Relaties
alle pijlers
Moeder en zoon onafscheidelijk...
donderdag 18 februari 2010 om 14:33
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
donderdag 18 februari 2010 om 18:00
Brown_Eyes:
Ik zou nog niet willen weten uit welke culturele (achter)hoek jij komt. Ik kan je alleen het volgende zeggen:
1. het is niet raar dat een man een kind accepteert/welkom heet OOK AL IS HET NIET ZIJN EIGEN BLOED (leuke trap naar TO: wees maar dankbaar dat je nog een vent krijgt)
2. Zelfs iemand met een beperkt opmerkings- en inlevingsvermogen kan lezen dat het merendeel der reageerders deze situatie omschrijven van "opmerkelijk" tot 'ziekelijk'
3. Misschien dat het ook al tot je vernauwde bewustzijnsvermogen is doorgedrongen dat niet iedereen hier lelieblank is die reageert. Vandaar ook diverse inbreng vanuit andere hoeken.
4. Ik vind jou erg denigrerend over "DIE OUDE MENSEN SNAPPEN OOK NIET ALLES HE". TO heeft het niet over een dementerende moeder die i.v.m. veiligheid 24/7 opgepast moet worden.
5. uit je opmerking m.b.t. tot de 'begripvolle' werkgever: lees alle posts nog maar eens door, als je zelf geen werkervaring hebt. Misschien dat je nog iets leert. (zekers nooit gehoord van een proefperiode)
Ik zou nog niet willen weten uit welke culturele (achter)hoek jij komt. Ik kan je alleen het volgende zeggen:
1. het is niet raar dat een man een kind accepteert/welkom heet OOK AL IS HET NIET ZIJN EIGEN BLOED (leuke trap naar TO: wees maar dankbaar dat je nog een vent krijgt)
2. Zelfs iemand met een beperkt opmerkings- en inlevingsvermogen kan lezen dat het merendeel der reageerders deze situatie omschrijven van "opmerkelijk" tot 'ziekelijk'
3. Misschien dat het ook al tot je vernauwde bewustzijnsvermogen is doorgedrongen dat niet iedereen hier lelieblank is die reageert. Vandaar ook diverse inbreng vanuit andere hoeken.
4. Ik vind jou erg denigrerend over "DIE OUDE MENSEN SNAPPEN OOK NIET ALLES HE". TO heeft het niet over een dementerende moeder die i.v.m. veiligheid 24/7 opgepast moet worden.
5. uit je opmerking m.b.t. tot de 'begripvolle' werkgever: lees alle posts nog maar eens door, als je zelf geen werkervaring hebt. Misschien dat je nog iets leert. (zekers nooit gehoord van een proefperiode)
donderdag 18 februari 2010 om 18:00
donderdag 18 februari 2010 om 18:01
quote:luna1 schreef op 18 februari 2010 @ 17:49:
[...]
Maar wat haal jij dan uit die relatie, behalve een hele hoop (terechte) frustratie?
Ik hou ook ontzettend veel van mijn man. Maar als hij in de situatie zit waarin jouw vriend zit, was het jammer maar helaas. Ik ben er namelijk zelf ook nog. En ik heb ook recht op iemand die volledig voor mij gaat, die er onvoorwaardelijk voor mij is. En dan niet alleen als zijn moeder hem niet nodig heeft.het feit dat hij in zijn hart een onzetende lieve schat is, met zijn hart heus wel op de goede plek.... En doet binnen zijn macht wat hij kan. Wie kan nou niet van zo iemand houden?
[...]
Maar wat haal jij dan uit die relatie, behalve een hele hoop (terechte) frustratie?
Ik hou ook ontzettend veel van mijn man. Maar als hij in de situatie zit waarin jouw vriend zit, was het jammer maar helaas. Ik ben er namelijk zelf ook nog. En ik heb ook recht op iemand die volledig voor mij gaat, die er onvoorwaardelijk voor mij is. En dan niet alleen als zijn moeder hem niet nodig heeft.het feit dat hij in zijn hart een onzetende lieve schat is, met zijn hart heus wel op de goede plek.... En doet binnen zijn macht wat hij kan. Wie kan nou niet van zo iemand houden?
donderdag 18 februari 2010 om 18:07
quote:_lente_ schreef op 18 februari 2010 @ 17:45:
Jemig wat een verhaal!
( en ik dacht dat mijn schoonmoeder al erg was, dat is echt peanuts vergeleken bij dit!)
Wat ik zou doen is inderdaad bij je vriend aankaarten dat zijn ma zegt dat 'ze er toch altijd zal zijn blabla en dat ze belt wanneer zij wilt' etc
Dat je dat geen basis vind voor een gezonde relatie tussen jou en hem en dan aan hem de keuze laat.
Is het anders niet mogelijk dat jullie apart gaan wonen en dat hij bijv de weekenden bij jou is? En dat dus zijn gsm bij de deur al uitzet voor het gehele weekend?
Kan hij daarna weer terug naar zn moesje
(ik zou hier eerlijk gezegd ook heel hard van wegrennen hoor, hoe leuk die vent ook is, dit is een een-tweetje tussen zn ma en hem en dat spelletje zou ik geen zin in hebben!)
Dank je voor je reactie.
Het zit zo:
Zij belde hem altijd 's nachts hier vandaan, met de mededeling dat ze dacht dood te gaan, en dat ze een ambulnce had gebeld en hij direct thuis moest komen. Zij heeft hem dus bang gemaakt om zijn telefoon uit te zetten.
Vroeger was hij elk weekend bij me maar nu ben ik blij als hij 1x per maand een nachtje blijf.
Jemig wat een verhaal!
( en ik dacht dat mijn schoonmoeder al erg was, dat is echt peanuts vergeleken bij dit!)
Wat ik zou doen is inderdaad bij je vriend aankaarten dat zijn ma zegt dat 'ze er toch altijd zal zijn blabla en dat ze belt wanneer zij wilt' etc
Dat je dat geen basis vind voor een gezonde relatie tussen jou en hem en dan aan hem de keuze laat.
Is het anders niet mogelijk dat jullie apart gaan wonen en dat hij bijv de weekenden bij jou is? En dat dus zijn gsm bij de deur al uitzet voor het gehele weekend?
Kan hij daarna weer terug naar zn moesje
(ik zou hier eerlijk gezegd ook heel hard van wegrennen hoor, hoe leuk die vent ook is, dit is een een-tweetje tussen zn ma en hem en dat spelletje zou ik geen zin in hebben!)
Dank je voor je reactie.
Het zit zo:
Zij belde hem altijd 's nachts hier vandaan, met de mededeling dat ze dacht dood te gaan, en dat ze een ambulnce had gebeld en hij direct thuis moest komen. Zij heeft hem dus bang gemaakt om zijn telefoon uit te zetten.
Vroeger was hij elk weekend bij me maar nu ben ik blij als hij 1x per maand een nachtje blijf.
donderdag 18 februari 2010 om 18:07
quote:lemoos schreef op 18 februari 2010 @ 18:05:
@Malu3: we moeten er rekening mee houden dat BE waarschijnlijk niet de langste educatie heeft genoten. Bij bepaalde banen (om het netjes te zeggen) is het om het even wie achter de ... staat...Daar heb je gelijk in maar ik mag toch hopen een werkgever die BE aanneemt er snel achter is welke mentaliteit ze heeft. Gelukkig bestaat er zoiets als een proeftijd! Die heb je bij mensen met zo'n mentaliteit hard nodig.
@Malu3: we moeten er rekening mee houden dat BE waarschijnlijk niet de langste educatie heeft genoten. Bij bepaalde banen (om het netjes te zeggen) is het om het even wie achter de ... staat...Daar heb je gelijk in maar ik mag toch hopen een werkgever die BE aanneemt er snel achter is welke mentaliteit ze heeft. Gelukkig bestaat er zoiets als een proeftijd! Die heb je bij mensen met zo'n mentaliteit hard nodig.
donderdag 18 februari 2010 om 18:09
quote:malu3 schreef op 18 februari 2010 @ 18:01:
En dat jouw vriend niet wil dat er een andere man in het leven van zijn moeder komt. Hij zou helemaal niks te willen moeten hebben, het gaat om een ruimschoots volwassen vrouw tenslotte. Heel ongezond deze relatie tussen moeder en zoon.Nou dat heb ik ook tegen hem gezegd, waar zijn moeder bij zat. Ze moest hartelijk lachen om mijn partijtrekken voor haar, maar ze zei ook lachend dat ze het zelf ook niet wil.
En dat jouw vriend niet wil dat er een andere man in het leven van zijn moeder komt. Hij zou helemaal niks te willen moeten hebben, het gaat om een ruimschoots volwassen vrouw tenslotte. Heel ongezond deze relatie tussen moeder en zoon.Nou dat heb ik ook tegen hem gezegd, waar zijn moeder bij zat. Ze moest hartelijk lachen om mijn partijtrekken voor haar, maar ze zei ook lachend dat ze het zelf ook niet wil.
donderdag 18 februari 2010 om 18:10
Ook de vriend van TO is hier het slachtoffer van de moeder.. Alleen heeft hij het niet door, hij is het immers al zijn hele leven gewend dat zijn moeder hem op een ongezonde manier claimt, manipuleert en hem geen eigen leven gunt. Hij heeft nooit geleerd voor zichzelf op te komen en dit gaat hem dit leven ook niet meer lukken ben ik bang. Maar daarom kan het nog wel een lieve persoonlijkheid zijn, waardoor TO van hem is gaan houden.
Dat hij een dergelijke ziekelijke band met zijn moeder heeft moet je je realiseren, maar ook accepteren als je een relatie met deze man wilt hebben.
Dat hij een dergelijke ziekelijke band met zijn moeder heeft moet je je realiseren, maar ook accepteren als je een relatie met deze man wilt hebben.
donderdag 18 februari 2010 om 18:10
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 17:44:
[...]
En daarom wil ik mijn rug niet toekeren naar mijn lieverd. Dat doe je niet als je van iemand houdt.
Dit kan ik mij heel goed voorstellen,
Maar als ik nu achteraf besef, hoeveel pijn dit teweeg heeft gebracht,
"Want je legt het af he, tegen zo'n akelig oud monster"
Pfff is niet gemakkelijk,aan de ene kant ' je lieverd', die ook maar roeit met de riemen die hij heeft,en aan de andere kant, een schoonloeder schoonmoeder, die zo manipulatief is, als het water diep!!!!
[...]
En daarom wil ik mijn rug niet toekeren naar mijn lieverd. Dat doe je niet als je van iemand houdt.
Dit kan ik mij heel goed voorstellen,
Maar als ik nu achteraf besef, hoeveel pijn dit teweeg heeft gebracht,
"Want je legt het af he, tegen zo'n akelig oud monster"
Pfff is niet gemakkelijk,aan de ene kant ' je lieverd', die ook maar roeit met de riemen die hij heeft,en aan de andere kant, een schoonloeder schoonmoeder, die zo manipulatief is, als het water diep!!!!
Age is mind over matter, if you don\'t mind is doesn\'t matter
donderdag 18 februari 2010 om 18:10
quote:Brown_Eyes schreef op 18 februari 2010 @ 16:52:
In jouw optiek, bosaapje.
Geloof me, dat is typisch Westers en zelfs daar is het niet bij iedereen zo.
Laat iedereen lekker in zijn waarde, als jij je kind met 18 de deur uit doet hoeft een ander dat niet te doen. (die vinden dat juist abnormaal)
En nee ik vind de situatie echt niet ziek (weet ff niet wie het vroeg) Wellicht ongemakkelijk, maar niet ziek.
Ik zeg ook niet dat een kind persé het huis uit moet... Schrijf ik nergens...
Verantwoording en op eigen benen staan kan ook als een kind thuis woont. Het zal echter zich moeten houden aan de regels van het huis maar dat betekend niet dat je als ouder je kind "vast" moet houden.
Een jong volwassene heeft zijn eigen leven naast het leven in het gezin en dat is goed voor zijn ontwikkeling.
Zoals in dit verhaal is moeder erg ziekelijk bezig. Ze heeft als het ware nooit de navelstreng los gesneden en dat is sneu voor zoon maar ook voor haarzelf alhoewel ze dat nog niet in de gaten heeft.
In jouw optiek, bosaapje.
Geloof me, dat is typisch Westers en zelfs daar is het niet bij iedereen zo.
Laat iedereen lekker in zijn waarde, als jij je kind met 18 de deur uit doet hoeft een ander dat niet te doen. (die vinden dat juist abnormaal)
En nee ik vind de situatie echt niet ziek (weet ff niet wie het vroeg) Wellicht ongemakkelijk, maar niet ziek.
Ik zeg ook niet dat een kind persé het huis uit moet... Schrijf ik nergens...
Verantwoording en op eigen benen staan kan ook als een kind thuis woont. Het zal echter zich moeten houden aan de regels van het huis maar dat betekend niet dat je als ouder je kind "vast" moet houden.
Een jong volwassene heeft zijn eigen leven naast het leven in het gezin en dat is goed voor zijn ontwikkeling.
Zoals in dit verhaal is moeder erg ziekelijk bezig. Ze heeft als het ware nooit de navelstreng los gesneden en dat is sneu voor zoon maar ook voor haarzelf alhoewel ze dat nog niet in de gaten heeft.
) en voor mensen die ook dit meemaken: strekte!! Ik lees dit forum vanavond nog wel verder.
donderdag 18 februari 2010 om 18:14