onophoudelijke spanning

Lieve forumsters,



Ik zit al een tijd met een ongemakkelijke situatie waar ik niet zo goed mee om kan gaan. Nu ben ik overal en nergens op zoek naar vergelijkbare situaties om wat wijzer te worden, maar kom er niet zo goed uit! Nou heb ik de afgelopen tijd veel meegelezen op verschillende topics en besef ik me heel goed hoe knullig en ongebelangrijk mijn situatie is in vergelijking met vele anderen hier, maar ga het toch even voorleggen en hoop dat sommigen van jullie een nieuw inzicht willen geven



De situatie: Via de sportschool van het bedrijf waar ik werk heb ik 4 jaar geleden man S leren, met wie het meer dan goed klikte. We zijn daarna samen gaan trainen, wat best lastig was met al die kriebels in mijn buik. Hij had destijds een vriendin, maar de spanningen liepen hoger op, waarop ik heb besloten met trainen daar te stoppen om verdere ongemakken te voorkomen.

Maar de spanningen zijn gebleven! En iedere keer als ik hem weer tegenkom begin in te trillen, stotteren, zweten, onzin uit te kramen, en alles om mezelf compleet belachelijk te maken.

Twee jaar geleden hebben we een keer dronken gezoend toen het net uit was met zijn vriendin, waarna we elkaar een tijd overduidelijk hebben ontweken om het niet nóg ongemakkelijker te maken. Ik ben er tot op heden goed in geworden om te doen alsof ik haast heb als ik hem tegenkom, achter een plantenbak te springen, of achteloos 'hoi' te zeggen zonder dat mijn stem overslaat, heel kinderachtig allemaal, maar de enige manier om (dacht ik) hieroverheen te komen.

Maar die spanning gaat NIET over.

Over 2 weken komen we iets dichter bij elkaar te werken (bedrijf heeft >1000 werknemers) waardoor het vermijden wat lastiger wordt, en merk dat ik nu al constant in spanning loop en niet meer weet wat of hoe ik het moet aanpakken.



Nu vraag ik me af, zal ik hem blijven ontwijken of confronteren?



Want er moet wel echt iets gebeuren! Misschien wordt het makkelijker omdat ik zeker weet dat ik hem iedere dag ga tegenkomen en er meer aan zal wennen. Maar misschien kan ik hem ook beter confronteren en zien wat eruit komt... Het idee alleen dat hij als 'optie' zou kunnen verdwijnen en ik andere dingen over hem en zijn privé leven zou horen vind ik echt niet te doen, en vraag me af hoe ik dan nog twee jaar daar zal moeten werken.



Wat zouden jullie doen?

@waterverf & flaffie: grappig idee, nog niet aan gedacht zelf! Schaam me eigenlijk ook wel een beetje voor mijn enorme onzekerheid (teruglezende denk ik: stel je niet aan!) maar ach- ik was nog jong zullen we maar zeggen...

Lief jullie reacties trouwens!