Relaties
alle pijlers
Lieve papa
dinsdag 2 december 2008 om 15:37
Lieve papa 15-5-1998
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
donderdag 4 december 2008 om 11:25
Lieve Dubiootje, ik denk dat het precies zo is als jij het schrijft, ook zijn kant van het verhaal, dankjewel daarvoor! Ik heb heel erg lang een gruwelijke hekel aan mezelf gehad, ik hield echt niet van mij. Sinds een jaar of 2 is dat veranderd en ik kan nu zeggen dat ik echt van mij hou, gelukkig ben met wie ik ben. Voor mij is dat echt een hele stap geweest. Voor die tijd voelde ik me letterlijk waardeloos.
Ik heb zitten nadenken over waar en hoe die afspraak met hem. Ik dacht, niet bij mij thuis, dat is te dichtbij. Liever op neutraal terrein, maar niet in restaurant aangezien de kans op tranen 99,99% is. Had het er gister met mijn vriendin over en misschien is een afspraak in een dierentuin oid wel een goed idee, dan val je niet zo op, kan je lopen, hoef je elkaar niet de hele tijd aan te kijken, is het wat losser dan in een restaurant etc.
Mijn allergrootste angst is nu dat hij mij niet wil zien, dat hij me nog steeds niet de moeite waard vindt, ik weet niet wat ik daar mee zou doen...
Bedankt voor je lieve reactie (f)
Laura en zusje trouwens ook
Ik heb zitten nadenken over waar en hoe die afspraak met hem. Ik dacht, niet bij mij thuis, dat is te dichtbij. Liever op neutraal terrein, maar niet in restaurant aangezien de kans op tranen 99,99% is. Had het er gister met mijn vriendin over en misschien is een afspraak in een dierentuin oid wel een goed idee, dan val je niet zo op, kan je lopen, hoef je elkaar niet de hele tijd aan te kijken, is het wat losser dan in een restaurant etc.
Mijn allergrootste angst is nu dat hij mij niet wil zien, dat hij me nog steeds niet de moeite waard vindt, ik weet niet wat ik daar mee zou doen...
Bedankt voor je lieve reactie (f)
Laura en zusje trouwens ook
donderdag 4 december 2008 om 11:36
Heb je zijn telefoonnummer Broos? Misschien eens de stoute schoenen aantrekken. Of gewoon naar zijn huis gaan. Niet verwijtend (in eerste instantie), maar gewoon vragen. Vragen waarom hij zo heeft gedaan. Of hij je wel had willen hebben als dochter. Of je wat verkeerd hebt gedaan. Dan speel je misschien in op zijn schuldgevoel en praat hij eindelijk eens.
Nogmaals knuffel, het lijkt me vreselijk zo in de steek te worden gelaten door je bloedeigen pappa.
Nogmaals knuffel, het lijkt me vreselijk zo in de steek te worden gelaten door je bloedeigen pappa.
donderdag 4 december 2008 om 11:38
Ik heb zijn telefoonnummer, maar bellen durf ik echt echt niet. En ik durf al helemaal niet zomaar langs te gaan, hij woont trouwens ook 3,5 uur rijden hier vandaan. Ik ben echt te bang voor zijn reactie, met een brief is het toch anders. Eerst maar eens proberen om mijn vragen enzo op papier te krijgen...
donderdag 4 december 2008 om 12:15
Graag gedaan Je zou ook je vragen in een brief kunnen schrijven die je niet opstuurt. En je vader een kaartje sturen met alleen de vraag om een keer af te spreken. Een beetje luchtig houden. En geef aan hoe je de afspraak concreet wil maken. Probeer het contact van beide kanten zo laagdrempelig mogelijk te maken (want als jij het al moeilijk vindt, zal hij dat helemaal vinden). Heb je een e-mailadres van hem? Dan kan hij makkelijk antwoorden. Of je vraagt hem per sms te laten weten wanneer het hem uitkomt. Je kan meteen een of meer data voorstellen en vragen wat hem uitkomt. Hij is iemand die de makkelijkste weg kiest. Als het voor hem makkelijker is om ja te zeggen dan nee, is de kans groot dat hij komt 
Ik zou deze afspraak liever niet te beladen maken, ook niet voor jezelf. Ik denk dat het al veel voor je betekent als je een gezellige middag met je vader kan doorbrengen. Misschien wel meer dan één niet zo fijn gesprek waarin hij toegeeft dat hij een lul is geweest (dat weet jij nl. toch al, wat voegt het toe dat hij het ook weet?). Dat is wat je in het beste geval kan verwachten, toch? En dat hij zegt dat het niet aan jou lag maar aan hem. Maar dat weet je toch ook al (toch???).
Ik zou deze afspraak liever niet te beladen maken, ook niet voor jezelf. Ik denk dat het al veel voor je betekent als je een gezellige middag met je vader kan doorbrengen. Misschien wel meer dan één niet zo fijn gesprek waarin hij toegeeft dat hij een lul is geweest (dat weet jij nl. toch al, wat voegt het toe dat hij het ook weet?). Dat is wat je in het beste geval kan verwachten, toch? En dat hij zegt dat het niet aan jou lag maar aan hem. Maar dat weet je toch ook al (toch???).
Ga in therapie!
donderdag 4 december 2008 om 12:36
Ik vind veel herkenning in je situatie, maar ik heb er totaal andere gevoelens bij.
Na mijn ouders scheiding was er vanwege grote problemen bij mijn vader thuis geen sprake van een bezoekregeling. Later werd zo'n regeling ook praktisch erg lastig, omdat wij in zuid-holland woonden en mijn vader ergens diep in Groningen.
Eigenlijk zagen we elkaar alleen met kerst en de verjaardag van opa en oma. Toen opa en oma overleden waren, viel ook de kerst af (ging nl altijd van oma uit) en het contact verwaterde.
Jaren later toen ik kinderen kreeg heb ik hem dat laten weten en is hij een aantal keer langs geweest voor de verjaardag van kinderen. Nu is er alweer een jaar lang geen contact en hij is niet te bereiken. Hij is klaarblijkelijk verhuisd en eigenlijk weet niemand waarheen (ik kreeg zelfs een brief van zijn gemeente of ik wist waar hij uithing!).
Op dat punt heb ik me erbij neergelegd. Het contact wat er even was heb ik niet als prettig ervaren en ik was eerlijk gezegd een beetje opgelucht dat hij met de noorderzon vertrokken was. Terugkijkend op vroeger en wat ik nu weet, ligt het geheel aan mijn vader dat hij zo doet. Hij doet het ws ook niet expres, maar er ligt een psychische stoornis aan ten grondslag, maar dat is nooit erkend.
Bij elk bericht in de krant over een lijk dat gevonden is, screen ik meteen de (vermoedelijke) leeftijd, omdat ik denk dat zoiets hem gemakkelijk kan (zijn) overkomen. Ergens hoop ik daar ook op (ja, dit klinkt echt keihard), want dan is het boek eindelijk gesloten.
Niet echt happy thoughts van mij, hè? Ik hoop echt dat het bij jou anders gaat.
Na mijn ouders scheiding was er vanwege grote problemen bij mijn vader thuis geen sprake van een bezoekregeling. Later werd zo'n regeling ook praktisch erg lastig, omdat wij in zuid-holland woonden en mijn vader ergens diep in Groningen.
Eigenlijk zagen we elkaar alleen met kerst en de verjaardag van opa en oma. Toen opa en oma overleden waren, viel ook de kerst af (ging nl altijd van oma uit) en het contact verwaterde.
Jaren later toen ik kinderen kreeg heb ik hem dat laten weten en is hij een aantal keer langs geweest voor de verjaardag van kinderen. Nu is er alweer een jaar lang geen contact en hij is niet te bereiken. Hij is klaarblijkelijk verhuisd en eigenlijk weet niemand waarheen (ik kreeg zelfs een brief van zijn gemeente of ik wist waar hij uithing!).
Op dat punt heb ik me erbij neergelegd. Het contact wat er even was heb ik niet als prettig ervaren en ik was eerlijk gezegd een beetje opgelucht dat hij met de noorderzon vertrokken was. Terugkijkend op vroeger en wat ik nu weet, ligt het geheel aan mijn vader dat hij zo doet. Hij doet het ws ook niet expres, maar er ligt een psychische stoornis aan ten grondslag, maar dat is nooit erkend.
Bij elk bericht in de krant over een lijk dat gevonden is, screen ik meteen de (vermoedelijke) leeftijd, omdat ik denk dat zoiets hem gemakkelijk kan (zijn) overkomen. Ergens hoop ik daar ook op (ja, dit klinkt echt keihard), want dan is het boek eindelijk gesloten.
Niet echt happy thoughts van mij, hè? Ik hoop echt dat het bij jou anders gaat.
donderdag 4 december 2008 om 13:03
Ambrosia
Ik kan je alleen maar adviseren om zelf kontakt met je vader op te nemen en te vragen waarom het zo gelopen is.
Soms kun je dingen invullen die achteraf toch heel anders blijken te zijn. De enige die je kan vertellen waarom is je vader zelf.
Ik heb wel wat ideen waarom je vader zo gehandeld heeft maar ga daar hier niet over uit wijden. Als je wilt mag je me wel mailen. Misschien dat dat je helpt over de drempel heen te komen en wel kontakt op te nemen met je vader.
liefs Zonlicht
Ik kan je alleen maar adviseren om zelf kontakt met je vader op te nemen en te vragen waarom het zo gelopen is.
Soms kun je dingen invullen die achteraf toch heel anders blijken te zijn. De enige die je kan vertellen waarom is je vader zelf.
Ik heb wel wat ideen waarom je vader zo gehandeld heeft maar ga daar hier niet over uit wijden. Als je wilt mag je me wel mailen. Misschien dat dat je helpt over de drempel heen te komen en wel kontakt op te nemen met je vader.
liefs Zonlicht
donderdag 4 december 2008 om 16:27
@Dubiootje, ik heb geen mailadres van hem, dat is wel jammer. Ik denk ook dat het een goed idee is om de vraag zo luchtig mogelijk te houden, de afspraak zelf zal al lastig genoeg zijn. Ik denk trouwens niet dat al mijn vragen beantwoord zullen worden en ik verwacht al helemaal geen schuldbekentenis.
Helaas ook geen mobielnummer, alleen een huisnummer waarvan ik hoop dat het nog klopt.
@Starshine, ik kan me jouw gevoel wel voorstellen hoor. Maar voor mij voelt het anders omdat ik niks weet, ik weet niet of mijn gedachten wel kloppen, dus die afspraak is voor mij wel belangrijk.
@Zonlicht, lief van je. Mag ik vragen hoe je aan die ideeen komt, uit je professionele achtergrond of eigen ervaringen of herken je dit verhaal? Misschien dat ik nog wel mail, maar ik weet niet goed of ik daar goed aan doe. Iig bedankt voor de moeite en de
Helaas ook geen mobielnummer, alleen een huisnummer waarvan ik hoop dat het nog klopt.
@Starshine, ik kan me jouw gevoel wel voorstellen hoor. Maar voor mij voelt het anders omdat ik niks weet, ik weet niet of mijn gedachten wel kloppen, dus die afspraak is voor mij wel belangrijk.
@Zonlicht, lief van je. Mag ik vragen hoe je aan die ideeen komt, uit je professionele achtergrond of eigen ervaringen of herken je dit verhaal? Misschien dat ik nog wel mail, maar ik weet niet goed of ik daar goed aan doe. Iig bedankt voor de moeite en de
vrijdag 5 december 2008 om 08:14
Hey Ambrosia,
Dikke knuffel voor jou.
Ik herken je gevoel een klein beetje, alleen is het bij mij zo dat mijn ex-man nauwelijks naar zijn dochter (1 jaar) omkijkt. Hij heeft letterlijk tegen me gezegd: Ik haat haar niet ofzo, ik heb gewoon niks met haar (huil alweer als ik dit schrijf, dit doet zo'n pijn). En dat is zijn reden om haar te negeren en niet naar haar om te kijken.
Als jouw vader op dezelfde manier tegen jij aankijkt/keek, denk ik niet dat hij jouw vragen (eerlijk) zal beantwoorden... Verwacht er dus niet teveel van, maar je kan het natuurlijk altijd proberen.
liefs,
denna
Dikke knuffel voor jou.
Ik herken je gevoel een klein beetje, alleen is het bij mij zo dat mijn ex-man nauwelijks naar zijn dochter (1 jaar) omkijkt. Hij heeft letterlijk tegen me gezegd: Ik haat haar niet ofzo, ik heb gewoon niks met haar (huil alweer als ik dit schrijf, dit doet zo'n pijn). En dat is zijn reden om haar te negeren en niet naar haar om te kijken.
Als jouw vader op dezelfde manier tegen jij aankijkt/keek, denk ik niet dat hij jouw vragen (eerlijk) zal beantwoorden... Verwacht er dus niet teveel van, maar je kan het natuurlijk altijd proberen.
liefs,
denna
vrijdag 5 december 2008 om 12:16
quote:Starshine schreef op 04 december 2008 @ 16:52:
Ik begrijp dat je heel graag toch met je vader wilt spreken.
Heel veel succes en sterkte gewenst! Ik hoop echt dat hij de moed heeft je brief te beantwoorden.Dankjewel voor de mail, ik moet nu alleen rennen dus ik zal vanavond even een goede mail terugsturen!
Ik begrijp dat je heel graag toch met je vader wilt spreken.
Heel veel succes en sterkte gewenst! Ik hoop echt dat hij de moed heeft je brief te beantwoorden.Dankjewel voor de mail, ik moet nu alleen rennen dus ik zal vanavond even een goede mail terugsturen!
vrijdag 5 december 2008 om 12:18
@Denna, wat ontzettend erg, ongelofelijk ook! Je kan je niet voorstellen dat je zo over je eigen kind denkt.
Ik weet niet wat zijn redenen zijn en ik verwacht ook geen duidelijke antwoorden, heeft hij in de afgelopen 10 jaar niet gegeven, dus waarom nu opeens wel. Maar misschien dat ik voor mezelf wel een duidelijker beeld kan krijgen, en het achter me kan laten of er iig rust mee hebben.
Ik weet niet wat zijn redenen zijn en ik verwacht ook geen duidelijke antwoorden, heeft hij in de afgelopen 10 jaar niet gegeven, dus waarom nu opeens wel. Maar misschien dat ik voor mezelf wel een duidelijker beeld kan krijgen, en het achter me kan laten of er iig rust mee hebben.
vrijdag 5 december 2008 om 12:23
Ik herken dit helemaal....
Heb zelf ook geen contact met mijn vader. Heb het jarenlang geprobeerd, en iedere keer tegen een muur opgelopen. Uiteindelijk zelf het contact verbroken. Maar de pijn gaat nooit weg. Je kunt het af en toe vergeten, en dan opeens...dan voel je het weer...
Maar ook al wilde je vader geen contact om wat voor reden dan ook. Het is zijn blindheid. Jij bent geweldig hoor.
hvm
Heb zelf ook geen contact met mijn vader. Heb het jarenlang geprobeerd, en iedere keer tegen een muur opgelopen. Uiteindelijk zelf het contact verbroken. Maar de pijn gaat nooit weg. Je kunt het af en toe vergeten, en dan opeens...dan voel je het weer...
Maar ook al wilde je vader geen contact om wat voor reden dan ook. Het is zijn blindheid. Jij bent geweldig hoor.
hvm
zondag 7 december 2008 om 20:13
Fijn en goed voor je Ambrosia dat je over die drempel heen stapt om kontakt te zoeken.
Het zijn eigen ervaringen en vooral je zin nietszeggende briefjes raakten mij. Dus ik hoor het wel als je meer wilt weten.
En ik hoop echt dat je antwoord op je vragen krijgt en dat je een open gesprek kunt hebben.
succes Zonlicht
Het zijn eigen ervaringen en vooral je zin nietszeggende briefjes raakten mij. Dus ik hoor het wel als je meer wilt weten.
En ik hoop echt dat je antwoord op je vragen krijgt en dat je een open gesprek kunt hebben.
succes Zonlicht
zondag 7 december 2008 om 21:21
Lieve Ambrosia,
Ik heb niet alle reacties gelezen, maar wil je wat laten weten.
ZOek contact, want alleen dan kan je antwoorden krijgen....
HIer een andere kant. Man heeft na 5 jaar besloten geen contact meer te zoeken met zoon en dochter .Waarom? Omdat hij het niet meer aan kan. Hij heeft alles geprobeerd wat in zijn macht ligt, maar kan het emotionel niet meer aan. Zijn kinderen reageren niet of wensen hem toe wat je niemand toewens en zijn ex werkt alles tegen.
Zou misschien terecht zijn zou je denken,m aar het feit zit hem er in dat de kinderen zijn kant van het verhaal niet kennen. En geloof me kinderen weten heeeeel veeeel niet....
Ik weet niet waarom je vader geen contact heeft met je, maar misschien kon hij het ook niet aan om te weten hoe het met je ging omdat hij je weinig/of niet zag.
Geen excuus, maar zijn kant van het verhaal weet je pas als je het hem vraagt. Jouw kant is jouw kant, maar ook hij heeft een verhaal. Probeer hem op te zoeken, niet met een brief, maar in real. Praat en praat en huil en huil.
Maar zoek contact nu het kan....
Sterkte.
Moi
Ik heb niet alle reacties gelezen, maar wil je wat laten weten.
ZOek contact, want alleen dan kan je antwoorden krijgen....
HIer een andere kant. Man heeft na 5 jaar besloten geen contact meer te zoeken met zoon en dochter .Waarom? Omdat hij het niet meer aan kan. Hij heeft alles geprobeerd wat in zijn macht ligt, maar kan het emotionel niet meer aan. Zijn kinderen reageren niet of wensen hem toe wat je niemand toewens en zijn ex werkt alles tegen.
Zou misschien terecht zijn zou je denken,m aar het feit zit hem er in dat de kinderen zijn kant van het verhaal niet kennen. En geloof me kinderen weten heeeeel veeeel niet....
Ik weet niet waarom je vader geen contact heeft met je, maar misschien kon hij het ook niet aan om te weten hoe het met je ging omdat hij je weinig/of niet zag.
Geen excuus, maar zijn kant van het verhaal weet je pas als je het hem vraagt. Jouw kant is jouw kant, maar ook hij heeft een verhaal. Probeer hem op te zoeken, niet met een brief, maar in real. Praat en praat en huil en huil.
Maar zoek contact nu het kan....
Sterkte.
Moi
maandag 8 december 2008 om 11:52
Ambrosia
Moi, jullie situatie is natuurlijk niet te vergelijken, bij iedereen loopt het anders, maar ik vind het best erg te horen dat je man geen contact meer opneemt. Hoe oud zijn de kinderen? En is er geen mogelijkheid hen zijn kant van het verhaal te vertellen.
Hoewel ik mijn vader al vijf jaar niet gesproken heb, op eigen verzoek, is elke keer dat ik niks van hem hoor op bijv. verjaardagen oid een extra bevestiging: zie je wel, ik ben toch niet belangrijk genoeg voor hem, ik doe er niet toe.
En ik weet dat hij (na twee huwelijken met in totaal vier kinderen, die hij alle vier niet meer ziet) nu gewoon weer samenwoont en haar kinderen en kleinkinderen als de zijne ziet. Zij willen me niet meer? hop, nieuw gezin. En hij vertelt zijn vriendin dat het hem allemaal overkomen is, dat zijn ex overal de schuld van heeft. Nou vergeet het, dat heeft ie enkel en alleen aan zichzelf te danken. Maar ja, zij kent alleen zijn kant van het verhaal.
Nogmaals, ik wil absoluut geen vergelijking trekken met jouw situatie Moi, maar ik wilde dit gewoon even kwijt. Ik ken tenslotte nog minder van jullie verhaal, dus geen oordeel.
Moi, jullie situatie is natuurlijk niet te vergelijken, bij iedereen loopt het anders, maar ik vind het best erg te horen dat je man geen contact meer opneemt. Hoe oud zijn de kinderen? En is er geen mogelijkheid hen zijn kant van het verhaal te vertellen.
Hoewel ik mijn vader al vijf jaar niet gesproken heb, op eigen verzoek, is elke keer dat ik niks van hem hoor op bijv. verjaardagen oid een extra bevestiging: zie je wel, ik ben toch niet belangrijk genoeg voor hem, ik doe er niet toe.
En ik weet dat hij (na twee huwelijken met in totaal vier kinderen, die hij alle vier niet meer ziet) nu gewoon weer samenwoont en haar kinderen en kleinkinderen als de zijne ziet. Zij willen me niet meer? hop, nieuw gezin. En hij vertelt zijn vriendin dat het hem allemaal overkomen is, dat zijn ex overal de schuld van heeft. Nou vergeet het, dat heeft ie enkel en alleen aan zichzelf te danken. Maar ja, zij kent alleen zijn kant van het verhaal.
Nogmaals, ik wil absoluut geen vergelijking trekken met jouw situatie Moi, maar ik wilde dit gewoon even kwijt. Ik ken tenslotte nog minder van jullie verhaal, dus geen oordeel.
If at first you do not succeed, try doing it the way your wife told you.
dinsdag 9 december 2008 om 15:22
@Moi en Zusje, dankjewel voor jullie verhalen. Het komt er voor mij toch op neer dat ik zijn kant nooit zal weten als ik het niet vraag. Ik heb de laatste paar dagen echt heel erg pijn in mijn hoofd, slaap slecht enzo, heb echt het idee dat het hierdoor komt. Vanmiddag kerstkaarten gekocht, twijfel of ik hem gewoon een kerstkaart zal sturen met mijn adres, zonder nog de vraag om af te spreken. Maar gewoon een fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar wensen en kijken of hij reageert. Dan kan ik in januari nog een kaart sturen met daarop een uitnodiging, oid...
dinsdag 9 december 2008 om 20:16
hallo allemaal,
Ben nieuw op het forum en wilde reageren op deze topic.
Ook ik heb geen contact met mijn vader, sinds mijn 15e zijn mijn ouders gescheiden en daarna heb ik hem een enkele keer op straat gezien.....
Toen hij nog thuis woonde was hij er eigenlijk ook nooit en toen hadden we elkaar eigenlijk nooit iets te zeggen. Ik voelde me nooit fijn / veilig bij hem in de buurt, iets in mij gaf aan dat er iets niet klopte, enige mishandeling is vroeger voorgekomen.
Als puber zijnde heb ik hem 1x de waarheid gezegd (na enige aansporing van m'n vriend) en de deur in z'n gezicht dichtgeslagen, weet niet eens meer wat er toen is voorgevallen maar was behoorlijk pissig.
Daarna heb ik hem niet meer gezien, laat staan gesproken!
Toen ik opmezelf ging wonen, kreeg ik 100 gulden door de brievenbus gegooid. Ja, wat moest ik daar nu mee, dit wilde ik niet, ik wilde eigenlijk gewoon een vader!
Heb het er wel met mijn moeder over gehad. Hij schijnt zelf een moeilijke jeugd gehad te hebben, ook mishandeling etc. Maar vind dat geen excuus.
Heb er op bepaalde momenten nog wel moeite mee. Laatst met mijn bruiloft het meest! Wat wilde ik graag een vader hebben die mij weg zou geven, heb veel gehuild toen. Dacht dat ik erover heen was. Maar zit toch allemaal heel diep.
Als ik vaders zie met dochters die het gezellig hebben wordt ik jaloers en boos en verdrietig.
Heb me er bij neergelegd, wat deze man is niet de vader die ik wil. Maar een vader zou heel fijn zijn geweest!
Nogal een lang verhaal, maar TO; doe wat je hart je ingeeft en stuur hem een kaart oid. Kijk wat hierop zijn reactie is en ga daar verder vanuit werken.
Sterkte!
Ben nieuw op het forum en wilde reageren op deze topic.
Ook ik heb geen contact met mijn vader, sinds mijn 15e zijn mijn ouders gescheiden en daarna heb ik hem een enkele keer op straat gezien.....
Toen hij nog thuis woonde was hij er eigenlijk ook nooit en toen hadden we elkaar eigenlijk nooit iets te zeggen. Ik voelde me nooit fijn / veilig bij hem in de buurt, iets in mij gaf aan dat er iets niet klopte, enige mishandeling is vroeger voorgekomen.
Als puber zijnde heb ik hem 1x de waarheid gezegd (na enige aansporing van m'n vriend) en de deur in z'n gezicht dichtgeslagen, weet niet eens meer wat er toen is voorgevallen maar was behoorlijk pissig.
Daarna heb ik hem niet meer gezien, laat staan gesproken!
Toen ik opmezelf ging wonen, kreeg ik 100 gulden door de brievenbus gegooid. Ja, wat moest ik daar nu mee, dit wilde ik niet, ik wilde eigenlijk gewoon een vader!
Heb het er wel met mijn moeder over gehad. Hij schijnt zelf een moeilijke jeugd gehad te hebben, ook mishandeling etc. Maar vind dat geen excuus.
Heb er op bepaalde momenten nog wel moeite mee. Laatst met mijn bruiloft het meest! Wat wilde ik graag een vader hebben die mij weg zou geven, heb veel gehuild toen. Dacht dat ik erover heen was. Maar zit toch allemaal heel diep.
Als ik vaders zie met dochters die het gezellig hebben wordt ik jaloers en boos en verdrietig.
Heb me er bij neergelegd, wat deze man is niet de vader die ik wil. Maar een vader zou heel fijn zijn geweest!
Nogal een lang verhaal, maar TO; doe wat je hart je ingeeft en stuur hem een kaart oid. Kijk wat hierop zijn reactie is en ga daar verder vanuit werken.
Sterkte!
dinsdag 9 december 2008 om 22:03
Ambro, dit soort dingen gaan je ook niet in de koude kleren zitten, ik vind het niet raar dat je slecht slaapt.
Ik zou denk ik zelf op de kerstkaart dat van die afspraak zetten. Gewoon luchtig houden, om hem niet af te schrikken. Maar goed, belangrijkste is dat je doet wat voor jou goed voelt.
En Baileys, er zijn inderdaad soms van die momenten. Dat nummer nu bijv van Marco Borsato... ben sowieso bepaald geen fan, maar zo'n nr als dochters heeft wel een lading voor mij, en geen positieve.
Ik zou denk ik zelf op de kerstkaart dat van die afspraak zetten. Gewoon luchtig houden, om hem niet af te schrikken. Maar goed, belangrijkste is dat je doet wat voor jou goed voelt.
En Baileys, er zijn inderdaad soms van die momenten. Dat nummer nu bijv van Marco Borsato... ben sowieso bepaald geen fan, maar zo'n nr als dochters heeft wel een lading voor mij, en geen positieve.
If at first you do not succeed, try doing it the way your wife told you.
dinsdag 9 december 2008 om 22:58
Heftig Baileys en ook heel herkenbaar, je wil helemaal geen geld, je wil gewoon een vader! Ik ben heel erg gezegend met mijn (stief)vader, daar heb ik nu ook een hele hechte band mee.
Ik heb hem voor sinterklaas een cadeautje gegeven, namelijk een foldertje over naamswijziging en het ziet er naar uit dat ik komend jaar officieel zijn dochter ben en dezelfde naam zal hebben als mijn broertje en zusje. Voor mij betekend dat zo ontzettend veel!
Maar ik ben nog steeds vastbesloten om dit te gaan doen, want het doet er niet minder pijn om. Ik heb een kaart, maar ik weet niet hoe ik moet beginnen, de goede woorden vinden is veel moeilijker dan ik dacht...
Ik moest trouwens behoorlijk huilen van de nummer Dochters van Marco Borsato, ben helemaal geen fan van hem over het algemeen, maar dit nummer raakte me echt.
Ik heb hem voor sinterklaas een cadeautje gegeven, namelijk een foldertje over naamswijziging en het ziet er naar uit dat ik komend jaar officieel zijn dochter ben en dezelfde naam zal hebben als mijn broertje en zusje. Voor mij betekend dat zo ontzettend veel!
Maar ik ben nog steeds vastbesloten om dit te gaan doen, want het doet er niet minder pijn om. Ik heb een kaart, maar ik weet niet hoe ik moet beginnen, de goede woorden vinden is veel moeilijker dan ik dacht...
Ik moest trouwens behoorlijk huilen van de nummer Dochters van Marco Borsato, ben helemaal geen fan van hem over het algemeen, maar dit nummer raakte me echt.
maandag 15 december 2008 om 10:14