Relaties
alle pijlers
Lieve papa
dinsdag 2 december 2008 om 15:37
Lieve papa 15-5-1998
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
dinsdag 2 december 2008 om 15:47
Ik probeer me in jouw situatie te verplaatsen, maar dat kan denk ik alleen als je het zelf hebt meegemaakt. Nú zou ik zeggen "ik denk dat ik contact zou zoeken met hem, want zolang hij nog leeft kan hij mij nog antwoorden geven, heb ik de kans om dat stuk te helen in mijzelf", maar ik weet niet wat ik zou doen/denken als ik in jouw schoenen had gestaan. Ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk voor je moet zijn, wil je in ieder geval een welgemeende geven.
dinsdag 2 december 2008 om 15:50
Toen ik 19 jaar was overleed mijn opa, ik ben naar de crematie gegaan met mijn (stief)vader. Daar heb ik mijn biologische vader gezien. Hij gaf me een knikje toen hij zag dat ik er was en ik heb tijdens de hele dienst zitten huilen achter in de zaal. Niet om mijn opa, maar om vader. In de koffiekamer zei hij nog iets als, ik blijf altijd je vader, maar dat kwam helemaal niet aan, nog steeds voel ik me leeg als ik daar aan denk. Ik heb verdriet om het feit dat mijn vader me niet de moeite waard vond/vindt. Hij heeft naderhand niet geprobeerd om contact op te nemen.
dinsdag 2 december 2008 om 15:54
Ik ben nooit zo van het knuffels uitdelen op het forum. Maar ik vind je altijd een leuke forumster en toen ik dit las, wilde ik je toch even virtueel een knuffel geven! Ik kan me zo voorstellen dat je af en toe het hebben van een vader ontzettend mist. En aan de andere kant misschien nog wel heel vaak boos op hem bent... (f) (Heb je het huidige adres van je vader?)
Count your blessings...
dinsdag 2 december 2008 om 15:59
Ja ik heb net in een doosje zijn adres en telefoonnummer gevonden, waarvan ik dacht dat ik het kwijt was. Het is heel dubbel, ik ben heel boos op hem en ik heb nog steeds al die vragen. Stiekem hoop ik nog steeds dat er een geweldige reden is waarom hij me nooit meer heeft geschreven en is weggegaan. Maar ik weet ook wel dat die er niet is...
Ik heb een hele lieve (stief)vader, daar heb ik echt heel veel geluk mee gehad. Maar in mijn achterhoofd blijft het doordreunen dat mijn vader mij niet de moeite waard vindt. Dus ik zou eigenlijk ook niet weten wat ik hem zou moeten schrijven. Alleen de aanhef al, Beste, lieve, geachte, hoi, hallo, hey, hey eikel, hey pap...
Ik heb een hele lieve (stief)vader, daar heb ik echt heel veel geluk mee gehad. Maar in mijn achterhoofd blijft het doordreunen dat mijn vader mij niet de moeite waard vindt. Dus ik zou eigenlijk ook niet weten wat ik hem zou moeten schrijven. Alleen de aanhef al, Beste, lieve, geachte, hoi, hallo, hey, hey eikel, hey pap...
dinsdag 2 december 2008 om 16:00
dinsdag 2 december 2008 om 16:01
dinsdag 2 december 2008 om 16:05
Ach Ambroosje toch...
Ik kan me je gedachten helemaal voorstellen: aan de ene kant wil je geen contact (want hij heeft je in de steek gelaten en nooit contact gezocht) en aan de andere kant wel want wat je zegt: anders krijg je misschien spijt. Ik heb er zelf -gelukkig- geen ervaring mee dus je weet pas echt wat het met je doet als je het zelf hebt meegemaakt, zoals al eerder hier gezegd.
Even een vraagje: jouw zusje, is dat je echte zusje of stiefzusje? Als zij dus jouw echte zusje is, heeft zij dan ook geen contact met je (jullie) vader?
Ik kan me je gedachten helemaal voorstellen: aan de ene kant wil je geen contact (want hij heeft je in de steek gelaten en nooit contact gezocht) en aan de andere kant wel want wat je zegt: anders krijg je misschien spijt. Ik heb er zelf -gelukkig- geen ervaring mee dus je weet pas echt wat het met je doet als je het zelf hebt meegemaakt, zoals al eerder hier gezegd.
Even een vraagje: jouw zusje, is dat je echte zusje of stiefzusje? Als zij dus jouw echte zusje is, heeft zij dan ook geen contact met je (jullie) vader?
Ik ben mijn eigen bananenschil
dinsdag 2 december 2008 om 16:05
Wat ontzettend moeilijk zeg! Heeft je moeder of anderen volwassen waren toen ze je vader kenden geen idee waarom hij zich zo voor je heeft afgesloten? Was hij depressief oid?
Aan jou als persoon zal het ècht niet gelegen hebben. Al is het logisch dat je dat als kind wel dacht.
Heb je ooit op een directe manier naar je vader gecommuniceerd hoe veel pijn hij je heeft gedaan met zijn gedrag en dat het voor jou fijn zou zijn als hij een paar dingen zou kunnen uitleggen?
Aan jou als persoon zal het ècht niet gelegen hebben. Al is het logisch dat je dat als kind wel dacht.
Heb je ooit op een directe manier naar je vader gecommuniceerd hoe veel pijn hij je heeft gedaan met zijn gedrag en dat het voor jou fijn zou zijn als hij een paar dingen zou kunnen uitleggen?
dinsdag 2 december 2008 om 16:07
Mijn zusje is mijn halfzusje (klinkt zoo stom), we hebben dezelfde moeder maar een andere vader. Dus zij heeft verder niks met mijn biologische vader.
Dankje Summer, misschien doe ik dat nog wel. Ik laat het nu even bezinken en ik ga nadenken over hoe nu verder. Dit blijft doorsudderen en sommige periodes lukt het me om het weg te stoppen, maar het komt altijd weer boven. Dus misschien is het wel tijd om er wat mee te gaan doen.
Dankje Summer, misschien doe ik dat nog wel. Ik laat het nu even bezinken en ik ga nadenken over hoe nu verder. Dit blijft doorsudderen en sommige periodes lukt het me om het weg te stoppen, maar het komt altijd weer boven. Dus misschien is het wel tijd om er wat mee te gaan doen.
dinsdag 2 december 2008 om 16:07
Ach, Ambroos!
Als je je maar bedenkt dat het aan hem ligt en niet aan jou.
Dat het zijn verlies is en niet het jouwe.
Je wil dingen van je vader, erkenning, liefde, uitleg, een goede reden, die hij je waarschijnlijk nooit gaat geven. En dat ontzettend veel pijn, maar realiseer je, dat jij daar niets aan kan doen.
Misschien is het tijd om eens flink kwaad te worden. Hem de schuld geven van je verdriet. Je niet afhankelijk opstellen, maar zeker van jezelf zijn. Jij bent een geweldige dochter en het is zijn eigen stomme rotschuld dat hij dat niet weet.
Als je je maar bedenkt dat het aan hem ligt en niet aan jou.
Dat het zijn verlies is en niet het jouwe.
Je wil dingen van je vader, erkenning, liefde, uitleg, een goede reden, die hij je waarschijnlijk nooit gaat geven. En dat ontzettend veel pijn, maar realiseer je, dat jij daar niets aan kan doen.
Misschien is het tijd om eens flink kwaad te worden. Hem de schuld geven van je verdriet. Je niet afhankelijk opstellen, maar zeker van jezelf zijn. Jij bent een geweldige dochter en het is zijn eigen stomme rotschuld dat hij dat niet weet.