Relaties
alle pijlers
moeder weekendje weg gaan?
maandag 5 juli 2010 om 21:14
Het loopt al een hele tijd niet meer zo lekker tussen mijn man en mij.. De muren komen op me af en heb continue een beklemmend gevoel..Praten kunnen we niet meer.. Ik heb een probleem.. Niet hij.. Om eens rust voor mezelf te vinden wil ik een weekendje weg voor mij alleen plannen.. Maar dan laat ik wel mijn 3 kinderen in de steek.. Kan ik dit maken naar hun toe? Of ben ik dan een ontaarde moeder? Hoe moet ik dat aan hen uitleggen? Vader is voor z'n werk ook geregeld een aantal dagen weg, nu mag mama ook? Zoiets? Ik vind het zo moeilijk en voel me zo schuldig..Kinderen voelen de spanning ook in huis.. Zondag hebben we een feest met de hele familie.. Moet ik daar naar toe en mooi weer zittente spelen of kan ik me beter 'ziek'melden? Naar de buiten wereld toe spelen we al zo lang toneel.. Ik trek dat even niet meer.. Wie heeft zinvol advies, wie herkent dit?
dinsdag 6 juli 2010 om 00:10
quote:dreamer schreef op 05 juli 2010 @ 22:41:
Heb niet alles gelezen, maar.. ben je echt nog nooit alleen weggeweest, zolang als je kinderen hebt?
Dát vind ik pas ontaard. Naar jezelf toe!!!
Of.. ik ben heel ontaard, kan ook. Maar mama gaat vaak alleen weg (met andere mama's, voelt helemaal niet ontaard ) en papa gaat ook vaak weekendje alleen weg (met mannen die soms wel en soms niet ook papa zijn.. ) En.. de kinderen gaan regelmatig naar opa en oma, gaan papa én mama weekendje weg of genieten van z'n tweetjes thuis.
GA het even lekker voor jezelf uitzoeken. Misschien is dit wel net wat je nodig hebt, een keertje weer weekendje jij zijn ipv mama en vrouw van...Nooit helemaal alleen, nee. Wel een nachtje met een vriendin.Of ik ga naar de film/concert. Dat is het probleem ook niet. Dat mag/kan allemaal ook. Hij doet dat alleen ivm met werk. Nooit gaat hij een avond zonder mij weg. Hij heeft geen hobby's, behalve zijn werk. Zijn leven draait om mij en zijn gezin Lees: thuis zijn... We gaan wel samen naar de film of schouwburg. Eens per jaar een hotel overnachting met zijn tweeën ook. Menigeen zal dan ook denken: die mag zich in haar handjes klappen.. Leuk, groot huis, 3 kids.. Maar na zo'n avondje uit is het ook klaar. Er word niet meer over gesproken.. Dat is zo'n kater gevoel steeds.. Ik zou eens willen dat hij spontaan zou zeggen dat hij zin heeft in die en die verjaardag en dat we na afloop kunnen zeggen heel de week, wat was het gezellig he? Wat hebben we toch gelachen.. Nooit maar dan ook nooit hebben we dit gevoel kunnen delen.. En dat maakt me eenzaam.. Hoe leuk ik het ook soms heb met vriendinnen.. de douche is koud bij thuis komst.
Heb niet alles gelezen, maar.. ben je echt nog nooit alleen weggeweest, zolang als je kinderen hebt?
Dát vind ik pas ontaard. Naar jezelf toe!!!
Of.. ik ben heel ontaard, kan ook. Maar mama gaat vaak alleen weg (met andere mama's, voelt helemaal niet ontaard ) en papa gaat ook vaak weekendje alleen weg (met mannen die soms wel en soms niet ook papa zijn.. ) En.. de kinderen gaan regelmatig naar opa en oma, gaan papa én mama weekendje weg of genieten van z'n tweetjes thuis.
GA het even lekker voor jezelf uitzoeken. Misschien is dit wel net wat je nodig hebt, een keertje weer weekendje jij zijn ipv mama en vrouw van...Nooit helemaal alleen, nee. Wel een nachtje met een vriendin.Of ik ga naar de film/concert. Dat is het probleem ook niet. Dat mag/kan allemaal ook. Hij doet dat alleen ivm met werk. Nooit gaat hij een avond zonder mij weg. Hij heeft geen hobby's, behalve zijn werk. Zijn leven draait om mij en zijn gezin Lees: thuis zijn... We gaan wel samen naar de film of schouwburg. Eens per jaar een hotel overnachting met zijn tweeën ook. Menigeen zal dan ook denken: die mag zich in haar handjes klappen.. Leuk, groot huis, 3 kids.. Maar na zo'n avondje uit is het ook klaar. Er word niet meer over gesproken.. Dat is zo'n kater gevoel steeds.. Ik zou eens willen dat hij spontaan zou zeggen dat hij zin heeft in die en die verjaardag en dat we na afloop kunnen zeggen heel de week, wat was het gezellig he? Wat hebben we toch gelachen.. Nooit maar dan ook nooit hebben we dit gevoel kunnen delen.. En dat maakt me eenzaam.. Hoe leuk ik het ook soms heb met vriendinnen.. de douche is koud bij thuis komst.
dinsdag 6 juli 2010 om 10:11
Mijn man heeft ook geen zin in sociale contacten zoals naar verjaardagen en feestjes gaan, familiebezoek (hij gaat alleen naar onze ouders, niet broers/zussen enz.) of naar de bioscoop. Dat is voor mij ook moeilijk, want ik houd er wel van en wil ook met hem pronken. Hij heeft een goed en sterk karakter, lichaam idem dito, een stevige, gezonde en unieke uitstraling, heeft humor en is zeer ad-rem. Voluit eerlijk en trouw. De balans staat dik in de plus voor mij. We zijn al 32 jaar bij elkaar en ik weet hoe hij zo geworden is. Daar is niet een specifieke reden voor, het is een combinatie van zijn karakter en het leven en werken dat er overheen is gegaan.
Ik heb mij er min of meer mee verzoend want ik wil hem niet loslaten omwille van een gemakkelijker omgaan met andere stellen . Bovendien kan er in ons verdere leven nog van alles veranderen, er zijn nog mogelijkheden.
Hoe is de balans bij jou?
Ik heb mij er min of meer mee verzoend want ik wil hem niet loslaten omwille van een gemakkelijker omgaan met andere stellen . Bovendien kan er in ons verdere leven nog van alles veranderen, er zijn nog mogelijkheden.
Hoe is de balans bij jou?
dinsdag 6 juli 2010 om 15:59
1datzalwel je maakt het jezelf ook niet gemakkelijk om gelukkig te zijn. Jij ontzegt jezelf allerlei dingen omdat de buitenwereld, je man of familie in jouw ogen dat van jou verwachten, of jou nodig hebben.
Waarom maakt het jou iets uit of de familie van je man het gezelliger vind als je meekomt, als het jou zoveel moeite kost? Je zult er dan toch iets uithalen lijkt me zo. Misschien moet je daar eens mee stoppen. Een weekendje weg is een ideaal moment om daar eens over na te denken. Als jij je anders opstelt, verandert er vanzelf van alles mee. Dat is niet altijd makkelijk, maar maakt vaak veel duidelijk.
Waarom maakt het jou iets uit of de familie van je man het gezelliger vind als je meekomt, als het jou zoveel moeite kost? Je zult er dan toch iets uithalen lijkt me zo. Misschien moet je daar eens mee stoppen. Een weekendje weg is een ideaal moment om daar eens over na te denken. Als jij je anders opstelt, verandert er vanzelf van alles mee. Dat is niet altijd makkelijk, maar maakt vaak veel duidelijk.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
dinsdag 6 juli 2010 om 16:15
quote:duivin schreef op 06 juli 2010 @ 10:11:
Mijn man heeft ook geen zin in sociale contacten zoals naar verjaardagen en feestjes gaan, familiebezoek (hij gaat alleen naar onze ouders, niet broers/zussen enz.) of naar de bioscoop. Dat is voor mij ook moeilijk, want ik houd er wel van en wil ook met hem pronken. Hij heeft een goed en sterk karakter, lichaam idem dito, een stevige, gezonde en unieke uitstraling, heeft humor en is zeer ad-rem. Voluit eerlijk en trouw. De balans staat dik in de plus voor mij. We zijn al 32 jaar bij elkaar en ik weet hoe hij zo geworden is. Daar is niet een specifieke reden voor, het is een combinatie van zijn karakter en het leven en werken dat er overheen is gegaan.
Ik heb mij er min of meer mee verzoend want ik wil hem niet loslaten omwille van een gemakkelijker omgaan met andere stellen . Bovendien kan er in ons verdere leven nog van alles veranderen, er zijn nog mogelijkheden.
Hoe is de balans bij jou?Nou...da's ook een lekkere reden om bij iemand te willen blijven. Je wilt met hem pronken en omdat het makkelijker is in het omgaan met andere stellen ???!!! Of lees ik hier iets verkeerd ?
Mijn man heeft ook geen zin in sociale contacten zoals naar verjaardagen en feestjes gaan, familiebezoek (hij gaat alleen naar onze ouders, niet broers/zussen enz.) of naar de bioscoop. Dat is voor mij ook moeilijk, want ik houd er wel van en wil ook met hem pronken. Hij heeft een goed en sterk karakter, lichaam idem dito, een stevige, gezonde en unieke uitstraling, heeft humor en is zeer ad-rem. Voluit eerlijk en trouw. De balans staat dik in de plus voor mij. We zijn al 32 jaar bij elkaar en ik weet hoe hij zo geworden is. Daar is niet een specifieke reden voor, het is een combinatie van zijn karakter en het leven en werken dat er overheen is gegaan.
Ik heb mij er min of meer mee verzoend want ik wil hem niet loslaten omwille van een gemakkelijker omgaan met andere stellen . Bovendien kan er in ons verdere leven nog van alles veranderen, er zijn nog mogelijkheden.
Hoe is de balans bij jou?Nou...da's ook een lekkere reden om bij iemand te willen blijven. Je wilt met hem pronken en omdat het makkelijker is in het omgaan met andere stellen ???!!! Of lees ik hier iets verkeerd ?
dinsdag 6 juli 2010 om 16:38
Ik zou zeker jezelf eens op de eerste plaats zetten. Het is namelijk niet jouw verantwoordelijkheid hoe je man zich gedraagd. Als ik jou was zou ik ook ophouden met de buitenwereld afschermen van hoe jouw man werkelijk is. Want waarom is je man leuker als jij er bij bent? Dat vindt zelfs zijn eigen familie. Wat doe je dan? Als ik met man op een feestje of verjaardag ben, dan zien we elkaar vaak niet eens. Dan zijn we allebei apart van elkaar met mensen aan het praten en heb ik niet echt een idee van hoe gezellig hij het heeft. Ik houd het wel een beetje in de gaten, maar voel me zeker niet verantwoordelijk voor zijn gevoel tijdens een feestje. Hij mag toch echt zelf zorgen dat hij het leuk heeft en mijn man denkt er wat mij betreft precies hetzelfde over. Dus wat doe je tijdens zo'n feestje dat jouw man ineens leuker wordt? Daar ben ik best nieuwsgierig naar, want ik kan me er niets bij voorstellen,
Hetzelfde met sussen tussen man en kinderen. Waarom doe je dat? Voor wie is dat nuttig? Ik doe dat dus ook echt nooit. Papa heeft altijd gelijk, zelfs als ik vind dat hij ongelijk heeft. Maar dat meldt ik achteraf, buiten het gehoor van de kinderen. Ik ga zeker niet lopen sussen over en weer.
Maak jij het jezelf niet vreselijk moeilijk door je overal verantwoordelijk voor te voelen?
Wat ik zou doen als ik in jouw schoenen zou staan: mijn man dwingen tot een gesprek. Dat je inderdaad ontevreden en daardoor ongelukkig in je huwelijk bent. Dat het je nog ongelukkiger maakt als jouw gevoel hem niet interesseert en dat je graag met hem samen het beter wilt maken. Door te praten, door je best te doen voor elkaar en als dat niet werkt door er een externe bij te halen. Ik zou man duidelijk maken dat voor mij de maat meer dan vol is en er echt wat moet veranderen.
Want met alleen een weekendje weg (wat je overigens gewoon moet doen hoor), ben je er niet.
En qua zondag: als je het zelf gezellig vind bij je schoonfamilie, lekker gaan. Alleen dan laat je je man lekker in zijn eigen sop gaar koken en zorgt je alleen dat je het zelf gezellig hebt. Je man mag het even helemaal zelf uitzoeken. Vind je je schoonfamilie eigenlijk niet zo leuk, dan ga je lekker niet. En zeg je doodleuk dat je een zomergriepje hebt (wat me lastig lijkt, 2 pubers verraden je zo natuurlijk). Of zeg je gewoon eerlijk dat je geen zin hebt.
Hetzelfde met sussen tussen man en kinderen. Waarom doe je dat? Voor wie is dat nuttig? Ik doe dat dus ook echt nooit. Papa heeft altijd gelijk, zelfs als ik vind dat hij ongelijk heeft. Maar dat meldt ik achteraf, buiten het gehoor van de kinderen. Ik ga zeker niet lopen sussen over en weer.
Maak jij het jezelf niet vreselijk moeilijk door je overal verantwoordelijk voor te voelen?
Wat ik zou doen als ik in jouw schoenen zou staan: mijn man dwingen tot een gesprek. Dat je inderdaad ontevreden en daardoor ongelukkig in je huwelijk bent. Dat het je nog ongelukkiger maakt als jouw gevoel hem niet interesseert en dat je graag met hem samen het beter wilt maken. Door te praten, door je best te doen voor elkaar en als dat niet werkt door er een externe bij te halen. Ik zou man duidelijk maken dat voor mij de maat meer dan vol is en er echt wat moet veranderen.
Want met alleen een weekendje weg (wat je overigens gewoon moet doen hoor), ben je er niet.
En qua zondag: als je het zelf gezellig vind bij je schoonfamilie, lekker gaan. Alleen dan laat je je man lekker in zijn eigen sop gaar koken en zorgt je alleen dat je het zelf gezellig hebt. Je man mag het even helemaal zelf uitzoeken. Vind je je schoonfamilie eigenlijk niet zo leuk, dan ga je lekker niet. En zeg je doodleuk dat je een zomergriepje hebt (wat me lastig lijkt, 2 pubers verraden je zo natuurlijk). Of zeg je gewoon eerlijk dat je geen zin hebt.
dinsdag 6 juli 2010 om 16:58
Jullie zeggen eigenlijk zo'n beetje het zelfde en dat is dat ik me ontzettend verantwoordlijk voel voor ieders welzijn.. En ja, dat is zo.. Ik kan slecht tegen ruzies en conflicten.. Vandaar het sussen.. Dat verwijt krijg ik ook van mijn man dat ik niet achter hem sta op zo'n moment. Soms heeft hij gelijk maar soms ook niet. De sfeer in huis kan in 1 tel omdraaien als hij binnen komt. Dan hoeft er maar een jas te slingeren en schiet hij uit zijn slof.. @ lolapaloeza: Goede post. Ik ga er over nadenken. @ dannas: Ik heb het weer geprobeerd om er over te praten. Hij wil er niet aan. Ik heb een probleem. Hij is zoals hij is. Hij vind dat hij al veel geeft. En dat is ook wel zo. Maar ik zou het liever op sociale vlakken zien dan eens lekker voor me koken.. Ik lijk echt onredelijk zo..
dinsdag 6 juli 2010 om 18:52
quote:1datzalwel schreef op 06 juli 2010 @ 16:58:
Jullie zeggen eigenlijk zo'n beetje het zelfde en dat is dat ik me ontzettend verantwoordlijk voel voor ieders welzijn.. En ja, dat is zo.. Ik kan slecht tegen ruzies en conflicten.. Vandaar het sussen.. Dat verwijt krijg ik ook van mijn man dat ik niet achter hem sta op zo'n moment. Soms heeft hij gelijk maar soms ook niet. De sfeer in huis kan in 1 tel omdraaien als hij binnen komt. Dan hoeft er maar een jas te slingeren en schiet hij uit zijn slof.. @ lolapaloeza: Goede post. Ik ga er over nadenken. @ dannas: Ik heb het weer geprobeerd om er over te praten. Hij wil er niet aan. Ik heb een probleem. Hij is zoals hij is. Hij vind dat hij al veel geeft. En dat is ook wel zo. Maar ik zou het liever op sociale vlakken zien dan eens lekker voor me koken.. Ik lijk echt onredelijk zo..Ik hoop dat je mij niet rekent tot degenen die zeggen dat jij je zo verantwoordelijk voelt. Mijn indruk is namelijk dat je heel graag wilt bepalen hoe anderen hun leven moeten leiden en dat je moeite hebt de verantwoordelijkheid voor je eigen leven en geluk in eigen handen te nemen. Er zijn genoeg suggesties gegeven die het begin van een nieuw leven, met of zonder je partner, zouden kunnen inleiden. Jouw reactie: je negeert de suggestie of besluit bij voorbaat dat het toch allemaal niet zal kunnen/mogen/lukken. Blijf doen wat je deed en je zult krijgen wat je kreeg. Aan jouw de keuze om het eventueel anders te gaan doen.
Jullie zeggen eigenlijk zo'n beetje het zelfde en dat is dat ik me ontzettend verantwoordlijk voel voor ieders welzijn.. En ja, dat is zo.. Ik kan slecht tegen ruzies en conflicten.. Vandaar het sussen.. Dat verwijt krijg ik ook van mijn man dat ik niet achter hem sta op zo'n moment. Soms heeft hij gelijk maar soms ook niet. De sfeer in huis kan in 1 tel omdraaien als hij binnen komt. Dan hoeft er maar een jas te slingeren en schiet hij uit zijn slof.. @ lolapaloeza: Goede post. Ik ga er over nadenken. @ dannas: Ik heb het weer geprobeerd om er over te praten. Hij wil er niet aan. Ik heb een probleem. Hij is zoals hij is. Hij vind dat hij al veel geeft. En dat is ook wel zo. Maar ik zou het liever op sociale vlakken zien dan eens lekker voor me koken.. Ik lijk echt onredelijk zo..Ik hoop dat je mij niet rekent tot degenen die zeggen dat jij je zo verantwoordelijk voelt. Mijn indruk is namelijk dat je heel graag wilt bepalen hoe anderen hun leven moeten leiden en dat je moeite hebt de verantwoordelijkheid voor je eigen leven en geluk in eigen handen te nemen. Er zijn genoeg suggesties gegeven die het begin van een nieuw leven, met of zonder je partner, zouden kunnen inleiden. Jouw reactie: je negeert de suggestie of besluit bij voorbaat dat het toch allemaal niet zal kunnen/mogen/lukken. Blijf doen wat je deed en je zult krijgen wat je kreeg. Aan jouw de keuze om het eventueel anders te gaan doen.
dinsdag 6 juli 2010 om 19:01
quote:wuiles schreef op 06 juli 2010 @ 18:52:
[...]
Ik hoop dat je mij niet rekent tot degenen die zeggen dat jij je zo verantwoordelijk voelt. Mijn indruk is namelijk dat je heel graag wilt bepalen hoe anderen hun leven moeten leiden en dat je moeite hebt de verantwoordelijkheid voor je eigen leven en geluk in eigen handen te nemen. Er zijn genoeg suggesties gegeven die het begin van een nieuw leven, met of zonder je partner, zouden kunnen inleiden. Jouw reactie: je negeert de suggestie of besluit bij voorbaat dat het toch allemaal niet zal kunnen/mogen/lukken. Blijf doen wat je deed en je zult krijgen wat je kreeg. Aan jouw de keuze om het eventueel anders te gaan doen.Nou Wulies.. Dat zie je dan echt verkeerd. Het helpt me juist enorm om de dingen helder te krijgen en mijn eigen aandeel hier in te zien.. Ik doe er zeker wat mee.. Moet het even op een rij zetten.. Dat is echt niet in 1 dag klaar. Het raakt me dat jij zegt dat ik wil bepalen hoe anderen hun leven moeten leiden.. Dan heb je me toch echt verkeerd begrepen..
[...]
Ik hoop dat je mij niet rekent tot degenen die zeggen dat jij je zo verantwoordelijk voelt. Mijn indruk is namelijk dat je heel graag wilt bepalen hoe anderen hun leven moeten leiden en dat je moeite hebt de verantwoordelijkheid voor je eigen leven en geluk in eigen handen te nemen. Er zijn genoeg suggesties gegeven die het begin van een nieuw leven, met of zonder je partner, zouden kunnen inleiden. Jouw reactie: je negeert de suggestie of besluit bij voorbaat dat het toch allemaal niet zal kunnen/mogen/lukken. Blijf doen wat je deed en je zult krijgen wat je kreeg. Aan jouw de keuze om het eventueel anders te gaan doen.Nou Wulies.. Dat zie je dan echt verkeerd. Het helpt me juist enorm om de dingen helder te krijgen en mijn eigen aandeel hier in te zien.. Ik doe er zeker wat mee.. Moet het even op een rij zetten.. Dat is echt niet in 1 dag klaar. Het raakt me dat jij zegt dat ik wil bepalen hoe anderen hun leven moeten leiden.. Dan heb je me toch echt verkeerd begrepen..
dinsdag 6 juli 2010 om 19:09
Tuurlijk is dit niet in een dag besloten. Maar in dit geval wil jij aan de relatie werken (je wil er over praten) en hij niet. Ik ben liever arm, maar met liefde, dan rijk zonder. Nouja, single en rijk zou ik heel goed kunnen zijn, maar samen zijn met iemand maar er is niets... nee, daar zou ik aan kapot gaan. Ik kan het heel goed in mijn eentje en heb iemand anders niet nodig om te overleven, maar mijn leven is wel makkelijker met een partner die me waardeert.
dinsdag 6 juli 2010 om 19:13
quote:1datzalwel schreef op 06 juli 2010 @ 19:01:
[...]
Nou Wulies.. Dat zie je dan echt verkeerd. Het helpt me juist enorm om de dingen helder te krijgen en mijn eigen aandeel hier in te zien.. Ik doe er zeker wat mee.. Moet het even op een rij zetten.. Dat is echt niet in 1 dag klaar. Het raakt me dat jij zegt dat ik wil bepalen hoe anderen hun leven moeten leiden.. Dan heb je me toch echt verkeerd begrepen..
De naam is Wuiles.
Jij bent degene die vindt dat haar man volstrekt niet kan communiceren (terwijl hij er kennelijk toch in slaagt te werken en enige contacten te onderhouden) en jij vindt dat hij totaal niet sociaal is.
Dat zijn oordelen die misschien meer zeggen over jouw flexibiliteit dan over zijn competenties. Bovendien is je relaas niet zo consistent. In eerste instantie wek je de indruk dat je geen centimeter ruimte krijgt om zelf iets te ondernemen. Vervolgens blijkt dat allemaal wel weer mee te vallen:
"Natuurlijk heb ik mijn hobby's en ga met vriendinnen en kids wat ondernemen"
Tot slot blijkt dat je niet eens met je man gesproken hebt over je wens een weekend alleen door te brengen.
[...]
Nou Wulies.. Dat zie je dan echt verkeerd. Het helpt me juist enorm om de dingen helder te krijgen en mijn eigen aandeel hier in te zien.. Ik doe er zeker wat mee.. Moet het even op een rij zetten.. Dat is echt niet in 1 dag klaar. Het raakt me dat jij zegt dat ik wil bepalen hoe anderen hun leven moeten leiden.. Dan heb je me toch echt verkeerd begrepen..
De naam is Wuiles.
Jij bent degene die vindt dat haar man volstrekt niet kan communiceren (terwijl hij er kennelijk toch in slaagt te werken en enige contacten te onderhouden) en jij vindt dat hij totaal niet sociaal is.
Dat zijn oordelen die misschien meer zeggen over jouw flexibiliteit dan over zijn competenties. Bovendien is je relaas niet zo consistent. In eerste instantie wek je de indruk dat je geen centimeter ruimte krijgt om zelf iets te ondernemen. Vervolgens blijkt dat allemaal wel weer mee te vallen:
"Natuurlijk heb ik mijn hobby's en ga met vriendinnen en kids wat ondernemen"
Tot slot blijkt dat je niet eens met je man gesproken hebt over je wens een weekend alleen door te brengen.
dinsdag 6 juli 2010 om 19:34
Typfoutje WUILES.. neem me niet kwalijk. Wij zitten niet op een golflengte.. da's nu wel duidelijk.. Ik heb het gister wel degelijk besproken dat ik een weekend weg wilde! Nou ja, besproken.. het was meer geschreeuw over en weer hierover.. Ik ga als ik dat wil.. Had gehoopt dat het eens duidelijk zou worden dat het nu eens menens is.. Helaas zonder resultaat..Buiten zijn werk om heeft hij GEEN contacten. Ik voel me daardoor sociaal opgesloten. Het lijkt steeds meer op ik en/met de kinderen en hij.. zoiets..
dinsdag 6 juli 2010 om 19:39
quote:1datzalwel schreef op 06 juli 2010 @ 19:34:
Typfoutje WUILES.. neem me niet kwalijk. Wij zitten niet op een golflengte.. da's nu wel duidelijk.. Ik heb het gister wel degelijk besproken dat ik een weekend weg wilde! Nou ja, besproken.. het was meer geschreeuw over en weer hierover.. Ik ga als ik dat wil.. Had gehoopt dat het eens duidelijk zou worden dat het nu eens menens is.. Helaas zonder resultaat..Buiten zijn werk om heeft hij GEEN contacten. Ik voel me daardoor sociaal opgesloten. Het lijkt steeds meer op ik en/met de kinderen en hij.. zoiets..
En toch een gezin en allerlei feestjes met familie?
Je conclusie dat wij niet op dezelfde golflengte zitten zou overigens best eens kunnen kloppen. Enfin, als je denkt dat jouw "strategie" werkt dan zou ik daar vooral aan vasthouden.
Typfoutje WUILES.. neem me niet kwalijk. Wij zitten niet op een golflengte.. da's nu wel duidelijk.. Ik heb het gister wel degelijk besproken dat ik een weekend weg wilde! Nou ja, besproken.. het was meer geschreeuw over en weer hierover.. Ik ga als ik dat wil.. Had gehoopt dat het eens duidelijk zou worden dat het nu eens menens is.. Helaas zonder resultaat..Buiten zijn werk om heeft hij GEEN contacten. Ik voel me daardoor sociaal opgesloten. Het lijkt steeds meer op ik en/met de kinderen en hij.. zoiets..
En toch een gezin en allerlei feestjes met familie?
Je conclusie dat wij niet op dezelfde golflengte zitten zou overigens best eens kunnen kloppen. Enfin, als je denkt dat jouw "strategie" werkt dan zou ik daar vooral aan vasthouden.
dinsdag 6 juli 2010 om 19:49
Als je continu het gevoel blijft houden dat bij een thuiskomst een koude douche op je wacht, moet je je afvragen of er elders geen warm bad is!
En lekker weggaan hoor, dat weekendje. Al denk ik dat de spanningen in huis niet minder worden door het ene weekendje. Hier is meer aan de hand dan kan worden verholpen door een weekendje!
En lekker weggaan hoor, dat weekendje. Al denk ik dat de spanningen in huis niet minder worden door het ene weekendje. Hier is meer aan de hand dan kan worden verholpen door een weekendje!
woensdag 7 juli 2010 om 10:45
Hoi dazalwel.
Ik kan heel goed begrijpen dat je er even tussenuit moet.
Ben zelf pas 23 en heb geen idee hoe het is om in een ongelukkig huwelijk te zitten, maar dan nog kan ik wel snappen hoe het is om in een ongelukkige relatie te zitten. Dat heb ik zelf ook wel eens gehad. het is erg moeilijk om je zo gevangen te voelen in je eigen huis.
Maar ik snap niet dat je zo gul bent, en nooit aan jezelf denkt.
Het gaat toch niet alleen maar om het geluk van je man en kinderen? en zullen die ook niet doorhebben dat je ongelukkig bent>? Ik heb het gevoel dat je heel graag wil scheiden maar je kinderen dat niet aan wil doen.
Als ik jou was zou ik lekker dat weekendje weg gaan, zet alles op een rijtje en maak dan een beslissing.
En onthoud dat je samen leeft maar alleen sterft.
Wil je echt aan het einde van je leven als je naar de hemel gaat en god vraagt of je gelukkig bent geweest zeggen: nee maar mijn familie wel.
Je eigen geluk is het allerbelangrijkst.
Ik kan heel goed begrijpen dat je er even tussenuit moet.
Ben zelf pas 23 en heb geen idee hoe het is om in een ongelukkig huwelijk te zitten, maar dan nog kan ik wel snappen hoe het is om in een ongelukkige relatie te zitten. Dat heb ik zelf ook wel eens gehad. het is erg moeilijk om je zo gevangen te voelen in je eigen huis.
Maar ik snap niet dat je zo gul bent, en nooit aan jezelf denkt.
Het gaat toch niet alleen maar om het geluk van je man en kinderen? en zullen die ook niet doorhebben dat je ongelukkig bent>? Ik heb het gevoel dat je heel graag wil scheiden maar je kinderen dat niet aan wil doen.
Als ik jou was zou ik lekker dat weekendje weg gaan, zet alles op een rijtje en maak dan een beslissing.
En onthoud dat je samen leeft maar alleen sterft.
Wil je echt aan het einde van je leven als je naar de hemel gaat en god vraagt of je gelukkig bent geweest zeggen: nee maar mijn familie wel.
Je eigen geluk is het allerbelangrijkst.
