Relaties
alle pijlers
Lieve papa
dinsdag 2 december 2008 om 15:37
Lieve papa 15-5-1998
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
dinsdag 2 december 2008 om 16:09
Hij heeft nooit een verklaring gegeven, aan niemand. Geen idee wat zijn beweegredenen waren, behalve dat hij een nieuwe vriendin kreeg.
Ik heb hem meerdere brieven geschreven, maar hij heeft nooit antwoord gegeven. Hij schreef me dingen als dat het goed ging met zijn hond... daar had ik echt veel aan.
Ik heb nog steeds de neiging om te denken dat het aan mij lag, dat ik niet lief genoeg was, niet goed genoeg ofzo. Echt heel lullig omdat ik weet dat het niet zo is, maar toch.
Ik heb hem meerdere brieven geschreven, maar hij heeft nooit antwoord gegeven. Hij schreef me dingen als dat het goed ging met zijn hond... daar had ik echt veel aan.
Ik heb nog steeds de neiging om te denken dat het aan mij lag, dat ik niet lief genoeg was, niet goed genoeg ofzo. Echt heel lullig omdat ik weet dat het niet zo is, maar toch.
dinsdag 2 december 2008 om 16:10
Tjonge,
Hoewel ik me niet kan voorstellen hoe het is om zonder je biologische vader op te groeien, denk ik toch dat ik op zijn minst nieuwsgierig zou zijn naar die man, en jij zal ook wel met veel vragen zitten... Als je die vragen beantwoord wilt zien, moet je misschien gewoon proberen contact op te nemen. Ik snap wel dat dit doodeng zal zijn, maar wat iemand eerder ook al zei: Op het moment dat hij bijvoorbeeld dood zou zijn, is het te laat, en kun je alleen nog maar spijt hebben van het feit dat je niets geprobeerd hebt.
Hoewel ik me niet kan voorstellen hoe het is om zonder je biologische vader op te groeien, denk ik toch dat ik op zijn minst nieuwsgierig zou zijn naar die man, en jij zal ook wel met veel vragen zitten... Als je die vragen beantwoord wilt zien, moet je misschien gewoon proberen contact op te nemen. Ik snap wel dat dit doodeng zal zijn, maar wat iemand eerder ook al zei: Op het moment dat hij bijvoorbeeld dood zou zijn, is het te laat, en kun je alleen nog maar spijt hebben van het feit dat je niets geprobeerd hebt.
Count your blessings...
dinsdag 2 december 2008 om 16:11
Ja AbsoluteEinstein, dat is ook wel zo. Ik ben ook tijden heel erg boos geweest, dan had ik vooral heel veel woede in mij en nu is dat dus vooral verdriet. Ik weet dat het er waarschijnlijk niet in zit dat hij me ooit antwoord gaat geven, maar op dit moment kan ik daar niet mee omgaan. Dat kan ik gewoon niet verkroppen, hoe kan je dat nou niet doen?
dinsdag 2 december 2008 om 16:12
Het punt is ook dat ik het dus al eerder heb geprobeerd en dat hij het de laatste keer, toen ik 11 -12 was echt heeft verpest. Ik zou hem op een gegeven moment bellen, en ik belde 10 minuten te laat. Toen stak hij een preek af dat ik te laat was en dat ik me aan mijn afspraken moest houden, want dat deed hij toch ook altijd! Daarna heb ik niet meer geschreven en gebeld.
dinsdag 2 december 2008 om 16:14
quote:ambrosia9 schreef op 02 december 2008 @ 16:09:
Hij heeft nooit een verklaring gegeven, aan niemand. Geen idee wat zijn beweegredenen waren, behalve dat hij een nieuwe vriendin kreeg.
Ik heb hem meerdere brieven geschreven, maar hij heeft nooit antwoord gegeven. Hij schreef me dingen als dat het goed ging met zijn hond... daar had ik echt veel aan.
Ik heb nog steeds de neiging om te denken dat het aan mij lag, dat ik niet lief genoeg was, niet goed genoeg ofzo. Echt heel lullig omdat ik weet dat het niet zo is, maar toch.
Onbegrijpelijk.
Vind de posting van AbsoluteEinstein erg goed.
Hij heeft nooit een verklaring gegeven, aan niemand. Geen idee wat zijn beweegredenen waren, behalve dat hij een nieuwe vriendin kreeg.
Ik heb hem meerdere brieven geschreven, maar hij heeft nooit antwoord gegeven. Hij schreef me dingen als dat het goed ging met zijn hond... daar had ik echt veel aan.
Ik heb nog steeds de neiging om te denken dat het aan mij lag, dat ik niet lief genoeg was, niet goed genoeg ofzo. Echt heel lullig omdat ik weet dat het niet zo is, maar toch.
Onbegrijpelijk.
Vind de posting van AbsoluteEinstein erg goed.
dinsdag 2 december 2008 om 16:15
Och meisje... wat kan ik zeggen, behalve je een hele dikke te geven? Vaders... ze zijn zo belangrijk voor hun dochters. Ik weet het zelf maar al te goed.
Ik wens je heel veel sterkte en misschien toch eens proberen, opnieuw contact...? Misschien ben je minder 'eng' voor hem nu je zelf ouder bent. Ach, wat weet ik er ook van. Ik wil je helpen maar ik weet niet wat te zeggen.
Ik wens je heel veel sterkte en misschien toch eens proberen, opnieuw contact...? Misschien ben je minder 'eng' voor hem nu je zelf ouder bent. Ach, wat weet ik er ook van. Ik wil je helpen maar ik weet niet wat te zeggen.
dinsdag 2 december 2008 om 16:19
Je hebt therapievormen waarbij iemand, bijvoorbeeld, je vader speelt en je eindelijk eens kwaad kan worden op hem. De acteur reageert etc.
Ik heb geen idee hoe het heet. Ik weet van "Terugspeeltheater" maar kan op internet alleen entertainment achtige toepassingen vinden.
Een tante van me heeft deze therapie gehad toen haar dochter zelfmoord had gepleegd. In die therapie kon ze eindelijk kwaad worden op haar dochter en haar emoties kwijt. Haar heeft het enorm geholpen.
Maar ik weet dus niet hoe het heet. Ik ga nog even voor je verder zoeken.
Ik heb geen idee hoe het heet. Ik weet van "Terugspeeltheater" maar kan op internet alleen entertainment achtige toepassingen vinden.
Een tante van me heeft deze therapie gehad toen haar dochter zelfmoord had gepleegd. In die therapie kon ze eindelijk kwaad worden op haar dochter en haar emoties kwijt. Haar heeft het enorm geholpen.
Maar ik weet dus niet hoe het heet. Ik ga nog even voor je verder zoeken.
dinsdag 2 december 2008 om 16:20
quote:ambrosia9 schreef op 02 december 2008 @ 16:11:
Ja AbsoluteEinstein, dat is ook wel zo. Ik ben ook tijden heel erg boos geweest, dan had ik vooral heel veel woede in mij en nu is dat dus vooral verdriet. Ik weet dat het er waarschijnlijk niet in zit dat hij me ooit antwoord gaat geven, maar op dit moment kan ik daar niet mee omgaan. Dat kan ik gewoon niet verkroppen, hoe kan je dat nou niet doen?Nee, dat snap ik ook niet. Zou het misschien een idee zijn om een mediator in te schakelen? Die probeert om het gesprek met je vader te openen? Misschien is dat minder bedreigend voor hem en kan hij/zij op een rustige manier aan je vader duidelijk maken wat je zou willen weten. Als het ook op die manier niet zou lukken weet je voor jezelf dat je alles gedaan hebt en is het misschien gemakkelijker om iets meer afstand te nemen.
Ja AbsoluteEinstein, dat is ook wel zo. Ik ben ook tijden heel erg boos geweest, dan had ik vooral heel veel woede in mij en nu is dat dus vooral verdriet. Ik weet dat het er waarschijnlijk niet in zit dat hij me ooit antwoord gaat geven, maar op dit moment kan ik daar niet mee omgaan. Dat kan ik gewoon niet verkroppen, hoe kan je dat nou niet doen?Nee, dat snap ik ook niet. Zou het misschien een idee zijn om een mediator in te schakelen? Die probeert om het gesprek met je vader te openen? Misschien is dat minder bedreigend voor hem en kan hij/zij op een rustige manier aan je vader duidelijk maken wat je zou willen weten. Als het ook op die manier niet zou lukken weet je voor jezelf dat je alles gedaan hebt en is het misschien gemakkelijker om iets meer afstand te nemen.
dinsdag 2 december 2008 om 16:22
Heel herkenbaar Ambrosia. Sinds de dood van mijn moeder tel ik voor mijn vader ook niet mee. Voor de dood van mijn moeder ook al niet hoor, maar toen zorgde mijn moeder ervoor dat ik dat niet zo merkte. Ik was als kind nooit slim genoeg (ik heb een hoogbegaafde broer, dus stak daar nogal tegen af) maar ben nog steeds te dom om voor enige genegenheid van zijn kant in aanmerking te komen. Tot voor kort belde ik hem nog wel eens (hij belt mij nooit) en elk telefoongesprek kwam er op neer dat iedereen zo slim en briljant is, maar dat zijn dochter.... tja. Sinds mijn moeder is overleden heb iknog geen cadeautje gehad. Niet voor mijn verjaardagen, niet toen ik verhuisde. Zelfs geen chocolaatje als hij langs kwam. Langskomen doet ie niet meer, want ik nodig hem niet meer uit omdat hij elk bezoek aangreep om me af te kraken. Zelfs toen ik mijn nieuwe huis, een prima eengezinswoning in prima staat e.d. waar ik zelf erg trots op ben, want helemaal zelf gekocht en betaald (nou ja, hypotheek enzo) liet zien kraakte hij het af door te zeggen dat ik er wel op achteruitging (ja duh, ik woonde samen en hadden toen meer te besteden) en dat het wel duidelijk was dat ik alleen niks waard ben. Toen ik als 14 jarige bleef zitten, heeft hij een half jaar niet tegen me gesproken. En nog steeds heb ik last van die acties van hem.
Mijn moeder hield van ons om wie we waren, niet om wat we konden (en echt superstom ben ik nu ook weer niet). Mijn broertje lijdt hier ook onder omdat hij het ook niks vindt dat we niet "gelijk" behandeld worden. Maar ja, de man is 76 en zal niet meer veranderen. En ik heb een paar weken geleden besloten hem niet meer te bellen en/of op te zoeken. Het is echt aan hem. Elke keer weer die teluerstelling... ik kan het niet meer. En nu moet ik er aan werken me niet schuldig te gaan voelen, want dat schuldgevoel is enorm.
Belachelijk toch? Ben je 44 en nog kan je vader zo'n impact op je hebben.
Moet weg dus lees dit niet over, sorry als het niet duidelijk is.
Ambrosia, een dikke knuffel voor je!!
Mijn moeder hield van ons om wie we waren, niet om wat we konden (en echt superstom ben ik nu ook weer niet). Mijn broertje lijdt hier ook onder omdat hij het ook niks vindt dat we niet "gelijk" behandeld worden. Maar ja, de man is 76 en zal niet meer veranderen. En ik heb een paar weken geleden besloten hem niet meer te bellen en/of op te zoeken. Het is echt aan hem. Elke keer weer die teluerstelling... ik kan het niet meer. En nu moet ik er aan werken me niet schuldig te gaan voelen, want dat schuldgevoel is enorm.
Belachelijk toch? Ben je 44 en nog kan je vader zo'n impact op je hebben.
Moet weg dus lees dit niet over, sorry als het niet duidelijk is.
Ambrosia, een dikke knuffel voor je!!
dinsdag 2 december 2008 om 16:28
dinsdag 2 december 2008 om 16:30
dinsdag 2 december 2008 om 16:31
quote:absoluteEinstein schreef op 02 december 2008 @ 16:19:
Je hebt therapievormen waarbij iemand, bijvoorbeeld, je vader speelt en je eindelijk eens kwaad kan worden op hem. De acteur reageert etc.
Ik heb geen idee hoe het heet. Ik weet van "Terugspeeltheater" maar kan op internet alleen entertainment achtige toepassingen vinden.
Een tante van me heeft deze therapie gehad toen haar dochter zelfmoord had gepleegd. In die therapie kon ze eindelijk kwaad worden op haar dochter en haar emoties kwijt. Haar heeft het enorm geholpen.
Maar ik weet dus niet hoe het heet. Ik ga nog even voor je verder zoeken.
Bedoel je familieopstellingen?
Lieve Ambrosia, je verhaal raakt me, een meisje dat door haar vader in de steek wordt gelaten... Zo'n man heeft duidelijk geen idee hoe belangrijk hij is voor zijn kind. Ik kan je geen goede raad geven, maar wil je wel veel liefs en sterkte wensen!
Je hebt therapievormen waarbij iemand, bijvoorbeeld, je vader speelt en je eindelijk eens kwaad kan worden op hem. De acteur reageert etc.
Ik heb geen idee hoe het heet. Ik weet van "Terugspeeltheater" maar kan op internet alleen entertainment achtige toepassingen vinden.
Een tante van me heeft deze therapie gehad toen haar dochter zelfmoord had gepleegd. In die therapie kon ze eindelijk kwaad worden op haar dochter en haar emoties kwijt. Haar heeft het enorm geholpen.
Maar ik weet dus niet hoe het heet. Ik ga nog even voor je verder zoeken.
Bedoel je familieopstellingen?
Lieve Ambrosia, je verhaal raakt me, een meisje dat door haar vader in de steek wordt gelaten... Zo'n man heeft duidelijk geen idee hoe belangrijk hij is voor zijn kind. Ik kan je geen goede raad geven, maar wil je wel veel liefs en sterkte wensen!
dinsdag 2 december 2008 om 16:31
dinsdag 2 december 2008 om 16:31
quote:absoluteEinstein schreef op 02 december 2008 @ 16:19:
Je hebt therapievormen waarbij iemand, bijvoorbeeld, je vader speelt en je eindelijk eens kwaad kan worden op hem. De acteur reageert etc.
Ik heb geen idee hoe het heet. Ik weet van "Terugspeeltheater" maar kan op internet alleen entertainment achtige toepassingen vinden.
Een tante van me heeft deze therapie gehad toen haar dochter zelfmoord had gepleegd. In die therapie kon ze eindelijk kwaad worden op haar dochter en haar emoties kwijt. Haar heeft het enorm geholpen.
Maar ik weet dus niet hoe het heet. Ik ga nog even voor je verder zoeken.
bedoel je misschien familieopstellingen? ( mosterd zie ik nu)
en Ambrosia....
Je hebt therapievormen waarbij iemand, bijvoorbeeld, je vader speelt en je eindelijk eens kwaad kan worden op hem. De acteur reageert etc.
Ik heb geen idee hoe het heet. Ik weet van "Terugspeeltheater" maar kan op internet alleen entertainment achtige toepassingen vinden.
Een tante van me heeft deze therapie gehad toen haar dochter zelfmoord had gepleegd. In die therapie kon ze eindelijk kwaad worden op haar dochter en haar emoties kwijt. Haar heeft het enorm geholpen.
Maar ik weet dus niet hoe het heet. Ik ga nog even voor je verder zoeken.
bedoel je misschien familieopstellingen? ( mosterd zie ik nu)
en Ambrosia....
dinsdag 2 december 2008 om 16:32
quote:MissMara schreef op 02 december 2008 @ 16:31:
[...]
Ik studeer Pedagogiek dus ik ben wel bekend met de familieopstellingen. Ik heb dat al eens met mijn moeder samen gedaan, maar de plek van de vader kan nooit goed gespeeld worden. Want ik weet niet wat hij voelt, ik weet niet wat hij denkt en ik weet niet wat hij vindt. En dan helpt het niet als je dat zelf gaat invullen, ik kan alleen maar beschrijven hoe ik me voel ten opzichte van hem.
[...]
Ik studeer Pedagogiek dus ik ben wel bekend met de familieopstellingen. Ik heb dat al eens met mijn moeder samen gedaan, maar de plek van de vader kan nooit goed gespeeld worden. Want ik weet niet wat hij voelt, ik weet niet wat hij denkt en ik weet niet wat hij vindt. En dan helpt het niet als je dat zelf gaat invullen, ik kan alleen maar beschrijven hoe ik me voel ten opzichte van hem.
dinsdag 2 december 2008 om 16:48
Ik vind dit echt allemaal heel, heel treurig. Ik wou dat ik goede raad of troost voor je had Ambroosje, helaas heb ik dat niet en hou ik het bij nog maar een hele dikke knuffel voor je: x dik
Ook voor Its: dikke Even off topic voor Its: ik vind het leuk je weer eens op het forum te zien. Ik had je al eens eerder gezien, maar twijfelde toen omdat je een stukje van je 'oude' nick kwijt bent. Maar nu ik je verhaal las, weet ik dat jij het bent. Het doet me pijn om te lezen dat je relatie verbroken is en dat je vader je zo enorm lullig behandelt. Ik weet niet goed wat ik er verder op moet zeggen.
Ook voor Its: dikke Even off topic voor Its: ik vind het leuk je weer eens op het forum te zien. Ik had je al eens eerder gezien, maar twijfelde toen omdat je een stukje van je 'oude' nick kwijt bent. Maar nu ik je verhaal las, weet ik dat jij het bent. Het doet me pijn om te lezen dat je relatie verbroken is en dat je vader je zo enorm lullig behandelt. Ik weet niet goed wat ik er verder op moet zeggen.
Ik ben mijn eigen bananenschil
dinsdag 2 december 2008 om 16:51
Ambrosia...
Ik zit al een hele tijd met een leeg reageerscherm voor me. Ik weet zo goed hoe je je voelt. Jouw verhaal is identiek aan het mijne.. Alleen ik heb vorig jaar de stap gezet om mijn vader op te zoeken. Ik had zo'n behoefte aan antwoorden, had zoveel vragen.. Ik voelde me een incomplete puzzel en merkte dat ik op bepaalde fronten vast liep.
Alhoewel het allemaal heel anders verliep dan ik ooit had kunnen vermoeden, ben ik wel blij dat ik die stap gezet heb. Ik zal niet het hele verhaal hier uit de doeken doen ivm veel en prive, maar als je wil kan je me altijd mailen.
(f)
Ik zit al een hele tijd met een leeg reageerscherm voor me. Ik weet zo goed hoe je je voelt. Jouw verhaal is identiek aan het mijne.. Alleen ik heb vorig jaar de stap gezet om mijn vader op te zoeken. Ik had zo'n behoefte aan antwoorden, had zoveel vragen.. Ik voelde me een incomplete puzzel en merkte dat ik op bepaalde fronten vast liep.
Alhoewel het allemaal heel anders verliep dan ik ooit had kunnen vermoeden, ben ik wel blij dat ik die stap gezet heb. Ik zal niet het hele verhaal hier uit de doeken doen ivm veel en prive, maar als je wil kan je me altijd mailen.
(f)
dinsdag 2 december 2008 om 17:30
@ Olijfje, hij heeft inderdaad nooit een verklaring gegeven, mijn moeder heeft hem heel vaak geschreven, gebeld en hij heeft gewoon niet gereageerd. Zij heeft hier ook veel verdriet van, nog steeds eigenlijk.
@Hoppetee, ik zou wel meer willen weten over hoe dat is gegaan, t zegt natuurlijk niets over hoe het bij mij zal gaan, maar toch... Ik zal je even een prive berichtje sturen.
@Hoppetee, ik zou wel meer willen weten over hoe dat is gegaan, t zegt natuurlijk niets over hoe het bij mij zal gaan, maar toch... Ik zal je even een prive berichtje sturen.