Relaties
alle pijlers
Moeder en zoon onafscheidelijk...
donderdag 18 februari 2010 om 14:33
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
donderdag 18 februari 2010 om 20:59
Ik denk zelf dat je er weinig meer aan kunt doen.
Vind het wel knap dat je het toch probeert, al moet je op een gegeven moment we eerlijk zijn naar jezelf. Hij zal er ook niet gelukkiger op worden als jehem restricties oplegt.
Het enigste was ik je nog zou kunnen adviseren is het je niet zo aan te trekken en juist eens met haar thee te drinken.
BV; op zaterdag lekker boodschappen voor haar halen, samen het huishouden doen in de avond met haar zijn (film kijken, kletsen) en dan op zondagmiddag lekker naar het strand of zo.
Al ben je maar 2 uur met hem samen, dan zijn dan wel 2 kostbare uren. Geef haar het idee er bij te horen, hou haar rustig....Dan zal ze je ook meer gunnen.
Vind het wel knap dat je het toch probeert, al moet je op een gegeven moment we eerlijk zijn naar jezelf. Hij zal er ook niet gelukkiger op worden als jehem restricties oplegt.
Het enigste was ik je nog zou kunnen adviseren is het je niet zo aan te trekken en juist eens met haar thee te drinken.
BV; op zaterdag lekker boodschappen voor haar halen, samen het huishouden doen in de avond met haar zijn (film kijken, kletsen) en dan op zondagmiddag lekker naar het strand of zo.
Al ben je maar 2 uur met hem samen, dan zijn dan wel 2 kostbare uren. Geef haar het idee er bij te horen, hou haar rustig....Dan zal ze je ook meer gunnen.
donderdag 18 februari 2010 om 21:04
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 14:33:
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Ja, hier heb ik ervaring mee. Mijn ex was 36 en had ook nooit eerder een relatie gehad. Dit alleen al geeft te denken. Hij hing ook zeer aan z'n ma. Zijn vader was overleden en sindsdien waren ze een twee-eenheid geworden. Hij vroeg om alles goedkeuring en haar mening. Hij liet over zich lopen, want 'zij kende hem beter dan wie ook'. Daar kun je toch nooit tegenop!
Een man van 44 die emotioneel en financieel zo aan z'n moeder hangt?! Laat gaan! Uit alles blijkt dat zij voor hem op de eerste plaats komt, niet jij. Hoe lief en excentriek hij ook kan zijn, dit lijkt me niet gezond.
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Ja, hier heb ik ervaring mee. Mijn ex was 36 en had ook nooit eerder een relatie gehad. Dit alleen al geeft te denken. Hij hing ook zeer aan z'n ma. Zijn vader was overleden en sindsdien waren ze een twee-eenheid geworden. Hij vroeg om alles goedkeuring en haar mening. Hij liet over zich lopen, want 'zij kende hem beter dan wie ook'. Daar kun je toch nooit tegenop!
Een man van 44 die emotioneel en financieel zo aan z'n moeder hangt?! Laat gaan! Uit alles blijkt dat zij voor hem op de eerste plaats komt, niet jij. Hoe lief en excentriek hij ook kan zijn, dit lijkt me niet gezond.
donderdag 18 februari 2010 om 21:10
Ehm..... Goede vraag.. Maar... Nee, ik geloof van niet.... Ik denk ook niet dat het zo is, dat mensen elkaar uitzoeken. Je komt mensen tegen, en degene die je het best bevalt, daar ga je verder mee. Je komt elkaar dus tegen. Of zie ik dat verkeerd....
Toen ik mijn vriend leerde kennen, gaf hij me te kennen dat zijn moeder haar plaats wel wist, als hij een vrouw tegenkwam met wie hij verder wilde. naar verloop van tijd, vertelde hij me dat ik die vrouw ben.
Maar zie hier: na wat gedoe over en weer, verneem ik na 3 jaar bakkeleien dat zij nu opeens zegt dat zij met geen stok bij hem weg te slaan is (het is zijn huis waar ze wonen) en dat ik me geen illusies moet maken. Ik bedoel: het kwam in 1e instantie niet eens bij hem vandaan. Hij zei altijd: luister maar niet naar haar...
En nu praat hij haar naar de mond. Rara....
En dát is wat ik niet snap. Hij zegt wel dat het aan hem ligt etc, maar snap je dat ik het gevoel heb dat ik haar verdenk van weer een brainwash sessie?
Toen ik mijn vriend leerde kennen, gaf hij me te kennen dat zijn moeder haar plaats wel wist, als hij een vrouw tegenkwam met wie hij verder wilde. naar verloop van tijd, vertelde hij me dat ik die vrouw ben.
Maar zie hier: na wat gedoe over en weer, verneem ik na 3 jaar bakkeleien dat zij nu opeens zegt dat zij met geen stok bij hem weg te slaan is (het is zijn huis waar ze wonen) en dat ik me geen illusies moet maken. Ik bedoel: het kwam in 1e instantie niet eens bij hem vandaan. Hij zei altijd: luister maar niet naar haar...
En nu praat hij haar naar de mond. Rara....
En dát is wat ik niet snap. Hij zegt wel dat het aan hem ligt etc, maar snap je dat ik het gevoel heb dat ik haar verdenk van weer een brainwash sessie?
donderdag 18 februari 2010 om 21:15
quote:wereldmeid schreef op 18 februari 2010 @ 21:04:
[...]
Ja, hier heb ik ervaring mee. Mijn ex was 36 en had ook nooit eerder een relatie gehad. Dit alleen al geeft te denken. Hij hing ook zeer aan z'n ma. Zijn vader was overleden en sindsdien waren ze een twee-eenheid geworden. Hij vroeg om alles goedkeuring en haar mening. Hij liet over zich lopen, want 'zij kende hem beter dan wie ook'. Daar kun je toch nooit tegenop!
Een man van 44 die emotioneel en financieel zo aan z'n moeder hangt?! Laat gaan! Uit alles blijkt dat zij voor hem op de eerste plaats komt, niet jij. Hoe lief en excentriek hij ook kan zijn, dit lijkt me niet gezond.Sorry om te vernemen dat er mensen zijn die dit ook meemaken of meegemaakt hebben. Ik herken jouw verhaal maar al te goed. Ik hoop dat jij het geluk gevonden hebt. Ik heb zelf moeite met loslaten. Ik kan het niet. Hij is mijn lief.
[...]
Ja, hier heb ik ervaring mee. Mijn ex was 36 en had ook nooit eerder een relatie gehad. Dit alleen al geeft te denken. Hij hing ook zeer aan z'n ma. Zijn vader was overleden en sindsdien waren ze een twee-eenheid geworden. Hij vroeg om alles goedkeuring en haar mening. Hij liet over zich lopen, want 'zij kende hem beter dan wie ook'. Daar kun je toch nooit tegenop!
Een man van 44 die emotioneel en financieel zo aan z'n moeder hangt?! Laat gaan! Uit alles blijkt dat zij voor hem op de eerste plaats komt, niet jij. Hoe lief en excentriek hij ook kan zijn, dit lijkt me niet gezond.Sorry om te vernemen dat er mensen zijn die dit ook meemaken of meegemaakt hebben. Ik herken jouw verhaal maar al te goed. Ik hoop dat jij het geluk gevonden hebt. Ik heb zelf moeite met loslaten. Ik kan het niet. Hij is mijn lief.
donderdag 18 februari 2010 om 21:17
quote:kadushi schreef op 18 februari 2010 @ 21:01:
Ik heb niet het idee dat WNM ingehouden woede heeft of dat ze op ontploffen staat. Ik vind haar zelfs wat berustend.Absoluut. Een paar jaar geleden stond ik op barsten, en toen is de bom inderdaad ook ln k afgegaan. Nu berust ik inderdaad. Je hebt geen keus als je je man wilt houden in zo'n situatie.
Ik heb niet het idee dat WNM ingehouden woede heeft of dat ze op ontploffen staat. Ik vind haar zelfs wat berustend.Absoluut. Een paar jaar geleden stond ik op barsten, en toen is de bom inderdaad ook ln k afgegaan. Nu berust ik inderdaad. Je hebt geen keus als je je man wilt houden in zo'n situatie.
donderdag 18 februari 2010 om 21:18
quote:Brown_Eyes schreef op 18 februari 2010 @ 17:05:
En voor andermans kind, he!
Die vent is echt top dat ie er geen punt achter heeft gezet, hij zal echt gek op je zijn. Dat kan ik je verzekeren.
Ga weg.....Zo gek is die vent niet op haar, hoor!
Hij weet gewoon dat zij het één en ander pikt en niet te veel eisen stelt omdat.......(zie eerdere post van mij) ....dus gewoon lekker makkelijk op deze manier!
En voor andermans kind, he!
Die vent is echt top dat ie er geen punt achter heeft gezet, hij zal echt gek op je zijn. Dat kan ik je verzekeren.
Ga weg.....Zo gek is die vent niet op haar, hoor!
Hij weet gewoon dat zij het één en ander pikt en niet te veel eisen stelt omdat.......(zie eerdere post van mij) ....dus gewoon lekker makkelijk op deze manier!
donderdag 18 februari 2010 om 21:19
quote:iris1969 schreef op 18 februari 2010 @ 21:07:
@ Kadushi: ze is wel lamgeslagen en zelfs murw geworden na 4 jaar strijd, maar ze opent niet voor niets nu dit topic als laatste poging om tips te vinden er mee om te kunnen gaan (haar woorden). Dat geeft voor mij aan dat ze het zo niet veel langer meer trekt.
Als jij gelijk hebt (wat ik overigens hoop voor haar) en ze beeindigt inderdaad de relatie, maar nu serieus, dan kan dat weleens een eye-opener zijn voor hem. Dan komt hij echt op het punt van kiezen te staan: een goede relatie met zijn vriendin en de relatie met zijn moeder aanpassen of geen vriendin meer en met zijn moeder oud worden (lijkt me sterk dat hij een ander vindt die hier zover in wil meegaan).
Overigens hoor ik haar nergens zeggen dat ze het niet meer trekt.
@ Kadushi: ze is wel lamgeslagen en zelfs murw geworden na 4 jaar strijd, maar ze opent niet voor niets nu dit topic als laatste poging om tips te vinden er mee om te kunnen gaan (haar woorden). Dat geeft voor mij aan dat ze het zo niet veel langer meer trekt.
Als jij gelijk hebt (wat ik overigens hoop voor haar) en ze beeindigt inderdaad de relatie, maar nu serieus, dan kan dat weleens een eye-opener zijn voor hem. Dan komt hij echt op het punt van kiezen te staan: een goede relatie met zijn vriendin en de relatie met zijn moeder aanpassen of geen vriendin meer en met zijn moeder oud worden (lijkt me sterk dat hij een ander vindt die hier zover in wil meegaan).
Overigens hoor ik haar nergens zeggen dat ze het niet meer trekt.
donderdag 18 februari 2010 om 21:20
WhynotMe, mijn ex-schoonmoeder was niet eens het grootste probleem, hoewel ze vrijpostig en schaamteloos uitspraken deed over onze relatie en evt. kinderwens. Mijn ex had psychische problemen door een vorm van autisme, hij zat in de Wao en kon zich met moeite zelfstandig redden. Hij had veel ups en downs. Moeder en zoon konden elkaar niet loslaten. Hij was te onzeker om zelf keuzes te kunnen maken, zij was te bezorgd om hem de ruimte te geven z'n eigen leven te leiden.
Ik ben liever single dan dat ik moet vechten om bij een vent op de eerste plek te komen en hem los te weken van z'n moeder.
Als je vriend niet klip en klaar voor jou kiest en daar naar gaat handelen, is je relatie in mijn ogen een verloren zaak.
Ik ben liever single dan dat ik moet vechten om bij een vent op de eerste plek te komen en hem los te weken van z'n moeder.
Als je vriend niet klip en klaar voor jou kiest en daar naar gaat handelen, is je relatie in mijn ogen een verloren zaak.
donderdag 18 februari 2010 om 21:26
donderdag 18 februari 2010 om 21:30
quote:Brown_Eyes schreef op 18 februari 2010 @ 19:41:
Ik geef gewoon mijn mening, die wijkt van het gros af.
So be it...
Misschien ook goed om het eens van een andere hoek te bekijken, ipv alleen maar bevestigingen te krijgen.
Ach, kom op BE!.......Dit IS toch niet normaal!?
Dat mannen (meestal) een zeer hechte band hebben met hun moeder, dat weten we allemaal heus wel. Is ook niks mis mee en dat trekken we best als wij ook ons welverdiende deel maar krijgen!
Ik geef gewoon mijn mening, die wijkt van het gros af.
So be it...
Misschien ook goed om het eens van een andere hoek te bekijken, ipv alleen maar bevestigingen te krijgen.
Ach, kom op BE!.......Dit IS toch niet normaal!?
Dat mannen (meestal) een zeer hechte band hebben met hun moeder, dat weten we allemaal heus wel. Is ook niks mis mee en dat trekken we best als wij ook ons welverdiende deel maar krijgen!
donderdag 18 februari 2010 om 21:36
donderdag 18 februari 2010 om 21:36
quote:kadushi schreef op 18 februari 2010 @ 21:19:
[...]
Als jij gelijk hebt (wat ik overigens hoop voor haar) en ze beeindigt inderdaad de relatie, maar nu serieus, dan kan dat weleens een eye-opener zijn voor hem. Dan komt hij echt op het punt van kiezen te staan: een goede relatie met zijn vriendin en de relatie met zijn moeder aanpassen of geen vriendin meer en met zijn moeder oud worden (lijkt me sterk dat hij een ander vindt die hier zover in wil meegaan).
Overigens hoor ik haar nergens zeggen dat ze het niet meer trekt.
Aha, nu snap ik de verwarring: ik denk ook niet dat ze het snel uit zal gaan maken, want ze houdt van hem, maar dat ze er langzaam-aan aan onder door is aan het gaan. Het lijkt me namelijk heel lastig zo'n niet-openlijke strijd lang vol te houden.
Ze zegt dit inderdaad niet letterlijk, maar ik voel wel haar wanhoop door het scherm heen, inderdaad gecombineerd met berusting/lamgeslagenheid.
[...]
Als jij gelijk hebt (wat ik overigens hoop voor haar) en ze beeindigt inderdaad de relatie, maar nu serieus, dan kan dat weleens een eye-opener zijn voor hem. Dan komt hij echt op het punt van kiezen te staan: een goede relatie met zijn vriendin en de relatie met zijn moeder aanpassen of geen vriendin meer en met zijn moeder oud worden (lijkt me sterk dat hij een ander vindt die hier zover in wil meegaan).
Overigens hoor ik haar nergens zeggen dat ze het niet meer trekt.
Aha, nu snap ik de verwarring: ik denk ook niet dat ze het snel uit zal gaan maken, want ze houdt van hem, maar dat ze er langzaam-aan aan onder door is aan het gaan. Het lijkt me namelijk heel lastig zo'n niet-openlijke strijd lang vol te houden.
Ze zegt dit inderdaad niet letterlijk, maar ik voel wel haar wanhoop door het scherm heen, inderdaad gecombineerd met berusting/lamgeslagenheid.
donderdag 18 februari 2010 om 21:42
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 21:38:
In principe ben ik geen voorstander van elkaar voor het blok zetten. Dat werkt niet.
idd, in principe niet....maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden, WNM!
Heb je het nu niet al lang genoeg geprobeerd op de 'lieve' manier?
Als je wil weten waar je écht aan toe bent, zul je hem toch een keer voor het blok moeten zetten, ben ik bang.
In principe ben ik geen voorstander van elkaar voor het blok zetten. Dat werkt niet.
idd, in principe niet....maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden, WNM!
Heb je het nu niet al lang genoeg geprobeerd op de 'lieve' manier?
Als je wil weten waar je écht aan toe bent, zul je hem toch een keer voor het blok moeten zetten, ben ik bang.
donderdag 18 februari 2010 om 21:42
quote:jufdoortje schreef op 18 februari 2010 @ 21:30:
[...]
Ach, kom op BE!.......Dit IS toch niet normaal!?
Dat mannen (meestal) een zeer hechte band hebben met hun moeder, dat weten we allemaal heus wel. Is ook niks mis mee en dat trekken we best als wij ook ons welverdiende deel maar krijgen!Ja!!! DAT bedoel ik nou! Ik respecteer het dat hij bij haar blijft, maar ik wil ook mijn deel... En heb ook wel het gevoel dat hij dat heel hard probeert, want anders deed hij echt zijn best niet, ma zijn moeder vindt kennelijk dat hij niet zo zijn best voor mij hoeft te doen als voor haar, en dat laat ze ook wel merken.
[...]
Ach, kom op BE!.......Dit IS toch niet normaal!?
Dat mannen (meestal) een zeer hechte band hebben met hun moeder, dat weten we allemaal heus wel. Is ook niks mis mee en dat trekken we best als wij ook ons welverdiende deel maar krijgen!Ja!!! DAT bedoel ik nou! Ik respecteer het dat hij bij haar blijft, maar ik wil ook mijn deel... En heb ook wel het gevoel dat hij dat heel hard probeert, want anders deed hij echt zijn best niet, ma zijn moeder vindt kennelijk dat hij niet zo zijn best voor mij hoeft te doen als voor haar, en dat laat ze ook wel merken.
donderdag 18 februari 2010 om 21:48
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 21:10:
Ehm..... Goede vraag.. Maar... Nee, ik geloof van niet.... Ik denk ook niet dat het zo is, dat mensen elkaar uitzoeken. Je komt mensen tegen, en degene die je het best bevalt, daar ga je verder mee. Je komt elkaar dus tegen. Of zie ik dat verkeerd....
Toen ik mijn vriend leerde kennen, gaf hij me te kennen dat zijn moeder haar plaats wel wist, als hij een vrouw tegenkwam met wie hij verder wilde. naar verloop van tijd, vertelde hij me dat ik die vrouw ben.
Maar zie hier: na wat gedoe over en weer, verneem ik na 3 jaar bakkeleien dat zij nu opeens zegt dat zij met geen stok bij hem weg te slaan is (het is zijn huis waar ze wonen) en dat ik me geen illusies moet maken. Ik bedoel: het kwam in 1e instantie niet eens bij hem vandaan. Hij zei altijd: luister maar niet naar haar...
En nu praat hij haar naar de mond. Rara....
En dát is wat ik niet snap. Hij zegt wel dat het aan hem ligt etc, maar snap je dat ik het gevoel heb dat ik haar verdenk van weer een brainwash sessie?
Weet je wat ik denk?
Dat je vriend misschien wel van je af wil, en het op deze manier
probeert, dus zijn moeder als excuus gebruikt....
Sterkte, ik denk hoe dan ook niet dat je hier gelukkig mee wordt.
Ehm..... Goede vraag.. Maar... Nee, ik geloof van niet.... Ik denk ook niet dat het zo is, dat mensen elkaar uitzoeken. Je komt mensen tegen, en degene die je het best bevalt, daar ga je verder mee. Je komt elkaar dus tegen. Of zie ik dat verkeerd....
Toen ik mijn vriend leerde kennen, gaf hij me te kennen dat zijn moeder haar plaats wel wist, als hij een vrouw tegenkwam met wie hij verder wilde. naar verloop van tijd, vertelde hij me dat ik die vrouw ben.
Maar zie hier: na wat gedoe over en weer, verneem ik na 3 jaar bakkeleien dat zij nu opeens zegt dat zij met geen stok bij hem weg te slaan is (het is zijn huis waar ze wonen) en dat ik me geen illusies moet maken. Ik bedoel: het kwam in 1e instantie niet eens bij hem vandaan. Hij zei altijd: luister maar niet naar haar...
En nu praat hij haar naar de mond. Rara....
En dát is wat ik niet snap. Hij zegt wel dat het aan hem ligt etc, maar snap je dat ik het gevoel heb dat ik haar verdenk van weer een brainwash sessie?
Weet je wat ik denk?
Dat je vriend misschien wel van je af wil, en het op deze manier
probeert, dus zijn moeder als excuus gebruikt....
Sterkte, ik denk hoe dan ook niet dat je hier gelukkig mee wordt.
donderdag 18 februari 2010 om 21:58
Het is jouw denken wat je beinvloed hier. Niet hij of zijn moeder maar jij zelf!
Je hebt namelijk altijd een keus! En blijven afwachten is ook een keuze. Dit is aan jezelf en aan niemand anders.
En omwille van liefde alles accepteren? Tsja...
Blijf bij jezelf, wat wil jij? Wat verlang jij uit het leven en past dit daarin? En wees daarbij gewoon eerlijk naar jezelf toe. Hoe moeilijk dat soms ook is omdat je liever dingen niet wilt zien. Je kunt heel lang blijven hopen maar uiteindelijk doe jij jezelf tekort en gaat dat je opbreken.
Je hebt namelijk altijd een keus! En blijven afwachten is ook een keuze. Dit is aan jezelf en aan niemand anders.
En omwille van liefde alles accepteren? Tsja...
Blijf bij jezelf, wat wil jij? Wat verlang jij uit het leven en past dit daarin? En wees daarbij gewoon eerlijk naar jezelf toe. Hoe moeilijk dat soms ook is omdat je liever dingen niet wilt zien. Je kunt heel lang blijven hopen maar uiteindelijk doe jij jezelf tekort en gaat dat je opbreken.