Relaties
alle pijlers
Moeder en zoon onafscheidelijk...
donderdag 18 februari 2010 om 14:33
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
vrijdag 19 februari 2010 om 15:50
quote:shoppen schreef op 19 februari 2010 @ 12:58:
Folders aanvragen voor een verzorgingstehuis?
Nee ik denk dat je voor jezelf de keus moet maken
vaak zijn de mannen die met hun moeder wonen
een vreemd type man maar dat haal ik uit jou verhaal niet uit
misschien als je wat liever en aandacht aan haar schenkt gaat het beter
Ik ben lief genoeg voor haar. Ik heb nooit een "grote mond" meer tegen haar en als ik het niet met haar eens en ergens over, dan zeg ik dat op hele rustige toon en dram er ook niet op door dan. Ik vraag altijd netjes hoe het met haar gaat en ik bied altijd mijn hulp aan. Dat ze mijn hulp niet nodig schijnt te hebben, is weer wat anders.
Maar ik help haar wel indirect, door aan het huis (het huis is van haar zoon) en in de tuin te werken etc. Zij loopt hem immers steeds te commanderen doe dit en doe dat. Hij weet heus zelf wel wat ie allemaal doen moet, maar ja, ookal doet hij het uit zichzelf wel, zij herinnert hem er graag aan, om het hem nog even extra duidelijk te maken dat het wel gebeuren moet.
Vind ik prima, ik help graag want het is voor mij heerlijke afleiding, ik vind het heerlijk om te klussen in en om het huis.
Folders aanvragen voor een verzorgingstehuis?
Nee ik denk dat je voor jezelf de keus moet maken
vaak zijn de mannen die met hun moeder wonen
een vreemd type man maar dat haal ik uit jou verhaal niet uit
misschien als je wat liever en aandacht aan haar schenkt gaat het beter
Ik ben lief genoeg voor haar. Ik heb nooit een "grote mond" meer tegen haar en als ik het niet met haar eens en ergens over, dan zeg ik dat op hele rustige toon en dram er ook niet op door dan. Ik vraag altijd netjes hoe het met haar gaat en ik bied altijd mijn hulp aan. Dat ze mijn hulp niet nodig schijnt te hebben, is weer wat anders.
Maar ik help haar wel indirect, door aan het huis (het huis is van haar zoon) en in de tuin te werken etc. Zij loopt hem immers steeds te commanderen doe dit en doe dat. Hij weet heus zelf wel wat ie allemaal doen moet, maar ja, ookal doet hij het uit zichzelf wel, zij herinnert hem er graag aan, om het hem nog even extra duidelijk te maken dat het wel gebeuren moet.
Vind ik prima, ik help graag want het is voor mij heerlijke afleiding, ik vind het heerlijk om te klussen in en om het huis.
vrijdag 19 februari 2010 om 15:52
quote:toffifee schreef op 19 februari 2010 @ 14:47:
Als ik zo'n onvolwassen vent tegenkom op zijn 44e zou ik heel hard wegrennen. Bah. Mijn vent moet wel een beetje ballen hebben. Zeg, smeert ze ook nog zijn bammetjes?Jazeker, ze bemoedert hem heel erg graag, omdat ze het anders maar voor zichzelf alleen moet doen en daar is niks aan natuurlijk. Daar ziet ze echt de lol niet van in.
Als ik zo'n onvolwassen vent tegenkom op zijn 44e zou ik heel hard wegrennen. Bah. Mijn vent moet wel een beetje ballen hebben. Zeg, smeert ze ook nog zijn bammetjes?Jazeker, ze bemoedert hem heel erg graag, omdat ze het anders maar voor zichzelf alleen moet doen en daar is niks aan natuurlijk. Daar ziet ze echt de lol niet van in.
vrijdag 19 februari 2010 om 15:56
quote:wereldmeid schreef op 19 februari 2010 @ 07:50:
Zonder je te veroordelen, ik vind het op z'n minst bijzonder dat je hem niet kwijt wilt ondanks alle problemen. Hoe komt dat? Hoop je op verandering? Wat is daar dan voor nodig? Hoop je dat z'n moeder het niet lang meer maakt?
Ik vraag me af hoe het staat met je eigenwaarde, dat je dit laat gebeuren. Je hebt in mijn ogen onvoldoende je grenzen in beeld. Je vriend en z'n moeder kunnen over je heen walsen zo veel ze maar willen. Ik vind dit zo rot voor je want je blijft maar vechten.... mss tegen beter weten in.
Vlgs mij heeft het altijd een reden dat vrouwen in een slechte relatie blijven hangen. Blijf je bij hem uit angst om alleen te zijn? Ik gok maar wat, ik ken je niet.
Ik heb er ervaring mee dat schoonmoeders de relatie van hun zoon negatief kunnen beïnvloeden / verzieken, maar jouw situatie vind ik wel erg extreem.Nou ja alleen zijn vind ik niet leuk, maar ik ben niet bang voor het alleen zijn. Ik ben al vaker alleen geweest en dan red ik me heus prima. Maar ja, leuk is anders. Ik ben echt zo'n gezelligheidsmens. Zou het fijn vinden om 's avonds eens een gesprek op niveau te kunnen hebben met degene waar ik van hou.
Zonder je te veroordelen, ik vind het op z'n minst bijzonder dat je hem niet kwijt wilt ondanks alle problemen. Hoe komt dat? Hoop je op verandering? Wat is daar dan voor nodig? Hoop je dat z'n moeder het niet lang meer maakt?
Ik vraag me af hoe het staat met je eigenwaarde, dat je dit laat gebeuren. Je hebt in mijn ogen onvoldoende je grenzen in beeld. Je vriend en z'n moeder kunnen over je heen walsen zo veel ze maar willen. Ik vind dit zo rot voor je want je blijft maar vechten.... mss tegen beter weten in.
Vlgs mij heeft het altijd een reden dat vrouwen in een slechte relatie blijven hangen. Blijf je bij hem uit angst om alleen te zijn? Ik gok maar wat, ik ken je niet.
Ik heb er ervaring mee dat schoonmoeders de relatie van hun zoon negatief kunnen beïnvloeden / verzieken, maar jouw situatie vind ik wel erg extreem.Nou ja alleen zijn vind ik niet leuk, maar ik ben niet bang voor het alleen zijn. Ik ben al vaker alleen geweest en dan red ik me heus prima. Maar ja, leuk is anders. Ik ben echt zo'n gezelligheidsmens. Zou het fijn vinden om 's avonds eens een gesprek op niveau te kunnen hebben met degene waar ik van hou.
vrijdag 19 februari 2010 om 15:59
quote:zonlicht2 schreef op 18 februari 2010 @ 22:47:
[...]
En toch voel je ergens dat dit niet klopt, anders was je er niet over na gaan denken. Wees eerlijk naar jezelf!
Wat zou je een vriendin adviseren?
En waarom moet jij jezelf wegcijferen?
Zomaar wat vragen, denk er rustig over na maar ergens weet je zelf ook wel dat dit niet normaal is. Je wilt alleen nog niet dealen met de gevolgen en daarom spiegel je jezelf een prachtige liefde voor en vergroot zijn goede kanten zodat je dit voor jezelf kunt goedpraten. Maar dit gaat barsten want jij bent aan het nadenken.
Diep van binnen denk ik dat je gelijk hebt. Ik wil graag anders. Ik ben ook anders gewend. Ik ben best berijd om me aan te passen en compromissen te sluiten. Ik ben ook best bereid om outside the box te denken.
En soms lukt het, maar soms ook niet. Dat zijn momenten waarop ik dan begin te twijfelen.
Ik denk inderdaad weer vaker na e laatste tijd, nadat ik een zeer berustende periode heb gehad.
Ik denk dat hij en ik even om de tafel moeten....
[...]
En toch voel je ergens dat dit niet klopt, anders was je er niet over na gaan denken. Wees eerlijk naar jezelf!
Wat zou je een vriendin adviseren?
En waarom moet jij jezelf wegcijferen?
Zomaar wat vragen, denk er rustig over na maar ergens weet je zelf ook wel dat dit niet normaal is. Je wilt alleen nog niet dealen met de gevolgen en daarom spiegel je jezelf een prachtige liefde voor en vergroot zijn goede kanten zodat je dit voor jezelf kunt goedpraten. Maar dit gaat barsten want jij bent aan het nadenken.
Diep van binnen denk ik dat je gelijk hebt. Ik wil graag anders. Ik ben ook anders gewend. Ik ben best berijd om me aan te passen en compromissen te sluiten. Ik ben ook best bereid om outside the box te denken.
En soms lukt het, maar soms ook niet. Dat zijn momenten waarop ik dan begin te twijfelen.
Ik denk inderdaad weer vaker na e laatste tijd, nadat ik een zeer berustende periode heb gehad.
Ik denk dat hij en ik even om de tafel moeten....
vrijdag 19 februari 2010 om 16:05
quote:neele schreef op 19 februari 2010 @ 12:31:
Nu weer een aantal pagina's gelezen en het lijkt me duidelijk.
Die vriend wil helemaal niet persé met to wonen of iets dergelijks.
Volgens TO is vriend als een vader voor haar kind. Maar dan dus een vader die er nooit is.
Hij heeft het gewoon prima voor elkaar.
Lekker bij mammie op schoot, niet werken, mammie betaalt en een dame voor de lichamelijke geneugten er naast.
Dit gaat al jaren zo.
Wat doet dat "vaderfiguur" eigenlijk met zijn nieuwe stiefkind in de zomervakantie?
Gaat het gezin dan lekker een paar weken naar zuid Europa of blijft hij bij zijn mammie?
En zo zijn er nog honderd voorbeelden te noemen. Het is zielig voor dat kind. Die heeft toch recht op een leuke stief?
Eigen vader is er al niet in beeld begrijp ik en dan krijg je dit als stief....
Die moeder is het probleem niet zoals ik eerder zei. Dat is de zoon.
Slap figuur. Dat wil je toch niet als voorbeeld voor je kind?
Jazeker wel, we gaan wel degelijk op vakantie. Wel binnen Nederland en ook wel naar het buitenland. Zo gaan we dit jaar bijvoorbeeld naar Frankrijk. Vorig jaar was het Luxemburg. Bonaire en Venetië staat ook nog op het program. Mijn dochter helpt hij met haar huiswerk en haar toetsen, en weekenden gaan we vaak ff er tussenuit.
Het is echt niet allemaal alleen maar negatief wat er gaande is.
Nu weer een aantal pagina's gelezen en het lijkt me duidelijk.
Die vriend wil helemaal niet persé met to wonen of iets dergelijks.
Volgens TO is vriend als een vader voor haar kind. Maar dan dus een vader die er nooit is.
Hij heeft het gewoon prima voor elkaar.
Lekker bij mammie op schoot, niet werken, mammie betaalt en een dame voor de lichamelijke geneugten er naast.
Dit gaat al jaren zo.
Wat doet dat "vaderfiguur" eigenlijk met zijn nieuwe stiefkind in de zomervakantie?
Gaat het gezin dan lekker een paar weken naar zuid Europa of blijft hij bij zijn mammie?
En zo zijn er nog honderd voorbeelden te noemen. Het is zielig voor dat kind. Die heeft toch recht op een leuke stief?
Eigen vader is er al niet in beeld begrijp ik en dan krijg je dit als stief....
Die moeder is het probleem niet zoals ik eerder zei. Dat is de zoon.
Slap figuur. Dat wil je toch niet als voorbeeld voor je kind?
Jazeker wel, we gaan wel degelijk op vakantie. Wel binnen Nederland en ook wel naar het buitenland. Zo gaan we dit jaar bijvoorbeeld naar Frankrijk. Vorig jaar was het Luxemburg. Bonaire en Venetië staat ook nog op het program. Mijn dochter helpt hij met haar huiswerk en haar toetsen, en weekenden gaan we vaak ff er tussenuit.
Het is echt niet allemaal alleen maar negatief wat er gaande is.
vrijdag 19 februari 2010 om 16:11
[quote]eleonora schreef op 19 februari 2010 @ 09:49:
[...]
En dat laatste, heeft dat niet ook gewoon met geld te maken?
Je schreef dat hij er een nogal aparte levensstijl op nahoudt, die kostbaar is en zij is de 'meedenkbank'.
Zonder haar is die dure levensstijl niet meer mogelijk. Is dat niet ook een drijfveer denk je?[/quen drijfv
Ja, dat denk ik wel dat dat een drijfveer kan zijn. Zijn moeder verteld me wel eens over hun finaciële situatie. Aan de ene kant hoopt ze dat hij na zijn ZW direct weer aan de slaag gaat, maar aan de andere kant liet ze me vorge week doorschemeren dat ze het eigenlji wel prima vindt zo, en dat ze graag zijn financi:ele situatie waarborgt.
Ze spreekt zichzelf wel met veel meer dingen tegen. Eigenlijk weet je nooit of je haar nou bij de kop of bij de kont hebt.
[...]
En dat laatste, heeft dat niet ook gewoon met geld te maken?
Je schreef dat hij er een nogal aparte levensstijl op nahoudt, die kostbaar is en zij is de 'meedenkbank'.
Zonder haar is die dure levensstijl niet meer mogelijk. Is dat niet ook een drijfveer denk je?[/quen drijfv
Ja, dat denk ik wel dat dat een drijfveer kan zijn. Zijn moeder verteld me wel eens over hun finaciële situatie. Aan de ene kant hoopt ze dat hij na zijn ZW direct weer aan de slaag gaat, maar aan de andere kant liet ze me vorge week doorschemeren dat ze het eigenlji wel prima vindt zo, en dat ze graag zijn financi:ele situatie waarborgt.
Ze spreekt zichzelf wel met veel meer dingen tegen. Eigenlijk weet je nooit of je haar nou bij de kop of bij de kont hebt.
vrijdag 19 februari 2010 om 16:20
quote:kadushi schreef op 19 februari 2010 @ 13:55:
Kom je misschien zelf uit een gezin waar je altijd om de aandacht van je vader hebt moeten knokken of zoiets? Dat zou je gedrag kunnen verklaren.
Mijn jeugd was een hele rare. Mijn vader was beslist een zeer moeilijke man. Heel nors, en onder bepaalde omstandigheden niet altijd rechtvaardig. Er was veel geweld en veel ruzie. Hij heeft altijd loeihard gewerkt om ons te geven wat ons hart begeerde en dat heb ik dan ook altijd gehad.
Op mijn 15e een paard, op mijn 16e een brommer en op mijn 19e een auto.
Toen ik begreep waarom hij zich gedroeg zoals hij deed, heb ik hem vergeven. Ik heb trouwens altijd van hem gehouden. Ik kon altijd wel door zijn nukken heen kijken. Toen hij ouder werd, ging al dat geweld en de norsheid ook weg.
Kom je misschien zelf uit een gezin waar je altijd om de aandacht van je vader hebt moeten knokken of zoiets? Dat zou je gedrag kunnen verklaren.
Mijn jeugd was een hele rare. Mijn vader was beslist een zeer moeilijke man. Heel nors, en onder bepaalde omstandigheden niet altijd rechtvaardig. Er was veel geweld en veel ruzie. Hij heeft altijd loeihard gewerkt om ons te geven wat ons hart begeerde en dat heb ik dan ook altijd gehad.
Op mijn 15e een paard, op mijn 16e een brommer en op mijn 19e een auto.
Toen ik begreep waarom hij zich gedroeg zoals hij deed, heb ik hem vergeven. Ik heb trouwens altijd van hem gehouden. Ik kon altijd wel door zijn nukken heen kijken. Toen hij ouder werd, ging al dat geweld en de norsheid ook weg.
vrijdag 19 februari 2010 om 19:32
Hoe kan je nou wel weken naar het buitenland op vakantie gaan en kan hij hier maar één nacht per maand weg bij zijn moeder?
Als je dan al ongerust over je moeder bent, blijf je toch liever hier in nederland bij iemand slapen dan dat je eerst nog uren in een vliegtuig moet zitten voordat je haar cv weer kan repareren.
Als je dan al ongerust over je moeder bent, blijf je toch liever hier in nederland bij iemand slapen dan dat je eerst nog uren in een vliegtuig moet zitten voordat je haar cv weer kan repareren.
vrijdag 19 februari 2010 om 20:11
Kijk eens op de site van Beatrijs "moderne manieren" http://www.beatrijs.com/cat/advies/liefde/relaties/ Daar staan verschillende vragen over relaties met volwassen mannen die nog thuis wonen.
Als ik jou verhaal goed lees heb je geen normale zelfstandige man getroffen maar een moederskindje. Het lijkt misschien heel wat maar feitelijk is deze man een werkeloze leraar met hobby's (archeoloog en juridisch adviseur ben je normaal gesproken na een lange studie. In zijn geval is hij er misschien redelijk in thuis wat valt onder de noemer hobby).
Deze man is niet volwassen en zelfstandig omdat hij nooit die stap heeft gemaakt. Hij blijft vasthouden aan zijn veilige leven thuis bij zijn moeder die hem nog steeds volledig onder controle heeft. Uit jouw verhaal haal ik ook niet dat hij ook maar iets wil ondernemen om deze situatie te veranderen. En waarom zou hij ook? Hij heeft immers alles wat hij wil. Een moeder die thuis alles voor hem wil regelen, die hem zelfs financieel alle ruimte geeft om te doen wat hij wil en een vriendin waar hij mee kan doen wat hij wil maar waar hij geen enkele verantwoordelijkheid voor hoeft te nemen. Dit is een heerlijk makelijk leven. Hij heeft immers van alles wel de lusten maar niet de lasten.
Dat jij je daar al jaren voor wilt lenen is echt ongeloofelijk! (hoewel je dat natuurlijk zelf moet weten). Zoals ik het nu lees zie ik hier geen verandering in komen. Jij kunt jezelf alleen afvragen of jij in deze situatie wilt blijven doorgaan. Hij heeft zijn keuze al gemaakt de vraag is alleen of jij ook met zijn keuze kunt leven.
Persoonlijk zou ik eens gaan uitkijken naar een normale, volwassen en zelfstandige man die zijn leven wel voor elkaar heeft. Die bestaan namelijk ook en dat lijkt mij een stuk prettiger. Bedenk dat deze vrouw nog wel eens heel oud zou kunnen worden (en hoe ouder des te meer verzorging en aandacht ze zal vragen).
Als ik jou verhaal goed lees heb je geen normale zelfstandige man getroffen maar een moederskindje. Het lijkt misschien heel wat maar feitelijk is deze man een werkeloze leraar met hobby's (archeoloog en juridisch adviseur ben je normaal gesproken na een lange studie. In zijn geval is hij er misschien redelijk in thuis wat valt onder de noemer hobby).
Deze man is niet volwassen en zelfstandig omdat hij nooit die stap heeft gemaakt. Hij blijft vasthouden aan zijn veilige leven thuis bij zijn moeder die hem nog steeds volledig onder controle heeft. Uit jouw verhaal haal ik ook niet dat hij ook maar iets wil ondernemen om deze situatie te veranderen. En waarom zou hij ook? Hij heeft immers alles wat hij wil. Een moeder die thuis alles voor hem wil regelen, die hem zelfs financieel alle ruimte geeft om te doen wat hij wil en een vriendin waar hij mee kan doen wat hij wil maar waar hij geen enkele verantwoordelijkheid voor hoeft te nemen. Dit is een heerlijk makelijk leven. Hij heeft immers van alles wel de lusten maar niet de lasten.
Dat jij je daar al jaren voor wilt lenen is echt ongeloofelijk! (hoewel je dat natuurlijk zelf moet weten). Zoals ik het nu lees zie ik hier geen verandering in komen. Jij kunt jezelf alleen afvragen of jij in deze situatie wilt blijven doorgaan. Hij heeft zijn keuze al gemaakt de vraag is alleen of jij ook met zijn keuze kunt leven.
Persoonlijk zou ik eens gaan uitkijken naar een normale, volwassen en zelfstandige man die zijn leven wel voor elkaar heeft. Die bestaan namelijk ook en dat lijkt mij een stuk prettiger. Bedenk dat deze vrouw nog wel eens heel oud zou kunnen worden (en hoe ouder des te meer verzorging en aandacht ze zal vragen).
zaterdag 20 februari 2010 om 01:23
En je houd het al 4 jaar vol, vind ik knap van je maar daarintegen ben een zeer zelfstandig iemand die het niet zou pikken als mijn geliefde zou samen leven met zijn moeder en afhankelijk is van zijn mammie voor zijn levensstijl, ik knap af op dit soor ziele poten, maar goed ik sta waarschijnlijk dan ook sterker in mijn schoenen dan jij Why not me, inplaats van mezelf te laten ondersneeuwen met de zielige nickname Why not me ,ben ik meer van YES its me deal with it or not,als je me wilt dan ga je helemaal voor me en anders laat maar zitten,voor jou nog een dozijn anderen.
zondag 21 februari 2010 om 11:37
quote:WhyNotMe schreef op 19 februari 2010 @ 15:56:
[...]
Nou ja alleen zijn vind ik niet leuk, maar ik ben niet bang voor het alleen zijn. Ik ben al vaker alleen geweest en dan red ik me heus prima. Maar ja, leuk is anders. Ik ben echt zo'n gezelligheidsmens. Zou het fijn vinden om 's avonds eens een gesprek op niveau te kunnen hebben met degene waar ik van hou.Ik vind alleen zijn ook lang niet altijd leuk. Maar dat is iets anders dan tegen beter weten in te blijven trekken aan een dood paard. Daar ben ik van teruggekomen na twee relaties waarin de gelijkwaardigheid ver te zoeken was. Ik ben liever alleen dan mezelf ten koste van alles te moeten wegcijferen en er te weinig sprake is van wederkerigheid, al is de reden daarvan nog zo begrijpelijk (nl psychische problemen ex). Maar ja, dat ben ik.
[...]
Nou ja alleen zijn vind ik niet leuk, maar ik ben niet bang voor het alleen zijn. Ik ben al vaker alleen geweest en dan red ik me heus prima. Maar ja, leuk is anders. Ik ben echt zo'n gezelligheidsmens. Zou het fijn vinden om 's avonds eens een gesprek op niveau te kunnen hebben met degene waar ik van hou.Ik vind alleen zijn ook lang niet altijd leuk. Maar dat is iets anders dan tegen beter weten in te blijven trekken aan een dood paard. Daar ben ik van teruggekomen na twee relaties waarin de gelijkwaardigheid ver te zoeken was. Ik ben liever alleen dan mezelf ten koste van alles te moeten wegcijferen en er te weinig sprake is van wederkerigheid, al is de reden daarvan nog zo begrijpelijk (nl psychische problemen ex). Maar ja, dat ben ik.
zondag 21 februari 2010 om 17:30
Ik denk dat je je moet realiseren dat de ruimte die iemand neemt de ruimte is die iemand anders geeft. Zo neemt zijn moeder de ruimte die je vriend haar geeft en neemt hij op zijn beurt de ruimte die jij hem geeft.
Ik verwacht niet dat hij of zij dit zullen willen veranderen, dus dan ben jij de enige die hier iets aan kunt doen en dat is keihard op je strepen staan (met wellicht nul resultaat) of stoppen met deze relatie.
Overigens zie ik hier wel een patroon: eerst een moeilijke vader waaraan je je moest aanpassen, toen een slappe echtgenoot met dominante moeder waarbij je je weer moest aanpassen en nu deze zak hooi met zijn afschuwelijke moeder, waarbij het aanpassen weer volledig van jouw kant komt!
Ik verwacht niet dat hij of zij dit zullen willen veranderen, dus dan ben jij de enige die hier iets aan kunt doen en dat is keihard op je strepen staan (met wellicht nul resultaat) of stoppen met deze relatie.
Overigens zie ik hier wel een patroon: eerst een moeilijke vader waaraan je je moest aanpassen, toen een slappe echtgenoot met dominante moeder waarbij je je weer moest aanpassen en nu deze zak hooi met zijn afschuwelijke moeder, waarbij het aanpassen weer volledig van jouw kant komt!
zondag 21 februari 2010 om 23:48
TO, je bent zo glad als een aal in al jouw postings. Eerst klaag je, dan berust je. Eerst heb je maar een paar uur in het weekend met je vriend, dan is je vriend weer een fantastische vaderfiguur voor je dochter omdat hij in het weekend helpt met huiswerk. En zo kan ik nog minimaal 5 discrepanties uit je postings halen. Meid, ik snap het wel, je bent de eerste stap aan het zetten en dat is best heel moeilijk als het gaat om het vastpakken van datgene wat je echt lief is. Jezelf. En je dochter. Dat je daarvoor iets moet loslaten is moeilijk en eng. Ik hoop voor jou en je dochter dat je deze weg ook doorzet. Het kan zelfs zo zijn dat je vriend besluit aan te haken en dat jullie samen gelukkig worden. Jij bent dat overduidelijk nu (nog) niet. Heel veel sterkte en post hier al je frustraties maar raak.
maandag 22 februari 2010 om 01:41
Ik denk dat het tijd is de realiteit onder ogen te zien.
Je vriend is geen slachtoffer.
Hij is 44. Hij is slim. Hij kan zelfstandig zijn. Hij kan voor jou kiezen. Hij kan zijn moeder tegenspreken. Hij kan voor zijn eigen financien zorgen. Hij kan bij jou slapen. Hij kan je vaker zien dan een paar uur per week. Hij kan zijn moeder helpen, waar nodig, zonder te overdrijven. Hij kan heel veel.
Maar hij doet het niet.
Vraag jezelf nu af waarom.
Sorry dit is misschien heel hard. Maar ik geloof dat ieder mens verantwoordelijk is voor hoe hij zijn eigen leven lijdt. Het is niet de schuld van iemand anders. Dat zijn excuses.
Je vriend is geen slachtoffer.
Hij is 44. Hij is slim. Hij kan zelfstandig zijn. Hij kan voor jou kiezen. Hij kan zijn moeder tegenspreken. Hij kan voor zijn eigen financien zorgen. Hij kan bij jou slapen. Hij kan je vaker zien dan een paar uur per week. Hij kan zijn moeder helpen, waar nodig, zonder te overdrijven. Hij kan heel veel.
Maar hij doet het niet.
Vraag jezelf nu af waarom.
Sorry dit is misschien heel hard. Maar ik geloof dat ieder mens verantwoordelijk is voor hoe hij zijn eigen leven lijdt. Het is niet de schuld van iemand anders. Dat zijn excuses.
dinsdag 23 februari 2010 om 19:08
Dank jullie wel voor jullie reacties weer. Ik was even een paar dagen niet op internet geweest.
Ik heb mede aan de hand van jullie reacties heel wat soulsearching gedaan (deed ik toch wel al de laatste tijd, maar ik wilde ook mensen aanhoren met dezelfde ervaringen).
Feit is dat ik nog steeds heel erg in tweestrijd sta. Ik ben altijd sterk geweest. Thuis was ik weggelopen op mijn 17e om onder het juk vandaan te komen. Later wel weer teruggegaan overigens, toen ik geleerd had om anders met mijn emotes overweg te gaan.
De slechte relaties die ik gehad heb, was ook ik steeds degene die de knoop doorhakte en wegging. Maar dat waren stuk voor stuk gewelddadige relaties. Ik kan het dan even aanzien en proberen diegene op het rechte pad te krijgen. Maar wil dat niet, dan is voor mij de keus heel makkelijk gemaakt.
Dit is de eerste relatie waarin geen geweld voorkomt. Misschien dat ik het daarom niet makkelijk vind om te breken.
Hoe het ook zij, ik blijf het moeilijk vinden om hier een punt achter te zetten. Ondanks dat we niet samenwonen, heeft deze man in 1 jaar tijd meer voor me gedaan/ voor me betekend dan die anderen in 12 jaar tijd.
Ik waardeer jullie steun en reacties zeer. Het geeft mij andere zienswijzen en perspectieven.
Ik heb mede aan de hand van jullie reacties heel wat soulsearching gedaan (deed ik toch wel al de laatste tijd, maar ik wilde ook mensen aanhoren met dezelfde ervaringen).
Feit is dat ik nog steeds heel erg in tweestrijd sta. Ik ben altijd sterk geweest. Thuis was ik weggelopen op mijn 17e om onder het juk vandaan te komen. Later wel weer teruggegaan overigens, toen ik geleerd had om anders met mijn emotes overweg te gaan.
De slechte relaties die ik gehad heb, was ook ik steeds degene die de knoop doorhakte en wegging. Maar dat waren stuk voor stuk gewelddadige relaties. Ik kan het dan even aanzien en proberen diegene op het rechte pad te krijgen. Maar wil dat niet, dan is voor mij de keus heel makkelijk gemaakt.
Dit is de eerste relatie waarin geen geweld voorkomt. Misschien dat ik het daarom niet makkelijk vind om te breken.
Hoe het ook zij, ik blijf het moeilijk vinden om hier een punt achter te zetten. Ondanks dat we niet samenwonen, heeft deze man in 1 jaar tijd meer voor me gedaan/ voor me betekend dan die anderen in 12 jaar tijd.
Ik waardeer jullie steun en reacties zeer. Het geeft mij andere zienswijzen en perspectieven.
dinsdag 23 februari 2010 om 19:23
@ Pooky: er zijn geen discrepanties. Hij helpt mijn dochter ook wel via de mail of telefoon. De laatste tijd kwam hij iets vaker langs voor mijn dochter, in verband met de CITO toetsen die ze moest maken. En nog om een hoop andere nare dingen in verband met die school (neem als voorbeeld gerust OBS Darp, google maar eens).
Verder was hij veel bezig met mijn defecte auto, die inmidels dus weer klaar is. Maar ik ga er maar van uit dat dit een fase is die wel weer voorbij gaat en als dit allemaal in goede banen is, dan komt hij vast niet meer zo vaak langs als de afgelopen paar weken. Dat heeft hij ook gecombineerd met mij, en is dus inderdaad wat vaker blijven slapen, tot mijn blijdschap. Nu is hij trouwens ziek.
@ Elfje: Het is niet hard hoor, wat je zegt. Het is niet leuk om te horen, maar dat is wat anders. Zijn vrienden hebben ook al eens gezegd dat je niet bij je mams in hoeft te wonen om haar behulpzaam te zijn. Maar mijn vriend denkt kennelijk dus van wel, met haar slaapapneu. Maar hij gaat wel gewoon op vakantie, met de woorden:" Als er een ochtend zou zijn dat zij niet ontwaakt, dan is dat zo. We kunnen dat toch niet voorkomen, als het apneu mocht zijn waaraan zij zou bezwijken. Ik heb haar dan in ieder geval zo goed verzorgd als ik kon, maar zij wil niet dat ik voor haar mijn vakantie oversla."
Coclusie: een weekje weg kan ermee door, maar langer niet. Dan is het wel weer mooi geweest en moet hij thuis komen.
Vorig jaar waren wij twee weken op vakantie, maar na de eerste week zijn we wel tussendoor thuis geweest. Ff checken he...
Verder was hij veel bezig met mijn defecte auto, die inmidels dus weer klaar is. Maar ik ga er maar van uit dat dit een fase is die wel weer voorbij gaat en als dit allemaal in goede banen is, dan komt hij vast niet meer zo vaak langs als de afgelopen paar weken. Dat heeft hij ook gecombineerd met mij, en is dus inderdaad wat vaker blijven slapen, tot mijn blijdschap. Nu is hij trouwens ziek.
@ Elfje: Het is niet hard hoor, wat je zegt. Het is niet leuk om te horen, maar dat is wat anders. Zijn vrienden hebben ook al eens gezegd dat je niet bij je mams in hoeft te wonen om haar behulpzaam te zijn. Maar mijn vriend denkt kennelijk dus van wel, met haar slaapapneu. Maar hij gaat wel gewoon op vakantie, met de woorden:" Als er een ochtend zou zijn dat zij niet ontwaakt, dan is dat zo. We kunnen dat toch niet voorkomen, als het apneu mocht zijn waaraan zij zou bezwijken. Ik heb haar dan in ieder geval zo goed verzorgd als ik kon, maar zij wil niet dat ik voor haar mijn vakantie oversla."
Coclusie: een weekje weg kan ermee door, maar langer niet. Dan is het wel weer mooi geweest en moet hij thuis komen.
Vorig jaar waren wij twee weken op vakantie, maar na de eerste week zijn we wel tussendoor thuis geweest. Ff checken he...
dinsdag 23 februari 2010 om 19:26
@ ronniemitchel: WhyNotMe is niet zielig bedoeld hoor.... Kom zeg. Maar toen ik dit forum inlogte met dit topic, schoot me dat liedje zo te binnen, dat heet zo. Ken je die niet? Coutrysong. Is gewoon leuk. En wat moest ik er anders van maken? He ook geen zin om direct mijn naam op inernet rond te strooien. Dus heeft geen betekenis hoor.