Relaties
alle pijlers
Moeder en zoon onafscheidelijk...
donderdag 18 februari 2010 om 14:33
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
donderdag 18 februari 2010 om 22:06
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 21:38:
In principe ben ik geen voorstander van elkaar voor het blok zetten. Dat werkt niet.Ik denk dat het elkaar voor het blok zetten in jouw situatie gaat leiden tot het beeindigen van de relatie maar ik vrees wel dat het het enige is wat erop zit tenzij je volledig accepteert dat je altijd op het 2e plan komt
In principe ben ik geen voorstander van elkaar voor het blok zetten. Dat werkt niet.Ik denk dat het elkaar voor het blok zetten in jouw situatie gaat leiden tot het beeindigen van de relatie maar ik vrees wel dat het het enige is wat erop zit tenzij je volledig accepteert dat je altijd op het 2e plan komt
donderdag 18 februari 2010 om 22:15
quote:zonlicht2 schreef op 18 februari 2010 @ 21:58:
Het is jouw denken wat je beinvloed hier. Niet hij of zijn moeder maar jij zelf!
Je hebt namelijk altijd een keus! En blijven afwachten is ook een keuze. Dit is aan jezelf en aan niemand anders.
En omwille van liefde alles accepteren? Tsja...
Blijf bij jezelf, wat wil jij? Wat verlang jij uit het leven en past dit daarin? En wees daarbij gewoon eerlijk naar jezelf toe. Hoe moeilijk dat soms ook is omdat je liever dingen niet wilt zien. Je kunt heel lang blijven hopen maar uiteindelijk doe jij jezelf tekort en gaat dat je opbreken.
Uiteraard heb je daar helemaal gelijk in.
Bij mij is de moeilijkheid dat wat ik wil en wat ik aankan, niet altijd even synchroon liepen. Dat heeft voor veel verdriet gezorgd en dan MOET je wel gaan nadenken.
Dat is wat ik toen gedaan heb. Ik weet zeker dat ik hem niet kwijt wil, hoe moeilijk de situatie sosm ook is. Het alt me wel makkelijker en sommige dagen kan ik het beter dragen dan andere dagen, maar dat zal beslist te maken hebben ook met hoe ik opsta die dag. Soms als ik in een dip zit om hele andere dingen, dan ben ik ook vatbaarder voor negatieve gevoelens over zoiets als dit.
Het is jouw denken wat je beinvloed hier. Niet hij of zijn moeder maar jij zelf!
Je hebt namelijk altijd een keus! En blijven afwachten is ook een keuze. Dit is aan jezelf en aan niemand anders.
En omwille van liefde alles accepteren? Tsja...
Blijf bij jezelf, wat wil jij? Wat verlang jij uit het leven en past dit daarin? En wees daarbij gewoon eerlijk naar jezelf toe. Hoe moeilijk dat soms ook is omdat je liever dingen niet wilt zien. Je kunt heel lang blijven hopen maar uiteindelijk doe jij jezelf tekort en gaat dat je opbreken.
Uiteraard heb je daar helemaal gelijk in.
Bij mij is de moeilijkheid dat wat ik wil en wat ik aankan, niet altijd even synchroon liepen. Dat heeft voor veel verdriet gezorgd en dan MOET je wel gaan nadenken.
Dat is wat ik toen gedaan heb. Ik weet zeker dat ik hem niet kwijt wil, hoe moeilijk de situatie sosm ook is. Het alt me wel makkelijker en sommige dagen kan ik het beter dragen dan andere dagen, maar dat zal beslist te maken hebben ook met hoe ik opsta die dag. Soms als ik in een dip zit om hele andere dingen, dan ben ik ook vatbaarder voor negatieve gevoelens over zoiets als dit.
donderdag 18 februari 2010 om 22:18
WNM schreef: Ik weet zeker dat ik hem niet kwijt wil, hoe moeilijk de situatie sosm ook is.
Dan is het duidelijk, toch?
Als jij het goed vindt dat je op de 2de plaats komt, dan nu ook verder niet meer over 'zeuren'. (is niet lullig bedoeld, hoor)
Ik zou toch op zijn minst een plaatsje NAAST moeder wensen....
Dan is het duidelijk, toch?
Als jij het goed vindt dat je op de 2de plaats komt, dan nu ook verder niet meer over 'zeuren'. (is niet lullig bedoeld, hoor)
Ik zou toch op zijn minst een plaatsje NAAST moeder wensen....
donderdag 18 februari 2010 om 22:20
quote:jufdoortje schreef op 18 februari 2010 @ 22:18:
WNM schreef: Ik weet zeker dat ik hem niet kwijt wil, hoe moeilijk de situatie sosm ook is.
Dan is het duidelijk, toch?
Als jij het goed vindt dat je op de 2de plaats komt, dan nu ook verder niet meer over 'zeuren'. (is niet lullig bedoeld, hoor)
Ik zou toch op zijn minst een plaatsje NAAST moeder wensen....Daarom zeg ik: ik zeur niet, ik wil alleen weten of er meer mensen zijn die dit meemaken, en hoe zij ermee omgaan, met de moeilijke momenten.
WNM schreef: Ik weet zeker dat ik hem niet kwijt wil, hoe moeilijk de situatie sosm ook is.
Dan is het duidelijk, toch?
Als jij het goed vindt dat je op de 2de plaats komt, dan nu ook verder niet meer over 'zeuren'. (is niet lullig bedoeld, hoor)
Ik zou toch op zijn minst een plaatsje NAAST moeder wensen....Daarom zeg ik: ik zeur niet, ik wil alleen weten of er meer mensen zijn die dit meemaken, en hoe zij ermee omgaan, met de moeilijke momenten.
donderdag 18 februari 2010 om 22:26
donderdag 18 februari 2010 om 22:47
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 22:20:
[...]
Daarom zeg ik: ik zeur niet, ik wil alleen weten of er meer mensen zijn die dit meemaken, en hoe zij ermee omgaan, met de moeilijke momenten.
En toch voel je ergens dat dit niet klopt, anders was je er niet over na gaan denken. Wees eerlijk naar jezelf!
Wat zou je een vriendin adviseren?
En waarom moet jij jezelf wegcijferen?
Zomaar wat vragen, denk er rustig over na maar ergens weet je zelf ook wel dat dit niet normaal is. Je wilt alleen nog niet dealen met de gevolgen en daarom spiegel je jezelf een prachtige liefde voor en vergroot zijn goede kanten zodat je dit voor jezelf kunt goedpraten. Maar dit gaat barsten want jij bent aan het nadenken.
[...]
Daarom zeg ik: ik zeur niet, ik wil alleen weten of er meer mensen zijn die dit meemaken, en hoe zij ermee omgaan, met de moeilijke momenten.
En toch voel je ergens dat dit niet klopt, anders was je er niet over na gaan denken. Wees eerlijk naar jezelf!
Wat zou je een vriendin adviseren?
En waarom moet jij jezelf wegcijferen?
Zomaar wat vragen, denk er rustig over na maar ergens weet je zelf ook wel dat dit niet normaal is. Je wilt alleen nog niet dealen met de gevolgen en daarom spiegel je jezelf een prachtige liefde voor en vergroot zijn goede kanten zodat je dit voor jezelf kunt goedpraten. Maar dit gaat barsten want jij bent aan het nadenken.
donderdag 18 februari 2010 om 22:47
Mijn ex is ook zo een moederskind.
Nou was zijn moeder wel een lieve vrouw en heb ik nooit problemen met d'r gehad.
Alleen was het een ziekelijk sterke band; geen een dag dat hij niet bij haar langs ging, steevast voor het slapen even bellen om welterusten te wensen, zijn grootste nachtmerrie was zijn moeder verliezen etc etc.
Zijn vader is overleden toen hij nog heel jong was, op heel tragische wijze. Daar heeft hij een trauma aan overgehouden.
En hij is Marokkaans, in die cultuur zijn ouders heel belangrijk.
Het was een hele lieve jongen, maar ik kon er op een gegeven moment niet meer tegen en heb het uitgemaakt.
Kan het niet zo zijn dat de moeder van jouw vriend bang is om hem aan een andere vrouw te verliezen? Het lijkt wel alsof zij met alle macht probeert jullie uit elkaar te halen. Heeft zij nog andere kinderen?
Nou was zijn moeder wel een lieve vrouw en heb ik nooit problemen met d'r gehad.
Alleen was het een ziekelijk sterke band; geen een dag dat hij niet bij haar langs ging, steevast voor het slapen even bellen om welterusten te wensen, zijn grootste nachtmerrie was zijn moeder verliezen etc etc.
Zijn vader is overleden toen hij nog heel jong was, op heel tragische wijze. Daar heeft hij een trauma aan overgehouden.
En hij is Marokkaans, in die cultuur zijn ouders heel belangrijk.
Het was een hele lieve jongen, maar ik kon er op een gegeven moment niet meer tegen en heb het uitgemaakt.
Kan het niet zo zijn dat de moeder van jouw vriend bang is om hem aan een andere vrouw te verliezen? Het lijkt wel alsof zij met alle macht probeert jullie uit elkaar te halen. Heeft zij nog andere kinderen?
donderdag 18 februari 2010 om 22:49
donderdag 18 februari 2010 om 23:26
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 22:49:
[...]
O jawel hoor..... ze bestaan beslist.... ik heb een vriendin in een soortgelijke situatie. Ook zij wil haar vriend niet kwijt. Als je een vriendin in dezelfde situatie hebt (dat dat bestaat !) dan heb je dit forum toch niet nodig joh! Want dan heb je toch de ideale spiegel en ervaringsdeskundige om je raad te geven.Wat doe je hierbij ons onwetenden.
[...]
O jawel hoor..... ze bestaan beslist.... ik heb een vriendin in een soortgelijke situatie. Ook zij wil haar vriend niet kwijt. Als je een vriendin in dezelfde situatie hebt (dat dat bestaat !) dan heb je dit forum toch niet nodig joh! Want dan heb je toch de ideale spiegel en ervaringsdeskundige om je raad te geven.Wat doe je hierbij ons onwetenden.
vrijdag 19 februari 2010 om 07:50
Zonder je te veroordelen, ik vind het op z'n minst bijzonder dat je hem niet kwijt wilt ondanks alle problemen. Hoe komt dat? Hoop je op verandering? Wat is daar dan voor nodig? Hoop je dat z'n moeder het niet lang meer maakt?
Ik vraag me af hoe het staat met je eigenwaarde, dat je dit laat gebeuren. Je hebt in mijn ogen onvoldoende je grenzen in beeld. Je vriend en z'n moeder kunnen over je heen walsen zo veel ze maar willen. Ik vind dit zo rot voor je want je blijft maar vechten.... mss tegen beter weten in.
Vlgs mij heeft het altijd een reden dat vrouwen in een slechte relatie blijven hangen. Blijf je bij hem uit angst om alleen te zijn? Ik gok maar wat, ik ken je niet.
Ik heb er ervaring mee dat schoonmoeders de relatie van hun zoon negatief kunnen beïnvloeden / verzieken, maar jouw situatie vind ik wel erg extreem.
Ik vraag me af hoe het staat met je eigenwaarde, dat je dit laat gebeuren. Je hebt in mijn ogen onvoldoende je grenzen in beeld. Je vriend en z'n moeder kunnen over je heen walsen zo veel ze maar willen. Ik vind dit zo rot voor je want je blijft maar vechten.... mss tegen beter weten in.
Vlgs mij heeft het altijd een reden dat vrouwen in een slechte relatie blijven hangen. Blijf je bij hem uit angst om alleen te zijn? Ik gok maar wat, ik ken je niet.
Ik heb er ervaring mee dat schoonmoeders de relatie van hun zoon negatief kunnen beïnvloeden / verzieken, maar jouw situatie vind ik wel erg extreem.
vrijdag 19 februari 2010 om 08:11
Weet je, je krijgt wat je verdient.
Ik bedoel, je hebt er ongelooflijke moeite mee maar vervolgens ga je het hebben over ontwetende......
We zijn niet voor niks onwetend, wij/ ik iig zal mij nooit zo aan de kant laten zetten, ik ben meer waard dan dat.
Doordat jij je aan de kant laten zetten, keer op keer, ben je second best en ga je je ook als dusdanig opstellen en voelen.
Je bent er helemaal zelf bij en dus zelf verantwoordelijk voor de situatie zoals hij nu is.
Maar het is dus accepteren of weggaan, ik geloof dat jij voor het eerste gaat en dan zou ik als de wiedeweer uit de slachtofferrol gaan en gewoon accepteren hoe het is.
Anders maak je je zelf compleet ongelukkig
Ik bedoel, je hebt er ongelooflijke moeite mee maar vervolgens ga je het hebben over ontwetende......
We zijn niet voor niks onwetend, wij/ ik iig zal mij nooit zo aan de kant laten zetten, ik ben meer waard dan dat.
Doordat jij je aan de kant laten zetten, keer op keer, ben je second best en ga je je ook als dusdanig opstellen en voelen.
Je bent er helemaal zelf bij en dus zelf verantwoordelijk voor de situatie zoals hij nu is.
Maar het is dus accepteren of weggaan, ik geloof dat jij voor het eerste gaat en dan zou ik als de wiedeweer uit de slachtofferrol gaan en gewoon accepteren hoe het is.
Anders maak je je zelf compleet ongelukkig
vrijdag 19 februari 2010 om 09:34
WNM, uit je openingspost begrijp ik dat je op zoek was naar mensen met dezelfde ervaring als jij. Nu blijkt dat je een vriendin hebt in dezelfde situatie en eigenlijk de visie van onwetenden wilt horen.
Ook zeg je je neer te hebben gelegd bij de situatie en de relatie toch nooit zult verbreken.
Maar inmiddels is dit topic 20 blz lang en heb je diverse keren aangegeven wat je zo vervelend vindt aan de man en zijn moeke.
Je weet gewoon niet wat je wilt.
Ook zeg je je neer te hebben gelegd bij de situatie en de relatie toch nooit zult verbreken.
Maar inmiddels is dit topic 20 blz lang en heb je diverse keren aangegeven wat je zo vervelend vindt aan de man en zijn moeke.
Je weet gewoon niet wat je wilt.
vrijdag 19 februari 2010 om 09:49
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 19:24:
[...]
Hij vind het normaal in die zin, dat hij het normaal vind om voor je moeder te zorgen en beiden willen niks met zorginstellingen te maken hebben.
Hij vind het niet om te lachen, vind het zelf soms ook moeilijk, maar hij is een onuitputtelijke optimist die zegt dat het allemaal wel goed komt. Maar vooral: kom niet aan zijn moeder dus op dat gebied kun je je maar beter stil houden.
Ik denk dat hij zelf vindt dat hij geen keus heeft.
En dat laatste, heeft dat niet ook gewoon met geld te maken?
Je schreef dat hij er een nogal aparte levensstijl op nahoudt, die kostbaar is en zij is de 'meedenkbank'.
Zonder haar is die dure levensstijl niet meer mogelijk. Is dat niet ook een drijfveer denk je?
[...]
Hij vind het normaal in die zin, dat hij het normaal vind om voor je moeder te zorgen en beiden willen niks met zorginstellingen te maken hebben.
Hij vind het niet om te lachen, vind het zelf soms ook moeilijk, maar hij is een onuitputtelijke optimist die zegt dat het allemaal wel goed komt. Maar vooral: kom niet aan zijn moeder dus op dat gebied kun je je maar beter stil houden.
Ik denk dat hij zelf vindt dat hij geen keus heeft.
En dat laatste, heeft dat niet ook gewoon met geld te maken?
Je schreef dat hij er een nogal aparte levensstijl op nahoudt, die kostbaar is en zij is de 'meedenkbank'.
Zonder haar is die dure levensstijl niet meer mogelijk. Is dat niet ook een drijfveer denk je?
vrijdag 19 februari 2010 om 09:52
En over het vrienden sluiten met de moeder; ik denk niet dat je dat gaat helpen.
Zoals jij haar beschrijft en wat je vertelt over wat ze doet om jullie uit elkaar te drijven, is ze helemaal niet bereid om vriendjes met jou te worden. Ze wil gewoon haar zoon voor zichzelf.
De psychiatrie schrijft zich suf over dit soort gedrag van moeders. Hele boekenplanken zijn er over volgeschreven.
Zoals jij haar beschrijft en wat je vertelt over wat ze doet om jullie uit elkaar te drijven, is ze helemaal niet bereid om vriendjes met jou te worden. Ze wil gewoon haar zoon voor zichzelf.
De psychiatrie schrijft zich suf over dit soort gedrag van moeders. Hele boekenplanken zijn er over volgeschreven.
vrijdag 19 februari 2010 om 09:55
quote:eleonora schreef op 19 februari 2010 @ 09:49:
[...]
En dat laatste, heeft dat niet ook gewoon met geld te maken?
Je schreef dat hij er een nogal aparte levensstijl op nahoudt, die kostbaar is en zij is de 'meedenkbank'.
Zonder haar is die dure levensstijl niet meer mogelijk. Is dat niet ook een drijfveer denk je?
Ik denk dat je daar een heel sterk punt hebt, Eleonora.
Hij heeft nu eigenlijk alles, een geldschieter, een moeder die voor hem zorgt en hem het idee geeft dat ze echt niet zonder hem kan (heldenrol) en een vriendin die zorgt voor sex zonder de verantwoordelijkheden die bij een normale relatie horen.
[...]
En dat laatste, heeft dat niet ook gewoon met geld te maken?
Je schreef dat hij er een nogal aparte levensstijl op nahoudt, die kostbaar is en zij is de 'meedenkbank'.
Zonder haar is die dure levensstijl niet meer mogelijk. Is dat niet ook een drijfveer denk je?
Ik denk dat je daar een heel sterk punt hebt, Eleonora.
Hij heeft nu eigenlijk alles, een geldschieter, een moeder die voor hem zorgt en hem het idee geeft dat ze echt niet zonder hem kan (heldenrol) en een vriendin die zorgt voor sex zonder de verantwoordelijkheden die bij een normale relatie horen.
vrijdag 19 februari 2010 om 12:31
Nu weer een aantal pagina's gelezen en het lijkt me duidelijk.
Die vriend wil helemaal niet persé met to wonen of iets dergelijks.
Volgens TO is vriend als een vader voor haar kind. Maar dan dus een vader die er nooit is.
Hij heeft het gewoon prima voor elkaar.
Lekker bij mammie op schoot, niet werken, mammie betaalt en een dame voor de lichamelijke geneugten er naast.
Dit gaat al jaren zo.
Wat doet dat "vaderfiguur" eigenlijk met zijn nieuwe stiefkind in de zomervakantie?
Gaat het gezin dan lekker een paar weken naar zuid Europa of blijft hij bij zijn mammie?
En zo zijn er nog honderd voorbeelden te noemen. Het is zielig voor dat kind. Die heeft toch recht op een leuke stief?
Eigen vader is er al niet in beeld begrijp ik en dan krijg je dit als stief....
Die moeder is het probleem niet zoals ik eerder zei. Dat is de zoon.
Slap figuur. Dat wil je toch niet als voorbeeld voor je kind?
Die vriend wil helemaal niet persé met to wonen of iets dergelijks.
Volgens TO is vriend als een vader voor haar kind. Maar dan dus een vader die er nooit is.
Hij heeft het gewoon prima voor elkaar.
Lekker bij mammie op schoot, niet werken, mammie betaalt en een dame voor de lichamelijke geneugten er naast.
Dit gaat al jaren zo.
Wat doet dat "vaderfiguur" eigenlijk met zijn nieuwe stiefkind in de zomervakantie?
Gaat het gezin dan lekker een paar weken naar zuid Europa of blijft hij bij zijn mammie?
En zo zijn er nog honderd voorbeelden te noemen. Het is zielig voor dat kind. Die heeft toch recht op een leuke stief?
Eigen vader is er al niet in beeld begrijp ik en dan krijg je dit als stief....
Die moeder is het probleem niet zoals ik eerder zei. Dat is de zoon.
Slap figuur. Dat wil je toch niet als voorbeeld voor je kind?
vrijdag 19 februari 2010 om 12:58
vrijdag 19 februari 2010 om 13:11
Hij heeft nu eigenlijk alles, een geldschieter, een moeder die voor hem zorgt en hem het idee geeft dat ze echt niet zonder hem kan (heldenrol) en een vriendin die zorgt voor sex zonder de verantwoordelijkheden die bij een normale relatie horen.
Precies! Helemaal mee eens! Nogmaals: een enorme loser!!! Kan er niks beters van maken.
En maar 'verschuilen' achter zijn 'pogingen' (tsssss!) om het 'goed' te doen......*braak*
Precies! Helemaal mee eens! Nogmaals: een enorme loser!!! Kan er niks beters van maken.
En maar 'verschuilen' achter zijn 'pogingen' (tsssss!) om het 'goed' te doen......*braak*
vrijdag 19 februari 2010 om 14:26
Als de situatie bij hem thuis verandert en hij "vrij" zou zijn, denk ik dat het geen leuke man is om mee samen te wonen.
Mocht zijn moeder overlijden, hoe wil hij zichzelf gaan onderhouden dan?
Ik zou niet verder gaan met deze relatie, hoe leuk de man voglens jou ook is. Genoeg leuke mannen van die leeftijd die wel vrij zijn, wel zelfstandig zijn, gewoon werken voor hun geld ipv op andermans zak te leven. En die wel voor de volle 100% voor jou willen gaan, ipv voor 25%.
Mocht zijn moeder overlijden, hoe wil hij zichzelf gaan onderhouden dan?
Ik zou niet verder gaan met deze relatie, hoe leuk de man voglens jou ook is. Genoeg leuke mannen van die leeftijd die wel vrij zijn, wel zelfstandig zijn, gewoon werken voor hun geld ipv op andermans zak te leven. En die wel voor de volle 100% voor jou willen gaan, ipv voor 25%.