Relaties
alle pijlers
onophoudelijke spanning
dinsdag 6 april 2010 om 15:21
Lieve forumsters,
Ik zit al een tijd met een ongemakkelijke situatie waar ik niet zo goed mee om kan gaan. Nu ben ik overal en nergens op zoek naar vergelijkbare situaties om wat wijzer te worden, maar kom er niet zo goed uit! Nou heb ik de afgelopen tijd veel meegelezen op verschillende topics en besef ik me heel goed hoe knullig en ongebelangrijk mijn situatie is in vergelijking met vele anderen hier, maar ga het toch even voorleggen en hoop dat sommigen van jullie een nieuw inzicht willen geven
De situatie: Via de sportschool van het bedrijf waar ik werk heb ik 4 jaar geleden man S leren, met wie het meer dan goed klikte. We zijn daarna samen gaan trainen, wat best lastig was met al die kriebels in mijn buik. Hij had destijds een vriendin, maar de spanningen liepen hoger op, waarop ik heb besloten met trainen daar te stoppen om verdere ongemakken te voorkomen.
Maar de spanningen zijn gebleven! En iedere keer als ik hem weer tegenkom begin in te trillen, stotteren, zweten, onzin uit te kramen, en alles om mezelf compleet belachelijk te maken.
Twee jaar geleden hebben we een keer dronken gezoend toen het net uit was met zijn vriendin, waarna we elkaar een tijd overduidelijk hebben ontweken om het niet nóg ongemakkelijker te maken. Ik ben er tot op heden goed in geworden om te doen alsof ik haast heb als ik hem tegenkom, achter een plantenbak te springen, of achteloos 'hoi' te zeggen zonder dat mijn stem overslaat, heel kinderachtig allemaal, maar de enige manier om (dacht ik) hieroverheen te komen.
Maar die spanning gaat NIET over.
Over 2 weken komen we iets dichter bij elkaar te werken (bedrijf heeft >1000 werknemers) waardoor het vermijden wat lastiger wordt, en merk dat ik nu al constant in spanning loop en niet meer weet wat of hoe ik het moet aanpakken.
Nu vraag ik me af, zal ik hem blijven ontwijken of confronteren?
Want er moet wel echt iets gebeuren! Misschien wordt het makkelijker omdat ik zeker weet dat ik hem iedere dag ga tegenkomen en er meer aan zal wennen. Maar misschien kan ik hem ook beter confronteren en zien wat eruit komt... Het idee alleen dat hij als 'optie' zou kunnen verdwijnen en ik andere dingen over hem en zijn privé leven zou horen vind ik echt niet te doen, en vraag me af hoe ik dan nog twee jaar daar zal moeten werken.
Wat zouden jullie doen?
Ik zit al een tijd met een ongemakkelijke situatie waar ik niet zo goed mee om kan gaan. Nu ben ik overal en nergens op zoek naar vergelijkbare situaties om wat wijzer te worden, maar kom er niet zo goed uit! Nou heb ik de afgelopen tijd veel meegelezen op verschillende topics en besef ik me heel goed hoe knullig en ongebelangrijk mijn situatie is in vergelijking met vele anderen hier, maar ga het toch even voorleggen en hoop dat sommigen van jullie een nieuw inzicht willen geven
De situatie: Via de sportschool van het bedrijf waar ik werk heb ik 4 jaar geleden man S leren, met wie het meer dan goed klikte. We zijn daarna samen gaan trainen, wat best lastig was met al die kriebels in mijn buik. Hij had destijds een vriendin, maar de spanningen liepen hoger op, waarop ik heb besloten met trainen daar te stoppen om verdere ongemakken te voorkomen.
Maar de spanningen zijn gebleven! En iedere keer als ik hem weer tegenkom begin in te trillen, stotteren, zweten, onzin uit te kramen, en alles om mezelf compleet belachelijk te maken.
Twee jaar geleden hebben we een keer dronken gezoend toen het net uit was met zijn vriendin, waarna we elkaar een tijd overduidelijk hebben ontweken om het niet nóg ongemakkelijker te maken. Ik ben er tot op heden goed in geworden om te doen alsof ik haast heb als ik hem tegenkom, achter een plantenbak te springen, of achteloos 'hoi' te zeggen zonder dat mijn stem overslaat, heel kinderachtig allemaal, maar de enige manier om (dacht ik) hieroverheen te komen.
Maar die spanning gaat NIET over.
Over 2 weken komen we iets dichter bij elkaar te werken (bedrijf heeft >1000 werknemers) waardoor het vermijden wat lastiger wordt, en merk dat ik nu al constant in spanning loop en niet meer weet wat of hoe ik het moet aanpakken.
Nu vraag ik me af, zal ik hem blijven ontwijken of confronteren?
Want er moet wel echt iets gebeuren! Misschien wordt het makkelijker omdat ik zeker weet dat ik hem iedere dag ga tegenkomen en er meer aan zal wennen. Maar misschien kan ik hem ook beter confronteren en zien wat eruit komt... Het idee alleen dat hij als 'optie' zou kunnen verdwijnen en ik andere dingen over hem en zijn privé leven zou horen vind ik echt niet te doen, en vraag me af hoe ik dan nog twee jaar daar zal moeten werken.
Wat zouden jullie doen?
dinsdag 6 april 2010 om 17:20
Geen idee of hij single is!
Was altijd te verlegen om zoiets voor te stellen omdat het al zo'n langdurig issue was in mijn hoofd, maar wil hier nu vooral gewoon vanaf
Op andere topics heerst best vaak een eensgezindheid over het feit dat als hij niets probeert, hij wel not-that-into-you zou zijn,
maar nu niets van aantrekken?
Was altijd te verlegen om zoiets voor te stellen omdat het al zo'n langdurig issue was in mijn hoofd, maar wil hier nu vooral gewoon vanaf
Op andere topics heerst best vaak een eensgezindheid over het feit dat als hij niets probeert, hij wel not-that-into-you zou zijn,
maar nu niets van aantrekken?
dinsdag 6 april 2010 om 19:44
Haha als ik dit lees denk ik ook echt: zeur, waarom niet?
Maar ik vind het zó eng! Denk dat ik misschien de 'veilige' optie in mijn achterhoofd niet durf los te laten omdat hij altijd in mijn hoofd heeft gespeeld, maar ook om wat hij met mij doet. Die zweterige stamelende sukkelende kant is gewoon niet iets wat ik graag bij mezelf zie, laat staan wat het teweeg brengt als we elkaar vaker zouden zien. Ik kan zo moeilijk rustig en relaxed bij hem blijven.
Nu is het zwetende/stamelende/ademloze/rode ding niet zo opvallend bij het sporten, en kan ik me zo kapot werken dat ik niet meer de mogelijkheid heb me aan te stellen in zijn buurt, en durf ik hopelijk best te vragen! Sportschool op het werk is helaas gesloten, zal ik vragen om te gaan hardlopen?
Sowieso al bedankt voor het meedenken
Vind het heel spannend maar wel een fijn idee als ik in ieder geval van die onzekerheid afkom, of het nou fout of goed afloopt!
xx
Maar ik vind het zó eng! Denk dat ik misschien de 'veilige' optie in mijn achterhoofd niet durf los te laten omdat hij altijd in mijn hoofd heeft gespeeld, maar ook om wat hij met mij doet. Die zweterige stamelende sukkelende kant is gewoon niet iets wat ik graag bij mezelf zie, laat staan wat het teweeg brengt als we elkaar vaker zouden zien. Ik kan zo moeilijk rustig en relaxed bij hem blijven.
Nu is het zwetende/stamelende/ademloze/rode ding niet zo opvallend bij het sporten, en kan ik me zo kapot werken dat ik niet meer de mogelijkheid heb me aan te stellen in zijn buurt, en durf ik hopelijk best te vragen! Sportschool op het werk is helaas gesloten, zal ik vragen om te gaan hardlopen?
Sowieso al bedankt voor het meedenken
Vind het heel spannend maar wel een fijn idee als ik in ieder geval van die onzekerheid afkom, of het nou fout of goed afloopt!
xx
dinsdag 6 april 2010 om 19:53
Ik zou wachten tot je hem tegen het lijf loopt ( de kans wordt nu groter) en toch proberen een gesprek te beginnen en hem op een 'geheel eigen vrouwelijke manier' uithoren over alles en nog wat en kijken hoe hij reageert/toehapt. Daarna kan je altijd nog zien welke stap je zet en geef je niet onnodig veel van jezelf bloot want stel dat hij gelukkig samenwoont.
wees jezelf, er zijn genoeg anderen.
donderdag 8 april 2010 om 18:22
Ah Roover, heerlijk toch die kriebels... volgens mij heb je het goed te pakken, als ik zo de bijwerkingen lees
In tegenstelling wat ik hier lees zou ik vooral niet een al te diep gesprek proberen te voeren.. Daar heb je (mocht er een vriendschap of meer opbloeien) nog tijd zat voor!
Vind dat mailtje om samen te gaan trainen echt een topzet, je weet al dat jullie een gezamenlijke interesse hebben, maar je zet hem (en jezelf) niet erg voor het blok door meteen een hele erge date situatie te creëren met al jouw bijwerkingen van dien...
Go with the flow, doe wat je leuk vind en hou het vooral lekker luchtig. Ik denk dat mannen zich vaak rotschrikken van directe vrouwen, ook als het subtiel gevraagd wordt...
Hou ons op de hoogte, ik geniet een beetje met je mee!
ps: ik denk ook nog wel eens aan mannen die ik meer dan vier jaar geleden heb ontmoet hoor... daar is volgens mij niks vreemds aan!
In tegenstelling wat ik hier lees zou ik vooral niet een al te diep gesprek proberen te voeren.. Daar heb je (mocht er een vriendschap of meer opbloeien) nog tijd zat voor!
Vind dat mailtje om samen te gaan trainen echt een topzet, je weet al dat jullie een gezamenlijke interesse hebben, maar je zet hem (en jezelf) niet erg voor het blok door meteen een hele erge date situatie te creëren met al jouw bijwerkingen van dien...
Go with the flow, doe wat je leuk vind en hou het vooral lekker luchtig. Ik denk dat mannen zich vaak rotschrikken van directe vrouwen, ook als het subtiel gevraagd wordt...
Hou ons op de hoogte, ik geniet een beetje met je mee!
ps: ik denk ook nog wel eens aan mannen die ik meer dan vier jaar geleden heb ontmoet hoor... daar is volgens mij niks vreemds aan!
vrijdag 9 april 2010 om 14:24
zaterdag 28 juli 2018 om 22:01
Haha dit topic! Ik zat tussen mijn oude berichten te zoeken naar een ander oud topic en zie dit terug...zo jong en zo onzeker 
Ik het kader van beter laat dan nooit: het was wederzijds! Ondertussen 8 jaar verder ben ik met deze leuke man getrouwd en nog steeds helemaal dol op hem, dus dank voor jullie adviezen!
Ik het kader van beter laat dan nooit: het was wederzijds! Ondertussen 8 jaar verder ben ik met deze leuke man getrouwd en nog steeds helemaal dol op hem, dus dank voor jullie adviezen!
Veel geluk nog samen!
