit is wat er nog gezegd moest worden en daarmee is het voor mij eigenlijk goed zo. Of hij nou antwoord geeft of niet, ik denk niet dat het ooit goed komt tussen hem en mij, daarvoor is het te laat. Ik ben er ook niet meer verdrietig om.
Inderdaad een hele krachtige brief Ambro. En of je antwoorden krijgt of niet, voor mijn gevoel is deze brief voor jou eigenlijk al je 'closure'. Dankje, het klopt ook helemaal. Dit is wat er nog gezegd moest worden en daarmee is het voor mij eigenlijk goed zo. Of hij nou antwoord geeft of niet, ik denk niet dat het ooit goed komt tussen hem en mij, daarvoor is het te laat. Ik ben er ook niet meer verdrietig om.
zondag 12 april 2009 om 10:43
Heb je een fijn feestje gehad bij je vader, Ambrosia?
Dank voor je lieve welkom, dat doet me goed!
Update na gisterochtend: ik ben zeker tot een beslissing gekomen en dan ook maar meteen de 'koe bij hoorns gevat' en een mail opgesteld.. en meteen verstuurd! Redelijk kort en bondig, zomin mogelijk beschuldigend met als kern het stukje:
"In de eerste plaats ben ik eigenlijk eenvoudigweg benieuwd wie je bent.
En zou ik graag jouw kant van het verhaal horen: hoe jij de afgelopen
30 jaar en de breuk met mij / ons hebt ervaren, hoe het je vergaan is
en met je gaat."
Daarna moest ik hardlopen, en met summerman de stad in, was ook blij met afleiding, merkte ik. Had ik niet gedacht, maar toch stiekem veel kijken of er al reactie was...
Vannacht (om 02:00!!) heb ik dus al inderdaad al een reactie gekregen. Dat had ik helemaal niet verwacht!!
Een heel lieve reactie eigenlijk, die me nog meer deed dan ik had verwacht.
Erg uitgebreid, waarin hij openhartig over zichzelf vertelt en ook dat hij heel vaak aan me heeft gedacht en me heeft gemist. Als afsluiter een: "Lieve groet je vader xxx" Hij vertelt ook afgelopen 30 jaar mijn foto in zijn portemonnee te hebben gehad.
Het schijnt dus dat mijn moeder hem heeft gebeld en gezegd heeft dat het voor mij beter zou zijn het contact met mij te verbreken. En eigenlijk was dat dus ook wat ik weleens heb gevreesd. Ze zal het met de beste bedoelingen gedaan. maar voor mij is het niet goed geweest.
Ik moet er weer vandoor naar paasbrunch met moeder en verjaardag van mijn vader.
Het is vreemd, merk ik en wat overweldigend. iedereen maakt natuurlijk ook zijn eigen verhaal en nu is het aan mij, m.o.m. om mijn eigen conclusies te trekken en keuzes te maken. Niet makkelijk.
Heb jij al een antwoord op je brief, Ambrosia?
Wens je hele fijne paasdagen!
Dank voor je lieve welkom, dat doet me goed!
Update na gisterochtend: ik ben zeker tot een beslissing gekomen en dan ook maar meteen de 'koe bij hoorns gevat' en een mail opgesteld.. en meteen verstuurd! Redelijk kort en bondig, zomin mogelijk beschuldigend met als kern het stukje:
"In de eerste plaats ben ik eigenlijk eenvoudigweg benieuwd wie je bent.
En zou ik graag jouw kant van het verhaal horen: hoe jij de afgelopen
30 jaar en de breuk met mij / ons hebt ervaren, hoe het je vergaan is
en met je gaat."
Daarna moest ik hardlopen, en met summerman de stad in, was ook blij met afleiding, merkte ik. Had ik niet gedacht, maar toch stiekem veel kijken of er al reactie was...
Vannacht (om 02:00!!) heb ik dus al inderdaad al een reactie gekregen. Dat had ik helemaal niet verwacht!!
Een heel lieve reactie eigenlijk, die me nog meer deed dan ik had verwacht.
Erg uitgebreid, waarin hij openhartig over zichzelf vertelt en ook dat hij heel vaak aan me heeft gedacht en me heeft gemist. Als afsluiter een: "Lieve groet je vader xxx" Hij vertelt ook afgelopen 30 jaar mijn foto in zijn portemonnee te hebben gehad.
Het schijnt dus dat mijn moeder hem heeft gebeld en gezegd heeft dat het voor mij beter zou zijn het contact met mij te verbreken. En eigenlijk was dat dus ook wat ik weleens heb gevreesd. Ze zal het met de beste bedoelingen gedaan. maar voor mij is het niet goed geweest.
Ik moet er weer vandoor naar paasbrunch met moeder en verjaardag van mijn vader.
Het is vreemd, merk ik en wat overweldigend. iedereen maakt natuurlijk ook zijn eigen verhaal en nu is het aan mij, m.o.m. om mijn eigen conclusies te trekken en keuzes te maken. Niet makkelijk.
Heb jij al een antwoord op je brief, Ambrosia?
Wens je hele fijne paasdagen!
Computer says nooooo
zondag 12 april 2009 om 12:08
Oh wauw wat goed zeg Summer! En wat fijn dat je zo snel, zo'n goed antwoord hebt gehad! Ben echt blij voor je.
Het lijkt me ook wel pijnlijk om er achter te komen dat je moeder hem heeft gevraagd om het contact te verbreken. Hoe pijnlijk ook, het geeft daarnaast ook wel aan dat hij het waarschijnlijk niet zo heeft gewild. Heb je al een idee over hoe je het verder wil doen? Ga je met hem afspreken? Spannend hoor!
Feestje gister was erg gezellig, heb veel familie gezien die ik anders nooit zie, dat was leuk. Ik was alleen met mijn vader dus we hebben onderweg ook nog heel goed kunnen praten.
Ik heb nog geen antwoord van M., maar eigenlijk ga ik er vanuit dat er geen antwoord komt. Zoals ik al schreef, ik geloof niet meer in sprookjes. Toch voel ik me echt heel goed. We gaan vanmiddag naar mijn schoonouders, iedereen hele fijne paasdagen!
Het lijkt me ook wel pijnlijk om er achter te komen dat je moeder hem heeft gevraagd om het contact te verbreken. Hoe pijnlijk ook, het geeft daarnaast ook wel aan dat hij het waarschijnlijk niet zo heeft gewild. Heb je al een idee over hoe je het verder wil doen? Ga je met hem afspreken? Spannend hoor!
Feestje gister was erg gezellig, heb veel familie gezien die ik anders nooit zie, dat was leuk. Ik was alleen met mijn vader dus we hebben onderweg ook nog heel goed kunnen praten.
Ik heb nog geen antwoord van M., maar eigenlijk ga ik er vanuit dat er geen antwoord komt. Zoals ik al schreef, ik geloof niet meer in sprookjes. Toch voel ik me echt heel goed. We gaan vanmiddag naar mijn schoonouders, iedereen hele fijne paasdagen!
dinsdag 14 april 2009 om 09:44
En, Ambrosia, heb je inmiddels al iets gehoord?
Nog fijne dagen ook gehad verder?
Hier zijn we ook weer wat dagen en 2 emails verder en eea is wel in een iets ander daglicht komen te staan.
In de eerste e-mail vertelde T. (bio vader) dat mijn moeder hem gevraagd zou hebben het contact met mij te verbreken. Dat had ik nooit van haar begrepen. Bijkomend probleem is wel dat de communicatie tussen mij en mijn moeder ook verre van ideaal is, aangezien zij psychisch niet helemaal stabiel is. Ze heeft ws een borderline ps, waardoor ze nog weleens feiten verdraait ed.
Haar verhalen over mijn vader waren niet mals en gingen m.n. over mishandeling, haar plots in de steek laten op straat en dan dagen lang wegblijven etc.
Vanzelfsprekend heb ik deze verhalen altijd volledig voor waarheid aangenomen, maar toen later in mijn leven bleek dat ze weleens ook verhalen vertelde aan mensen om aandacht te krijgen (?), -ook over mij bijvoorbeeld!-, kwam toch ook aan de verhalen over vroeger met T. enige twijfel.
Het enige dat ikzelf me echt van hem herinner, is dat ik me niet veilig bij hem voelde.
Ik ben bv ook een keer met hem een paar dagen bij hem in zijn huis geweest en heb daar toen de hele boel bij elkaar gehuild. Ik had heimwee en wilde naar mama. Mijn moeder vertelde mij jaren later dat ik door hem ontvoerd was. Hij had mij buiten de afspraak om een paar nachten daar gehouden.
In antwoord op zijn ereste mail, waarin hij af sloot met de opmerking dat als ik nog vragen had, ze altojd mocht stellen en hij eerlijk zou antwoorden, heb ik dus voorzichtig geprobeerd eea ter sprake te brengen.
Op een of andere manier stelde zijn antwoordmail me erg teleur.
Zo heb ik bep. dingen redelijk concreet gevraagd en benoemd, zoals:"Ik vraag me de laatste jaren steeds vaker af of het alleen maar 'boosheid' van jou was of dat de verhalen klopten die ik soms ook van mama heb gehoord?".
(hij benoemde zelf meteen in de eerste mail dat "de drift er nog niet uit was"..
Of:"Ik heb nooit meegekregen van mama dat ze jou heeft gevraagd het contact te verbreken, op een dag kwam je "gewoon" niet meer langs en dat was het. Ik heb een vervelende herinnering aan een dag dat ik van vroeg in de ochtend tot 's avonds laat in de gang op de x.xxx.straat heb zitten wachten, toen, maar je kwam niet langs. Daarna heb ik je erg gemist, voelde me erg alleen / in de steek gelaten en ben daar de jaren erna afwisselend boos en verdrietig over geweest.
Ik vraag me dan nu ook af of deze dag een door jou vergeten afspraak was en mede een aanleiding voor mama jou te vragen het contact te verbreken?"
Hij geeft er wel (een soort van) antwoord op, maar ik merk dat ik nu heel erg voor mezelf aan het negaan ben wat ik hiermee kan en wil.
Hij houdt zich nl erg in het vage, vertelt wel een heleboel hoor, gaat van start met een heel relaas over het huwelijk met zijn 2de vrouw, dat dat erg moeilijk van start ging en daardoor hij in een moeilijke tijd zat ed.
Maar ik was toen 5 jaar en mijn ouders zijn meen ik toen ik 3 was gescheiden. Dan heeft hij het bijvoorbeeld over een foto van toen ik 4 was en dat hij mij voor het laatst toen had gezien, en verderop weer dat het ligt aan de huwelijksproblemen waarin hij vanaf mijn 5de jaar in zat... Zo kom ik practisch gezien al in de knoop met de data en lijkt het verhaal, hoe goed gemeend misschien ook, ongeloofwaardig.
Hij zegt ook: "Ik heb altijd getracht de alimentatie te betalen maar ik weet ook dat het in die tijd soms
er bij in schoot. Het was geen onwil maar ik had het gewoon niet en ik probeerde toen weer een zo`n normaal leven op te bouwen."
en: "Er zijn toen ook afspraken gemaakt dat er zouden foto`s gestuurd worden en er zou contact gehouden worden maar dat is van twee kanten niet gedaan.
Dus die dag dat jij heb staan wachten op mij ik was het niet vergeten ik kon gewoon niet .Mijn fout is geweest dat ik toen niet gebeld heb. Dat spijt mij zeer."
Tja.. ik begrijp het dus wel, hoe het zit, maar ik kan er moeilijk begrip voor op brengen...
Klink ik nog helder, zo?
Ik vind het een beetje slappe-zakkerig. Nu zou ik dat nog wel willen pogen te vergeven, mereendeel voor mijn eigen goed, eerlijk gezegd, maar daarbij geloof ik hem eigenlijk gewoon niet zo.
Er zijn later verschillende verhalen over mijn vader geweest, met ene moeglijke verklaring voor zijn gedrag destijds. Zo zou hij een antisociale stoornis oid gehad kunnen hebben ed.
Maar dan nog, wat moet ik daar mee? Moet ik daar iets mee?
Nu schrijft hij dat mijn verjaardag alle jaren in zijn geheugen gegrift staat, dat doet me dan wel weer wat.
Daarentegen "vergat" hij dus gewoon langs te komen en te bellen.
Hij heeft het inlevingsvermogen dus blijkbaar niet.
Maar vraagt daarentegen wel heel veel begrip voor zijn eigen situatie. Zijn verdriet, zijn gemis.
Ik heb ook even op dat topic "wazen' ed gekeken, die verhalen komen inderdaad angstig dicht in de buurt van wat ik heb gehoord over mijn vader.
Op het einde van de brief sluit hij weer af met de opmerking dat hij hoopt dat ik gelukkig ben met summerman en de vraag om mijn (opvoed-)vader te bedanken namens hem en een "de liefste groeten van je vader xxx"
Kortom: het verwart me allemaal een beetje.
Nog fijne dagen ook gehad verder?
Hier zijn we ook weer wat dagen en 2 emails verder en eea is wel in een iets ander daglicht komen te staan.
In de eerste e-mail vertelde T. (bio vader) dat mijn moeder hem gevraagd zou hebben het contact met mij te verbreken. Dat had ik nooit van haar begrepen. Bijkomend probleem is wel dat de communicatie tussen mij en mijn moeder ook verre van ideaal is, aangezien zij psychisch niet helemaal stabiel is. Ze heeft ws een borderline ps, waardoor ze nog weleens feiten verdraait ed.
Haar verhalen over mijn vader waren niet mals en gingen m.n. over mishandeling, haar plots in de steek laten op straat en dan dagen lang wegblijven etc.
Vanzelfsprekend heb ik deze verhalen altijd volledig voor waarheid aangenomen, maar toen later in mijn leven bleek dat ze weleens ook verhalen vertelde aan mensen om aandacht te krijgen (?), -ook over mij bijvoorbeeld!-, kwam toch ook aan de verhalen over vroeger met T. enige twijfel.
Het enige dat ikzelf me echt van hem herinner, is dat ik me niet veilig bij hem voelde.
Ik ben bv ook een keer met hem een paar dagen bij hem in zijn huis geweest en heb daar toen de hele boel bij elkaar gehuild. Ik had heimwee en wilde naar mama. Mijn moeder vertelde mij jaren later dat ik door hem ontvoerd was. Hij had mij buiten de afspraak om een paar nachten daar gehouden.
In antwoord op zijn ereste mail, waarin hij af sloot met de opmerking dat als ik nog vragen had, ze altojd mocht stellen en hij eerlijk zou antwoorden, heb ik dus voorzichtig geprobeerd eea ter sprake te brengen.
Op een of andere manier stelde zijn antwoordmail me erg teleur.
Zo heb ik bep. dingen redelijk concreet gevraagd en benoemd, zoals:"Ik vraag me de laatste jaren steeds vaker af of het alleen maar 'boosheid' van jou was of dat de verhalen klopten die ik soms ook van mama heb gehoord?".
(hij benoemde zelf meteen in de eerste mail dat "de drift er nog niet uit was"..
Of:"Ik heb nooit meegekregen van mama dat ze jou heeft gevraagd het contact te verbreken, op een dag kwam je "gewoon" niet meer langs en dat was het. Ik heb een vervelende herinnering aan een dag dat ik van vroeg in de ochtend tot 's avonds laat in de gang op de x.xxx.straat heb zitten wachten, toen, maar je kwam niet langs. Daarna heb ik je erg gemist, voelde me erg alleen / in de steek gelaten en ben daar de jaren erna afwisselend boos en verdrietig over geweest.
Ik vraag me dan nu ook af of deze dag een door jou vergeten afspraak was en mede een aanleiding voor mama jou te vragen het contact te verbreken?"
Hij geeft er wel (een soort van) antwoord op, maar ik merk dat ik nu heel erg voor mezelf aan het negaan ben wat ik hiermee kan en wil.
Hij houdt zich nl erg in het vage, vertelt wel een heleboel hoor, gaat van start met een heel relaas over het huwelijk met zijn 2de vrouw, dat dat erg moeilijk van start ging en daardoor hij in een moeilijke tijd zat ed.
Maar ik was toen 5 jaar en mijn ouders zijn meen ik toen ik 3 was gescheiden. Dan heeft hij het bijvoorbeeld over een foto van toen ik 4 was en dat hij mij voor het laatst toen had gezien, en verderop weer dat het ligt aan de huwelijksproblemen waarin hij vanaf mijn 5de jaar in zat... Zo kom ik practisch gezien al in de knoop met de data en lijkt het verhaal, hoe goed gemeend misschien ook, ongeloofwaardig.
Hij zegt ook: "Ik heb altijd getracht de alimentatie te betalen maar ik weet ook dat het in die tijd soms
er bij in schoot. Het was geen onwil maar ik had het gewoon niet en ik probeerde toen weer een zo`n normaal leven op te bouwen."
en: "Er zijn toen ook afspraken gemaakt dat er zouden foto`s gestuurd worden en er zou contact gehouden worden maar dat is van twee kanten niet gedaan.
Dus die dag dat jij heb staan wachten op mij ik was het niet vergeten ik kon gewoon niet .Mijn fout is geweest dat ik toen niet gebeld heb. Dat spijt mij zeer."
Tja.. ik begrijp het dus wel, hoe het zit, maar ik kan er moeilijk begrip voor op brengen...
Klink ik nog helder, zo?
Ik vind het een beetje slappe-zakkerig. Nu zou ik dat nog wel willen pogen te vergeven, mereendeel voor mijn eigen goed, eerlijk gezegd, maar daarbij geloof ik hem eigenlijk gewoon niet zo.
Er zijn later verschillende verhalen over mijn vader geweest, met ene moeglijke verklaring voor zijn gedrag destijds. Zo zou hij een antisociale stoornis oid gehad kunnen hebben ed.
Maar dan nog, wat moet ik daar mee? Moet ik daar iets mee?
Nu schrijft hij dat mijn verjaardag alle jaren in zijn geheugen gegrift staat, dat doet me dan wel weer wat.
Daarentegen "vergat" hij dus gewoon langs te komen en te bellen.
Hij heeft het inlevingsvermogen dus blijkbaar niet.
Maar vraagt daarentegen wel heel veel begrip voor zijn eigen situatie. Zijn verdriet, zijn gemis.
Ik heb ook even op dat topic "wazen' ed gekeken, die verhalen komen inderdaad angstig dicht in de buurt van wat ik heb gehoord over mijn vader.
Op het einde van de brief sluit hij weer af met de opmerking dat hij hoopt dat ik gelukkig ben met summerman en de vraag om mijn (opvoed-)vader te bedanken namens hem en een "de liefste groeten van je vader xxx"
Kortom: het verwart me allemaal een beetje.
Computer says nooooo
dinsdag 14 april 2009 om 10:17
(Maakt niet uit joh, die lap tekst!)
Wat een verhaal zeg, ik kan me zo goed voorstellen hoe verwarrend dit allemaal moet zijn. Aan de ene kant reageert hij heel lief, maar aan de andere kant klopt het verhaal niet en heb jij ook gewoon minder leuke herinneringen. Logisch ook dat je het niet allemaal gelooft. Zo herkenbaar dat slappe-zak gevoel! En vooral ook het zielige en "ik had het zo verschrikkelijk zwaar" verhaal. Ja en, maar ik was toch gewoon je dochter? Wat moet ik daar nou weer mee?
Je wil begrip hebben voor zijn situatie, maar dat is moeilijk als het verhaal niet klopt en ook gewoon geen reden is waarom hij niks van zich heeft laten horen. Het is fijn om te horen dat je vader je verjaardag altijd in zijn hoofd had, maar had hij dan ook maar eens de ballen gehad om je te bellen of een kaartje te sturen (wederom heel herkenbaar)
Ik denk dat je voor jezelf moet bedenken wat je van hem wil, wil je meer antwoorden, wil je eigenlijk geen antwoorden meer, maar gewoon vriendschappelijk contact, of vindt je hem zo'n slappe zak dat je hem eigenlijk helemaal niet verder in je leven wil hebben. Dat je de vader die jou heeft opgevoed van hem moet bedanken vind ik ook zoiets, waarom heeft hij dat zelf nooit gedaan (ook weer vanuit mijn oogpunt, dat vraag ik me namelijk ook wel af. Als je hem zo dankbaar bent en je vond hem zo ontzettend aardig, waarom weet hij daar dan niks van)
Ik heb nog niks gehoord van M. Stiekem hoop ik op een brief per post, maar ik verwacht het niet. Ik denk dat hij zichzelf nu vooral heel erg zielig vindt.
Verder fijne vrije dagen gehad, jij ook?
Wat een verhaal zeg, ik kan me zo goed voorstellen hoe verwarrend dit allemaal moet zijn. Aan de ene kant reageert hij heel lief, maar aan de andere kant klopt het verhaal niet en heb jij ook gewoon minder leuke herinneringen. Logisch ook dat je het niet allemaal gelooft. Zo herkenbaar dat slappe-zak gevoel! En vooral ook het zielige en "ik had het zo verschrikkelijk zwaar" verhaal. Ja en, maar ik was toch gewoon je dochter? Wat moet ik daar nou weer mee?
Je wil begrip hebben voor zijn situatie, maar dat is moeilijk als het verhaal niet klopt en ook gewoon geen reden is waarom hij niks van zich heeft laten horen. Het is fijn om te horen dat je vader je verjaardag altijd in zijn hoofd had, maar had hij dan ook maar eens de ballen gehad om je te bellen of een kaartje te sturen (wederom heel herkenbaar)
Ik denk dat je voor jezelf moet bedenken wat je van hem wil, wil je meer antwoorden, wil je eigenlijk geen antwoorden meer, maar gewoon vriendschappelijk contact, of vindt je hem zo'n slappe zak dat je hem eigenlijk helemaal niet verder in je leven wil hebben. Dat je de vader die jou heeft opgevoed van hem moet bedanken vind ik ook zoiets, waarom heeft hij dat zelf nooit gedaan (ook weer vanuit mijn oogpunt, dat vraag ik me namelijk ook wel af. Als je hem zo dankbaar bent en je vond hem zo ontzettend aardig, waarom weet hij daar dan niks van)
Ik heb nog niks gehoord van M. Stiekem hoop ik op een brief per post, maar ik verwacht het niet. Ik denk dat hij zichzelf nu vooral heel erg zielig vindt.
Verder fijne vrije dagen gehad, jij ook?
dinsdag 14 april 2009 om 11:29
Doet me veel om jullie verhalen te lezen. Ik volg je topic, Ambrosia, maar weet niet goed wat ik kan bijdragen.
En nu ook wat Summer schrijft. Moeilijk.
Mijn dochter van drie, ze heeft haar vader nog nooit ontmoet. Maar op dit moment zoekt hij contact. Ik lees nergens in zijn (korte) berichtjes dat hij zich kan inleven in de situatie of dat hij zich verantwoordelijk voelt. Hij praat over zichzelf, schrijft warrig. En verwacht wel iets van mij, wil ineens toch zijn kind zien.
Wat is het moeilijk om in te schatten hoe ik hier op moet reageren. Kan ik iets van hem verwachten? Is het verstandig om hem toch een kans te geven na alles wat er is gebeurd, en verdient een vader die kans toch niet sowieso om te proberen er op zijn manier te zijn voor zijn kind? Maar mijn gevoelige dochter, ze praat elke dag wel over haar vader, fantaseert en het houdt haar bezig. Ik wil haar beschermen. Ik ken mijn ex op een heel nare manier. Maar ik zie ook dat hij het ergens zou moeten kunnen, dat hij aan zichzelf zou moeten kunnen gaan werken. Misschien wil hij het voor haar doen.
Maar ze is nog zo jong, ze vertrouwt alle mensen in haar leven. Ben heel erg bang dat hij haar verdriet gaat doen.
Kan ook niet te veel hier vertellen ivm herkenbaarheid natuurlijk, maar het doet me op dit moment gewoon veel om jullie verhalen te lezen, vanuit het kind gezien.
Veel liefs
En nu ook wat Summer schrijft. Moeilijk.
Mijn dochter van drie, ze heeft haar vader nog nooit ontmoet. Maar op dit moment zoekt hij contact. Ik lees nergens in zijn (korte) berichtjes dat hij zich kan inleven in de situatie of dat hij zich verantwoordelijk voelt. Hij praat over zichzelf, schrijft warrig. En verwacht wel iets van mij, wil ineens toch zijn kind zien.
Wat is het moeilijk om in te schatten hoe ik hier op moet reageren. Kan ik iets van hem verwachten? Is het verstandig om hem toch een kans te geven na alles wat er is gebeurd, en verdient een vader die kans toch niet sowieso om te proberen er op zijn manier te zijn voor zijn kind? Maar mijn gevoelige dochter, ze praat elke dag wel over haar vader, fantaseert en het houdt haar bezig. Ik wil haar beschermen. Ik ken mijn ex op een heel nare manier. Maar ik zie ook dat hij het ergens zou moeten kunnen, dat hij aan zichzelf zou moeten kunnen gaan werken. Misschien wil hij het voor haar doen.
Maar ze is nog zo jong, ze vertrouwt alle mensen in haar leven. Ben heel erg bang dat hij haar verdriet gaat doen.
Kan ook niet te veel hier vertellen ivm herkenbaarheid natuurlijk, maar het doet me op dit moment gewoon veel om jullie verhalen te lezen, vanuit het kind gezien.
Veel liefs
dinsdag 14 april 2009 om 11:46
Wat een verhalen weer hier zeg... poeh..
@Iseo: ik denk dat je het een kans moet geven, maar wel met hele duidelijke afspraken. En niet te lang: laat ze een middagje naar de dierentuin gaan of zo... dan hebben ze allebei afleiding... Ik vind het ook wel een moeilijke kwestie: aan de ene kant gun je ze een vader, maar.. is het wel een vader?
@Summer73: ik weet niet hoe oud je bent (of is 73 je geboortejaar?) maar ik denk dat het gewoon een hele tijd geleden is en je vader het wss ook niet meer precies weet hoe het precies zat. Plus dat iedereen natuurlijk zijn eigen kijk heeft op hoe dingen zijn gegaan, die niet per se fout zijn als ze niet overeenkomen met een ander verhaal. (mijn broer bijv. heeft de scheiding van mijn ouders heel anders ervaren dan ik, terwijl we toch uit hetzelfde gezin komen en de situatie kenden enz..)
@Ambrosia: meid, wat een trieste bedoening, die biologische vader van jou! En ik vind het echt superdapper dat je die brief toch naar hem hebt gestuurd. Ik vrees dat je er geen antwoord op zal krijgen, vooral omdat je het heel goed vanuit je zelf hebt geschreven en hij daarin niet als een fantastisch persoon wordt neergezet
Of eigenlijk 
Gelukkig hangt je geluk niet (meer) van hem af! Sterkte met de 'nasleep' ervan...
Ik heb mijn biologische pa gevonden op hyves En nu weet ik t zeker: met die man hoef ik geen contact... Om even arrogant te klinken: hij ziet eruit als iemand die nog nooit een school van binnen heeft gezien...en ik ben blij met mijn (grotendeels) HBO familie... Ik denk niet dat hij mij iets te bieden heeft, het enige wat hij ooit gegeven heeft is tenslotte zn DNA... :S Maar wel heeeeeeeeeeel vreemd om hem te zien, ik herken trekjes van mijn broer in zijn gezicht, terwijl we hem niet eens kennen...
Sterkte allemaal met die 'vaders'!!!
@Iseo: ik denk dat je het een kans moet geven, maar wel met hele duidelijke afspraken. En niet te lang: laat ze een middagje naar de dierentuin gaan of zo... dan hebben ze allebei afleiding... Ik vind het ook wel een moeilijke kwestie: aan de ene kant gun je ze een vader, maar.. is het wel een vader?
@Summer73: ik weet niet hoe oud je bent (of is 73 je geboortejaar?) maar ik denk dat het gewoon een hele tijd geleden is en je vader het wss ook niet meer precies weet hoe het precies zat. Plus dat iedereen natuurlijk zijn eigen kijk heeft op hoe dingen zijn gegaan, die niet per se fout zijn als ze niet overeenkomen met een ander verhaal. (mijn broer bijv. heeft de scheiding van mijn ouders heel anders ervaren dan ik, terwijl we toch uit hetzelfde gezin komen en de situatie kenden enz..)
@Ambrosia: meid, wat een trieste bedoening, die biologische vader van jou! En ik vind het echt superdapper dat je die brief toch naar hem hebt gestuurd. Ik vrees dat je er geen antwoord op zal krijgen, vooral omdat je het heel goed vanuit je zelf hebt geschreven en hij daarin niet als een fantastisch persoon wordt neergezet
Of eigenlijk Gelukkig hangt je geluk niet (meer) van hem af! Sterkte met de 'nasleep' ervan...Ik heb mijn biologische pa gevonden op hyves En nu weet ik t zeker: met die man hoef ik geen contact... Om even arrogant te klinken: hij ziet eruit als iemand die nog nooit een school van binnen heeft gezien...en ik ben blij met mijn (grotendeels) HBO familie... Ik denk niet dat hij mij iets te bieden heeft, het enige wat hij ooit gegeven heeft is tenslotte zn DNA... :S Maar wel heeeeeeeeeeel vreemd om hem te zien, ik herken trekjes van mijn broer in zijn gezicht, terwijl we hem niet eens kennen...
Sterkte allemaal met die 'vaders'!!!
dinsdag 14 april 2009 om 11:53
Lieve Iseo,
ik herken jouw verhaal ook een beetje als ik mijn moeder hoor praten over die tijd. Ze vond het zo verschrikkelijk moeilijk om mij aan hem mee te gaan, eigenlijk kon ze er niet eens bij zijn, zo erg vond ze het. Ik neem het haar geen seconde kwalijk dat ze hem niet achter zijn broek aan heeft gezeten toen hij niet meer kwam zonder reden. Ik had het in haar plaats misschien nog wel harder aangepakt en mijn dochter helemaal niet aan hem mee gegeven. Ik weet niet wat jouw nare ervaringen met hem zijn, dus jij zal zelf moeten beslissen of jij hem genoeg vertrouwt om hem alleen met haar te laten. Kan hij haar niet een keer opzoeken bij jullie thuis, of bij een speeltuin oid waar jij bij bent? Ik zou hem de eerste keer niet direct met haar naar de dierentuin sturen. Ik ben blij dat je wat aan de verhalen hier hebt, het maakt ook niet uit als je er niks over kan schrijven, het is gewoon hartstikke moeilijk.
@HeksjeE, het lijkt me heel raar om mijn vader op hyves te zien voor het eerst Dan is het alleen maar een foto! Je klinkt wel alsof je er vrede mee hebt dat hij niet in je leven is.
Ik ga zo toch tegen beter weten in even in de brievenbus kijken. Ook al weet ik dat hij niet gaat antwoorden, het zou toch misschien kunnen.... stom eigenlijk.
ik herken jouw verhaal ook een beetje als ik mijn moeder hoor praten over die tijd. Ze vond het zo verschrikkelijk moeilijk om mij aan hem mee te gaan, eigenlijk kon ze er niet eens bij zijn, zo erg vond ze het. Ik neem het haar geen seconde kwalijk dat ze hem niet achter zijn broek aan heeft gezeten toen hij niet meer kwam zonder reden. Ik had het in haar plaats misschien nog wel harder aangepakt en mijn dochter helemaal niet aan hem mee gegeven. Ik weet niet wat jouw nare ervaringen met hem zijn, dus jij zal zelf moeten beslissen of jij hem genoeg vertrouwt om hem alleen met haar te laten. Kan hij haar niet een keer opzoeken bij jullie thuis, of bij een speeltuin oid waar jij bij bent? Ik zou hem de eerste keer niet direct met haar naar de dierentuin sturen. Ik ben blij dat je wat aan de verhalen hier hebt, het maakt ook niet uit als je er niks over kan schrijven, het is gewoon hartstikke moeilijk.
@HeksjeE, het lijkt me heel raar om mijn vader op hyves te zien voor het eerst Dan is het alleen maar een foto! Je klinkt wel alsof je er vrede mee hebt dat hij niet in je leven is.
Ik ga zo toch tegen beter weten in even in de brievenbus kijken. Ook al weet ik dat hij niet gaat antwoorden, het zou toch misschien kunnen.... stom eigenlijk.
dinsdag 14 april 2009 om 13:10
Wat een verhalen weer zeg, en dank ook voor jullie reacties.
@Ambrosia: moeilijk joh, dat wachten toch weer.. maar ik kan het me wel voorstellen. Zou het precies zo hebben..
Herken me helemaal ook in wat je over je moeder zegt, trouwens.
@Iseo: lijkt me hartstikke moeilijk. Jij kent je ex op een heel nare manier, schrijf je. Weet je 100% zeker dat je dochter geen kennis zal maken met deze nare kant van je ex? Pas als dat zo is zou ik het aandurven. Tot die tijd, niet alleen, misschien? Alleen bv in een openbare ruimte en waar jij of een andere begeleider bij is. Dierentuin/speeltuin oid.
@HeksjE: 73 is inderdaad mijn geboortejaar. Je hebt gelijk als je zegt dat het inmiddels lang geleden is en mensen bep. dingen verschillend kunnen ervaren.
Ik kan/wil nu niet en détail uitweiden over wat er allemaal misschien fout zou zijn gegaan, maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om meer dan te laat komen oid. Het gaat om echt ernstige dingen: mishandeling, ontvoering ed.
Het lijkt me een rustgevende gedachte zoals jij over je vader kunt denken. Misschien mede omdat een "echte" relatie met mijn moeder er ook niet echt in zit, wilde ik in elk geval eens met hem de confrontatie over eea aan gaan.
Ik blijf het ook een vreemd gevoel vinden als bv naar ziektegeschiedenis in de familie wordt gevraagd, ik geen antwoord kan geven. Want in wezen heb ik letterlijk geen contact met mijn familie (mijn moeder heeft nl. ooit alle contacten met haar familie verbroken) . Mij ging dat op den duur toch dwars zitten, al had ik dat 10 jaar geleden ook niet gedacht.
@Ambrosia: moeilijk joh, dat wachten toch weer.. maar ik kan het me wel voorstellen. Zou het precies zo hebben..
Herken me helemaal ook in wat je over je moeder zegt, trouwens.
@Iseo: lijkt me hartstikke moeilijk. Jij kent je ex op een heel nare manier, schrijf je. Weet je 100% zeker dat je dochter geen kennis zal maken met deze nare kant van je ex? Pas als dat zo is zou ik het aandurven. Tot die tijd, niet alleen, misschien? Alleen bv in een openbare ruimte en waar jij of een andere begeleider bij is. Dierentuin/speeltuin oid.
@HeksjE: 73 is inderdaad mijn geboortejaar. Je hebt gelijk als je zegt dat het inmiddels lang geleden is en mensen bep. dingen verschillend kunnen ervaren.
Ik kan/wil nu niet en détail uitweiden over wat er allemaal misschien fout zou zijn gegaan, maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om meer dan te laat komen oid. Het gaat om echt ernstige dingen: mishandeling, ontvoering ed.
Het lijkt me een rustgevende gedachte zoals jij over je vader kunt denken. Misschien mede omdat een "echte" relatie met mijn moeder er ook niet echt in zit, wilde ik in elk geval eens met hem de confrontatie over eea aan gaan.
Ik blijf het ook een vreemd gevoel vinden als bv naar ziektegeschiedenis in de familie wordt gevraagd, ik geen antwoord kan geven. Want in wezen heb ik letterlijk geen contact met mijn familie (mijn moeder heeft nl. ooit alle contacten met haar familie verbroken) . Mij ging dat op den duur toch dwars zitten, al had ik dat 10 jaar geleden ook niet gedacht.
Computer says nooooo
donderdag 16 april 2009 om 12:38
Beste,
Na het lezen van je brief en ik denk dan aan onze ontmoeting.
die toch in een behoorlijk andere toon plaats vond, dan wat nu
uit je brief naar voren komt.
Ik begrijp nu ook sommige reacties beter,het moet heel moeilijkgeweest zijn ,om met iemand waar je zo’n hekel aan hebt te praten.
Al had ik dat toch liever gelijk van je gehoord.
Voor ik verder ga wil ik eerst nog ingaan op de naamswijzing.
Ik heb en had geen enkel bezwaar tegen een naamswijziging en als je een handtekening nodig hebt is dat geen enkel probleem.
Het is namelijk zo, ik kwam op een dag vervroegd thuis van mijn werk (een dag of 5) en vond een brief op de deurmat om op een hoorzitting te verschijnen, de volgende dag.
Ik wist van niets en had deze zitting gemist als ik niet toevallig thuis was gekomen. (in die tijd was het kontakt nog niet verbroken)
Deze zitting ging over het opgeven van mijn toeziend voogdijschap en naamswijziging en als ik niet aanwezig was zou dit een feit zijn.
Ik heb gezegd dat naamswijziging op zich geen probleem was, maar volgens de rechtbank kon dit niet apart van elkaar.
Ik heb toen geweigerd,om dat ik anders al mijn rechten zou opgeven, zeker omdat deze zaak zonder overleg was gebeurt.
Ik wil wel geloven dat het je niet om geld ging,zoals je ergens in je brief schrijft.
Maar het is ook niet vreemd dat ik dacht,dat dit wel zo was,.
omdat je moeder namens jouw van 2002 tot 2005,via een advocaat bezig is geweest uit te zoeken of ik in staat was te betalen.Wat natuurlijk niet zo was en is.
(dit is dus niet waar, ze heeft hem nooit om alimentatie gevraagd)
Verder sluit ik mij aan bij je eindconclusie in je brief, ik geloof ook niet in sprookjes.
Er is ook wat mij betreft geen basis meer voor verder kontakt en eindigt het met deze brief
Of je het gelooft of niet,ik wens je echt
het alle beste in je verdere leven.
m
Na het lezen van je brief en ik denk dan aan onze ontmoeting.
die toch in een behoorlijk andere toon plaats vond, dan wat nu
uit je brief naar voren komt.
Ik begrijp nu ook sommige reacties beter,het moet heel moeilijkgeweest zijn ,om met iemand waar je zo’n hekel aan hebt te praten.
Al had ik dat toch liever gelijk van je gehoord.
Voor ik verder ga wil ik eerst nog ingaan op de naamswijzing.
Ik heb en had geen enkel bezwaar tegen een naamswijziging en als je een handtekening nodig hebt is dat geen enkel probleem.
Het is namelijk zo, ik kwam op een dag vervroegd thuis van mijn werk (een dag of 5) en vond een brief op de deurmat om op een hoorzitting te verschijnen, de volgende dag.
Ik wist van niets en had deze zitting gemist als ik niet toevallig thuis was gekomen. (in die tijd was het kontakt nog niet verbroken)
Deze zitting ging over het opgeven van mijn toeziend voogdijschap en naamswijziging en als ik niet aanwezig was zou dit een feit zijn.
Ik heb gezegd dat naamswijziging op zich geen probleem was, maar volgens de rechtbank kon dit niet apart van elkaar.
Ik heb toen geweigerd,om dat ik anders al mijn rechten zou opgeven, zeker omdat deze zaak zonder overleg was gebeurt.
Ik wil wel geloven dat het je niet om geld ging,zoals je ergens in je brief schrijft.
Maar het is ook niet vreemd dat ik dacht,dat dit wel zo was,.
omdat je moeder namens jouw van 2002 tot 2005,via een advocaat bezig is geweest uit te zoeken of ik in staat was te betalen.Wat natuurlijk niet zo was en is.
(dit is dus niet waar, ze heeft hem nooit om alimentatie gevraagd)
Verder sluit ik mij aan bij je eindconclusie in je brief, ik geloof ook niet in sprookjes.
Er is ook wat mij betreft geen basis meer voor verder kontakt en eindigt het met deze brief
Of je het gelooft of niet,ik wens je echt
het alle beste in je verdere leven.
m
donderdag 16 april 2009 om 13:15
Jeetje Ambrosia.. de post was dus alsnog geweest vandaag begrijp ik?
En nu?
Ik ben benieuwd wat je nu verder voelt... als ik me in jou verplaats (wat ik niet moeilijk vind aangezien onze verhalen en vaders voor mijn gevoel zoveel overeenkomsten hebben) zou ik een mengeling van verdriet, onbegrip hebben.. en toch pisnijdig zijn. Het toch te gemakkelijk telkens te verschuilen achter die slachtofferrol, maar blijkbaar kan hij niet anders..
Zou het een opluchting voor je kunnen zijn, anders als je eens met een professional praat die je wellicht iets van het gedrag van je vader zou kunnen uitleggen?
Ik heb zo vorig jaar eens met een psychiater over mijn moeder verteld, zij heeft veel problemen, wat in onze relatie weer voor problemen zorgt.
Op een of andere manier vond ik het heel prettig dat iemand mij heel helder, zonder emoties omkleed, kon uitleggen dat ze een persoonlijkheidsstoornis heeft, en wat dat inhoudt. Dat "sec' begrijpen heeft ervoor gezorgd dat ik het toch een stukje meer kan loslaten.
Mijn brief ligt in concept al een tijdje klaar, wellicht dat ik het vandaag ga af maken en versturen..
En nu?
Ik ben benieuwd wat je nu verder voelt... als ik me in jou verplaats (wat ik niet moeilijk vind aangezien onze verhalen en vaders voor mijn gevoel zoveel overeenkomsten hebben) zou ik een mengeling van verdriet, onbegrip hebben.. en toch pisnijdig zijn. Het toch te gemakkelijk telkens te verschuilen achter die slachtofferrol, maar blijkbaar kan hij niet anders..
Zou het een opluchting voor je kunnen zijn, anders als je eens met een professional praat die je wellicht iets van het gedrag van je vader zou kunnen uitleggen?
Ik heb zo vorig jaar eens met een psychiater over mijn moeder verteld, zij heeft veel problemen, wat in onze relatie weer voor problemen zorgt.
Op een of andere manier vond ik het heel prettig dat iemand mij heel helder, zonder emoties omkleed, kon uitleggen dat ze een persoonlijkheidsstoornis heeft, en wat dat inhoudt. Dat "sec' begrijpen heeft ervoor gezorgd dat ik het toch een stukje meer kan loslaten.
Mijn brief ligt in concept al een tijdje klaar, wellicht dat ik het vandaag ga af maken en versturen..
Computer says nooooo
donderdag 16 april 2009 om 13:21
Ik ben boos en ook toch tegen beter weten in teleurgesteld. Dat heb ik hem trouwens ook teruggestuurd net. Hij liegt ook gewoon zo verschrikkelijk. Dus eigenlijk ben ik er wel klaar mee. Zo'n man hoef ik niet in mijn leven te hebben. En eigenlijk maakt het me niet eens meer uit wat hij allemaal mankeert aan stoornissen, het maakt niet dat ik het hem kan vergeven.
Hij heeft deze brief trouwens ook als bijlage per mail gestuurd.
Ik denk dat het tijd is om het te verwerken en los te laten. Dat is een stuk makkelijk nu ik weet wat voor zielige slappe zak hij is.
Goed van je dat je die brief gaat afmaken, doe het op je eigen tempo. Ik heb het idee van het contact zoeken heel lang laten liggen, tot het op een gegeven moment het juiste moment was, dat kwam gewoon.
Hij heeft deze brief trouwens ook als bijlage per mail gestuurd.
Ik denk dat het tijd is om het te verwerken en los te laten. Dat is een stuk makkelijk nu ik weet wat voor zielige slappe zak hij is.
Goed van je dat je die brief gaat afmaken, doe het op je eigen tempo. Ik heb het idee van het contact zoeken heel lang laten liggen, tot het op een gegeven moment het juiste moment was, dat kwam gewoon.
donderdag 16 april 2009 om 13:54
Ambro, wat hij ook zegt, een bevredigend antwoord ga je niet krijgen. Eens met summer wat betreft je gevoelens, alles zal wel door elkaar lopen. Praten met iemand die erbuiten staat kan heel verhelderend zijn weet ik uit ervaring.
En ik herken het zo goed. Ik heb mijn vader dus al 6 jaar niet meer gesproken, op mijn verzoek. In die zes jaar ben ik weer vanalles te weten gekomen, waardoor mijn vingers soms jeuken. Ik zou hem met zoveel dingen willen confronteren. Maarrrr... ik wéét dat ik geen bevredigend antwoord van hem ga krijgen. Ik weet hoe hij is en dat hij in de verdediging zou schieten en honderdduizend verhalen op zou gaan hangen over het waarom. En dat hij eigenlijk heel zielig is, want het overkomt hem allemaal... sure.
En dus, op de momenten dat ik de behoefte heb om hem te confronteren, bijt ik bij wijze van heel hard op mijn tong. Omdat het enige dat ik wil horen is dat hij toegeeft dat hij fout zat (en zit) en dat hij spijt heeft. Maar ik weet inmiddels dat dat nooit uit zijn mond zal komen. Want hij heeft het nooit gedaan, de ander is altijd schuld. En dus gun ik hem mijn aandacht niet, ook al is die negatief. Want hij ziet het toch weer als contact.
Ik moet zeggen dat het nu alweer een half jaartje stil is. Maar meestal betekent dat stilte voor de storm. Een keer in de zoveel tijd probeert hij het weer. Maar ik reageer niet meer op hem. Dat heb ik in mijn allerlaatste mail toen ook gezegd en daar hou ik me aan. Hoe moeilijk dat soms ook is...
Nou ja, heel verhaal dus, maar ik begrijp hoe je je voelt.
En ik herken het zo goed. Ik heb mijn vader dus al 6 jaar niet meer gesproken, op mijn verzoek. In die zes jaar ben ik weer vanalles te weten gekomen, waardoor mijn vingers soms jeuken. Ik zou hem met zoveel dingen willen confronteren. Maarrrr... ik wéét dat ik geen bevredigend antwoord van hem ga krijgen. Ik weet hoe hij is en dat hij in de verdediging zou schieten en honderdduizend verhalen op zou gaan hangen over het waarom. En dat hij eigenlijk heel zielig is, want het overkomt hem allemaal... sure.
En dus, op de momenten dat ik de behoefte heb om hem te confronteren, bijt ik bij wijze van heel hard op mijn tong. Omdat het enige dat ik wil horen is dat hij toegeeft dat hij fout zat (en zit) en dat hij spijt heeft. Maar ik weet inmiddels dat dat nooit uit zijn mond zal komen. Want hij heeft het nooit gedaan, de ander is altijd schuld. En dus gun ik hem mijn aandacht niet, ook al is die negatief. Want hij ziet het toch weer als contact.
Ik moet zeggen dat het nu alweer een half jaartje stil is. Maar meestal betekent dat stilte voor de storm. Een keer in de zoveel tijd probeert hij het weer. Maar ik reageer niet meer op hem. Dat heb ik in mijn allerlaatste mail toen ook gezegd en daar hou ik me aan. Hoe moeilijk dat soms ook is...
Nou ja, heel verhaal dus, maar ik begrijp hoe je je voelt.
If at first you do not succeed, try doing it the way your wife told you.
donderdag 16 april 2009 om 13:56
donderdag 16 april 2009 om 14:45
Ik ben het eens met zusje, Ambro, denk ook niet dat wat je nu verder ook vraagt of zegt, een jou passend antwoord zul je niet vinden bij hem.
Ik hoop dat het je lukt het wat meer van je af te zetten en afstand te nemen. Vergeven hoef je hem niet, het zou mooi zijn, als jij er wat minder verdriet van hebt.
Verder, zusje78 en Ambrosia9: Herkenning, herkenning...
Het zelfmedelijden denk ik (nu al) ook te zien in de berichten tot dusver van mijn vader. Dat is o.m. de reden dat ik zo blijf twijfelen. Heb het er ook lang nog met summerman over gehad. Hij is erg analytisch, kan goed raad geven ed, dat is heel fijn. Hij zegt ook dat er veel te veel verschillende emoties nu een rol spelen. dat ik goed voor mezelf moet na gaan wat ik nu precies wil, denk te vinden.
Tot nu toe komt het het dichtst bij een "final closure", denk ik. Met het eerste bericht was ik heel blij, daarna niet. En ik heb al helemaal geen behoeft eigenlijk in enige "relatie". Wat me eigenlijk ook weer wat verbaast.
Mijn vader biedt wel zijn excuses aan, maar bijvoorbeeld de zin: "die dag dat jij hebt zitten wachten op mij, was ik het niet vergeten, ik kon gewoon niet, maar heb de fout gemaakt je niet te bellen."
Ik KON gewoon niet? En hoezo dan 'gewoon'? Ik begrijp dat met de beste wil van de wereld niet.
Dat vraag ik dus ook in de laatste brief. Ik merk dat ik bar weinig begrip voor zijn situatie kan opbrengen.
Hij zegt "weleens" de alimentatie niet te hebben betaald, ik weet van mama dat dat niet zo is. Hij heeft het nooit gedaan.
En volgens mij wordt alimentatie bedrag vastgesteld nav inkomen. Dus ergens had hij het wel. Hij had het er niet voor over. Dat is iets anders. Hij zegt ook daarover dat hij zo een normaal leven met zijn nieuwe vrouw probeerde op te bouwen.
Tja, dat is wel ten koste van ons gegaan.
Mijn moeder had het zo arm, vroeger, dat wij 1x in de week een gehaktbal aten, verder had ze geen geld voor vlees. Staat me nog glashelder bij. We hadden ook nooit iets in huis verder.. Haar vader was dement en liep vaak weg uit het tehuis, en kwam dan gezellig bij ons logeren, maar dat kwam er voor haar ook nogeens bij. Ze heeft het heel-heel zwaar gehad, en al begrijpen mijn moeder en ik elkaar nu niet meer zo goed, ik neem hem dat wel heel erg kwalijk. Hij heeft zijn verantwoordelijkheden ontlopen.
Ik hoop dat het je lukt het wat meer van je af te zetten en afstand te nemen. Vergeven hoef je hem niet, het zou mooi zijn, als jij er wat minder verdriet van hebt.
Verder, zusje78 en Ambrosia9: Herkenning, herkenning...
Het zelfmedelijden denk ik (nu al) ook te zien in de berichten tot dusver van mijn vader. Dat is o.m. de reden dat ik zo blijf twijfelen. Heb het er ook lang nog met summerman over gehad. Hij is erg analytisch, kan goed raad geven ed, dat is heel fijn. Hij zegt ook dat er veel te veel verschillende emoties nu een rol spelen. dat ik goed voor mezelf moet na gaan wat ik nu precies wil, denk te vinden.
Tot nu toe komt het het dichtst bij een "final closure", denk ik. Met het eerste bericht was ik heel blij, daarna niet. En ik heb al helemaal geen behoeft eigenlijk in enige "relatie". Wat me eigenlijk ook weer wat verbaast.
Mijn vader biedt wel zijn excuses aan, maar bijvoorbeeld de zin: "die dag dat jij hebt zitten wachten op mij, was ik het niet vergeten, ik kon gewoon niet, maar heb de fout gemaakt je niet te bellen."
Ik KON gewoon niet? En hoezo dan 'gewoon'? Ik begrijp dat met de beste wil van de wereld niet.
Dat vraag ik dus ook in de laatste brief. Ik merk dat ik bar weinig begrip voor zijn situatie kan opbrengen.
Hij zegt "weleens" de alimentatie niet te hebben betaald, ik weet van mama dat dat niet zo is. Hij heeft het nooit gedaan.
En volgens mij wordt alimentatie bedrag vastgesteld nav inkomen. Dus ergens had hij het wel. Hij had het er niet voor over. Dat is iets anders. Hij zegt ook daarover dat hij zo een normaal leven met zijn nieuwe vrouw probeerde op te bouwen.
Tja, dat is wel ten koste van ons gegaan.
Mijn moeder had het zo arm, vroeger, dat wij 1x in de week een gehaktbal aten, verder had ze geen geld voor vlees. Staat me nog glashelder bij. We hadden ook nooit iets in huis verder.. Haar vader was dement en liep vaak weg uit het tehuis, en kwam dan gezellig bij ons logeren, maar dat kwam er voor haar ook nogeens bij. Ze heeft het heel-heel zwaar gehad, en al begrijpen mijn moeder en ik elkaar nu niet meer zo goed, ik neem hem dat wel heel erg kwalijk. Hij heeft zijn verantwoordelijkheden ontlopen.
Computer says nooooo
vrijdag 17 april 2009 om 22:20
@Ambrosia...wow... hij zegt t maar wel mooi effe keihard zeg. T kwam zelfs bij mij hard aan..."geen basis voor contact" patsboem paf zo zwart op wit, adios... Weer zown "ik dump mn DNA ergens en verder doei" type zeg...
Dat er dan toch zulk stoer nageslacht van komt he.. tis toch wonderbaarlijk eigenlijk. Alhoewel ik moet zeggen dat het ook zn voordelen heeft, gek genoeg. Ik denk bijvoorbeeld dat mijn broer heel veel kracht heeft gevonden in het feit (toen zn vriendin zwanger bleek) dat hij NIET zoals zn vader wilde zijn.. hij wilde er WEL zijn voor zn kinderen. En ik ben nog steeds trots op hoe hij het allemaal doet en hij is zown leuke lieve zorgende vader...
Maar jee, het eindigt met deze brief... t sprookje wordt keihard afgemaakt zo... Maar waarschijnlijk beter dan illusies. Aan deze vent ga je gewoon geen vader hebben. Je hebt er een hopelijk leuk DNA'tje van gekregen, maar thats all... Je hebt toch een stiefvader die wel okee is? Ik zou em maar je echte pa noemen..
Dat er dan toch zulk stoer nageslacht van komt he.. tis toch wonderbaarlijk eigenlijk. Alhoewel ik moet zeggen dat het ook zn voordelen heeft, gek genoeg. Ik denk bijvoorbeeld dat mijn broer heel veel kracht heeft gevonden in het feit (toen zn vriendin zwanger bleek) dat hij NIET zoals zn vader wilde zijn.. hij wilde er WEL zijn voor zn kinderen. En ik ben nog steeds trots op hoe hij het allemaal doet en hij is zown leuke lieve zorgende vader...
Maar jee, het eindigt met deze brief... t sprookje wordt keihard afgemaakt zo... Maar waarschijnlijk beter dan illusies. Aan deze vent ga je gewoon geen vader hebben. Je hebt er een hopelijk leuk DNA'tje van gekregen, maar thats all... Je hebt toch een stiefvader die wel okee is? Ik zou em maar je echte pa noemen..
zaterdag 18 april 2009 om 09:26
zaterdag 18 april 2009 om 10:23
Het gaat hier wel, ik vind hem zo ontzettend laf! Hij reageert ook niet meer op mijn antwoord. Ik moet het los laten. Maar het is gewoon moeilijk. Wat een lafaard is hij.
Deze zin van jou summer:
Mijn vader biedt wel zijn excuses aan, maar bijvoorbeeld de zin: "die dag dat jij hebt zitten wachten op mij, was ik het niet vergeten, ik kon gewoon niet, maar heb de fout gemaakt je niet te bellen."
Ik KON gewoon niet? En hoezo dan 'gewoon'? Ik begrijp dat met de beste wil van de wereld niet.
Dat zijn toch geen excuses! Hij zegt alleen maar dat hij wel had kunnen bellen, stom dat hij dat niet heeft gedaan. Maar idd wat is dat nou, ik kon gewoon niet! Mijn vader kon ook gewoon geen kaartjes sturen, niet bellen, maar ja hij had het ook zo ontzettend zwaar en dan had hij ook nog de zoon van zijn vrouw, tja. Maar als ik heel eerlijk ben denk ik niet dat deze "vaders" echt spijt hebben.
Deze zin van jou summer:
Mijn vader biedt wel zijn excuses aan, maar bijvoorbeeld de zin: "die dag dat jij hebt zitten wachten op mij, was ik het niet vergeten, ik kon gewoon niet, maar heb de fout gemaakt je niet te bellen."
Ik KON gewoon niet? En hoezo dan 'gewoon'? Ik begrijp dat met de beste wil van de wereld niet.
Dat zijn toch geen excuses! Hij zegt alleen maar dat hij wel had kunnen bellen, stom dat hij dat niet heeft gedaan. Maar idd wat is dat nou, ik kon gewoon niet! Mijn vader kon ook gewoon geen kaartjes sturen, niet bellen, maar ja hij had het ook zo ontzettend zwaar en dan had hij ook nog de zoon van zijn vrouw, tja. Maar als ik heel eerlijk ben denk ik niet dat deze "vaders" echt spijt hebben.