Relaties
alle pijlers
Mijn vriendin heeft borderliner.
maandag 3 oktober 2011 om 08:47
Nog nooit heb ik zoveel van iemand gehouden als van haar maaar Zo nou en dan speelde haar depressies op en moest ik van haar het huis uit, was ik eenmaal weg dan wilde ze dat ik weer terug kwam, haat liefde , kan niet met en zonder je noemde ze het zelf.
ook kon haar humeur in 1 sec. omslaan van vrolijk naar agressief als ik volgens haar zeggen iets verkeerds had gezegd , en sloeg ze me.
haar humeur is net het weer, de ene keer staat ze te dansen in haar huis als ik thuis kom met de radio op 10 , de andere keer is ze depressief en heb je ruzie om niks.
ook merkte ik als het "uit " was dat ze direct op wel 5 datingsite's ging staan omdat ze niet alleen kon zijn, maar dat bleef alleen maar bij beetje emailen dan.
de eerste 11 jr. van de relatie had ik mijn eigen huis nog, als haar depressies weer gingen opspelen, verdween ik richting mn eigen huis en ging ik lekker stappen met mn vrienden, op deze manier had ik er eigenlijk niet zn last van.
altijd stond ze dan na max 1 week weer voor mn deur snikkend of ik weer terug wilde komen, en ging het weer tijdje goed vaak
vorig jr. had ik met haar serieus gesprek , zo van we houden toch van elkaar en we gaan samen oud worden , laat ik me huis verkopen, vond zij prima idee, ze noemde mijn huis altijd mjn vluchthuisje, kan je niet meer vluchtten naar je eigen huisje zei ze nog !!!
maar ondanks alle beloftes speelde de najaarsdepressie in 2010 weer hoog op, ik kon niet meer ff weg , huis verkocht. ik zat vlak voor de kerst dat ik op straat gegooid zou worden, ik vertelde haar dat ik geen zin had om met de feestdagen alleen in een huis te zitten, en boekte vakantie bali voor 4 wkn. had gezien dat daar flink vrouwen overschot is. toen ze eenmaal merkte dat ik ECHT had geboekt sloeg de paniek haar om het hart. ineens wilde ze mee, belde het reisburo achter mn rug op en wilde ticket bij boeken , ze wilde niet dat ik naar die hoeren ging zoals ze toen tegen me schreeuwde. maar zij had me het huis uitgestuurd, zij had de relatie beeindigd !! ik ben toch gegaan ,lekker gefeest daar, toen ik terug kwam was ze boos en spreektzelfs niet meer met me. we hebben het er beide moeilijk mee nu.
vorige week hadden we een gesprek met mijn zwager erbij want zij wilde iets bespreken met me maar kan dat niet alleen met mij, ze ontploft bij het minste geringste dan. liefde haat ligt 1 mm bij elkaar vandaan bij haar.
maar ik denk de juiste beslissing te hebben genomen. of zijn er voorbeelden zoals ik boven heb beschreven die door therapie zijn genezen ??
ik kwam pas 2 mnd. nadat het uit was erachter dat ze borderline had, ik vond altijd maar dat ze zich vreemd gedroeg en snapte haar gedrag niet.
ook kon haar humeur in 1 sec. omslaan van vrolijk naar agressief als ik volgens haar zeggen iets verkeerds had gezegd , en sloeg ze me.
haar humeur is net het weer, de ene keer staat ze te dansen in haar huis als ik thuis kom met de radio op 10 , de andere keer is ze depressief en heb je ruzie om niks.
ook merkte ik als het "uit " was dat ze direct op wel 5 datingsite's ging staan omdat ze niet alleen kon zijn, maar dat bleef alleen maar bij beetje emailen dan.
de eerste 11 jr. van de relatie had ik mijn eigen huis nog, als haar depressies weer gingen opspelen, verdween ik richting mn eigen huis en ging ik lekker stappen met mn vrienden, op deze manier had ik er eigenlijk niet zn last van.
altijd stond ze dan na max 1 week weer voor mn deur snikkend of ik weer terug wilde komen, en ging het weer tijdje goed vaak
vorig jr. had ik met haar serieus gesprek , zo van we houden toch van elkaar en we gaan samen oud worden , laat ik me huis verkopen, vond zij prima idee, ze noemde mijn huis altijd mjn vluchthuisje, kan je niet meer vluchtten naar je eigen huisje zei ze nog !!!
maar ondanks alle beloftes speelde de najaarsdepressie in 2010 weer hoog op, ik kon niet meer ff weg , huis verkocht. ik zat vlak voor de kerst dat ik op straat gegooid zou worden, ik vertelde haar dat ik geen zin had om met de feestdagen alleen in een huis te zitten, en boekte vakantie bali voor 4 wkn. had gezien dat daar flink vrouwen overschot is. toen ze eenmaal merkte dat ik ECHT had geboekt sloeg de paniek haar om het hart. ineens wilde ze mee, belde het reisburo achter mn rug op en wilde ticket bij boeken , ze wilde niet dat ik naar die hoeren ging zoals ze toen tegen me schreeuwde. maar zij had me het huis uitgestuurd, zij had de relatie beeindigd !! ik ben toch gegaan ,lekker gefeest daar, toen ik terug kwam was ze boos en spreektzelfs niet meer met me. we hebben het er beide moeilijk mee nu.
vorige week hadden we een gesprek met mijn zwager erbij want zij wilde iets bespreken met me maar kan dat niet alleen met mij, ze ontploft bij het minste geringste dan. liefde haat ligt 1 mm bij elkaar vandaan bij haar.
maar ik denk de juiste beslissing te hebben genomen. of zijn er voorbeelden zoals ik boven heb beschreven die door therapie zijn genezen ??
ik kwam pas 2 mnd. nadat het uit was erachter dat ze borderline had, ik vond altijd maar dat ze zich vreemd gedroeg en snapte haar gedrag niet.
dinsdag 4 oktober 2011 om 13:00
Als partner heb je de keus...wil ik zo partner?
Een borderliner? 9 van de 10 keer stress, niet te peilen.
Emoties......labiel......energiezuigers.......wantrouwig.
Ik zou mijn spullen pakken. Want ik als partner zijnde heb ook een leven.
En met een borderliner is het onmogelijk om een stabiele relatie te hebben.
Een borderliner? 9 van de 10 keer stress, niet te peilen.
Emoties......labiel......energiezuigers.......wantrouwig.
Ik zou mijn spullen pakken. Want ik als partner zijnde heb ook een leven.
En met een borderliner is het onmogelijk om een stabiele relatie te hebben.
dinsdag 4 oktober 2011 om 13:14
dinsdag 4 oktober 2011 om 13:16
quote:Alex48 schreef op 04 oktober 2011 @ 12:59:
Zouden jullie hier niet gewoon mee willen ophouden?
reden:
Ik krijg telkens mails dat er iets is toegevoegd en ik kan niet goed met mijn teleurstelling overweg als het nog steeds soort van weinig nuttig verbaal geweld is.
Misschien je instellingen wijzigen?
Of deelnemen aan de discussie danwel negeren.
Zouden jullie hier niet gewoon mee willen ophouden?
reden:
Ik krijg telkens mails dat er iets is toegevoegd en ik kan niet goed met mijn teleurstelling overweg als het nog steeds soort van weinig nuttig verbaal geweld is.
Misschien je instellingen wijzigen?
Of deelnemen aan de discussie danwel negeren.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
dinsdag 4 oktober 2011 om 13:46
dinsdag 4 oktober 2011 om 14:03
To is idd niet meer aanwezig, dat maakt een discussie ook weer niet gelijk nutteloos. Wel nutteloos voor TO, maar persoonlijk vind ik discussie altijd leuk of interessant om te lezen als het mij geboeid houdt
Ik heb overigens niets uit te vechten.
Op de 1 of andere manier heb ik Palanja snel op mijn huid zitten wanneer er een discussie van deze orde gaande is.
Hij zal waarschijnlijk hetzelfde ervaren.
Wat dat betreft liggen we totaal niet op 1 lijn.
Can happen, jammer dat het nooit tot een agree to disagree kan komen.
Ik heb overigens niets uit te vechten.
Op de 1 of andere manier heb ik Palanja snel op mijn huid zitten wanneer er een discussie van deze orde gaande is.
Hij zal waarschijnlijk hetzelfde ervaren.
Wat dat betreft liggen we totaal niet op 1 lijn.
Can happen, jammer dat het nooit tot een agree to disagree kan komen.
dinsdag 4 oktober 2011 om 14:43
Nou als jullie dan nu wel 'agree to disagree' kunnen afspreken? Dan vind ik het ook weer prettiger lezen. Want gek genoeg, 6 jaar, 2 verkeerde vriendjes en nu 1 heerlijke man later, ik heb wel iets aan dit topic.
Ben blijkbaar toch nog aan het verwerken.
Alex; jouw vraag kom ik nog op terug want forum nu mobiel en dat is lastig reageren.
En wat betreft de reacties op de 'Bali vakantie': dat is naar mijn idee nu stoerdoenerij en destijds een wanhoopsdaad geweest.
Ben blijkbaar toch nog aan het verwerken.
Alex; jouw vraag kom ik nog op terug want forum nu mobiel en dat is lastig reageren.
En wat betreft de reacties op de 'Bali vakantie': dat is naar mijn idee nu stoerdoenerij en destijds een wanhoopsdaad geweest.
dinsdag 4 oktober 2011 om 15:01
Morrissey,
Ik begrijp ook heel goed wat het betekent in een hele ongezonde relatie te zitten en jezelf steeds meer te verliezen.
Ik was aan het eind nog maar een schim van mijzelf.
Het is ongelooflijk hoe ik weer terug aan het veranderen ben in wie ik was( wellicht beter zelfs,de ervaring maakt ook dat ik meer heb geleerd over mij)
Mijn insteek daarin is focus op jezelf( je hebt idd genoeg te verwerken).
Ik ben nu individueel in systeemtherapie en heb er heel veel van aan samen met mijn therapeut te analyseren hoe ik mij beweeg in een relatie en wat mijn valkuilen zijn, maar ook erkenning voor wat het heeft gedaan met mij.
Mocht je er nog steeds veel last van hebben is dat in ieder geval een tip.
Mits je een goede therapeut hebt en een goede klik heb je een hele werkbare situatie voor jezelf en dat zet je echt terug in je kracht.
Heeft alleen wel een lange adem, maar geeft niet. Tijd zat
Ik begrijp ook heel goed wat het betekent in een hele ongezonde relatie te zitten en jezelf steeds meer te verliezen.
Ik was aan het eind nog maar een schim van mijzelf.
Het is ongelooflijk hoe ik weer terug aan het veranderen ben in wie ik was( wellicht beter zelfs,de ervaring maakt ook dat ik meer heb geleerd over mij)
Mijn insteek daarin is focus op jezelf( je hebt idd genoeg te verwerken).
Ik ben nu individueel in systeemtherapie en heb er heel veel van aan samen met mijn therapeut te analyseren hoe ik mij beweeg in een relatie en wat mijn valkuilen zijn, maar ook erkenning voor wat het heeft gedaan met mij.
Mocht je er nog steeds veel last van hebben is dat in ieder geval een tip.
Mits je een goede therapeut hebt en een goede klik heb je een hele werkbare situatie voor jezelf en dat zet je echt terug in je kracht.
Heeft alleen wel een lange adem, maar geeft niet. Tijd zat
dinsdag 4 oktober 2011 om 15:02
Nou ja Palanja, Iry las dus wel wat ik bedoelde. Heel bijzonder dat jij daar dan uithaalt dat partners boze wolven zijn en mensen met borderline schatjes. Dat bedoelde ik dus niet.
Je vroeg naar mijn ervaringen. Die 2 super vriendinnen dus. En verder werk ik al ruim 20 jaar in de psychiatrie. Als iemand met BPS klinisch wordt opgenomen, betekent dat in ieder geval dat diegene niet zo goed met zichzelf om kan gaan.
Dat iemand met BPS veel emotie bij je kan oproepen herken ik dus wel, in die zin kun je een hoop leren over jezelf ook. Hoe ga jij om met je eigen emotie. Verwacht je dat een ander zich anders gaat gedragen zodat jij andere emoties zult ervaren, of ga je kijken wat je zelf met die emotie kunt en hoe je je wilt opstellen in het contact met die ander.
Of het af doen als onhandelbare mensen die andere slachtofferen, maar dat is dan weer niet mijn idee van hoe de werkelijkheid in elkaar zit.
Dat is wat ik bedoel met dat starre van jou. Jij vindt dat je zegt hoe het is, terwijl je zegt hoe het voor jou is.
Wat ik lees in jou stukjes is dat jij vindt dat dat wat mis is gegaan tussen jou en je vrouw ligt aan haar gedrag, wat volgens jou voortkomt uit haar stoornis. Het is allemaal haar schuld.
Maar misschien lees ik dat verkeerd, dat kan natuurlijk ook.
En ik denk dus dat jouw houding je daarin niet verder gaat helpen. Heb je zelf wel eens psychologische begeleiding gehad naar aanleiding van je scheiding? Om te kijken wat jouw aandeel was in het geheel.
Je vroeg naar mijn ervaringen. Die 2 super vriendinnen dus. En verder werk ik al ruim 20 jaar in de psychiatrie. Als iemand met BPS klinisch wordt opgenomen, betekent dat in ieder geval dat diegene niet zo goed met zichzelf om kan gaan.
Dat iemand met BPS veel emotie bij je kan oproepen herken ik dus wel, in die zin kun je een hoop leren over jezelf ook. Hoe ga jij om met je eigen emotie. Verwacht je dat een ander zich anders gaat gedragen zodat jij andere emoties zult ervaren, of ga je kijken wat je zelf met die emotie kunt en hoe je je wilt opstellen in het contact met die ander.
Of het af doen als onhandelbare mensen die andere slachtofferen, maar dat is dan weer niet mijn idee van hoe de werkelijkheid in elkaar zit.
Dat is wat ik bedoel met dat starre van jou. Jij vindt dat je zegt hoe het is, terwijl je zegt hoe het voor jou is.
Wat ik lees in jou stukjes is dat jij vindt dat dat wat mis is gegaan tussen jou en je vrouw ligt aan haar gedrag, wat volgens jou voortkomt uit haar stoornis. Het is allemaal haar schuld.
Maar misschien lees ik dat verkeerd, dat kan natuurlijk ook.
En ik denk dus dat jouw houding je daarin niet verder gaat helpen. Heb je zelf wel eens psychologische begeleiding gehad naar aanleiding van je scheiding? Om te kijken wat jouw aandeel was in het geheel.
dinsdag 4 oktober 2011 om 16:58
Iry, ik moet heel erg oppassen met "erkenning wat het gedaan heeft met mij" het gevaar van de "slachtofferrol" ligt daar voor mij dicht bij.
Helaas woon ik niet meer in NL dus ik heb afscheid genomen van mn therapeut maar een goede vriendin is lifecoach en zij helpt mij, via mail, door mijn moeilijke momenten.
Dat werkt gek genoeg erg goed; mijn gedachten opschrijven zetten en haar geschreven hulp terug.
Helaas woon ik niet meer in NL dus ik heb afscheid genomen van mn therapeut maar een goede vriendin is lifecoach en zij helpt mij, via mail, door mijn moeilijke momenten.
Dat werkt gek genoeg erg goed; mijn gedachten opschrijven zetten en haar geschreven hulp terug.
dinsdag 4 oktober 2011 om 17:05
Ah , dat snap ik heel goed Morrrisey,
Het gevaar van erkenning maakt dat je maar blijft hangen in wat je allemaal is aangedaan en dat is idd niet constructief om verder te gaan.
Fijn dat je een vriendin hebt die je steunt.
Opschrijven help veel, blijf dat doen!
Maar zet zeker stappen vooruit, omkijken is geen vooruitgang.
Sterkte en succes met alles!
Het gevaar van erkenning maakt dat je maar blijft hangen in wat je allemaal is aangedaan en dat is idd niet constructief om verder te gaan.
Fijn dat je een vriendin hebt die je steunt.
Opschrijven help veel, blijf dat doen!
Maar zet zeker stappen vooruit, omkijken is geen vooruitgang.
Sterkte en succes met alles!
dinsdag 4 oktober 2011 om 18:32
@ Rafaella,
Even terug naar de basis van mijn reacties.
Dit topic is geschreven door iemand, partner van een borderliner, die het moeilijk had/heeft met allerlei zaken die in zijn relatie speelden.
Een aantal posters vlogen nogal uit de bocht met reacties duidelijk ingegeven 'door subjectiviteit' (laat ik het maar zo noemen).
Laat ik maar niet ingaan op de dingen die je over mij zegt, ik laat jouw beoordelingsvermogen voor jezelf.
Waar ik dan wel even op in wil gaan.
Jij zegt dat je 20 jaar in de psychiatrie rondloopt, prima.
Ik heb zelf een hele goede kennis die haar hele leven rechtstreeks werkt met ,onder andere borderliners, in een voltijd opname kliniek.
Zij vertelt mij heel andere dingen dan dat jij nu doet hier.
Het basisprincipe van de kliniek is veel harder dan dat ik mezelf (volgens jou) opstel.
Zwart witter kan bijna niet, een constant proces van 'take it or leave it'.
Zij zegt niet, "ach borderliners zijn mensen die niet goed met zichzelf kunnen omgaan"
Haar uitgangspunt is; "borderliners zijn een groot probleem voor zichzelf en voor hun omgeving";
En aangezien jij zo goed weet hoe ik me voel en hoe rigide ik in het leven sta.
Ja, ik heb therapie gehad op advies van een instelling waar mijn ex onder behandeling stond.
Daar kwam uit dat ik de BPS versterkte doordat zij over mijn grenzen walste en ik te verzorgend was. Ik hield haar afhankelijkheid in stand.
Wanneer jij nou in de psychiatrie werkt en dagelijks geconfronteerd wordt met patienten in jouw omgeving.
Snap ik niet dat jij zo makkelijk een oordeel velt zonder dat je naar de achtergronden vraagt.
Jouw vriendinnen zullen dan wel voorbeelden zijn hoe het moet; er zijn heel veel voorbeelden waarin het tegenovergestelde aan de hand is.
Even terug naar de basis van mijn reacties.
Dit topic is geschreven door iemand, partner van een borderliner, die het moeilijk had/heeft met allerlei zaken die in zijn relatie speelden.
Een aantal posters vlogen nogal uit de bocht met reacties duidelijk ingegeven 'door subjectiviteit' (laat ik het maar zo noemen).
Laat ik maar niet ingaan op de dingen die je over mij zegt, ik laat jouw beoordelingsvermogen voor jezelf.
Waar ik dan wel even op in wil gaan.
Jij zegt dat je 20 jaar in de psychiatrie rondloopt, prima.
Ik heb zelf een hele goede kennis die haar hele leven rechtstreeks werkt met ,onder andere borderliners, in een voltijd opname kliniek.
Zij vertelt mij heel andere dingen dan dat jij nu doet hier.
Het basisprincipe van de kliniek is veel harder dan dat ik mezelf (volgens jou) opstel.
Zwart witter kan bijna niet, een constant proces van 'take it or leave it'.
Zij zegt niet, "ach borderliners zijn mensen die niet goed met zichzelf kunnen omgaan"
Haar uitgangspunt is; "borderliners zijn een groot probleem voor zichzelf en voor hun omgeving";
En aangezien jij zo goed weet hoe ik me voel en hoe rigide ik in het leven sta.
Ja, ik heb therapie gehad op advies van een instelling waar mijn ex onder behandeling stond.
Daar kwam uit dat ik de BPS versterkte doordat zij over mijn grenzen walste en ik te verzorgend was. Ik hield haar afhankelijkheid in stand.
Wanneer jij nou in de psychiatrie werkt en dagelijks geconfronteerd wordt met patienten in jouw omgeving.
Snap ik niet dat jij zo makkelijk een oordeel velt zonder dat je naar de achtergronden vraagt.
Jouw vriendinnen zullen dan wel voorbeelden zijn hoe het moet; er zijn heel veel voorbeelden waarin het tegenovergestelde aan de hand is.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
dinsdag 4 oktober 2011 om 19:13
Ik krijg de indruk dat je je beledigt voelt door wat ik heb gezegd, als dat zo is, dan vind ik dat vervelend voor je palanja. Ik heb proberen aan te geven hoe je op mij over komt.
Verder denk ik dat elke poster subjectief is, iedereen reageert vanuit zijn eigen referentie kader.
Wat jij schrijft over die kennis haar ervaringen in het werk, dat zou heel goed kunnen. Psychiatrische ziekenhuizen zijn niet allemaal hetzelfde. Het ene ziekenhuis is behoudend en het andere vooruitstrevend. Ik werk nu gelukkig in een erg mens-vriendelijk ziekenhuis. ik herken die bejegening die je beschrijft in de ervaring van je kennis overigens wel, in andere ziekenhuizen waar ik heb gewerkt, gaat dat nog steeds zo.
Die bejegening is met name gebaseerd op onmacht van de hulpverlener. We weten niet wat te doen, dus jij bent lastig en zoek het zelf maar uit.
Inmiddels zijn er veel meer inzichten over BPS en is het in veel gevallen ook goed behandelbaar.
In het kort; wel duidelijke grenzen, maar ook iemand helpen om te leren gaan met haar emoties. Door deze eerst echt te begrijpen.
Mensen met BPS hebben vaak ernstige trauma's in hun jeugd, dus persoonlijk vind ik het onmenselijk om ze af te serveren als een groot probleem voor zichzelf en hun omgeving.
Nou ja, dit even voorzover dan, als je er meer over wilt weten dan hoor ik het wel, anders wordt het een erg lang verhaal.
Verder weet ik niet hoe jij je voelt.
Het is niet mijn intentie geweest om een oordeel over jou te vellen, nogmaals ik zeg hoe je op mij overkomt.
Mijn vriendinnen zijn geen voorbeeld van hoe het moet in mijn beleving. Dat soort opmerkingen maakt dat ik denk dat jij nogal rigide bent in hoe jij vindt hoe het hoort, hoe het moet, wie goed is en wie slecht.
Goed dat je die therapie hebt gedaan. Dat inzicht wat jij daar gekregen hebt, is dus wat ik bedoelde met je eigen aandeel.
Jij liet over je grenzen heen walsen, je was te verzorgend en je hield haar afhankelijkheid in stand. Wat zij wel of niet doet, dat kun je niet afdwingen, je hebt alleen invloed op je eigen gedrag.
Ten overvloede, niet dat jouw gedrag dus fout is, je deed naar in aanneem wat jou op dat moment het beste leek.
De combinatie pakte dus helaas niet zo lekker uit.
Verder denk ik dat elke poster subjectief is, iedereen reageert vanuit zijn eigen referentie kader.
Wat jij schrijft over die kennis haar ervaringen in het werk, dat zou heel goed kunnen. Psychiatrische ziekenhuizen zijn niet allemaal hetzelfde. Het ene ziekenhuis is behoudend en het andere vooruitstrevend. Ik werk nu gelukkig in een erg mens-vriendelijk ziekenhuis. ik herken die bejegening die je beschrijft in de ervaring van je kennis overigens wel, in andere ziekenhuizen waar ik heb gewerkt, gaat dat nog steeds zo.
Die bejegening is met name gebaseerd op onmacht van de hulpverlener. We weten niet wat te doen, dus jij bent lastig en zoek het zelf maar uit.
Inmiddels zijn er veel meer inzichten over BPS en is het in veel gevallen ook goed behandelbaar.
In het kort; wel duidelijke grenzen, maar ook iemand helpen om te leren gaan met haar emoties. Door deze eerst echt te begrijpen.
Mensen met BPS hebben vaak ernstige trauma's in hun jeugd, dus persoonlijk vind ik het onmenselijk om ze af te serveren als een groot probleem voor zichzelf en hun omgeving.
Nou ja, dit even voorzover dan, als je er meer over wilt weten dan hoor ik het wel, anders wordt het een erg lang verhaal.
Verder weet ik niet hoe jij je voelt.
Het is niet mijn intentie geweest om een oordeel over jou te vellen, nogmaals ik zeg hoe je op mij overkomt.
Mijn vriendinnen zijn geen voorbeeld van hoe het moet in mijn beleving. Dat soort opmerkingen maakt dat ik denk dat jij nogal rigide bent in hoe jij vindt hoe het hoort, hoe het moet, wie goed is en wie slecht.
Goed dat je die therapie hebt gedaan. Dat inzicht wat jij daar gekregen hebt, is dus wat ik bedoelde met je eigen aandeel.
Jij liet over je grenzen heen walsen, je was te verzorgend en je hield haar afhankelijkheid in stand. Wat zij wel of niet doet, dat kun je niet afdwingen, je hebt alleen invloed op je eigen gedrag.
Ten overvloede, niet dat jouw gedrag dus fout is, je deed naar in aanneem wat jou op dat moment het beste leek.
De combinatie pakte dus helaas niet zo lekker uit.
dinsdag 4 oktober 2011 om 19:29
@ Rafaella,
Ik ben niet zo snel beledigd.
Over die kennis; ik zei dat het basisprincipe zo is, de therapie is zeker mens-vriendelijk.
Ik ben overigens niet erg onder de indruk van de hulpverlening op dit gebied, ik heb door de jaren heen nogal wat instellingen gezien en niemand weet echt met dit soort stoornissen om te gaan.
Dat is in ieder geval mijn mening, na 5 verschillende ervaringen.
Misschien verwar je een aantal dingen, dus laat ik duidelijk proberen te zijn hoe ik er in sta.
Dit onderwerp raakt mij diep omdat het een enorme impact op mij en mijn gezin gehad heeft de afgelopen 13 jaar.
Ik heb geen hekel aan mijn ex en ben ook niet wraakzuchtig; wat gebeurd is, is gebeurd.
Ik kan relateer aan het topic omdat ik wat dingen herken, al kan ik er nog wel wat horror aan toe voegen.
Wat mij bijzonder tegenstaat hier en ook in eerdere topics, waaronder 1 van mezelf; er wordt door sommige posters eerst gevraagd 'wat is je eigen aandeel' of reageren suggestief omdat het om een man gaat.
Ik ben niet zo snel beledigd.
Over die kennis; ik zei dat het basisprincipe zo is, de therapie is zeker mens-vriendelijk.
Ik ben overigens niet erg onder de indruk van de hulpverlening op dit gebied, ik heb door de jaren heen nogal wat instellingen gezien en niemand weet echt met dit soort stoornissen om te gaan.
Dat is in ieder geval mijn mening, na 5 verschillende ervaringen.
Misschien verwar je een aantal dingen, dus laat ik duidelijk proberen te zijn hoe ik er in sta.
Dit onderwerp raakt mij diep omdat het een enorme impact op mij en mijn gezin gehad heeft de afgelopen 13 jaar.
Ik heb geen hekel aan mijn ex en ben ook niet wraakzuchtig; wat gebeurd is, is gebeurd.
Ik kan relateer aan het topic omdat ik wat dingen herken, al kan ik er nog wel wat horror aan toe voegen.
Wat mij bijzonder tegenstaat hier en ook in eerdere topics, waaronder 1 van mezelf; er wordt door sommige posters eerst gevraagd 'wat is je eigen aandeel' of reageren suggestief omdat het om een man gaat.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
dinsdag 4 oktober 2011 om 19:58
Een constant proces van take it or leave it en die opmerking over dat die mensen een groot probleem zijn voor zichzelf en hun omgeving komt op mij niet erg vriendelijk over. Niet als kijken naar de mens achter het probleem en diens gezonde vermogens en de bereidheid om samen tot een werkbaar behandelplan te komen.
Ik weet niet welke therapie ze daar dan hanteren.
Linehan en VERS training zijn veel mensen bij gebaat bijvoorbeeld.
Nu wordt mentalization based treatment ook gebruikt.
Ik vind het wel gaaf dat dit soort dingen succesvol blijken te zijn.
Maar vervelend voor je dat jij geen positieve ervaringen hebt. Is ook vaak een kwestie van zoeken en kennismaken. Niet alle GGZ instellingen zijn even goed, of passen bij je. Of zijn er niet zo in gespecialiseerd, daarnaast blijft natuurlijk ook mensenwerk, waarin je ook werkt met je eigen persoonlijkheid. Je moet dus een klik hebben met een therapeut wil het werken.
Ik weet niet welke dingen je denkt dat ik verwar?
Ik snap in ieder geval dat ook jij reageert vanuit je eigen referentie kader.
Dat mensen vragen wat je eigen aandeel is, lijkt me nogal logisch, dat is het enige waar je wat mee kunt. Medeleven is fijn en steunend. Maar nogmaals, je kunt alleen je eigen gedrag beinvloeden. Een ander persoon analyseren heeft niet zoveel zin, daar kun je toch niets mee.
Tja en dat man-vrouw gebeuren, het lijkt mij nogal logisch dat je kan verwachten dat als je op een vrouwen forum schrijft, het vaak vanuit de kant van de vrouw wordt bekeken. Het zijn tenslotte vrouwen met hun eigen referentie kader. Dan is het msch raadzamer om op een mannenforum te schrijven, daar vind je allicht meer begrip voor jouw belevinswereld.
Persoonlijk heb ik trouwens het idee dat er sowieso vaak geprobeerd wordt zaken van de andere kant te belichten, of het nu om een man of een vrouw gaat. Dat lijkt me alleen maar handig eigenlijk om iets van meerdere kanten proberen te bekijken. Msch helpt het jou als je het idee los laat de je enorm wordt gediscrimineerd omdat je een man bent en probeert te snappen wat men bedoelt en of daar msch wat inzit. En of je daar msch iets mee kunt.
Ook vrouwen die erg in de slachtofferrol kruipen worden er hier volgens mij op aangesproken.
Wat bracht jou er eigenlijk toe op dit forum te gaan schrijven? Wat hoopte je te vinden? En waarom niet een mannenforum?
Ik weet niet welke therapie ze daar dan hanteren.
Linehan en VERS training zijn veel mensen bij gebaat bijvoorbeeld.
Nu wordt mentalization based treatment ook gebruikt.
Ik vind het wel gaaf dat dit soort dingen succesvol blijken te zijn.
Maar vervelend voor je dat jij geen positieve ervaringen hebt. Is ook vaak een kwestie van zoeken en kennismaken. Niet alle GGZ instellingen zijn even goed, of passen bij je. Of zijn er niet zo in gespecialiseerd, daarnaast blijft natuurlijk ook mensenwerk, waarin je ook werkt met je eigen persoonlijkheid. Je moet dus een klik hebben met een therapeut wil het werken.
Ik weet niet welke dingen je denkt dat ik verwar?
Ik snap in ieder geval dat ook jij reageert vanuit je eigen referentie kader.
Dat mensen vragen wat je eigen aandeel is, lijkt me nogal logisch, dat is het enige waar je wat mee kunt. Medeleven is fijn en steunend. Maar nogmaals, je kunt alleen je eigen gedrag beinvloeden. Een ander persoon analyseren heeft niet zoveel zin, daar kun je toch niets mee.
Tja en dat man-vrouw gebeuren, het lijkt mij nogal logisch dat je kan verwachten dat als je op een vrouwen forum schrijft, het vaak vanuit de kant van de vrouw wordt bekeken. Het zijn tenslotte vrouwen met hun eigen referentie kader. Dan is het msch raadzamer om op een mannenforum te schrijven, daar vind je allicht meer begrip voor jouw belevinswereld.
Persoonlijk heb ik trouwens het idee dat er sowieso vaak geprobeerd wordt zaken van de andere kant te belichten, of het nu om een man of een vrouw gaat. Dat lijkt me alleen maar handig eigenlijk om iets van meerdere kanten proberen te bekijken. Msch helpt het jou als je het idee los laat de je enorm wordt gediscrimineerd omdat je een man bent en probeert te snappen wat men bedoelt en of daar msch wat inzit. En of je daar msch iets mee kunt.
Ook vrouwen die erg in de slachtofferrol kruipen worden er hier volgens mij op aangesproken.
Wat bracht jou er eigenlijk toe op dit forum te gaan schrijven? Wat hoopte je te vinden? En waarom niet een mannenforum?
dinsdag 4 oktober 2011 om 20:08
Dus eigenlijk raden jullie borderliners aan om nooit aan een relatie te beginnen?
Want iedereen die in een relatie zit met iemand die borderline heeft word aangeraden weg te gaan.
Ik heb net een relatie achter de rug die id niet goed was. Ik claimde hem te veel, jaloers, onzeker.
Maar ik snij niet, ook heb ik geen zelfmoordneigingen.
Ik heb niet echt conflicten met andere mensen alleen met mijn vriend. Met mijn familie heb ik nooit poblemen. Ik ben meer introvert en heb geen vrienden. Als ik mijn buien heb trek ik me meestal terug en ga ik blowen of teveel eten, slaapmiddelen. Tot ik weer uit mijn bui ben en dan ga ik iets leuks doen.
Stemmingwisselingen heb ik ook heel erg maar meer dat ik in mezelf gekeerd ben. Ook kan ik niet tegen grote groepen, heb liever een op een contact. Feestjes ed zul je mij nooit vinden.
Men heeft altijd een beeld van mensen die borderline hebben terwijl ik me er vaak zo niet in herken.
Dus aangezien jullie allemaal een mening hebben wat raden jullie mij aan? Een relatie ooit weer proberen of single blijven voor de rest van men leven en ook geen kinderen nemen?
Want iedereen die in een relatie zit met iemand die borderline heeft word aangeraden weg te gaan.
Ik heb net een relatie achter de rug die id niet goed was. Ik claimde hem te veel, jaloers, onzeker.
Maar ik snij niet, ook heb ik geen zelfmoordneigingen.
Ik heb niet echt conflicten met andere mensen alleen met mijn vriend. Met mijn familie heb ik nooit poblemen. Ik ben meer introvert en heb geen vrienden. Als ik mijn buien heb trek ik me meestal terug en ga ik blowen of teveel eten, slaapmiddelen. Tot ik weer uit mijn bui ben en dan ga ik iets leuks doen.
Stemmingwisselingen heb ik ook heel erg maar meer dat ik in mezelf gekeerd ben. Ook kan ik niet tegen grote groepen, heb liever een op een contact. Feestjes ed zul je mij nooit vinden.
Men heeft altijd een beeld van mensen die borderline hebben terwijl ik me er vaak zo niet in herken.
Dus aangezien jullie allemaal een mening hebben wat raden jullie mij aan? Een relatie ooit weer proberen of single blijven voor de rest van men leven en ook geen kinderen nemen?
dinsdag 4 oktober 2011 om 20:10
Wacht even; jij leest wel erg selectief.
Over mijn kennis heb ik gezegd het BASIS principe.
Ik ben het met je eens dat iedereen een eigen referentie kader heeft.
Echter, sommigen zijn, voor mij althans, over de top met hun reacties of refereren teveel naar hun eigen situatie.
Ik kan me prima vinden op dit forum en ik heb uitstekende reacites gekregen van verschillende posters.
Het is zeker geen kommer en kwel hier en kan zeggen dat een aantal posters een uitstekend analyserend vermogen hebben.
Helaas staan een aantal anderen niet open voor context of zijn simpelweg vooringenomen.
Al met al voel ik me prima hier om te schrijven, het heeft mij eerder prima geholpen.
Zowel de goede als de slechte reacties.
Mannenforum?
Lijkt me saai.....
Ik ben liever schietschijf hier....
Over mijn kennis heb ik gezegd het BASIS principe.
Ik ben het met je eens dat iedereen een eigen referentie kader heeft.
Echter, sommigen zijn, voor mij althans, over de top met hun reacties of refereren teveel naar hun eigen situatie.
Ik kan me prima vinden op dit forum en ik heb uitstekende reacites gekregen van verschillende posters.
Het is zeker geen kommer en kwel hier en kan zeggen dat een aantal posters een uitstekend analyserend vermogen hebben.
Helaas staan een aantal anderen niet open voor context of zijn simpelweg vooringenomen.
Al met al voel ik me prima hier om te schrijven, het heeft mij eerder prima geholpen.
Zowel de goede als de slechte reacties.
Mannenforum?
Lijkt me saai.....
Ik ben liever schietschijf hier....
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
dinsdag 4 oktober 2011 om 20:15
@ Sirana,
Heb je BPS?
Op een uitzondering na beweert niemand dat een borderliner geen relatie kan hebben.
Mijn ex herkent nooit BSP bij zichzelf, tot op de dag van vandaag.
Ik weet niet wat jij hebt, maar je moet er wel rekening mee houden dat (obsessieve) jalouzie niet echt helpt in een relatie.
Stemmingswisselingen zijn vervelend voor jou en soms moeilijk voor een partner.
Ik wil alleen maar aangeven dat je jezelf goed moet begrijpen voordat je in een relatie stapt.
Heb je BPS?
Op een uitzondering na beweert niemand dat een borderliner geen relatie kan hebben.
Mijn ex herkent nooit BSP bij zichzelf, tot op de dag van vandaag.
Ik weet niet wat jij hebt, maar je moet er wel rekening mee houden dat (obsessieve) jalouzie niet echt helpt in een relatie.
Stemmingswisselingen zijn vervelend voor jou en soms moeilijk voor een partner.
Ik wil alleen maar aangeven dat je jezelf goed moet begrijpen voordat je in een relatie stapt.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
woensdag 5 oktober 2011 om 00:55
Palanja, ik las dat je schreef dat het bijna niet zwart witter kan , een constant proces van 'take it or leave it'.
Dat jouw kennis haar uitganspunt niet is dat mensen met een BPS niet goed met hun eigen emoties om kunnen gaan, zelfs dat mensen met BPS een groot probleem voor zichzelf en voor hun omgeving zijn.
Daar mis ik dan het grote punt in, dat iemand met een BPS moet leren de eigen emoties te herkennen, waar ze vandaan komen en hoe daar me om te kunnen gaan. Door die therapiën die ik eerder noemde. Dus ik vroeg me af welke therapie die kennis van jou dan hanteert(??) Want natuurlijk is duidelijke begrenzing belangrijk. Maar met dat alleen is de patient niet geholpen.
Die opmerking over die schietschijf was een grapje?
Ik moet nu natuurlijk meteen denken aan dat je het idee hebt dat er door je vrouw over je heen gewalst is.
Wat heb jij nu eigenlijk opgestoken van het forum?
Dat jouw kennis haar uitganspunt niet is dat mensen met een BPS niet goed met hun eigen emoties om kunnen gaan, zelfs dat mensen met BPS een groot probleem voor zichzelf en voor hun omgeving zijn.
Daar mis ik dan het grote punt in, dat iemand met een BPS moet leren de eigen emoties te herkennen, waar ze vandaan komen en hoe daar me om te kunnen gaan. Door die therapiën die ik eerder noemde. Dus ik vroeg me af welke therapie die kennis van jou dan hanteert(??) Want natuurlijk is duidelijke begrenzing belangrijk. Maar met dat alleen is de patient niet geholpen.
Die opmerking over die schietschijf was een grapje?
Ik moet nu natuurlijk meteen denken aan dat je het idee hebt dat er door je vrouw over je heen gewalst is.
Wat heb jij nu eigenlijk opgestoken van het forum?
woensdag 5 oktober 2011 om 09:03
Palanja,
Met alle respect maar jij verwijt een aantal forummers dingen waar je jezelf ook schuldig aan maakt.
Jij kan ook heel vooringenomen overkomen, en staat ook weinig open voor een andere visie.
Kan je moeilijk loslaten? ( oprechte vraag)
Dat zou voor mij het kunnen verklaren waarom je zo vasthoudend bent.
Begrijp mij niet verkeerd, ik vind je echt geen foute kerel hoor ( af en toe een pain in the ass in discussie's ).
Dat is wat mij opvalt.
Overigens discussieert iedereen hier vanuit zijn eigen referentiekader, objectief in een discussie staan wanneer je met een eigen rugzak rondloopt is onmogelijk.
Ik begrijp overigens dat je exvrouw nog steeds geen therapie wil aangaan omdat ze vindt dat er niets met haar aan de hand is?
Dat lijkt mij oprecht lastig te verteren gezien je kinderen samen hebt en er een omgang moet blijven bestaan.
Heb je zelf individuele therapie gehad? of samen met je ex? want dat maak ik nog niet helemaal op uit je posts.
Met alle respect maar jij verwijt een aantal forummers dingen waar je jezelf ook schuldig aan maakt.
Jij kan ook heel vooringenomen overkomen, en staat ook weinig open voor een andere visie.
Kan je moeilijk loslaten? ( oprechte vraag)
Dat zou voor mij het kunnen verklaren waarom je zo vasthoudend bent.
Begrijp mij niet verkeerd, ik vind je echt geen foute kerel hoor ( af en toe een pain in the ass in discussie's ).
Dat is wat mij opvalt.
Overigens discussieert iedereen hier vanuit zijn eigen referentiekader, objectief in een discussie staan wanneer je met een eigen rugzak rondloopt is onmogelijk.
Ik begrijp overigens dat je exvrouw nog steeds geen therapie wil aangaan omdat ze vindt dat er niets met haar aan de hand is?
Dat lijkt mij oprecht lastig te verteren gezien je kinderen samen hebt en er een omgang moet blijven bestaan.
Heb je zelf individuele therapie gehad? of samen met je ex? want dat maak ik nog niet helemaal op uit je posts.
woensdag 5 oktober 2011 om 09:23
Vreemd verhaal, vooral vreemde houding van je!
Ik leefde 26 jaar met iemand die borderline had en die weigerde zich te laten helpen. Ik ging eraan kapot en de kinderen leden er ook heel zwaar onder. Wij hadden niet de kans om te vluchten, we probeerden haar te begrijpen maar uiteindelijk had ik geen andere keuze meer dan te scheiden en in de eerste plaats om de kinderen te beschermen al waren ze toen 14, 16 en 18. Later zou blijken hoe groot de schade was die hen al was aangericht. Iemand met borderline is bijzonder moeilijk om mee te leven en vooral omdat ze in feite wel oprecht zijn in hun liefde maar steeds omslaan van liefde naar haat en terug naar liefde. Het is zoals een drankverslaafde die erg hatelijk, aggressief en gevaarlijk kan zijn wanneer hij dronken is maar in feite zo lief, toegewijd en betrokken in zijn "normale" toestand. Je vergeeft telkens opnieuw en krijgt telkens opnieuw klappen totdat je uiteindelijk beseft dat je dit nooit zal volhouden. Borderliners die bewust zijn van hun stoornis kunnen er veel aan doen maar hebben het enorm moeilijk, ze hebben enorm veel steun nodig.
Wat ik uit je verhaal lees is dat zij borderline heeft maar ook dat jij onverschillig bent, egoïstisch en zelfs ondoordacht. Had je er echt onder geleden dan had je je huis nooit verkocht want een vluchtoord is levensnoodzakelijk als je met een borderliner leeft...
Ik leefde 26 jaar met iemand die borderline had en die weigerde zich te laten helpen. Ik ging eraan kapot en de kinderen leden er ook heel zwaar onder. Wij hadden niet de kans om te vluchten, we probeerden haar te begrijpen maar uiteindelijk had ik geen andere keuze meer dan te scheiden en in de eerste plaats om de kinderen te beschermen al waren ze toen 14, 16 en 18. Later zou blijken hoe groot de schade was die hen al was aangericht. Iemand met borderline is bijzonder moeilijk om mee te leven en vooral omdat ze in feite wel oprecht zijn in hun liefde maar steeds omslaan van liefde naar haat en terug naar liefde. Het is zoals een drankverslaafde die erg hatelijk, aggressief en gevaarlijk kan zijn wanneer hij dronken is maar in feite zo lief, toegewijd en betrokken in zijn "normale" toestand. Je vergeeft telkens opnieuw en krijgt telkens opnieuw klappen totdat je uiteindelijk beseft dat je dit nooit zal volhouden. Borderliners die bewust zijn van hun stoornis kunnen er veel aan doen maar hebben het enorm moeilijk, ze hebben enorm veel steun nodig.
Wat ik uit je verhaal lees is dat zij borderline heeft maar ook dat jij onverschillig bent, egoïstisch en zelfs ondoordacht. Had je er echt onder geleden dan had je je huis nooit verkocht want een vluchtoord is levensnoodzakelijk als je met een borderliner leeft...