Relaties
alle pijlers
Meer stiefmoeders hier?
dinsdag 9 januari 2018 om 16:19
Hoi dames, ik ben op dit forum terecht gekomen omdat ik benieuwd ben naar vrouwen die in dezelfde situaties zitten als ik en naar hun aanpak. Ik heb sinds een paar jaar een relatie met een man die dochtertje van 7 heeft uit een eerdere relatie. Hij en zijn ex hebben co-ouderschap en dat werkt prima. Ook mijn relatie met ex is erg goed. Sinds kort wonen we samen. Zelf heb ik geen kinderen, niet bewust maar is er nooit van gekomen en ik heb ook geen neefjes of nichtjes. Dochtertje vindt het erg leuk dat ik er ben en we doen regelmatig leuke dingen met z'n tweetjes wat erg gezellig is.
Nu is het zo dat ik best wel moet wennen aan de nieuwe situatie en ik merk dat mijn irritatiegrens richting zijn dochter niet erg hoog lig. Als ik dan eenmaal getriggered ben door iets wat zij doet, of juist niet doet, kan ik als een havik op haar gaan letten en word ik enorm gespannen. Zeker omdat ik vind dat mijn vriend op bepaalde dingen scherper zou moeten zijn, vooral als het gaat om 'manieren'. Stom voorbeeld maar bijvoorbeeld hand voor de mond als je hoest. Absoluut niet relaxed en ik merk dat ik er onrustig van wordt en er niet lekker van in mijn vel ga zitten. Ook voor m'n vriend is het niet leuk want hij merkt mijn spanning ook en dat heeft weerslag op ons (wat logisch is).
Wat ik zou willen is wat meer de dingen die zij doet laten gaan, ook als ik het er niet mee eens ben. Ik kan het altijd met mijn vriend bespreken, hij staat daar voor open en doet er ook echt wat mee. En daardoor minder op haar letten en steeds de neiging hebben haar te corrigeren. Als ik dat kan, is alles veel relaxter. Zowel voor mezelf als ook tussen ons 3-en.
Dit is even heel kort de situatie! Wie (her)kent dit en heeft goeie tips voor mij? Ik heb wel eens zitten denken aan een cursus mindfulness. Maar weet niet of dat misschien te zwaar is aangezet?
Nu is het zo dat ik best wel moet wennen aan de nieuwe situatie en ik merk dat mijn irritatiegrens richting zijn dochter niet erg hoog lig. Als ik dan eenmaal getriggered ben door iets wat zij doet, of juist niet doet, kan ik als een havik op haar gaan letten en word ik enorm gespannen. Zeker omdat ik vind dat mijn vriend op bepaalde dingen scherper zou moeten zijn, vooral als het gaat om 'manieren'. Stom voorbeeld maar bijvoorbeeld hand voor de mond als je hoest. Absoluut niet relaxed en ik merk dat ik er onrustig van wordt en er niet lekker van in mijn vel ga zitten. Ook voor m'n vriend is het niet leuk want hij merkt mijn spanning ook en dat heeft weerslag op ons (wat logisch is).
Wat ik zou willen is wat meer de dingen die zij doet laten gaan, ook als ik het er niet mee eens ben. Ik kan het altijd met mijn vriend bespreken, hij staat daar voor open en doet er ook echt wat mee. En daardoor minder op haar letten en steeds de neiging hebben haar te corrigeren. Als ik dat kan, is alles veel relaxter. Zowel voor mezelf als ook tussen ons 3-en.
Dit is even heel kort de situatie! Wie (her)kent dit en heeft goeie tips voor mij? Ik heb wel eens zitten denken aan een cursus mindfulness. Maar weet niet of dat misschien te zwaar is aangezet?
dinsdag 9 januari 2018 om 20:09
Waarom mag ze zich niet met jouw zoon bemoeien? Jij bepaalt niet voor jouw ex hoe hij dit met zijn partner regelt, toch?delicious35 schreef: ↑09-01-2018 19:51Laat het lekker bij de ouders liggen. Als de nieuwe vriendin van mijn ex denkt te kunnen gaan zeggen wat mijn kind wel of niet kan of mag doen, dan kan ze lachen. Wat mij betreft heeft ze helemaal niets te vertellen over mijn zoon.
Ze gaat het dan maar fijn eerst met ex bespreken en dan kan hij dit overnemen of niet. Waarbij blijft staan dat hij dit ook nog eens met mij kan bespreken.
Dat kind in haar huis komt, tja daar heeft ze zelf voor gekozen.. Niet zeuren dus maar vooral ook niet mee bemoeien.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:10
Voor wat het waard is:
Ik ben stiefmoeder/vriendin van een papa van een meisje. Woon ook samen. Ik herken veel van wat TO schrijft.
En nee, ik ben er niet zo één die het beter doet dan moeder.
En nee, ik ben geen verschrikkelijk mens die alles naar eigen zin wil zetten.
En nee, ik ben geen bezitterig vriendin die jaloers is op de aandacht tussen vader en kind.
En nee, ik had dit van te voren niet kunnen bedenken.
En nee, ik ga niet latten.
En nee, ik heb dit kind geen verschrikkelijke jeugd bezorgd.
En nee..
Wat er wel was, is dat ik het zo graag goed wilde doen dat ik op scherp stond. Daar waar een ouder z'n kind kent vanaf de eerste scheet, schrok ik op van die scheet en dacht 'wat moet ík hiermee? Reageren, niet reageren? Laten gaan, maar hoe dan? Enz.'. Het zette ongemerkt spanning op het contact. En ja, ik heb ook wel eens gedacht dat kind geen manieren leek te hebben. Of me te veel gevoeld in de huiskamer omdat ik me doodergerde aan kind. Het enige wat ik er aan heb kunnen doen, was heel eerlijk zijn tegen mezelf. In het begin vond ik het meisje namelijk zo anders dan ik dacht dat ze was, dat ik niet openstond voor wie ze echt was. Klinkt zweverig. Is het niet. Ik zag pas het licht toen een vriendin zei dat ik haar moest accepteren zoals ze was. Waarvan ik dacht dat ik het deed, maar in de praktijk bakte ik er niks van.
Mijn partner, de vader van het meisje, heeft altijd naar we willen luisteren bij twijfels of onmacht. Heeft nooit veroordeeld en ik hem ook niet. We hebben wel degelijk zaken goed besproken. Uiteindelijk hebben kind en ik een goed gesprek gehad. Dat was pas na een jaar samenwonen, dat we voelden dat we een samengesteld 'gezin' waren.
Wat me heeft gered? Ik hou van het meisje. En ik hou van haar vader. Maakt dat deze rol makkelijk? Nee. Het is altijd zoeken naar welke afstand of nabijheid gewenst is qua opvoeding. Maar we rollen nu goed.
Tip voor TO: laat je vriend echt op zijn manier opvoeden. Val hem niet af tegenover zijn dochter. Verbeter hem niet. Het beste is om te accepteren dat hij anders opvoedt dan jij zou doen. Dat is namelijk zijn goed recht. En gun jezelf wat tijd. Eet wat vaker bij een vriendin, ga eens vaker zelf op pad. Laat ze maar aanklooien met z'n tweeën. Zo groei je langzaam in je rol zonder er teveel bovenop te zitten. Want dat gaat je geen goed doen.
Ik ben stiefmoeder/vriendin van een papa van een meisje. Woon ook samen. Ik herken veel van wat TO schrijft.
En nee, ik ben er niet zo één die het beter doet dan moeder.
En nee, ik ben geen verschrikkelijk mens die alles naar eigen zin wil zetten.
En nee, ik ben geen bezitterig vriendin die jaloers is op de aandacht tussen vader en kind.
En nee, ik had dit van te voren niet kunnen bedenken.
En nee, ik ga niet latten.
En nee, ik heb dit kind geen verschrikkelijke jeugd bezorgd.
En nee..
Wat er wel was, is dat ik het zo graag goed wilde doen dat ik op scherp stond. Daar waar een ouder z'n kind kent vanaf de eerste scheet, schrok ik op van die scheet en dacht 'wat moet ík hiermee? Reageren, niet reageren? Laten gaan, maar hoe dan? Enz.'. Het zette ongemerkt spanning op het contact. En ja, ik heb ook wel eens gedacht dat kind geen manieren leek te hebben. Of me te veel gevoeld in de huiskamer omdat ik me doodergerde aan kind. Het enige wat ik er aan heb kunnen doen, was heel eerlijk zijn tegen mezelf. In het begin vond ik het meisje namelijk zo anders dan ik dacht dat ze was, dat ik niet openstond voor wie ze echt was. Klinkt zweverig. Is het niet. Ik zag pas het licht toen een vriendin zei dat ik haar moest accepteren zoals ze was. Waarvan ik dacht dat ik het deed, maar in de praktijk bakte ik er niks van.
Mijn partner, de vader van het meisje, heeft altijd naar we willen luisteren bij twijfels of onmacht. Heeft nooit veroordeeld en ik hem ook niet. We hebben wel degelijk zaken goed besproken. Uiteindelijk hebben kind en ik een goed gesprek gehad. Dat was pas na een jaar samenwonen, dat we voelden dat we een samengesteld 'gezin' waren.
Wat me heeft gered? Ik hou van het meisje. En ik hou van haar vader. Maakt dat deze rol makkelijk? Nee. Het is altijd zoeken naar welke afstand of nabijheid gewenst is qua opvoeding. Maar we rollen nu goed.
Tip voor TO: laat je vriend echt op zijn manier opvoeden. Val hem niet af tegenover zijn dochter. Verbeter hem niet. Het beste is om te accepteren dat hij anders opvoedt dan jij zou doen. Dat is namelijk zijn goed recht. En gun jezelf wat tijd. Eet wat vaker bij een vriendin, ga eens vaker zelf op pad. Laat ze maar aanklooien met z'n tweeën. Zo groei je langzaam in je rol zonder er teveel bovenop te zitten. Want dat gaat je geen goed doen.
Hips, hopsakee en pierlala.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:12
Nou valt me weer mee. Meestal worden ze de eerste 10 jaar hier neergezet als neukertje. De titel vriendin is gewoon een eer.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:16
Omdat ze geen ouder van mijn zoon is. Ze heeft daarom simpel weg zelf helemaal niets over hem te zeggen. Als ex wil doen wat zij wil, dan is dat zijn mening (want zo zal hij het toch echt bij mij neer moeten leggen). Vervolgens zullen wij als ouders er samen uit moeten komen. Maar haar mening is wat mij betreft en voor mij compleet irrelevant.
En kom niet aan met dat zij daar ook woont, dat had ze dan wat eerder moeten bedenken.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:25
Dat lijkt mij vooral heel naar en ingewikkeld leven voor jullie kind. Natuurljk bepalen hij en jij belangrijke zaken samen maar iemand die ook veel tijd doorbrengt met jullie kind, krijgt hoe dan ook een contact en relatie met jullie kind. Als jij er echt zo instaat en dit jullie zoon leert dan ben ik bang dat dit enorme gevolgen gaat hebben voor hoe hij denkt om te kunnen en mogen gaan met iemand die voor zijn vader heel belangrijk is. Ik snap eerlijk gezegd niet waarom hij dit zou moeten leren, integendeel; ik denk dat echt het schadelijk kan zijn als een kind deze signalen van zijn moeder krijgt.delicious35 schreef: ↑09-01-2018 20:16Omdat ze geen ouder van mijn zoon is. Ze heeft daarom simpel weg zelf helemaal niets over hem te zeggen. Als ex wil doen wat zij wil, dan is dat zijn mening (want zo zal hij het toch echt bij mij neer moeten leggen). Vervolgens zullen wij als ouders er samen uit moeten komen. Maar haar mening is wat mij betreft en voor mij compleet irrelevant.
En kom niet aan met dat zij daar ook woont, dat had ze dan wat eerder moeten bedenken.
enn wijzigde dit bericht op 09-01-2018 20:28
8.03% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:26
En als je kind het tegen jou heeft over de nieuwe vriendin van papa.. Hoe sta jij dan in dat gesprek?delicious35 schreef: ↑09-01-2018 20:16Omdat ze geen ouder van mijn zoon is. Ze heeft daarom simpel weg zelf helemaal niets over hem te zeggen. Als ex wil doen wat zij wil, dan is dat zijn mening (want zo zal hij het toch echt bij mij neer moeten leggen). Vervolgens zullen wij als ouders er samen uit moeten komen. Maar haar mening is wat mij betreft en voor mij compleet irrelevant.
En kom niet aan met dat zij daar ook woont, dat had ze dan wat eerder moeten bedenken.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:33
Zou best kunnen dat het voor zoon schadelijk is. Voor nu is het gewoon zo. Hij is daar overigens 3 dagen per 2 weken. Dus ook niet nodig dat zij gem denkt te gaan
opvoeden.
Ik had er heus anders in gestaan als ex en mevrouw niet dezelfde dag waren gaan samenwonen. Toen is er ook geen seconde aan zoon gedacht. Heb niet de indruk dat dit ondertussen veranderd is.
opvoeden.
Ik had er heus anders in gestaan als ex en mevrouw niet dezelfde dag waren gaan samenwonen. Toen is er ook geen seconde aan zoon gedacht. Heb niet de indruk dat dit ondertussen veranderd is.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:34
Mooi.Merl0t schreef: ↑09-01-2018 20:10Wat er wel was, is dat ik het zo graag goed wilde doen dat ik op scherp stond. Daar waar een ouder z'n kind kent vanaf de eerste scheet, schrok ik op van die scheet en dacht 'wat moet ík hiermee? Reageren, niet reageren? Laten gaan, maar hoe dan? Enz.'. Het zette ongemerkt spanning op het contact. En ja, ik heb ook wel eens gedacht dat kind geen manieren leek te hebben. Of me te veel gevoeld in de huiskamer omdat ik me doodergerde aan kind. Het enige wat ik er aan heb kunnen doen, was heel eerlijk zijn tegen mezelf. In het begin vond ik het meisje namelijk zo anders dan ik dacht dat ze was, dat ik niet openstond voor wie ze echt was. Klinkt zweverig. Is het niet. Ik zag pas het licht toen een vriendin zei dat ik haar moest accepteren zoals ze was. Waarvan ik dacht dat ik het deed, maar in de praktijk bakte ik er niks van.
Mijn partner, de vader van het meisje, heeft altijd naar we willen luisteren bij twijfels of onmacht. Heeft nooit veroordeeld en ik hem ook niet. We hebben wel degelijk zaken goed besproken. Uiteindelijk hebben kind en ik een goed gesprek gehad. Dat was pas na een jaar samenwonen, dat we voelden dat we een samengesteld 'gezin' waren.
Wat me heeft gered? Ik hou van het meisje. En ik hou van haar vader. Maakt dat deze rol makkelijk? Nee. Het is altijd zoeken naar welke afstand of nabijheid gewenst is qua opvoeding. Maar we rollen nu goed.
Tip voor TO: laat je vriend echt op zijn manier opvoeden. Val hem niet af tegenover zijn dochter. Verbeter hem niet. Het beste is om te accepteren dat hij anders opvoedt dan jij zou doen. Dat is namelijk zijn goed recht. En gun jezelf wat tijd. Eet wat vaker bij een vriendin, ga eens vaker zelf op pad. Laat ze maar aanklooien met z'n tweeën. Zo groei je langzaam in je rol zonder er teveel bovenop te zitten. Want dat gaat je geen goed doen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:35
Klopt, maar het is geen wedstrijdje he? Zeker niet voor jullie zoon en hij heeft hier maar wel mee dealen.delicious35 schreef: ↑09-01-2018 20:33
Ik had er heus anders in gestaan als ex en mevrouw niet dezelfde dag waren gaan samenwonen. Toen is er ook geen seconde aan zoon gedacht. Heb niet de indruk dat dit ondertussen veranderd is.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:39
Ok, ik waag er een serieuze poging aan en gooi het volgende in de groep.
Toen ik dit topic zag, (“Meer stiefmoeders hier?”), stelde ik mij zo voor dat er hier inderdaad (door stiefmoeders ) geschreven kon worden waar je zoal tegenaan loopt.
Inmiddels is dit en de inhoudelijke vraag van TO naar de achtergrond verdwenen en krijgen we weer de aloude riedels waaruit een behoorlijke negativiteit blijkt naar stiefmoeders. I.p.v. inhoudelijk praten over stoefmoederschap blijft het door de bijdragen van sommigen weer hangen op het niveau dat een stiefmoeder zich vooral niet met het kind mag bemoeien. Ook lijkt er weer behoorlijk wat wrok achter te zitten bij bij sommige moeders, waar anderen weer op reageren etc. Rot, niet leuk, ook een gied gespreksonderwerp, maar daar ging dit topic nou net niet over. Terwijl er dus ook gezinnen zijn waar de stiefmoeder wel een duidelijke rol heeft / wil hebben / daar zoekende in is etc.
En daar ging dit topic juist wel over. Het is hetzelfde als iemand op de eetpijler vraagt hoe een rosbief klaargemaakt moet worden en dan hele discussies over zich heen krijgt dat je beter vegetariër moet zijn. Ik gebruikte net al het voorbeeld vh minaressentopic. Niemand gaat daar ook posten dat ze met hun tengels van de getrouwde mannen moeten afblijven oid. Ik snap gewoon niet dat dit onderwerp op het VF al jarenlang steeds doodgeslagen wordt. En dat de stiefmoeders bijna schuldbewust afdruipen na al die vinnigheid.
Ik vind dit erg jammer omdat ik het waardevol vind om met andere stiefmoeders te schrijven, en ik ook denk dat meerderen hier iets aan kunnen hebben maar ik merk dat de dialoog hier een beetje dood slaat.
Is daar überhaupt behoefte aan om met stiefmoeders te schrijven wat er zoal tegenkomen? Desnoods in een ander topic?
Toen ik dit topic zag, (“Meer stiefmoeders hier?”), stelde ik mij zo voor dat er hier inderdaad (door stiefmoeders ) geschreven kon worden waar je zoal tegenaan loopt.
Inmiddels is dit en de inhoudelijke vraag van TO naar de achtergrond verdwenen en krijgen we weer de aloude riedels waaruit een behoorlijke negativiteit blijkt naar stiefmoeders. I.p.v. inhoudelijk praten over stoefmoederschap blijft het door de bijdragen van sommigen weer hangen op het niveau dat een stiefmoeder zich vooral niet met het kind mag bemoeien. Ook lijkt er weer behoorlijk wat wrok achter te zitten bij bij sommige moeders, waar anderen weer op reageren etc. Rot, niet leuk, ook een gied gespreksonderwerp, maar daar ging dit topic nou net niet over. Terwijl er dus ook gezinnen zijn waar de stiefmoeder wel een duidelijke rol heeft / wil hebben / daar zoekende in is etc.
En daar ging dit topic juist wel over. Het is hetzelfde als iemand op de eetpijler vraagt hoe een rosbief klaargemaakt moet worden en dan hele discussies over zich heen krijgt dat je beter vegetariër moet zijn. Ik gebruikte net al het voorbeeld vh minaressentopic. Niemand gaat daar ook posten dat ze met hun tengels van de getrouwde mannen moeten afblijven oid. Ik snap gewoon niet dat dit onderwerp op het VF al jarenlang steeds doodgeslagen wordt. En dat de stiefmoeders bijna schuldbewust afdruipen na al die vinnigheid.
Ik vind dit erg jammer omdat ik het waardevol vind om met andere stiefmoeders te schrijven, en ik ook denk dat meerderen hier iets aan kunnen hebben maar ik merk dat de dialoog hier een beetje dood slaat.
Is daar überhaupt behoefte aan om met stiefmoeders te schrijven wat er zoal tegenkomen? Desnoods in een ander topic?
anoniem_336977 wijzigde dit bericht op 09-01-2018 20:47
6.54% gewijzigd
dinsdag 9 januari 2018 om 20:43
Wrok dus. Zou ik wat mee gaan doen, want jouw zoon kan hierdoor in een enorm lastige positie komen.delicious35 schreef: ↑09-01-2018 20:33Zou best kunnen dat het voor zoon schadelijk is. Voor nu is het gewoon zo. Hij is daar overigens 3 dagen per 2 weken. Dus ook niet nodig dat zij gem denkt te gaan
opvoeden.
Ik had er heus anders in gestaan als ex en mevrouw niet dezelfde dag waren gaan samenwonen. Toen is er ook geen seconde aan zoon gedacht. Heb niet de indruk dat dit ondertussen veranderd is.
anoniem_361432 wijzigde dit bericht op 09-01-2018 20:43
1.10% gewijzigd
dinsdag 9 januari 2018 om 20:43
De nieuwe partner heeft zeker wel inspraak over wat er met kinderen gebeurd. Ex en nieuwe partner houden van elkaar. Nieuwe partner heeft misschien ook kinderen dus dat zal dan verenigd moeten worden. Moeizaam proces vaak. Maar het heeft invloed.
Bij ex van mijn vriend zijn er bv weinig regels. Eten wat en wanneer je wilt. Waar je wilt.
Bij ons is het aan tafel, in overleg wat, maar wel met groente, op redelijk vaste tijden. Zijn ex vind dat onzin net als bedtijden. Ze zijn allemaal nog onder de 10 en ik kan niet verkopen aan mijn kinderen als er andere kinderen om half 11 s avonds rondgelopen word met een frikandel.
Dus heb ik invloed. Of ex dat leuk vind, of niet. Alleen medische zaken en schoolkeuzes bemoei ik mij niet mee. Maar verder overleggen vriend en ik de gezamelijke regels. Het is wel heel lastig. Want zijn kinderen leven in compleet verschillende gezinnen. Dus ze komen veel in opstand. We zien ze maar om de week een weekend. Dus alles wat je erin stopt, is er na 2 weken weer uit.
Dat kan je natuurlijk van te voren allemaal bedenken. Hebben we ook gedaan. De praktijk is alleen anders dan de theorie.
Als ik echt had geweten waar ik aan begon, had ik het niet gedaan. Alleen al voor zijn kinderen niet. De situatie is zo gecompliceerd voor ze. Mijn hart huilt. In de tweede plaatst voor mijn eigen kinderen niet (die heeft to gelukkig niet, dat scheelt vaak al enorm!) en in de laatste plaats voor mijzelf. Het is zwaar. Ik hou van mijn vriend. Ik hou van kinderen. Maar alles in 1 huis is nog ingewikkelder dan ik van te voren dacht. En ik heb mij goed ingelezen. Heb er goed over nagedacht.
De tip haar echt te gaan zien voor wie ze is. Vind ik wel goed. De tijd nemen haar te leren kennen. Je wat vaker terug trekken zodat het niet van 50 naar 100 gaat. Ga eten met vriendin of zus. Laat ze samen wat leuks gaan doen. Pak een boek en ga ermee een middag naar je bed of andere plek. Het moet groeien en tijd krijgen.
Bij ex van mijn vriend zijn er bv weinig regels. Eten wat en wanneer je wilt. Waar je wilt.
Bij ons is het aan tafel, in overleg wat, maar wel met groente, op redelijk vaste tijden. Zijn ex vind dat onzin net als bedtijden. Ze zijn allemaal nog onder de 10 en ik kan niet verkopen aan mijn kinderen als er andere kinderen om half 11 s avonds rondgelopen word met een frikandel.
Dus heb ik invloed. Of ex dat leuk vind, of niet. Alleen medische zaken en schoolkeuzes bemoei ik mij niet mee. Maar verder overleggen vriend en ik de gezamelijke regels. Het is wel heel lastig. Want zijn kinderen leven in compleet verschillende gezinnen. Dus ze komen veel in opstand. We zien ze maar om de week een weekend. Dus alles wat je erin stopt, is er na 2 weken weer uit.
Dat kan je natuurlijk van te voren allemaal bedenken. Hebben we ook gedaan. De praktijk is alleen anders dan de theorie.
Als ik echt had geweten waar ik aan begon, had ik het niet gedaan. Alleen al voor zijn kinderen niet. De situatie is zo gecompliceerd voor ze. Mijn hart huilt. In de tweede plaatst voor mijn eigen kinderen niet (die heeft to gelukkig niet, dat scheelt vaak al enorm!) en in de laatste plaats voor mijzelf. Het is zwaar. Ik hou van mijn vriend. Ik hou van kinderen. Maar alles in 1 huis is nog ingewikkelder dan ik van te voren dacht. En ik heb mij goed ingelezen. Heb er goed over nagedacht.
De tip haar echt te gaan zien voor wie ze is. Vind ik wel goed. De tijd nemen haar te leren kennen. Je wat vaker terug trekken zodat het niet van 50 naar 100 gaat. Ga eten met vriendin of zus. Laat ze samen wat leuks gaan doen. Pak een boek en ga ermee een middag naar je bed of andere plek. Het moet groeien en tijd krijgen.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:51
Onderschrijf dit volledig.HasseSimonsdochter schreef: ↑09-01-2018 20:39Ok, ik waag er een serieuze poging aan en gooi het volgende in de groep.
Toen ik dit topic zag, (“Meer stiefmoeders hier?”), stelde ik mij zo voor dat er hier inderdaad (door stiefmoeders ) geschreven kon worden waar je zoal tegenaan loopt.
Inmiddels is dit en de inhoudelijke vraag van TO naar de achtergrond verdwenen en krijgen we weer de aloude riedels waaruit een behoorlijke negativiteit blijkt naar stiefmoeders. I.p.v. inhoudelijk praten over stoefmoederschap blijft het door de bijdragen van sommigen weer hangen op het niveau dat een stiefmoeder zich vooral niet met het kind mag bemoeien. Terwijl er dus gezinnen zijn waar de stiefmoeder wel een duidelijke rol heeft / wil hebben / daar zoekende in is etc.
Daar ging dit topic juist over. Het is hetzelfde als iemand op de eetpijler vraagt hoe een rosbief klaargemaakt moet worden en dan hele discussies over zich heen krijgt dat je beter vegetariër moet zijn. Ik gebruikte net al het voorbeeld vh minaressentopic. Niemand gaat daar ook posten dat ze met hun tengels van de getrouwde mannen moeten afblijven oid. Ik snap gewoon niet dat dit onderwerp op het VF al jarenlang steeds doodgeslagen wordt. En dat de stiefmoeders bijna schuldbewust afdruipen na al die vinnigheid.
Ik vind dit erg jammer omdat ik het waardevol vind om met andere stiefmoeders te schrijven, en ik ook denk dat meerderen hier iets aan kunnen hebben maar ik merk dat de dialoog hier een beetje dood slaat.
Is daar überhaupt behoefte aan om met stiefmoeders te schrijven wat er zoal tegenkomen? Desnoods in een ander topic?
Ik open vaak een stiefmoeder-topic met een beetje hoop dat ik herkenning kan delen. Herkenning van het lastige, maar ook van het mooie. Ik word moe van de snoeiharde oordelen die rondgesmeten worden. Wil best vragen beantwoorden, maar niet als ik vertrek op -100.
Wat betreft topic: ja.
Daarom deel ik ook mijn verhaal hier, voor deze TO. Je staat soms zo alleen. Geen van mijn vriendinnen kan zich helemaal verplaatsen in mijn situatie. Het was aanmodderen tot ik zelf puzzelstukjes had gevonden.
Maar Hasse, ben jij ook stiefmoeder? Ik meende te lezen over je enige kind.
Hips, hopsakee en pierlala.
dinsdag 9 januari 2018 om 20:57
Ik open wel even een topicMerl0t schreef: ↑09-01-2018 20:51Onderschrijf dit volledig.
Ik open vaak een stiefmoeder-topic met een beetje hoop dat ik herkenning kan delen. Herkenning van het lastige, maar ook van het mooie. Ik word moe van de snoeiharde oordelen die rondgesmeten worden. Wil best vragen beantwoorden, maar niet als ik vertrek op -100.
Wat betreft topic: ja.
Daarom deel ik ook mijn verhaal hier, voor deze TO. Je staat soms zo alleen. Geen van mijn vriendinnen kan zich helemaal verplaatsen in mijn situatie. Het was aanmodderen tot ik zelf puzzelstukjes had gevonden.
Maar Hasse, ben jij ook stiefmoeder? Ik meende te lezen over je enige kind.
dinsdag 9 januari 2018 om 21:07
Ik zou het wel fijn vinden een topic over stiefmoederen. Ik wil ook best aan biologische moeders uitleggen waarom dingen wel invloed hebben of waarom kinderen last hebben van de wrok of weerzin. Ik ben behalve stiefmoeder namelijk ook moeder. Ik heb een exman. Dus daar deal ik ook mee. Wij doen dat gelukkig in goede harmonie. We hebben direct besloten dat de ander zijn leven mocht leven hoe die wilde, dat de kinderen onze zaak zijn en oud leed niet via de kinderen verrekent mocht worden. Dat lukt goed. Als je je kind voorop zet. Ik wil niet dat mijn kinderen last hebben van de gevoelens die het bij mij oproept. Het staat ze vrij over de andere te praten. Als ze wat leuks hebben gedaan met moeders ben ik blij voor ze. Ik zie aan ze dat ze het moeilijk hebben dat ze tegen hun eigen moeder niet vrijuit kunnen praten over wat er bij ons leuk was. Want dan word ze boos. Gaat de strijd aan. Ik heb nergens iets mee te maken. Je maakt je kinds leven daarmee moeilijker dan nodig. Laat hem zelf bepalen wat hij van de nieuwe partner en diens regels vind. Als het binnen het normale is natuurlijk! Slaan of uitschelden is dus niet iets wat je toelaat. Maar wel of niet aan tafel eten wel.
@delicious: De volgende dag al samenwonen is inderdaad erg snel. Zou ik zelf ook pijnlijk vinden. Maar het is wat het is. Zet je daarover heen. Want in belang van je kind is het niet om daar boos over te blijven. Hoe moeilijk of pijnlijk dingen ook zijn. Heb dat ook in de loop van de tijd steeds beter leren doen. Het is niet meer aan jou. Helaas. Doe het zelf beter en verwerk de ellende.
@delicious: De volgende dag al samenwonen is inderdaad erg snel. Zou ik zelf ook pijnlijk vinden. Maar het is wat het is. Zet je daarover heen. Want in belang van je kind is het niet om daar boos over te blijven. Hoe moeilijk of pijnlijk dingen ook zijn. Heb dat ook in de loop van de tijd steeds beter leren doen. Het is niet meer aan jou. Helaas. Doe het zelf beter en verwerk de ellende.
dinsdag 9 januari 2018 om 21:08
Je bent welkom, topic geopend!SjakS schreef: ↑09-01-2018 21:07Ik zou het wel fijn vinden een topic over stiefmoederen. Ik wil ook best aan biologische moeders uitleggen waarom dingen wel invloed hebben of waarom kinderen last hebben van de wrok of weerzin. Ik ben behalve stiefmoeder namelijk ook moeder. Ik heb een exman. Dus daar deal ik ook mee. Wij doen dat gelukkig in goede harmonie. We hebben direct besloten dat de ander zijn leven mocht leven hoe die wilde, dat de kinderen onze zaak zijn en oud leed niet via de kinderen verrekent mocht worden. Dat lukt goed. Als je je kind voorop zet. Ik wil niet dat mijn kinderen last hebben van de gevoelens die het bij mij oproept. Het staat ze vrij over de andere te praten. Als ze wat leuks hebben gedaan met moeders ben ik blij voor ze. Ik zie aan ze dat ze het moeilijk hebben dat ze tegen hun eigen moeder niet vrijuit kunnen praten over wat er bij ons leuk was. Want dan word ze boos. Gaat de strijd aan. Ik heb nergens iets mee te maken. Je maakt je kinds leven daarmee moeilijker dan nodig. Laat hem zelf bepalen wat hij van de nieuwe partner en diens regels vind. Als het binnen het normale is natuurlijk! Slaan of uitschelden is dus niet iets wat je toelaat. Maar wel of niet aan tafel eten wel.
@delicious: De volgende dag al samenwonen is inderdaad erg snel. Zou ik zelf ook pijnlijk vinden. Maar het is wat het is. Zet je daarover heen. Want in belang van je kind is het niet om daar boos over te blijven. Hoe moeilijk of pijnlijk dingen ook zijn. Heb dat ook in de loop van de tijd steeds beter leren doen. Het is niet meer aan jou. Helaas. Doe het zelf beter en verwerk de ellende.
dinsdag 9 januari 2018 om 21:38
Dit dus. Mensen kunnen zich niet voorstellen hoe complex de situatie voor alle partijen is.SjakS schreef: ↑09-01-2018 20:43Dat kan je natuurlijk van te voren allemaal bedenken. Hebben we ook gedaan. De praktijk is alleen anders dan de theorie.
Als ik echt had geweten waar ik aan begon, had ik het niet gedaan. Alleen al voor zijn kinderen niet. De situatie is zo gecompliceerd voor ze. Mijn hart huilt. In de tweede plaatst voor mijn eigen kinderen niet (die heeft to gelukkig niet, dat scheelt vaak al enorm!) en in de laatste plaats voor mijzelf. Het is zwaar. Ik hou van mijn vriend. Ik hou van kinderen. Maar alles in 1 huis is nog ingewikkelder dan ik van te voren dacht. En ik heb mij goed ingelezen. Heb er goed over nagedacht.
Ik reageer hier niet uit wrok, het enige is: ook mijn hart huilt voor alle kinderen die worstelen met verschillende thuizen waar ze zich niet thuis kunnen voelen.
Ik denk dat het vooral belangrijk is voor stiefmoeders om de verschillende kanten van de zaak te zien. Alle andere kanten dan je eigen afdoen als 'gezeur of 'negativiteit' is niet eerlijk.
Zoals anderen ook al zeggen: de enige mogelijkheid dat dit kan werken is om je echt open te stellen en de ander te accepteren. Anders gaat het niet werken en zal er alleen strijd en spanning zijn en is niemand gelukkig. Een enorm hoog percentage samengestelde gezinnen mislukt, dat is niet voor niets.
Ik adviseer iedereen om te blijven latten tot de kinderen volwassen zijn. Je hebt echt geen idee waar je aan begint. De voordelen van latten zijn voor de kinderen zoveel groter dan de nadelen. Het belang van de kinderen zou voorop moeten staan, zijn hebben immers niet voor de situatie gekozen.
dinsdag 9 januari 2018 om 21:45
Ben jij stiefmoeder?N00R85 schreef: ↑09-01-2018 21:38Dit dus. Mensen kunnen zich niet voorstellen hoe complex de situatie voor alle partijen is.
Ik reageer hier niet uit wrok, het enige is: ook mijn hart huilt voor alle kinderen die worstelen met verschillende thuizen waar ze zich niet thuis kunnen voelen.
Ik denk dat het vooral belangrijk is voor stiefmoeders om de verschillende kanten van de zaak te zien. Alle andere kanten dan je eigen afdoen als 'gezeur of 'negativiteit' is niet eerlijk.
Zoals anderen ook al zeggen: de enige mogelijkheid dat dit kan werken is om je echt open te stellen en de ander te accepteren. Anders gaat het niet werken en zal er alleen strijd en spanning zijn en is niemand gelukkig. Een enorm hoog percentage samengestelde gezinnen mislukt, dat is niet voor niets.
Ik adviseer iedereen om te blijven latten tot de kinderen volwassen zijn. Je hebt echt geen idee waar je aan begint. De voordelen van latten zijn voor de kinderen zoveel groter dan de nadelen. Het belang van de kinderen zou voorop moeten staan, zijn hebben immers niet voor de situatie gekozen.
Hips, hopsakee en pierlala.
dinsdag 9 januari 2018 om 22:06
Ik ken veel situaties waarin het samenwonen hartstikke goed gaat. Ik zou zelf ook niet meer willen samenwonen als wij zouden gaan scheiden, maar dat wil niet zeggen dat dat voor anderen ook zo moet zijn. Bij ons gaat het ook heel goed.N00R85 schreef: ↑09-01-2018 21:38Dit dus. Mensen kunnen zich niet voorstellen hoe complex de situatie voor alle partijen is.
Ik reageer hier niet uit wrok, het enige is: ook mijn hart huilt voor alle kinderen die worstelen met verschillende thuizen waar ze zich niet thuis kunnen voelen.
Ik denk dat het vooral belangrijk is voor stiefmoeders om de verschillende kanten van de zaak te zien. Alle andere kanten dan je eigen afdoen als 'gezeur of 'negativiteit' is niet eerlijk.
Zoals anderen ook al zeggen: de enige mogelijkheid dat dit kan werken is om je echt open te stellen en de ander te accepteren. Anders gaat het niet werken en zal er alleen strijd en spanning zijn en is niemand gelukkig. Een enorm hoog percentage samengestelde gezinnen mislukt, dat is niet voor niets.
Ik adviseer iedereen om te blijven latten tot de kinderen volwassen zijn. Je hebt echt geen idee waar je aan begint. De voordelen van latten zijn voor de kinderen zoveel groter dan de nadelen. Het belang van de kinderen zou voorop moeten staan, zijn hebben immers niet voor de situatie gekozen.
En je verhaal over openstellen en de ander accepteren geldt juist voor exen. Ik ken veel vrouwen die het niet kunnen verdragen dat hun ex een nieuwe vriendin heeft en ze kunnen haar dan niet luchten of zien, terwijl zo’n vrouw niets fout doet en met liefde deels voor de kinderen van de ander zorgt. Vervolgens krijgt ze stank voor dank en heeft niks te vertellen.
dinsdag 9 januari 2018 om 22:11
Ik schrik van je boze toon.delicious35 schreef: ↑09-01-2018 20:16Omdat ze geen ouder van mijn zoon is. Ze heeft daarom simpel weg zelf helemaal niets over hem te zeggen. Als ex wil doen wat zij wil, dan is dat zijn mening (want zo zal hij het toch echt bij mij neer moeten leggen). Vervolgens zullen wij als ouders er samen uit moeten komen. Maar haar mening is wat mij betreft en voor mij compleet irrelevant.
En kom niet aan met dat zij daar ook woont, dat had ze dan wat eerder moeten bedenken.
Toen ik begon aan tussen haakjes stiefmoederschap, vond ik het lastig om te bedenken hoe ik me moest verhouden tegenover de twee kinderen van mijn man. Ik voelde me soms niet op m'n plek in dit nieuwe 'gezin' wat we met elkaar gingen vormen want ik had het idee dat ik op de stoel van hun moeder zat, dat ik de kruimels van haar tafel at en op de puin van haar verdriet iets leuks en gezelligs probeerde te maken. Ik voelde me schuldig naar haar toe.
En ik dacht: als de kinderen het voor het zeggen hadden, dan zat ik hier helemaal niet gezellig aan de koffie, dan zat hun moeder daar. Kortom: ongemakkelijk. Vooral in m'n hoofd trouwens, de kinderen waren heel aardig en open en sociaal naar mij toe.
Ik heb daarover nagedacht en mijn conclusie is dat ik gewoon Makreel ben en niet hun moeder. Dat voelt goed. We wonen met elkaar in huis dus als hier iemand loopt te kledderen met ketchup of de wc smerig achterlaat, dan mag ik daar wat van zeggen (dat zou ik ook zeggen als het kind van vrienden dat zou doen), maar de grote opvoedzaken komen voor de rekening van vriend. Ik zie mezelf als een extra paar ogen, in het voordeel van de kinderen. Hun belang staat voorop. Als mijn vriend/man iets doet wat in mijn ogen niet goed is voor ze, dan zeg ik dat (achteraf) tegen hem. En ik let goed op: gaat het goed met die twee? Voelen ze zich gelukkig, blij? Wat kan ik doen om het gezellig en leuk voor ze te maken thuis?
Ik weet niet precies wat jij bedoelt met opvoeden. Ik denk dat je blij bent, als jullie kinderen nog klein zijn, dat de vriendin van je ex ook goed op ze let en lief voor je kinderen is. Dus dat ze ze niet laat springen op de bank met een lollie in de mond, het niet goed vindt als ze de kat een schop geven, dat ze niet met de crossfiets de trap af mogen scheuren. Maar wel een stukje fruit voor ze schillen, een verhaaltje voorlezen en welterusten, kus en lekker slapen, droom van iets moois.
Misschien zijn jullie kinderen al groter. Dan is het toch niet erg als er een extra iemand is die een keer wat Franse woordjes kan overhoren, kan uitleggen dat sigaretten roken echt superslecht is voor je en kan zeggen dat ze er beeldschoon uitzien voor het schoolfeest?
Is dat opvoeden?
Is dat waar stiefmoeders zich niet mee mogen bemoeien?
Want dat lijkt me praktisch erg ingewikkeld (laat die kinderen maar een tand door hun lip vallen dan, of lekker een pak zware shag oproken, ik zeg er niks van) en bovendien: waarom zou dat beter zijn?
Ik heb geen hekel aan de moeder van de twee kinderen van mijn man. In tegendeel, ik zou haar graag leren kennen. Helaas is ze overleden. Maar ik hoop, als ze nog zou leven of misschien ergens op een sprookjesachtige manier ons ziet, zo hier met z'n vieren in wat wij dan een gezin durven te noemen, ze niet zo boos op me zou zijn als ik jou nu over de vriendin van je ex hoor praten. Want ik doe m'n best voor ze, echt waar. En ik kan me niet voorstellen dat andere stiefmoeders niet, net zoals ik, op hun eigen manier ook hun best doen. Niet om de moeder van de kinderen te vervangen, want dat is helemaal onmogelijk, maar een extra paar ogen en wat extra liefde voor je kinderen lijkt me helemaal geen slechte zaak.
Wat eten we vanavond?
dinsdag 9 januari 2018 om 22:21
Makreel: jij klinkt als een heel lieve stiefmoeder. Als ik ooit dood zou gaan, dan hoop ik dat mijn man een vrouw vindt zoals jij, die ook goed is voor onze kinderen.
Helaas is niet iedere stiefmoeder zo. Bij de openingspost bijvoorbeeld krijg ik echt de kriebels. Als mijn man met zo'n vrouw zou gaan, dan zou ik echt liever hebben, dat ze een liefdevolle relatie opbouwen, maar dan zonder alle spanningen en irritaties die samenwonen met zich meebrengt. Niet omdat ik een ander iets niet gun, of uit wrok, maar omdat ik mijn kinderen het allerbeste gun en een liefdevol en stabiel thuis zo belangrijk is voor kinderen. Ik denk dat dit voor veel moeders geldt.
Helaas is niet iedere stiefmoeder zo. Bij de openingspost bijvoorbeeld krijg ik echt de kriebels. Als mijn man met zo'n vrouw zou gaan, dan zou ik echt liever hebben, dat ze een liefdevolle relatie opbouwen, maar dan zonder alle spanningen en irritaties die samenwonen met zich meebrengt. Niet omdat ik een ander iets niet gun, of uit wrok, maar omdat ik mijn kinderen het allerbeste gun en een liefdevol en stabiel thuis zo belangrijk is voor kinderen. Ik denk dat dit voor veel moeders geldt.
dinsdag 9 januari 2018 om 22:33
Ik denk dat TO daarom hier een topic opent. En niemand adviseert haar om dat kind dan een hijs voor haar treiter te geven, want dan leert ze dat idiote geproest in de ruimte wel af.
Dat stiefmoeder-gedoe is knap lastig, het leuk omgaan met een kind met allemaal loyaliteitsdingetjes door de scheiding ook en dan ook nog eens een keer die relatie met een man met een andere belangrijke relatie achter de rug, een belangrijke relatie die altijd bij hem in de buurt blijft, want ja kind en ja ex - nou het is allemaal nogal wat om je weg in te vinden.
En om als ex dan te zeggen: geen enkele andere vrouw heeft iets over mijn kind te zeggen, nooit niet want ik ben de moeder en hij is de vader en verder heb je je nergens mee te bemoeien, nou... dan denk ik niet dat dat het makkelijker maakt.
Dat stiefmoeder-gedoe is knap lastig, het leuk omgaan met een kind met allemaal loyaliteitsdingetjes door de scheiding ook en dan ook nog eens een keer die relatie met een man met een andere belangrijke relatie achter de rug, een belangrijke relatie die altijd bij hem in de buurt blijft, want ja kind en ja ex - nou het is allemaal nogal wat om je weg in te vinden.
En om als ex dan te zeggen: geen enkele andere vrouw heeft iets over mijn kind te zeggen, nooit niet want ik ben de moeder en hij is de vader en verder heb je je nergens mee te bemoeien, nou... dan denk ik niet dat dat het makkelijker maakt.
Wat eten we vanavond?
maandag 12 maart 2018 om 14:44
Latten is voor vriend geen optie.... Als samenwonen met z'n 3-en niet werkt ziet hij dat als 'teken' dat ik niet accepteer dat hij een dochter heeft. Is zijn mening, niet de mijne. Maar relatie is dan wat hem betreft voorbij.