Relaties
alle pijlers
Moeder en zoon onafscheidelijk...
donderdag 18 februari 2010 om 14:33
Hallo mensen,
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
Graag zou ik jullie visie/ mening/ tips ontvangen over het volgende.
Ik ben een alleenstaande moeder van 37 jaar, ik heb een dochter van 13 jaar. Sinds vier jaar heb ik een lieve vriend, hij is inmiddels 44 jaar. Ik vind hem echt fantastisch. Hij is docent (3 vakken) aan het MBO (door omstandigheden in de ZW geraakt) en daarnaast is hij hystoricus, archeoloog en juridisch adviseur.
Zelf ben ik van beroep directiesecretaresse, maar wegens de economische crisis is het bedrijf waar ik werkte failliet gegaan en ben dus solliciterende.
Mijn vriend heeft een ietwat excentrieke levensstijl, heeft een sterk karakter en is erg principieel. Hierin kan hij heel erg ver gaan. We hebben onze dalen gehad en deze inmiddels opgelost. Hij accepteerde direct mijn dochter als de zijne en de twee zijn geweldig samen.
In alle opzichten is hij de man van mijn dromen en met hem wil ik mijn verdere leven samen blijven.
Alleen...... Hij heeft een zwaar irritante, ziekelijke, zeer bemoeizuchtige moeder die bovendien erg manipulatief is. Zij woont nu 5, 6 jaar bij hem in, zogenaamd omdat ze ziek is. Als je haar hoort praten voor het eerst, zou je denken dat ze erg ziek is en elke minuut het leven kan laten en daar praat en handelt zij ook naar. Zij misbruikt op alle mogelijke manieren zijn loyaliteitsbesef en wurmt zichzelf op allerlei zielige, ziekelijke manieren onder zijn huid. Zijn plichtsgevoel wordt danig door haar op de proef gesteld en zijn liefde voor haar maakt hem totaal blind voor haar listige, smerige streken.
Zij is ook de oorzaak van het feit dat wij al drie keer uit elkaar zijn geweest.
Echter, de liefde tussen ons schijnt sterk genoeg te zijn om toch elke keer weer opnieuw te beginnen. De eerste drie jaren kreeg ik alle schuld van alles dat fout ging tussen ons. Ik was dan de zogenaamde olifant in hun porcelijnkast. Inderdaad, het is hij en zijn moeder tegen de grote boze wereld. Zij zondert zich dan ook van iedereen af en heeft altijd haar zoon nodig om ergens komen. Als hij niet naast haar staat, hangt zij aan de telefoon en als hij thuis is, roept ze hem (letterlijk!!) ELK half uur voor een kopje thee.
En waag het niet om iets te doen of te zeggen wat haar niet aanstaat want dan is het huis te klein. Weerwoord duldt zij al helemaal niet, dan is de beer los.
Daarnaast is het zo, dat hij zijn levensstijl kan bekostigen dankzij haar. Zij noemt zichzelf zijn "meedenk bank". Als haar iets niet zint, dreigt zij dan ook met het stopzetten van de geldkraan. Hij dwingt zichzelf om niets te zien voor wat het is. Hij vindt het aan de andere kant wel makkelijk zo, want hij kan doen en laten waar hij zin in heeft. Zij vindt het ook prima, zolang het haar goeddunkt en zijn verantwoordingen aan haar aflegt. Het lijkt erop dat zij mij eindelijk na 4 jaren strijd heeft "geaccepteerd" omdat zij nu wel inziet dat wij toch niet te stuiten zijn. (Dat leest u goed: er ZIJN dingen dingen die hij toch wel blijft doen, met of zonder haar goedkeuring, gelukkig maar!) De langste tijd heeft zij erg gemene dingen tegen mij gezegd en dreef altijd weer een wig tussen haar zoon en mij. Sinds een half jaar is zij daarmee opgehouden. Bijna te mooi om waar te zijn.... Ik ben erg voorzichtig met mijn blijdschap op dat vlak.
Ik heb mij er inmiddels bij neergelegd dat wij nooit samen zullen zijn op een manier waarop ik dat graag zou willen: samen onder één dak. Afgelopen zomer kwam hij daarmee naar buiten. Hij zei er nog bij dat dat niet aan mij ligt, maar aan hem. Dat was de eerste keer sinds ons samenzijn dat hij er voor uit komt dat er eens iets NIET aan mij ligt.
Zijn argument is dat hij gewoon niet het type is om te gaan samenewonen (twee jaar geleden nog wel!) en dat hij zijn rust nodig heeft en zijn privé. (Ik hoor u denken: "En dat krijgt hij bij zijn moeder wél? Laat me niet lachen!") En dat is nu precies mijn punt.
Maar intussen zijn de twee gewoon onafscheidelijk... En dat laat zij mij ook altijd weten, al dan niet met tact.
De hobbies die hij heeft, worden sterk door haar afgekeurd en hij krijgt dan ook dagelijks daarover de wind van voren door zijn moeder. Ik deel juist in zijn hobbies want ik heb dezelfde.
Hoe kan het toch, vraag ik mij af, dat hij met zijn moeder samenwonen (hij wil het niet samenwonen noemen, maar laten we nou eerlijk zijn...Het enige wat zie niet samen doen is douchen en slapen, hoewel hij rustig de hele nacht naast haar bed zit als ze ziek is) wel voor elkaar kan en wil krijgen, en met mij niet...?
Hij is nog nooit getrouwd geweest, heeft nooit samengewoond met een andere vrouw dan zijn moeder. Hij heeft zelf ook geen kinderen. Voordat hij mij leerde kennen, was hij 15 jaar alleen geweest, omdat hij na veel ellende (zo zegt hij), relaties afgezworen had. Hij heeft wel lang en veel moeite gedaan om mij te krijgen trouwens. Het woord "opgeven" komt (in alle andere gevallen) niet voor in zijn woordenboek. Ergens aan beginnen en niet afmaken is weer een heel ander verhaal....
Wie o wie heeft hier ervaring mee?
donderdag 18 februari 2010 om 18:17
donderdag 18 februari 2010 om 18:35
quote:binkie14 schreef op 18 februari 2010 @ 18:10:
[...]
Dit kan ik mij heel goed voorstellen,
Maar als ik nu achteraf besef, hoeveel pijn dit teweeg heeft gebracht,
"Want je legt het af he, tegen zo'n akelig oud monster"
Pfff is niet gemakkelijk,aan de ene kant ' je lieverd', die ook maar roeit met de riemen die hij heeft,en aan de andere kant, een schoonloeder schoonmoeder, die zo manipulatief is, als het water diep!!!!Ja precies. Aan mijn vriend opzich als mens ligt het niet: ik kies duidelijk voor hem. Maar met dit verhaal ernaast, word ik gewoon af n toe in 2-en gescheurd
[...]
Dit kan ik mij heel goed voorstellen,
Maar als ik nu achteraf besef, hoeveel pijn dit teweeg heeft gebracht,
"Want je legt het af he, tegen zo'n akelig oud monster"
Pfff is niet gemakkelijk,aan de ene kant ' je lieverd', die ook maar roeit met de riemen die hij heeft,en aan de andere kant, een schoonloeder schoonmoeder, die zo manipulatief is, als het water diep!!!!Ja precies. Aan mijn vriend opzich als mens ligt het niet: ik kies duidelijk voor hem. Maar met dit verhaal ernaast, word ik gewoon af n toe in 2-en gescheurd
donderdag 18 februari 2010 om 18:50
quote:prulleke schreef op 18 februari 2010 @ 18:10:
Ook de vriend van TO is hier het slachtoffer van de moeder.. Alleen heeft hij het niet door, hij is het immers al zijn hele leven gewend dat zijn moeder hem op een ongezonde manier claimt, manipuleert en hem geen eigen leven gunt. Hij heeft nooit geleerd voor zichzelf op te komen en dit gaat hem dit leven ook niet meer lukken ben ik bang. Maar daarom kan het nog wel een lieve persoonlijkheid zijn, waardoor TO van hem is gaan houden.
Dat hij een dergelijke ziekelijke band met zijn moeder heeft moet je je realiseren, maar ook accepteren als je een relatie met deze man wilt hebben.
Precies, je slaat de spijker op zijn kop. Ik hou ontzettend veel van hem, anders was ik uiteraard allang weg geweest. Zijn moeder moet ik er inderdaad bij nemen. En het is helemaal niet dat ik dat niet wil, maar ik vind het af en toe gewoon heel erg moeilijk, omdat ik aan de ene kant door hun relatie heen wil kijken, maar zij maakt het wel moeilijk voor me, door hem sted maar weer heel duidelijk te claimen, waar ik letterlijk op mijn neus bij sta.
Zonder schroom legt ze het verzuchtende verlangen in haar stem als hij met mij mee gaat: "En... (zucht)... wanneer zie IK jou eindelijk weer eens...?"
Dan is het moeilijk om niet te roepen:" Hoe bedoel je?? JIj hebt hem al dag en nacht!! Wanneer is het MIJN beurt?? JIJ woont met hem samen!! Ik mag het met de kruimels doen!"
Ook de vriend van TO is hier het slachtoffer van de moeder.. Alleen heeft hij het niet door, hij is het immers al zijn hele leven gewend dat zijn moeder hem op een ongezonde manier claimt, manipuleert en hem geen eigen leven gunt. Hij heeft nooit geleerd voor zichzelf op te komen en dit gaat hem dit leven ook niet meer lukken ben ik bang. Maar daarom kan het nog wel een lieve persoonlijkheid zijn, waardoor TO van hem is gaan houden.
Dat hij een dergelijke ziekelijke band met zijn moeder heeft moet je je realiseren, maar ook accepteren als je een relatie met deze man wilt hebben.
Precies, je slaat de spijker op zijn kop. Ik hou ontzettend veel van hem, anders was ik uiteraard allang weg geweest. Zijn moeder moet ik er inderdaad bij nemen. En het is helemaal niet dat ik dat niet wil, maar ik vind het af en toe gewoon heel erg moeilijk, omdat ik aan de ene kant door hun relatie heen wil kijken, maar zij maakt het wel moeilijk voor me, door hem sted maar weer heel duidelijk te claimen, waar ik letterlijk op mijn neus bij sta.
Zonder schroom legt ze het verzuchtende verlangen in haar stem als hij met mij mee gaat: "En... (zucht)... wanneer zie IK jou eindelijk weer eens...?"
Dan is het moeilijk om niet te roepen:" Hoe bedoel je?? JIj hebt hem al dag en nacht!! Wanneer is het MIJN beurt?? JIJ woont met hem samen!! Ik mag het met de kruimels doen!"
donderdag 18 februari 2010 om 18:56
Beste WhyNotMe
Ik heb het hele topic doorgelezen. Ik merk dat je naar je vriend kijkt alsof hij een slachtoffer van zijn moeder is. En dat maakt dat je vooral naar zijn moeder kijkt als de 'dader', die ook jou dit aandoet. Maar: hoe naar zijn moeder ook is, HIJ neemt de beslissing om nauwelijks nog bij jou te zijn in het weekeinde. HIJ neemt de beslissing om de momenten die jullie samen hebben altijd te laten verstoren door zijn moeder. Ik snap dat hij verder heel lief is, en vraag me tegelijkertijd af: wil jij wel genoegen nemen met de kruimels die HIJ je geeft?
Ik heb het hele topic doorgelezen. Ik merk dat je naar je vriend kijkt alsof hij een slachtoffer van zijn moeder is. En dat maakt dat je vooral naar zijn moeder kijkt als de 'dader', die ook jou dit aandoet. Maar: hoe naar zijn moeder ook is, HIJ neemt de beslissing om nauwelijks nog bij jou te zijn in het weekeinde. HIJ neemt de beslissing om de momenten die jullie samen hebben altijd te laten verstoren door zijn moeder. Ik snap dat hij verder heel lief is, en vraag me tegelijkertijd af: wil jij wel genoegen nemen met de kruimels die HIJ je geeft?
donderdag 18 februari 2010 om 18:57
quote:iris1969 schreef op 18 februari 2010 @ 18:50:
Volgens mij is BE gewoon wat aan het rellen, expres B zeggen als iedereen A zegt. Dat doet ze wel vaker. Iets anders kan ik er niet van maken.
Hopelijk negeert TO haar "wijsheden" en reageert ze op de andere, nuttigere bijdragenNee hoor, BE heef werkelijk zo'n beperkte denkwijze en last van aanpassingsproblemen.
Volgens mij is BE gewoon wat aan het rellen, expres B zeggen als iedereen A zegt. Dat doet ze wel vaker. Iets anders kan ik er niet van maken.
Hopelijk negeert TO haar "wijsheden" en reageert ze op de andere, nuttigere bijdragenNee hoor, BE heef werkelijk zo'n beperkte denkwijze en last van aanpassingsproblemen.
donderdag 18 februari 2010 om 19:05
quote:iris1969 schreef op 18 februari 2010 @ 18:52:
@ TO: wat gebeurt er als je dat nu eens wel roept en op je strepen gaat staan?
Dat heb ik dus in het verleden geprobeerd. Maar dan kreeg ik te horen dat ze niet met mij in discussie wil en dat ik mijn grote mond moet houden.
En dat doe ik dus nu ok maar wijselijk. Ze zoeken het maar mooi uit, denk ik dan. Dat verschaft wel enige rust. En dan merk ik, zolang ik niets zeg, dat ze best te pruimen is. (op haar voorwaarden dus.)
En helaas maakt mijn vriend idd de keuze om zich door haar te laten tegenhouden. Hij zegt wel van niet, maar ik kan me voorstellen dat hij liever bij die zeur zit dan bij mij.
Hij is dan ook altijd bezig thuis afleiding zoeken in de schuur.
@ TO: wat gebeurt er als je dat nu eens wel roept en op je strepen gaat staan?
Dat heb ik dus in het verleden geprobeerd. Maar dan kreeg ik te horen dat ze niet met mij in discussie wil en dat ik mijn grote mond moet houden.
En dat doe ik dus nu ok maar wijselijk. Ze zoeken het maar mooi uit, denk ik dan. Dat verschaft wel enige rust. En dan merk ik, zolang ik niets zeg, dat ze best te pruimen is. (op haar voorwaarden dus.)
En helaas maakt mijn vriend idd de keuze om zich door haar te laten tegenhouden. Hij zegt wel van niet, maar ik kan me voorstellen dat hij liever bij die zeur zit dan bij mij.
Hij is dan ook altijd bezig thuis afleiding zoeken in de schuur.
donderdag 18 februari 2010 om 19:07
donderdag 18 februari 2010 om 19:16
quote:malu3 schreef op 18 februari 2010 @ 19:07:
En dan merk ik, zolang ik niets zeg, dat ze best te pruimen is. (op haar voorwaarden dus.)
Ik wil met niemand omgaan op alleen de voorwaarden die persoon stelt, ook dat zou je niet moeten willen vind ikWil ik ook niet maar het is heel simpel: Als ik hem wil houden, moet ik de situatie accepteren zoals die is
En dan merk ik, zolang ik niets zeg, dat ze best te pruimen is. (op haar voorwaarden dus.)
Ik wil met niemand omgaan op alleen de voorwaarden die persoon stelt, ook dat zou je niet moeten willen vind ikWil ik ook niet maar het is heel simpel: Als ik hem wil houden, moet ik de situatie accepteren zoals die is
donderdag 18 februari 2010 om 19:20
quote:iebie schreef op 18 februari 2010 @ 18:56:
Beste WhyNotMe
Ik heb het hele topic doorgelezen. Ik merk dat je naar je vriend kijkt alsof hij een slachtoffer van zijn moeder is. En dat maakt dat je vooral naar zijn moeder kijkt als de 'dader', die ook jou dit aandoet. Maar: hoe naar zijn moeder ook is, HIJ neemt de beslissing om nauwelijks nog bij jou te zijn in het weekeinde. HIJ neemt de beslissing om de momenten die jullie samen hebben altijd te laten verstoren door zijn moeder. Ik snap dat hij verder heel lief is, en vraag me tegelijkertijd af: wil jij wel genoegen nemen met de kruimels die HIJ je geeft?Zeer wijze post! Het is niet alleen zijn moeder die je dit aandoet, sterker nog het is haar zoon!
Beste WhyNotMe
Ik heb het hele topic doorgelezen. Ik merk dat je naar je vriend kijkt alsof hij een slachtoffer van zijn moeder is. En dat maakt dat je vooral naar zijn moeder kijkt als de 'dader', die ook jou dit aandoet. Maar: hoe naar zijn moeder ook is, HIJ neemt de beslissing om nauwelijks nog bij jou te zijn in het weekeinde. HIJ neemt de beslissing om de momenten die jullie samen hebben altijd te laten verstoren door zijn moeder. Ik snap dat hij verder heel lief is, en vraag me tegelijkertijd af: wil jij wel genoegen nemen met de kruimels die HIJ je geeft?Zeer wijze post! Het is niet alleen zijn moeder die je dit aandoet, sterker nog het is haar zoon!
donderdag 18 februari 2010 om 19:23
quote:WhyNotMe schreef op 18 februari 2010 @ 19:05:
[...]
Dat heb ik dus in het verleden geprobeerd. Maar dan kreeg ik te horen dat ze niet met mij in discussie wil en dat ik mijn grote mond moet houden.
En dat doe ik dus nu ok maar wijselijk. Ze zoeken het maar mooi uit, denk ik dan. Dat verschaft wel enige rust. En dan merk ik, zolang ik niets zeg, dat ze best te pruimen is. (op haar voorwaarden dus.)
En helaas maakt mijn vriend idd de keuze om zich door haar te laten tegenhouden. Hij zegt wel van niet, maar ik kan me voorstellen dat hij liever bij die zeur zit dan bij mij.
Hij is dan ook altijd bezig thuis afleiding zoeken in de schuur.
Nee ik bedoel: hoe reageert hij dan?
Ziet hij niets redelijks in jouw woorden en wordt hij nooit eens gek van haar getrek?
[...]
Dat heb ik dus in het verleden geprobeerd. Maar dan kreeg ik te horen dat ze niet met mij in discussie wil en dat ik mijn grote mond moet houden.
En dat doe ik dus nu ok maar wijselijk. Ze zoeken het maar mooi uit, denk ik dan. Dat verschaft wel enige rust. En dan merk ik, zolang ik niets zeg, dat ze best te pruimen is. (op haar voorwaarden dus.)
En helaas maakt mijn vriend idd de keuze om zich door haar te laten tegenhouden. Hij zegt wel van niet, maar ik kan me voorstellen dat hij liever bij die zeur zit dan bij mij.
Hij is dan ook altijd bezig thuis afleiding zoeken in de schuur.
Nee ik bedoel: hoe reageert hij dan?
Ziet hij niets redelijks in jouw woorden en wordt hij nooit eens gek van haar getrek?
donderdag 18 februari 2010 om 19:24
quote:kadushi schreef op 18 februari 2010 @ 19:19:
En vindt je vriend dit allemaal wel heel normaal? Hoe reageert hij als je zegt dat deze situatie toch wel ziekelijk is? Heeft hij nooit een probleem met hoe het gaat? Slaat hij zich er lachend doorheen?
Hij vind het normaal in die zin, dat hij het normaal vind om voor je moeder te zorgen en beiden willen niks met zorginstellingen te maken hebben.
Hij vind het niet om te lachen, vind het zelf soms ook moeilijk, maar hij is een onuitputtelijke optimist die zegt dat het allemaal wel goed komt. Maar vooral: kom niet aan zijn moeder dus op dat gebied kun je je maar beter stil houden.
Ik denk dat hij zelf vindt dat hij geen keus heeft.
En vindt je vriend dit allemaal wel heel normaal? Hoe reageert hij als je zegt dat deze situatie toch wel ziekelijk is? Heeft hij nooit een probleem met hoe het gaat? Slaat hij zich er lachend doorheen?
Hij vind het normaal in die zin, dat hij het normaal vind om voor je moeder te zorgen en beiden willen niks met zorginstellingen te maken hebben.
Hij vind het niet om te lachen, vind het zelf soms ook moeilijk, maar hij is een onuitputtelijke optimist die zegt dat het allemaal wel goed komt. Maar vooral: kom niet aan zijn moeder dus op dat gebied kun je je maar beter stil houden.
Ik denk dat hij zelf vindt dat hij geen keus heeft.
donderdag 18 februari 2010 om 19:27
quote:iris1969 schreef op 18 februari 2010 @ 19:23:
[...]
Nee ik bedoel: hoe reageert hij dan?
Ziet hij niets redelijks in jouw woorden en wordt hij nooit eens gek van haar getrek?Jawel hoor, zoals gisteren avond was hij hier, en belde zijn moede dat de cv stuk is. Ze belde 4 x achter elkaar. Bij de tweede keer ad hij al gezegd dat het in een uurtje vast niet erg afgekoeld zou zijn in huis, en dat ze nog even gduld moest hebben. Bij de derde keer begon hij te snauwen. Hij is echt soms zat van haar gedoe.
[...]
Nee ik bedoel: hoe reageert hij dan?
Ziet hij niets redelijks in jouw woorden en wordt hij nooit eens gek van haar getrek?Jawel hoor, zoals gisteren avond was hij hier, en belde zijn moede dat de cv stuk is. Ze belde 4 x achter elkaar. Bij de tweede keer ad hij al gezegd dat het in een uurtje vast niet erg afgekoeld zou zijn in huis, en dat ze nog even gduld moest hebben. Bij de derde keer begon hij te snauwen. Hij is echt soms zat van haar gedoe.