Relaties
alle pijlers
Moeder en zoon onafscheidelijk...
donderdag 18 februari 2010 om 14:33
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
dinsdag 23 februari 2010 om 21:54
Slaapapneu is heel makkelijk op te lossen hoor. Tegenwoordig zijn daar apparaten voor, aansluiten en moeders is de hele nacht veilig. Daar kan geen slapend mens tegenop of je vriend moet de hele nacht op blijven om te waken dat het niet gebeurd...
Het is iig geen reden om daarvoor bij mamsie in huis te slapen.
Gaat jouw vriend dan meerdere malen per nacht kijken of ze nog leeft? Als het gebeurd, gebeurd het.. wel of niet met iemand in huis. In de vakantie lukt het hem ook om niet naar huis te gaan.
Hij weet volgens mij net tot hoe ver hij bij jou kan gaan dat je bij hem blijft.
Als jij dit toelaat kan dit nog jarenlang zo blijven of je moet eens met de vuist op tafel slaan en goede afspraken met hem gaan maken.
Het is iig geen reden om daarvoor bij mamsie in huis te slapen.
Gaat jouw vriend dan meerdere malen per nacht kijken of ze nog leeft? Als het gebeurd, gebeurd het.. wel of niet met iemand in huis. In de vakantie lukt het hem ook om niet naar huis te gaan.
Hij weet volgens mij net tot hoe ver hij bij jou kan gaan dat je bij hem blijft.
Als jij dit toelaat kan dit nog jarenlang zo blijven of je moet eens met de vuist op tafel slaan en goede afspraken met hem gaan maken.
woensdag 24 februari 2010 om 07:14
quote:WhyNotMe schreef op 23 februari 2010 @ 19:08:
Hoe het ook zij, ik blijf het moeilijk vinden om hier een punt achter te zetten. Ondanks dat we niet samenwonen, heeft deze man in 1 jaar tijd meer voor me gedaan/ voor me betekend dan die anderen in 12 jaar tijd.
Lieverd, je WIL niet met hem breken.
Dat is prima, het is jouw leven en je moet helemaal zelf weten wat je met je tijd doet.
Maar dan zit je dus met de moeder en daar moet je dus wél iets mee, of niet, want je kunt er bijvoorbeeld ook voor kiezen om jullie ontmoetingen niet meer bij hem te laten plaatsvinden en het contact met de moeder tot een minimum beperken, voor jezelf. Hij is twee handen op één buik met zijn moeder en daar verander je niks aan.
Je kunt alleen voor jezelf iets veranderen.
En als dat consequenties heeft die je niet wil aanvaarden dan is het enige wat je kunt doen berusten in de situatie zoals 'ie is.
Blijf eerlijk naar jou toe. Wat een ander denkt of vindt doet er niet toe maar niet gaan jokken tegen jezelf. Jij wil die man en je wil die relatie, uitstekend, dan krijg je de moeder er (hoe dan ook en op wat voor manier ook) bij.
Slikken of stikken.
Hoe het ook zij, ik blijf het moeilijk vinden om hier een punt achter te zetten. Ondanks dat we niet samenwonen, heeft deze man in 1 jaar tijd meer voor me gedaan/ voor me betekend dan die anderen in 12 jaar tijd.
Lieverd, je WIL niet met hem breken.
Dat is prima, het is jouw leven en je moet helemaal zelf weten wat je met je tijd doet.
Maar dan zit je dus met de moeder en daar moet je dus wél iets mee, of niet, want je kunt er bijvoorbeeld ook voor kiezen om jullie ontmoetingen niet meer bij hem te laten plaatsvinden en het contact met de moeder tot een minimum beperken, voor jezelf. Hij is twee handen op één buik met zijn moeder en daar verander je niks aan.
Je kunt alleen voor jezelf iets veranderen.
En als dat consequenties heeft die je niet wil aanvaarden dan is het enige wat je kunt doen berusten in de situatie zoals 'ie is.
Blijf eerlijk naar jou toe. Wat een ander denkt of vindt doet er niet toe maar niet gaan jokken tegen jezelf. Jij wil die man en je wil die relatie, uitstekend, dan krijg je de moeder er (hoe dan ook en op wat voor manier ook) bij.
Slikken of stikken.
woensdag 24 februari 2010 om 07:50
quote:WhyNotMe schreef op 23 februari 2010 @ 19:45:
Ja en nee. Ik HOEF me niet te laten onderdrukken. Ik kan ook weggaan als het me niet aanstaat, maar dat kan ik dus niet.Maar...het staat je niet aan, toch? En toch blijf je. Hoezo 'dat kan ik dus niet'? Hij dwingt je toch niet om te blijven? Je kiest er dus voor om te blijven, je blijft bewust in een relatie met een man die jou niet op de eerste plaats heeft staan. Prima, als dat genoeg is voor jou. Maar blijkbaar is dat niet genoeg, anders zou je niet hier je gal komen spuwen over je schoonmoeder. Terwijl het toch echt je vriend is die geen keuze maakt (nou ja, eigenlijk doet hij dat wel: hij kiest ervoor om zijn moeder belangrijker te vinden dan zijn vriendin) en zijn oren naar zijn moeder laat hangen. Het is hier al vaker gezegd en ik gooi het er ook nog maar eens in: 'if you are no priority don't be an option'
Overigens is mijn schoonmoeder ook 72 en heeft zij ook last van slaapapneu. Ze heeft ook zo'n apparaat voor 's nachts. En man en ik zijn nooit bang dat er iets met haar gebeurt 's nachts, daarvoor heeft ze dat apparaat namelijk. En wat iemand hierboven ook al schreef: als je vriend niet elke nacht de hele nacht naast haar bed zit kan ze ook overlijden terwijl hij gewoon in de kamer naast haar slaapt. Dat hij perse bij haar in huis moet wonen is dus gewoon een smoesje. Het lijkt er dus op dat hij jou niet belangrijk genoeg vindt om ervoor bij zijn moeder weg te gaan. Of hij vindt het geld wat zijn moeder hem toestopt interessanter dan zijn relatie met jou. Als hij ballen zou hebben zou hij al lang gezorgd hebben dat hij zijn eigen boontjes zou kunnen doppen, dan had hij zich niet door zijn moeder hoeven laten omkopen. Maar hij wil niets liever, hij vindt het prima zo. Lekker onderhouden worden door zijn moeder, en een vriendin die altijd beschikbaar is en maar wat graag wil dat hij komt...
Ja en nee. Ik HOEF me niet te laten onderdrukken. Ik kan ook weggaan als het me niet aanstaat, maar dat kan ik dus niet.Maar...het staat je niet aan, toch? En toch blijf je. Hoezo 'dat kan ik dus niet'? Hij dwingt je toch niet om te blijven? Je kiest er dus voor om te blijven, je blijft bewust in een relatie met een man die jou niet op de eerste plaats heeft staan. Prima, als dat genoeg is voor jou. Maar blijkbaar is dat niet genoeg, anders zou je niet hier je gal komen spuwen over je schoonmoeder. Terwijl het toch echt je vriend is die geen keuze maakt (nou ja, eigenlijk doet hij dat wel: hij kiest ervoor om zijn moeder belangrijker te vinden dan zijn vriendin) en zijn oren naar zijn moeder laat hangen. Het is hier al vaker gezegd en ik gooi het er ook nog maar eens in: 'if you are no priority don't be an option'
Overigens is mijn schoonmoeder ook 72 en heeft zij ook last van slaapapneu. Ze heeft ook zo'n apparaat voor 's nachts. En man en ik zijn nooit bang dat er iets met haar gebeurt 's nachts, daarvoor heeft ze dat apparaat namelijk. En wat iemand hierboven ook al schreef: als je vriend niet elke nacht de hele nacht naast haar bed zit kan ze ook overlijden terwijl hij gewoon in de kamer naast haar slaapt. Dat hij perse bij haar in huis moet wonen is dus gewoon een smoesje. Het lijkt er dus op dat hij jou niet belangrijk genoeg vindt om ervoor bij zijn moeder weg te gaan. Of hij vindt het geld wat zijn moeder hem toestopt interessanter dan zijn relatie met jou. Als hij ballen zou hebben zou hij al lang gezorgd hebben dat hij zijn eigen boontjes zou kunnen doppen, dan had hij zich niet door zijn moeder hoeven laten omkopen. Maar hij wil niets liever, hij vindt het prima zo. Lekker onderhouden worden door zijn moeder, en een vriendin die altijd beschikbaar is en maar wat graag wil dat hij komt...
woensdag 24 februari 2010 om 11:19
Wat triest voor je WNM dat je zó weinig gewend bent op relatiegebied dat je dit accepteert en er vervolgens unhappy mee bent. Omdat je dus niet beter weet.
Ik herken wel dingen in wat je zegt trouwens, ik had ook de neiging om met niks of minder genoegen te nemen, omdat ik mezelf niet waardevol vond. Ik heb uiteindelijk (op mijn 32ste) geluk gehad door iemand tegen te komen die wél wist wat liefde was en me dat geleerd heeft.
Niet dat mijn manier de beste manier is, absoluut niet, maar ik hoef niet met een bezitterige moeder te delen, ik word bijgestaan, vertrouwd en gekoesterd, er wordt van me gehouden als nooit te voren en daarvan ben ik groter dan ooit gegroeid.
Liefde is net als Pokon; voeding voor je hart en ziel en een snelgroeimiddel voor je gevoel van eigenwaarde.
Dat je vriend er is voor zijn moeder, dat ze bij hem inwoont, dat hij haar bij staat en deels voor haar zorgt, allemaal nog te begrijpen. Maar dat ze hem behandelt als haar geliefde/partner en hij haar als zijn sugertante, dát vind ik onfris aan deze zaak en zo'n constructie laat ook geen ruimte voor iemand anders er bij, voor jou dus. Of, als er ruimte is, is die ontzettend beperkt.
Zijn moeder is vast een slimme vrouw. Ze weet dat haar zoon seksuele betrekkingen onderhoudt/nodig heeft en als ze hem daar voor af moet staat dan doet ze dat. Maar daar houdt het ook mee op.
Jij zult, zo te lezen, voor haar nooit meer worden dan een bedgenote van haar zoon die voorziet in een broodnodige behoefte voor hem, en de enige aan welke ze zelf niet kan en wil voldoen. Voor de rest tel je niet mee. En omdat hij haar geld nodig heeft en ze zich aan elkaar om raadselachtige redenen volkomen onmisbaar hebben gemaakt, zal dat ook niet veranderen.
'Normaal' is hun verhouding niet. Dat hoeft ook niet want het gaat verder niemand wat aan, maar het gaat jou wél aan, omdat jij er hinder van ondervindt in je levensgeluk.
Dat vind ik oprecht verdrietig voor je.
Ik herken wel dingen in wat je zegt trouwens, ik had ook de neiging om met niks of minder genoegen te nemen, omdat ik mezelf niet waardevol vond. Ik heb uiteindelijk (op mijn 32ste) geluk gehad door iemand tegen te komen die wél wist wat liefde was en me dat geleerd heeft.
Niet dat mijn manier de beste manier is, absoluut niet, maar ik hoef niet met een bezitterige moeder te delen, ik word bijgestaan, vertrouwd en gekoesterd, er wordt van me gehouden als nooit te voren en daarvan ben ik groter dan ooit gegroeid.
Liefde is net als Pokon; voeding voor je hart en ziel en een snelgroeimiddel voor je gevoel van eigenwaarde.
Dat je vriend er is voor zijn moeder, dat ze bij hem inwoont, dat hij haar bij staat en deels voor haar zorgt, allemaal nog te begrijpen. Maar dat ze hem behandelt als haar geliefde/partner en hij haar als zijn sugertante, dát vind ik onfris aan deze zaak en zo'n constructie laat ook geen ruimte voor iemand anders er bij, voor jou dus. Of, als er ruimte is, is die ontzettend beperkt.
Zijn moeder is vast een slimme vrouw. Ze weet dat haar zoon seksuele betrekkingen onderhoudt/nodig heeft en als ze hem daar voor af moet staat dan doet ze dat. Maar daar houdt het ook mee op.
Jij zult, zo te lezen, voor haar nooit meer worden dan een bedgenote van haar zoon die voorziet in een broodnodige behoefte voor hem, en de enige aan welke ze zelf niet kan en wil voldoen. Voor de rest tel je niet mee. En omdat hij haar geld nodig heeft en ze zich aan elkaar om raadselachtige redenen volkomen onmisbaar hebben gemaakt, zal dat ook niet veranderen.
'Normaal' is hun verhouding niet. Dat hoeft ook niet want het gaat verder niemand wat aan, maar het gaat jou wél aan, omdat jij er hinder van ondervindt in je levensgeluk.
Dat vind ik oprecht verdrietig voor je.
woensdag 24 februari 2010 om 11:43
quote:eleonora schreef op 24 februari 2010 @ 11:19:
Liefde is net als Pokon; voeding voor je hart en ziel en een snelgroeimiddel voor je gevoel van eigenwaarde.
Mooi gezegd Leo!
Alleen... je lijkt nu de schoonmoeder heel erg de schuld te geven in dit verhaal. Die heeft natuurlijk een groot aandeel in de relatie met haar zoon, maar daar heeft WNM eigenlijk niet zoveel mee te maken. Haar vriend zal moeten kiezen wat hij wil. Hij zelf. En dat kan hij niet op zijn moeder afschuiven. Hij is een volwassen vent, van wie je zelfstandig gedrag mag verwachten. Hij láát zich zo behandelen! Als hij echt voor zijn vriendin zou (willen) kiezen zou hij zich door niets of niemand laten tegenhouden. Oók niet door zijn moeder, geld of geen geld.
Liefde is net als Pokon; voeding voor je hart en ziel en een snelgroeimiddel voor je gevoel van eigenwaarde.
Mooi gezegd Leo!
Alleen... je lijkt nu de schoonmoeder heel erg de schuld te geven in dit verhaal. Die heeft natuurlijk een groot aandeel in de relatie met haar zoon, maar daar heeft WNM eigenlijk niet zoveel mee te maken. Haar vriend zal moeten kiezen wat hij wil. Hij zelf. En dat kan hij niet op zijn moeder afschuiven. Hij is een volwassen vent, van wie je zelfstandig gedrag mag verwachten. Hij láát zich zo behandelen! Als hij echt voor zijn vriendin zou (willen) kiezen zou hij zich door niets of niemand laten tegenhouden. Oók niet door zijn moeder, geld of geen geld.
woensdag 24 februari 2010 om 12:52
Ik geef moeder de schuld niet. Ik beschrijf haar en haar relatie met haar zoon slechts, zoals ik die zie na het lezen van de postings van WNM.
Daarbij denk ik niet dat zoon zich op wat voor manier laat behandelen. Ik denk dat hij daar zelf voor kiest en niet van plan is een andere keuze te maken. Omdat hij verder geen problemen heeft met de situatie.
Voor WNM hoop ik dat ze zelf gaat kiezen, vriend en moeder zullen dat niet doen, in ieder geval niet in haar voordeel.
Daarbij denk ik niet dat zoon zich op wat voor manier laat behandelen. Ik denk dat hij daar zelf voor kiest en niet van plan is een andere keuze te maken. Omdat hij verder geen problemen heeft met de situatie.
Voor WNM hoop ik dat ze zelf gaat kiezen, vriend en moeder zullen dat niet doen, in ieder geval niet in haar voordeel.
woensdag 24 februari 2010 om 19:39
Lieve TO, wat naar dat je alleen slechte ervaringen hebt gehad met mannen. En ook al lijkt deze 'ideaal' voor jou, als buitenstaander zou ik dat niet zeggen.
Maar als hij je gelukkig maakt en je wilt bij hem blijven, moet je je denk ik in de situatie berusten, want moeder gaat niet meer veranderen en hij zo te horen ook niet...........
Maar als hij je gelukkig maakt en je wilt bij hem blijven, moet je je denk ik in de situatie berusten, want moeder gaat niet meer veranderen en hij zo te horen ook niet...........
vrijdag 19 november 2010 om 02:09
Zo, wat een reacties nog weer.... Bedankt allemaal! Ben een tijdje niet op dit forum geweest..
Ik heb in mei dit jaar een punt achter de relatie gezet. Was er ook helemaal klaar mee. We kregen een meningsverschil over de opvoeding van mijn dochter en meneer wilde mij uitmaken voor ongeschikte moeder...Dat deed de deur dicht bij mij. Ik heb hem uit mijn huis gestuurd (hij kwam ons halen voor een dagje museum), ben toen 1 dag heel boos geweest en dat was het dan.
Volgende dag de draad weer opgepakt en nooit teruggekeken. Heerlijk hoe snel ik soms over dingen heen kan zijn... En hhoe ver ook. Reed vorige maand langs zijn huis op weg naar mijn eigen huis, en stond hij op de ladder zijn dakgoten te verven.Deed me totaal niets... Ik heb in tederheid gelachen om zijn oude bekende bruine jas die ik ook zo vaak droeg tijdens het verven van zijn kozijnen..
Vreemd genoeg voelt het voor mij alsof de relatie nooit bestaan heeft...
Inmiddels heb ik een lieve man ontmoet, die wél los is van zijn ouders...
Of het met hem iets wordt, weet ik nog niet. Het is nog erg pril en er moeten eerst veel dingen geregeld worden die tussen ons uit moeten. Daarna heeft hij veel te verwerken. Zolang wij het positieve in elkaar naar boven halen, gaan we rustig door.
Maar wanneer wij niet meer op 1 lijn zitten en daar ook niet meer komen zullen, weet ik dat ik niet weer 4 jaar lang executie zal uitstellen
Ik heb in mei dit jaar een punt achter de relatie gezet. Was er ook helemaal klaar mee. We kregen een meningsverschil over de opvoeding van mijn dochter en meneer wilde mij uitmaken voor ongeschikte moeder...Dat deed de deur dicht bij mij. Ik heb hem uit mijn huis gestuurd (hij kwam ons halen voor een dagje museum), ben toen 1 dag heel boos geweest en dat was het dan.
Volgende dag de draad weer opgepakt en nooit teruggekeken. Heerlijk hoe snel ik soms over dingen heen kan zijn... En hhoe ver ook. Reed vorige maand langs zijn huis op weg naar mijn eigen huis, en stond hij op de ladder zijn dakgoten te verven.Deed me totaal niets... Ik heb in tederheid gelachen om zijn oude bekende bruine jas die ik ook zo vaak droeg tijdens het verven van zijn kozijnen..
Vreemd genoeg voelt het voor mij alsof de relatie nooit bestaan heeft...
Inmiddels heb ik een lieve man ontmoet, die wél los is van zijn ouders...
Of het met hem iets wordt, weet ik nog niet. Het is nog erg pril en er moeten eerst veel dingen geregeld worden die tussen ons uit moeten. Daarna heeft hij veel te verwerken. Zolang wij het positieve in elkaar naar boven halen, gaan we rustig door.Maar wanneer wij niet meer op 1 lijn zitten en daar ook niet meer komen zullen, weet ik dat ik niet weer 4 jaar lang executie zal uitstellen
vrijdag 19 november 2010 om 16:00
Dank je wel Naski!
Misschien staa het op mijn voorhoofd ofzo... "Lay your troubles on me, baby..." Hahaha!!!
Nou ja, in dit geval is het iemand die een paar jaartjes jonger is dan ik (en dus tien jaar jonger dan mijn vorige vriend... niet slecht he... hahaha....). Hij is bedrogen door zijn vrouw en zij heeft er nog een kind aan overgehouden ook, maar ze had gezegd dat het van hem was. Dus hij wist niet beter dan dat hij vader was... Tot hij er lucht van kreeg en een DNA-test liet doen.... Bingo.
Dus nu staat het huis te koop waar zij nu dus nog in woont, de ontkenning van vaderschap moet wettelijk nog ingetekend worden (pas over 3 maannd), en dan heeft zij daarna nog 3 maand de tijd om daartegen in verweer te gaan.
Daarnaast moet de scheiding dus nog worden geregeld, maar zijn vorige advocaat had hem (voor veel teveel premie!!) verkeerd geïnforeerd en dus duurt alles nóg langer. Intussen zit hij in de ziektewet, wil eer aan het werk maar zijn werk is Zuid en hij woont nu Noord. Dat wil dus niet.
Allemaal dat soort dingen.... Plus gezondheidsproblemen, maar die zijn we aan het oplossen. Stap voor stap...
Misschien staa het op mijn voorhoofd ofzo... "Lay your troubles on me, baby..." Hahaha!!!
Nou ja, in dit geval is het iemand die een paar jaartjes jonger is dan ik (en dus tien jaar jonger dan mijn vorige vriend... niet slecht he... hahaha....). Hij is bedrogen door zijn vrouw en zij heeft er nog een kind aan overgehouden ook, maar ze had gezegd dat het van hem was. Dus hij wist niet beter dan dat hij vader was... Tot hij er lucht van kreeg en een DNA-test liet doen.... Bingo.
Dus nu staat het huis te koop waar zij nu dus nog in woont, de ontkenning van vaderschap moet wettelijk nog ingetekend worden (pas over 3 maannd), en dan heeft zij daarna nog 3 maand de tijd om daartegen in verweer te gaan.
Daarnaast moet de scheiding dus nog worden geregeld, maar zijn vorige advocaat had hem (voor veel teveel premie!!) verkeerd geïnforeerd en dus duurt alles nóg langer. Intussen zit hij in de ziektewet, wil eer aan het werk maar zijn werk is Zuid en hij woont nu Noord. Dat wil dus niet.
Allemaal dat soort dingen.... Plus gezondheidsproblemen, maar die zijn we aan het oplossen. Stap voor stap...
zaterdag 20 november 2010 om 18:24
quote:Teigetje29 schreef op 18 februari 2010 @ 14:45:
Klinkt hard maar ik denk dat je moet gaan wachten op haar dood, want eerder zal hij niet meedenken/toegeven ben ik bang. Helaas ik had een beter bericht voor je willen hebben maar helaas...Ik krijg hier hele Agatha Christie achtige gedachtes bij. Goh als ik zo'n schoonmoeder had en die wilde een kopje koffie en ik had ook arsenicum in de buurt..... Sterkte!
Klinkt hard maar ik denk dat je moet gaan wachten op haar dood, want eerder zal hij niet meedenken/toegeven ben ik bang. Helaas ik had een beter bericht voor je willen hebben maar helaas...Ik krijg hier hele Agatha Christie achtige gedachtes bij. Goh als ik zo'n schoonmoeder had en die wilde een kopje koffie en ik had ook arsenicum in de buurt..... Sterkte!
zaterdag 20 november 2010 om 19:41
quote:iris1969 schreef op 20 november 2010 @ 18:21:
Je weet ze wel uit te kiezen hè....
Jouw woorden, mijn gedachten...
Beetje mosterd, want het is uit, maar in je openingsposts struikelde ik over deze zin:
"Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt."
Je weet ze wel uit te kiezen hè....
Jouw woorden, mijn gedachten...
Beetje mosterd, want het is uit, maar in je openingsposts struikelde ik over deze zin:
"Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt."
zondag 21 november 2010 om 07:45