Relaties
alle pijlers
Lieve papa
dinsdag 2 december 2008 om 15:37
Lieve papa 15-5-1998
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
dinsdag 2 december 2008 om 18:14
Ik moet ook -bijna- huilen van je bericht.
Heb nog wel contact met mijn vader opgenomen op latere leeftijd, en voelde me zo thuis bij hem.
Het mocht niet zo zijn, ik voelde me niet thuis bij zijn vrouw en was te depressief en onrustig om gezellig te doen daar.
Zonder haar hem zien was alleen mogelijk als hij me in de auto naar huis bracht.
Nu al heel veel jaar geen contact meer en wat zou ik het fijn vinden als hij me eens zou mailen of op een andere manier laten weten dat hij blíj is dat ik zijn dochter ben.
Ik durf niet meer. Te veel gebeurd. Ben bang om contact te hernieuwen.
Broos, ben je wel eens in therapie geweest, of nog? Is er via die weg een mogelijkheid om in het reine te komen met je verdriet?
-ik moet daar zelf nog steeds mee beginnen-
Heb nog wel contact met mijn vader opgenomen op latere leeftijd, en voelde me zo thuis bij hem.
Het mocht niet zo zijn, ik voelde me niet thuis bij zijn vrouw en was te depressief en onrustig om gezellig te doen daar.
Zonder haar hem zien was alleen mogelijk als hij me in de auto naar huis bracht.
Nu al heel veel jaar geen contact meer en wat zou ik het fijn vinden als hij me eens zou mailen of op een andere manier laten weten dat hij blíj is dat ik zijn dochter ben.
Ik durf niet meer. Te veel gebeurd. Ben bang om contact te hernieuwen.
Broos, ben je wel eens in therapie geweest, of nog? Is er via die weg een mogelijkheid om in het reine te komen met je verdriet?
-ik moet daar zelf nog steeds mee beginnen-
dinsdag 2 december 2008 om 18:55
Ambroos, vaak is de reden een andere reden dan die je zelf hebt bedacht. Vraag het hem, het heeft geen zin om de reden in te vullen voordat je met hem hebt gesproken. De reden kan verrassend anders zijn dan je nu denkt dat ie is. Vraag anders hulp bij de bemiddeling van een vertrouwd persoon. Wacht niet te lang en inderdaad, nu kan je het aan hem vragen.
wees jezelf, er zijn genoeg anderen.
dinsdag 2 december 2008 om 19:09
Ambrosia, ik heb een zelfde soort verhaal. Sinds mijn kleutertijd heb ik mijn vader maar af en toe gezien, bezoeksregelingen enzo, maar inmiddels heb ik hem al meer dan tien jaar niet gezien. Doordat hij een psychische ziekte heeft, omdat mijn moeder niet erg enthousiast is over contact met mijn vader, en doordat ik nooit echt een band heb gehad met mijn vader (hij is heel lief, maar ik heb hem maar tot mijn 4e bij mij in huis gehad), vind ik het heel moeilijk om contact te leggen. Ik laat het nog een paar weken op z'n beloop. Over drie weken zijn mijn tentamens afgelopen en ga ik proberen contact te leggen mijn mensen in zijn omgeving....
Ik vind het zo eng allemaal. Maar ben bang dat ik spijt krijg als ik geen contact maak.
Sterkte!!
Ik vind het zo eng allemaal. Maar ben bang dat ik spijt krijg als ik geen contact maak.
Sterkte!!
dinsdag 2 december 2008 om 19:12
Ambro
Ik heb ook geen contact met mijn vader (hele andere situatie), en ik weet hoe het is om te voelen dat je vader geen moeite voor je wil doen. Dat doet pijn en daar mag je best om huilen. Laat het er maar lekker uitkomen, doe je dat nu niet, dan komt het op een ander moment wel weer naar boven.
En die vraagtekens lijken me het geheel nog veel pijnlijker maken. Ik kan me voorstellen dat je hem toch die vragen nog stelt, al is het maar zodat je het daarna misschien kan afsluiten als je dat wilt.
Ik heb ook geen contact met mijn vader (hele andere situatie), en ik weet hoe het is om te voelen dat je vader geen moeite voor je wil doen. Dat doet pijn en daar mag je best om huilen. Laat het er maar lekker uitkomen, doe je dat nu niet, dan komt het op een ander moment wel weer naar boven.
En die vraagtekens lijken me het geheel nog veel pijnlijker maken. Ik kan me voorstellen dat je hem toch die vragen nog stelt, al is het maar zodat je het daarna misschien kan afsluiten als je dat wilt.
If at first you do not succeed, try doing it the way your wife told you.
dinsdag 2 december 2008 om 19:33
Lieve Ambrosia, ik kom niet met tips and tricks, wel met veel warmte. Ik heb niet de reacties gelezen. Jouw openingspost greep me aan. Meid....ik snap het. Ik heb helaas geen woorden voor je dan de bestaande cliches. Heel veel liefs en sterkte gewenst. Ambrosia, je hebt me in mijn moeilijke tijd zo door heen geholpen... ik wou dat ik iets zinnigers voor je had. Laat gerust een bericht achter via viva.
dinsdag 2 december 2008 om 19:35
Ambrosia...
Derde keer of zo dat ik aan een berichtje op dit topic begin... Ik ken de situatie... al heb ik dan nooit contact gehad... Maar ben nu net deze week begonnen aan een zelfde soort brief en nou maakt jou topic best wel wat los hier.
Ik weet niet wat het is met dit soort 'vaders'... gewoon geen geschikte vaderfiguren.. alleen zo jammer dat ze dat niet van tevoren weten he...
Weet ook niet wat ik nou wil zeggen hier, behalve dat ik met je meevoel...
Dikke knuffel!
Derde keer of zo dat ik aan een berichtje op dit topic begin... Ik ken de situatie... al heb ik dan nooit contact gehad... Maar ben nu net deze week begonnen aan een zelfde soort brief en nou maakt jou topic best wel wat los hier.
Ik weet niet wat het is met dit soort 'vaders'... gewoon geen geschikte vaderfiguren.. alleen zo jammer dat ze dat niet van tevoren weten he...
Weet ook niet wat ik nou wil zeggen hier, behalve dat ik met je meevoel...
Dikke knuffel!
dinsdag 2 december 2008 om 20:11
@Mamzelle, ik ben niet in therapie geweest hiervoor. Ik heb 1 keer een poging gedaan, maar het eerste wat die therapeut deed was heel erg veel begrip opbrengen voor mijn vader... Dus dat schoot niet echt op.
Dikke knuffels terug voor Pode en Digi, jullie zijn echt lief.
@Arassje, ik kan natuurlijk niet zijn redenen invullen, dat doe ik ook niet. Maar ik kan ook geen goede reden verzinnen waarom je je dochter zo laat vallen, niet een die zorgt dat het minder pijn doet in ieder geval. Dus ik wil het graag vragen, maar ik ben ook heel bang voor het antwoord. Wat als hij me gewoon niet de moeite waard vindt, wat als het hem niet kan schelen...
@Nomad, ook een voor jou. Ik vind het wel knap van je dat je het gewoon gaat doen, laat je anders als je wilt nog even weten hoe het is gegaan?
@Zusje, ik heb echt lang gehuild vanmiddag, moet zeggen dat het best oplucht om het er uit te gooien en er zo toch over te praten.
Lieve Quadesh, ik vind het heel rot dat ik me jouw situatie niet herinner! Ben je in de tussentijd van nick veranderd? Dankjewel voor je lieve woorden, dat helpt ook heel erg, dat het niet aan mij ligt en dat het ok is dat ik er verdrietig om ben
@Heksje, weet precies wat je bedoelt, maar ik denk idd dat die vaders dat van te voren niet weten en zeker niet plannen, althans ik hoop van niet. Ik ben ook al 100 keer aan een brief begonnen, maar het is bijna onmogelijk om de goede woorden te vinden
Marels en Mormeltje, hele dikke knuffel terug.
Dikke knuffels terug voor Pode en Digi, jullie zijn echt lief.
@Arassje, ik kan natuurlijk niet zijn redenen invullen, dat doe ik ook niet. Maar ik kan ook geen goede reden verzinnen waarom je je dochter zo laat vallen, niet een die zorgt dat het minder pijn doet in ieder geval. Dus ik wil het graag vragen, maar ik ben ook heel bang voor het antwoord. Wat als hij me gewoon niet de moeite waard vindt, wat als het hem niet kan schelen...
@Nomad, ook een voor jou. Ik vind het wel knap van je dat je het gewoon gaat doen, laat je anders als je wilt nog even weten hoe het is gegaan?
@Zusje, ik heb echt lang gehuild vanmiddag, moet zeggen dat het best oplucht om het er uit te gooien en er zo toch over te praten.
Lieve Quadesh, ik vind het heel rot dat ik me jouw situatie niet herinner! Ben je in de tussentijd van nick veranderd? Dankjewel voor je lieve woorden, dat helpt ook heel erg, dat het niet aan mij ligt en dat het ok is dat ik er verdrietig om ben
@Heksje, weet precies wat je bedoelt, maar ik denk idd dat die vaders dat van te voren niet weten en zeker niet plannen, althans ik hoop van niet. Ik ben ook al 100 keer aan een brief begonnen, maar het is bijna onmogelijk om de goede woorden te vinden
Marels en Mormeltje, hele dikke knuffel terug.
dinsdag 2 december 2008 om 21:45
Ik heb het er ook met mijn vriend over gehad en misschien is het toch wel een goed plan om contact te zoeken per brief en een afspraak met hem te maken op neutraal terrein. Dan gaat mijn vriend mee, maar die blijft dan wel in de buurt, zit er niet bij. Dat laatste vooral omdat mijn vriend zoveel woede heeft tegen mijn vader, ik weet niet of hij zich kan beheersen, of hij niet enorm tegen hem gaat uitvallen. Maar ja, nu nog maar die stap zetten...
dinsdag 2 december 2008 om 22:02
Klinkt als een goed plan Ambro. En heel lief van je vriend dat hij je wil helpen. En ook dat hij zo boos is, is wel heel lief. Hij wil je graag beschermen en ziet dat die persoon je heel veel pijn doet. (Ook dat is herkenbaar, mijn Lief draait mijn vader het liefst zijn nek om.)
Sterkte met schrijven van die brief. En hij hoeft ook niet vanavond af, toch? Neem gewoon de tijd die je nodig hebt, die paar dagen doen het hem niet.
Sterkte met schrijven van die brief. En hij hoeft ook niet vanavond af, toch? Neem gewoon de tijd die je nodig hebt, die paar dagen doen het hem niet.
If at first you do not succeed, try doing it the way your wife told you.
dinsdag 2 december 2008 om 22:10
Na een poosje twijfelen of ik dit verhaal echt wel wilde delen, doe ik het toch maar. Ik heb zelf gelukkig nooit met dit bijltje hoeven hakken, maar iemand die me heel dierbaar was (is inmiddels overleden) heeft wel in zo'n situatie gezeten.
Zijn ouders gingen uit elkaar en zijn vader kwam hem op een gegeven moment gewoon niet meer ophalen, na een periode waarin hij alleen kwam op sterk aandringen van de moeder. Op zijn 18e is hij zijn vader op gaan zoeken. Zijn vader was blij hem te zien, maar daar bleef het bij. Een echte verklaring kwam er niet. Toen hij zelf vader werd, heeft hij opnieuw een poging gedaan. Toen was er wel een paar keer contact, maar ook dat hield weer op. Wederom bleef de verklaring van het waarom achterwege.
Alhoewel dit een heel triest verhaal is, heeft het toch geholpen in het verwerken van vroeger en in het doorgaan met het nu. Juist het uitblijven van een goede verklaring maakte duidelijk dat het in elk geval niet aan het kind gelegen heeft. Het was iets in de persoon van de vader wat hem gewoon niet in staat stelde om het contact met zijn kind te onderhouden. Hij vond het oprecht leuk om zijn zoon te zien, maar hij kon er niets mee.
Contact zoeken met je vader zal je misschien niet de antwoorden opleveren die je graag wilt horen, of misschien zelfs antwoorden die je juist niet wilt horen. Maar omdat je nu volwassen bent, zul je in elk geval in staat zijn om alles zelf op de juiste wijze te interpreteren en daaruit je conclusies te trekken. En wie weet helpt dat je in elk geval verder voor jezelf.
En je weet maar nooit, je hoort ook vaak genoeg dat het wel het begin is van het herstel van de relatie...
Zijn ouders gingen uit elkaar en zijn vader kwam hem op een gegeven moment gewoon niet meer ophalen, na een periode waarin hij alleen kwam op sterk aandringen van de moeder. Op zijn 18e is hij zijn vader op gaan zoeken. Zijn vader was blij hem te zien, maar daar bleef het bij. Een echte verklaring kwam er niet. Toen hij zelf vader werd, heeft hij opnieuw een poging gedaan. Toen was er wel een paar keer contact, maar ook dat hield weer op. Wederom bleef de verklaring van het waarom achterwege.
Alhoewel dit een heel triest verhaal is, heeft het toch geholpen in het verwerken van vroeger en in het doorgaan met het nu. Juist het uitblijven van een goede verklaring maakte duidelijk dat het in elk geval niet aan het kind gelegen heeft. Het was iets in de persoon van de vader wat hem gewoon niet in staat stelde om het contact met zijn kind te onderhouden. Hij vond het oprecht leuk om zijn zoon te zien, maar hij kon er niets mee.
Contact zoeken met je vader zal je misschien niet de antwoorden opleveren die je graag wilt horen, of misschien zelfs antwoorden die je juist niet wilt horen. Maar omdat je nu volwassen bent, zul je in elk geval in staat zijn om alles zelf op de juiste wijze te interpreteren en daaruit je conclusies te trekken. En wie weet helpt dat je in elk geval verder voor jezelf.
En je weet maar nooit, je hoort ook vaak genoeg dat het wel het begin is van het herstel van de relatie...
woensdag 3 december 2008 om 15:30
Ik zit al een uur naar een wit vel te staren, komt geen woord op papier... Misschien moet ik de aanhef maar even overslaan. Twijfel of ik het zakelijk hou, vragen, datum, tijd en afspraak vast leggen of dat ik bijvoorbeeld deze brief van tien jaar geleden zal bijsluiten en vanaf daaruit verder zal schrijven. Ik ben een beetje bang dat ik me helemaal bloot geef en dat hij me dan net zo hard weer kan afwijzen...
woensdag 3 december 2008 om 21:58
Vanavond met mijn beste vriendin uit eten geweest en nog met haar van alles besproken. Ik heb besloten dat ik niet nu hals over kop met haar hoef af te spreken, dat het ook later mag. Het kost al veel moeite om een goede brief in elkaar te zetten.
Het lijkt me fijn als zij met mij mee gaat ipv mijn vriend, hij heeft zoveel woede in zich, denk niet dat dat helpt...
Het lijkt me fijn als zij met mij mee gaat ipv mijn vriend, hij heeft zoveel woede in zich, denk niet dat dat helpt...
woensdag 3 december 2008 om 22:23
donderdag 4 december 2008 om 10:28
Lieve Ambrosia,
Ik word intens verdrietig van je verhaal. Wat is dat toch met sommige vaders dat ze geen vader kunnen zijn? De vraag waarom ze dat niet bedenken voor ze een kind krijgen, raakt wel de kern, denk ik. Want dan was jij er namelijk niet geweest. Je dankt je bestaansrecht, je leven voor de helft aan je vader. Volgens mij is dat hetgeen wat je ertoe drijft antwoorden te willen. Als hij je afwijst, voel je je aangetast in je bestaansrecht. Als je eigen vader jou niet belangrijk vindt, wat ben je dan waard?
Ik denk echter niet dat je antwoorden bij je vader zal vinden. Voor zijn houding tegenover jou heb ik geen goed woord over. Zoals je hem beschrijft, komt hij niet over als een slecht mens, maar meer als iemand die zich machteloos voelt en niet in staat een vader te zijn. Hij heeft geen idee hoe hij dat in moet vullen. Waar moet hij met jou over praten? Hij kent je niet, weet niet wat je bezighoudt. Hij voelt zich op zijn minst ongemakkelijk en waarschijnlijk ook schuldig omdat hij zo lang geen belangstelling voor je heeft getoond. Hij heeft moeite met de verantwoordelijkheid die het vaderschap met zich meebrengt. Zijn tactiek is rennen. Voor zo iemand is het erg moeilijk een confrontatie aan te gaan, zijn dochter recht in de ogen te zien.
Het is het gedrag van een zwak persoon, iemand die de moeilijke dingen in het leven niet goed aankan en een manier heeft gevonden om daarmee om te gaan. Dat is geen enkele rechtvaardiging voor wat hij (niet) heeft gedaan. Maar het is wel hoe hij is en misschien helpt die wetenschap jou als je bedenkt hoe je hem het beste kan benaderen.
Misschien kun je een 'dekmantel' verzinnen, een concrete activiteit of een gespreksonderwerp als je een afspraak maakt. Bijvoorbeeld dat je meer wilt weten over je medische geschiedenis. Of je zegt dat je hem graag af en toe wil zien omdat hij toch je vader is en wil hij een keer met je naar de film? Ik denk dat je vader daar misschien meer mee kan dan met een heel beladen afspraak 'om te praten'. Dan voelt hij de bui al hangen en heb je kans dat hij de afspraak afwijst/afzegt/verstiert. En juist dat zou zo ontzettend pijnlijk voor jou zijn. Misschien wil hij je ook wel heel graag zien, maar weet hij door pure onmacht niet hoe hij het moet aanpakken. En ziet hij op tegen Het Gesprek, dat hij niet kan en wil voeren.
Wat betreft jouw gevoel dat jij niet de moeite waard bent, ik denk dat dat iets is waar je zelf aan kan en moet werken. Je bent nu volwassen, niet meer het kleine meisje van toen dat voor waardering afhankelijk is van haar ouders. Je kunt nu zelf je eigenwaarde ontwikkelen. Ik denk dat professionele hulp daar heel goed bij kan zijn. Jammer dat je daar een keer een vervelende ervaring mee hebt gehad. Maar met een psycholoog met wie het wel klikt, kan het heel anders gaan. En je hoeft ook niet per se over je vader te praten, maar waarover jíj wilt. Dat bepaal je zelf.
liefs,
dubio
Ik word intens verdrietig van je verhaal. Wat is dat toch met sommige vaders dat ze geen vader kunnen zijn? De vraag waarom ze dat niet bedenken voor ze een kind krijgen, raakt wel de kern, denk ik. Want dan was jij er namelijk niet geweest. Je dankt je bestaansrecht, je leven voor de helft aan je vader. Volgens mij is dat hetgeen wat je ertoe drijft antwoorden te willen. Als hij je afwijst, voel je je aangetast in je bestaansrecht. Als je eigen vader jou niet belangrijk vindt, wat ben je dan waard?
Ik denk echter niet dat je antwoorden bij je vader zal vinden. Voor zijn houding tegenover jou heb ik geen goed woord over. Zoals je hem beschrijft, komt hij niet over als een slecht mens, maar meer als iemand die zich machteloos voelt en niet in staat een vader te zijn. Hij heeft geen idee hoe hij dat in moet vullen. Waar moet hij met jou over praten? Hij kent je niet, weet niet wat je bezighoudt. Hij voelt zich op zijn minst ongemakkelijk en waarschijnlijk ook schuldig omdat hij zo lang geen belangstelling voor je heeft getoond. Hij heeft moeite met de verantwoordelijkheid die het vaderschap met zich meebrengt. Zijn tactiek is rennen. Voor zo iemand is het erg moeilijk een confrontatie aan te gaan, zijn dochter recht in de ogen te zien.
Het is het gedrag van een zwak persoon, iemand die de moeilijke dingen in het leven niet goed aankan en een manier heeft gevonden om daarmee om te gaan. Dat is geen enkele rechtvaardiging voor wat hij (niet) heeft gedaan. Maar het is wel hoe hij is en misschien helpt die wetenschap jou als je bedenkt hoe je hem het beste kan benaderen.
Misschien kun je een 'dekmantel' verzinnen, een concrete activiteit of een gespreksonderwerp als je een afspraak maakt. Bijvoorbeeld dat je meer wilt weten over je medische geschiedenis. Of je zegt dat je hem graag af en toe wil zien omdat hij toch je vader is en wil hij een keer met je naar de film? Ik denk dat je vader daar misschien meer mee kan dan met een heel beladen afspraak 'om te praten'. Dan voelt hij de bui al hangen en heb je kans dat hij de afspraak afwijst/afzegt/verstiert. En juist dat zou zo ontzettend pijnlijk voor jou zijn. Misschien wil hij je ook wel heel graag zien, maar weet hij door pure onmacht niet hoe hij het moet aanpakken. En ziet hij op tegen Het Gesprek, dat hij niet kan en wil voeren.
Wat betreft jouw gevoel dat jij niet de moeite waard bent, ik denk dat dat iets is waar je zelf aan kan en moet werken. Je bent nu volwassen, niet meer het kleine meisje van toen dat voor waardering afhankelijk is van haar ouders. Je kunt nu zelf je eigenwaarde ontwikkelen. Ik denk dat professionele hulp daar heel goed bij kan zijn. Jammer dat je daar een keer een vervelende ervaring mee hebt gehad. Maar met een psycholoog met wie het wel klikt, kan het heel anders gaan. En je hoeft ook niet per se over je vader te praten, maar waarover jíj wilt. Dat bepaal je zelf.
liefs,
dubio
Ga in therapie!