Relaties
alle pijlers
partners van alcoholisten
zaterdag 10 maart 2012 om 13:06
Misschien is het een idee om dit topic te openen. Voor partners van alcoholverslaafden, om elkaar te steunen/ helpen.., voor wie daar behoefte aan heeft.
verwijderd ivm privacy en herkenbaarheid
verwijderd ivm privacy en herkenbaarheid
anoniem_144979 wijzigde dit bericht op 10-04-2012 11:34
Reden: verwijderd ivm privacy en herkenbaarheid
Reden: verwijderd ivm privacy en herkenbaarheid
% gewijzigd
zaterdag 10 maart 2012 om 21:22
Overigens is mijn vader inmiddels overleden (toen mijn ouders inmiddels al een lange tijd sober waren). Mijn moeder is na zijn overlijden weer gaan drinken. Meer dan ooit daarvoor. Gelukkig heeft zij zich 3 jaar geleden weer laten opnemen en is sindsdien weer sober. Hiervoor was het wel nodig haar voor de keuze te stellen. Of ze ging afkicken of ze ging zichzelf maar dood drinken maar dan wel zonder mij erbij. Gelukkig heeft ze voor mij (en zus) gekozen.
zaterdag 10 maart 2012 om 21:30
quote:shakenandstirred schreef op 10 maart 2012 @ 20:57:
[...]
En als je ouders bij elkaar blijven, dan zit je als kind niet met een, maar met twee emotioneel onbeschikbare ouders. De niet-verslaafde is immers compleet geobsedeerd door de verslaafde ouder.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Co-verslaving
Bedankt dat je dit benadrukt. Het klopt, jammergenoeg. Altijd klagen, ruzie maken met hem. En als ie 's avonds laveloos boven was (waar we de hele avond naartoe leefden, heerlijk als die voetstappen bovenaan de trap eindelijk verdwenen en de deur achter hem dichtging) dan begon het geklaag tegen ons. Ik was mijn moeders klankbord en therapeut. Ik heb haar wel honderd keer gezegd dat ze maar moest gaan scheiden.
Chardonnay: bedankt! Ook ik rijd paard, en ik herken precíes wat je schrijft. Volgens mijn therapeute is het leidende thema in mijn leven ook 'angst'. Als er iets gebeurt wat onbekend is, wat me uit balans brengt, roept dat allereerst angst op. Gevolg van de onveilige situatie thuis.
Controle-behoefte, voortkomend uit angst. En daardoor jaren geleden anorexia gehad. Zo zie je wat een gevolgen zo'n onveilige thuissituatie kan hebben. Gvd ik gun het mijn achternichtjes zó, maar als ik de foto's van ze op FaceBook zie (ze zijn nu rond de 11 en 13 jaar) en het zelfvertrouwen dat ze uitstralen, het plezier, de foto's waarop ze stoeien en knuffelen met hun vader die hun grootste vriend is.... dan breekt mijn hart voor het meisje wat ik was toen ik die leeftijd had. Weggedoken in haar grote trui, schichtig thuis door het huis lopend, schichtig door school lopend.
Sorry TO, voor dit uitgebreide relaas, maar ik moet het nu even kwijt en het zal jou ook vast helpen te zien wat er met je kinderen kán gebeuren.
Dubiootje: een voorbeeld van een situatie van vroeger die een onveilig en onbelangrijk gevoel gaf?
Kerstdiner, ik was 16. Mijn vader had gedronken en ruzie gemaakt, en ik zat stilletjes en met een lang gezicht aan tafel. "Tjoepertje, dat chagrijnige gezicht van jou altijd, wéér een Kerst verpest... wanneer ga je eindelijk uit huis?" Mijn moeder zei niets.
Nog één: ik was 9 en zat aan het ontbijt, de avond ervoor hadden mijn ouders weer eens ruzie gemaakt, we hadden het uren kunnen horen vanuit bed... 's Ochtends deelde mijn vader ons mede dat ze gingen scheiden want hij was het spuug- en spuugzat hier. Ik was verdrietig en ging naar school en durfde er met niemand over te praten, schaamde me. 's Middags zei mijn moeder er niets over en 's avonds kwam mijn vader weer thuis en was alles als voorheen. Er werd niets uitgelegd of gezegd dat er niet gescheiden werd. Ik snapte er niet veel van. Was wel tijden erg verdrietig, en angstig, het was allemaal zo onvoorspelbaar.
En nog veel meer van dit soort situaties.
Het is ook wel een ziekte, en de alcoholist wéét niet beter... maar de niet-alcoholist had toch moeten kiezen voor haar kinderen.
[...]
En als je ouders bij elkaar blijven, dan zit je als kind niet met een, maar met twee emotioneel onbeschikbare ouders. De niet-verslaafde is immers compleet geobsedeerd door de verslaafde ouder.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Co-verslaving
Bedankt dat je dit benadrukt. Het klopt, jammergenoeg. Altijd klagen, ruzie maken met hem. En als ie 's avonds laveloos boven was (waar we de hele avond naartoe leefden, heerlijk als die voetstappen bovenaan de trap eindelijk verdwenen en de deur achter hem dichtging) dan begon het geklaag tegen ons. Ik was mijn moeders klankbord en therapeut. Ik heb haar wel honderd keer gezegd dat ze maar moest gaan scheiden.
Chardonnay: bedankt! Ook ik rijd paard, en ik herken precíes wat je schrijft. Volgens mijn therapeute is het leidende thema in mijn leven ook 'angst'. Als er iets gebeurt wat onbekend is, wat me uit balans brengt, roept dat allereerst angst op. Gevolg van de onveilige situatie thuis.
Controle-behoefte, voortkomend uit angst. En daardoor jaren geleden anorexia gehad. Zo zie je wat een gevolgen zo'n onveilige thuissituatie kan hebben. Gvd ik gun het mijn achternichtjes zó, maar als ik de foto's van ze op FaceBook zie (ze zijn nu rond de 11 en 13 jaar) en het zelfvertrouwen dat ze uitstralen, het plezier, de foto's waarop ze stoeien en knuffelen met hun vader die hun grootste vriend is.... dan breekt mijn hart voor het meisje wat ik was toen ik die leeftijd had. Weggedoken in haar grote trui, schichtig thuis door het huis lopend, schichtig door school lopend.
Sorry TO, voor dit uitgebreide relaas, maar ik moet het nu even kwijt en het zal jou ook vast helpen te zien wat er met je kinderen kán gebeuren.
Dubiootje: een voorbeeld van een situatie van vroeger die een onveilig en onbelangrijk gevoel gaf?
Kerstdiner, ik was 16. Mijn vader had gedronken en ruzie gemaakt, en ik zat stilletjes en met een lang gezicht aan tafel. "Tjoepertje, dat chagrijnige gezicht van jou altijd, wéér een Kerst verpest... wanneer ga je eindelijk uit huis?" Mijn moeder zei niets.
Nog één: ik was 9 en zat aan het ontbijt, de avond ervoor hadden mijn ouders weer eens ruzie gemaakt, we hadden het uren kunnen horen vanuit bed... 's Ochtends deelde mijn vader ons mede dat ze gingen scheiden want hij was het spuug- en spuugzat hier. Ik was verdrietig en ging naar school en durfde er met niemand over te praten, schaamde me. 's Middags zei mijn moeder er niets over en 's avonds kwam mijn vader weer thuis en was alles als voorheen. Er werd niets uitgelegd of gezegd dat er niet gescheiden werd. Ik snapte er niet veel van. Was wel tijden erg verdrietig, en angstig, het was allemaal zo onvoorspelbaar.
En nog veel meer van dit soort situaties.
Het is ook wel een ziekte, en de alcoholist wéét niet beter... maar de niet-alcoholist had toch moeten kiezen voor haar kinderen.
zaterdag 10 maart 2012 om 21:32
Schrijnend, achteraf: ik was een jaar of 8 en moest bij het avondeten drankjes inschenken, en ging dus wijn inschenken voor mijn vader.
Ik had al zó vaak aangehoord wat mijn moeder allemaal over het drankgebruik van mijn vader zei, dat ik om hem te helpen en om het gezonder te maken een scheutje melk in zijn wijn gedaan heb.
Mijn moeder snapt nu nog steeds niet waar dat toen vandaan kwam.
Ik had al zó vaak aangehoord wat mijn moeder allemaal over het drankgebruik van mijn vader zei, dat ik om hem te helpen en om het gezonder te maken een scheutje melk in zijn wijn gedaan heb.
Mijn moeder snapt nu nog steeds niet waar dat toen vandaan kwam.
zaterdag 10 maart 2012 om 21:34
zaterdag 10 maart 2012 om 21:34
Mijn ouders dronken overigens niet iedere dag. Het verschilde van week tot week. Dan weer 3 dagen, dan weer 6. Althans, ze werden dan ook echt dronken. En dat maakte de situatie eigenlijk heel lastig omdat ik nooit wist hoe de avond zou gaan verlopen. Werd het een gewone avond of werd het weer oorlog in huis. Mijn moeder had helaas een hele nare dronk en dus volgde er eigenlijk altijd ruzie zodra ze thuis kwamen. Mede hierdoor ben ik dus altijd op mijn hoede (en dus gespannen).
zaterdag 10 maart 2012 om 21:38
Ow Chardonnay wat rot, 2 bezopen (sorry voor het woord) ouders is helemaal te erg voor woorden :-/
En Isabelle41 wat verdrietig; ook jij van de ene verslaafde naar de ander....
*verwijderd ivm te persoonlijk*
Wat me ook is bijgebleven is de verwarring die het oplevert om op te groeien met een alcoholist. Ik kreeg een grondige hekel aan de drinker, begon me toen ik groter werd ook te verweren tegen het mentale en fysieke geweld. Maar dat voelt heel slecht en verwarrend want het is wel je ouder waar je je zo tegen gedraagt.
En Isabelle41 wat verdrietig; ook jij van de ene verslaafde naar de ander....
*verwijderd ivm te persoonlijk*
Wat me ook is bijgebleven is de verwarring die het oplevert om op te groeien met een alcoholist. Ik kreeg een grondige hekel aan de drinker, begon me toen ik groter werd ook te verweren tegen het mentale en fysieke geweld. Maar dat voelt heel slecht en verwarrend want het is wel je ouder waar je je zo tegen gedraagt.
zaterdag 10 maart 2012 om 21:40
Tjoepertje, ik ben ook best jaloers op mensen die een leuke band hebben met hun moeder. Ik heb contact met mijn moeder, ik hou denk ik ook wel van haar (al heb ik vooral medelijden met haar), ik snap zelfs hoe het drankmisbruik er in is geslopen, maar toch blijft het een moeilijk contact. Ik neem haar toch veel kwalijk. En al heeft ze diepe berouw getoond voor die periode, we zitten met zijn allen nog steeds met de gevolgen ervan. Helaas.
zaterdag 10 maart 2012 om 21:45
Ik weet gewoon niet wat ik tegen jullie kan zeggen behalve dank voor de antwoorden. Wat zijn jullie ervaringen heftig en ik voel verdriet voor de kleine meisjes die jullie waren.
Sterkte voor wie het nodig hebben, jullie klinken als sterke vrouwen.
Sterkte voor wie het nodig hebben, jullie klinken als sterke vrouwen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 10 maart 2012 om 21:46
Vrouwmens, herkenbaar hoor. Die duistere kroeg. Er zaten daar meerdere ouders. Er werd zelfs een kinder dart avond georganiseerd voor al die kinderen
Wij belden altijd naar de kroeg om te vragen of mijn ouders er nog waren. Nee, die waren altijd net weg. Wel 5 telefoontjes lang. En het was maar 10 minuten lopen van de kroeg naar huis.
Wij belden altijd naar de kroeg om te vragen of mijn ouders er nog waren. Nee, die waren altijd net weg. Wel 5 telefoontjes lang. En het was maar 10 minuten lopen van de kroeg naar huis.
zaterdag 10 maart 2012 om 21:48
Oh Tjoepertje die ken ik ook! Scene, diverse keren herhaald in de loop der jaren: ergens op de avond wordt mijn slaapkamerdeur opengegooid, ik schrik wakker, op dramatische toon wordt me toegeschreeuwd "we gaan scheiden!!!", kamerdeur wordt weer dichtgesmeten. Daarna lig ik lang met bonzend hart wakker in het donker, piekerend, verdrietig, bang voor wat gaat komen. Die scheiding kwam er uiteindelijk wel, ooit, toen ik het huis al uit was. Maar nooit na zo'n melding.
Angst is ook een thema geweest in mijn leven. Nog heel lang nadat ik eigenlijk niks meer had om bang voor te zijn.
Angst is ook een thema geweest in mijn leven. Nog heel lang nadat ik eigenlijk niks meer had om bang voor te zijn.
zaterdag 10 maart 2012 om 22:01
quote:vrouwmens schreef op 10 maart 2012 @ 21:48:
Oh Tjoepertje die ken ik ook! Scene, diverse keren herhaald in de loop der jaren: ergens op de avond wordt mijn slaapkamerdeur opengegooid, ik schrik wakker, op dramatische toon wordt me toegeschreeuwd "we gaan scheiden!!!", kamerdeur wordt weer dichtgesmeten. Daarna lig ik lang met bonzend hart wakker in het donker, piekerend, verdrietig, bang voor wat gaat komen. Die scheiding kwam er uiteindelijk wel, ooit, toen ik het huis al uit was. Maar nooit na zo'n melding.
En dan hebben we het over volwassen mensen hè... What were they thinking... Snap echt niet hoe je zo tegen een onschuldig kind kan doen...
Op een bepaalde manier wel 'fijn' die herkenning te horen. Bij tijden kan het nog grappig aandoen ook, die anekdotes, ze zijn gewoon te belachelijk voor woorden.
Maar als ik inderdaad terugdenk aan de keren dat ik net als jij als klein kind met hartkloppingen in bed heb gelegen, oaniek gevoeld heb, of mijn adem inhield als ik aanvoelde dat er weer een hoop verbaal geweld aan ging komen... wat heeft het beschadigend gewerkt.
Radeloosje, lees je nog mee? Wat doet dit met je?
Oh Tjoepertje die ken ik ook! Scene, diverse keren herhaald in de loop der jaren: ergens op de avond wordt mijn slaapkamerdeur opengegooid, ik schrik wakker, op dramatische toon wordt me toegeschreeuwd "we gaan scheiden!!!", kamerdeur wordt weer dichtgesmeten. Daarna lig ik lang met bonzend hart wakker in het donker, piekerend, verdrietig, bang voor wat gaat komen. Die scheiding kwam er uiteindelijk wel, ooit, toen ik het huis al uit was. Maar nooit na zo'n melding.
En dan hebben we het over volwassen mensen hè... What were they thinking... Snap echt niet hoe je zo tegen een onschuldig kind kan doen...
Op een bepaalde manier wel 'fijn' die herkenning te horen. Bij tijden kan het nog grappig aandoen ook, die anekdotes, ze zijn gewoon te belachelijk voor woorden.
Maar als ik inderdaad terugdenk aan de keren dat ik net als jij als klein kind met hartkloppingen in bed heb gelegen, oaniek gevoeld heb, of mijn adem inhield als ik aanvoelde dat er weer een hoop verbaal geweld aan ging komen... wat heeft het beschadigend gewerkt.
Radeloosje, lees je nog mee? Wat doet dit met je?
zaterdag 10 maart 2012 om 22:08
quote:Chardonnay schreef op 10 maart 2012 @ 21:40:
Tjoepertje, ik ben ook best jaloers op mensen die een leuke band hebben met hun moeder. Ik heb contact met mijn moeder, ik hou denk ik ook wel van haar (al heb ik vooral medelijden met haar), ik snap zelfs hoe het drankmisbruik er in is geslopen, maar toch blijft het een moeilijk contact. Ik neem haar toch veel kwalijk. En al heeft ze diepe berouw getoond voor die periode, we zitten met zijn allen nog steeds met de gevolgen ervan. Helaas.
Ik ken het. Het is verdriet om een verloren jeugd, verloren jaren, al die jaren waarin je hebt moeten worstelen en vechten om dáár te komen waar mensen met een 'normale' jeugd als vanzelf lijken te komen.
Ik heb gewoon contact met beide ouders, en er wordt gewoon niet over gepraat... Ik verwijt het ze ook wel, maar ik zeg het niet tegen ze. Het heeft geen zin. Net als jij voel ik ook medelijden voor allebei. Het contact is oppervlakkig. Ik loop al meer dan een jaar bij een psych en ze zullen bijvoorbeeld nooit vragen hoe dat gaat. Volgens mij wéten ze niet eens dat ik er nog steeds loop, hoewel ik het vorig jaar wel gezegd heb.
Tjoepertje, ik ben ook best jaloers op mensen die een leuke band hebben met hun moeder. Ik heb contact met mijn moeder, ik hou denk ik ook wel van haar (al heb ik vooral medelijden met haar), ik snap zelfs hoe het drankmisbruik er in is geslopen, maar toch blijft het een moeilijk contact. Ik neem haar toch veel kwalijk. En al heeft ze diepe berouw getoond voor die periode, we zitten met zijn allen nog steeds met de gevolgen ervan. Helaas.
Ik ken het. Het is verdriet om een verloren jeugd, verloren jaren, al die jaren waarin je hebt moeten worstelen en vechten om dáár te komen waar mensen met een 'normale' jeugd als vanzelf lijken te komen.
Ik heb gewoon contact met beide ouders, en er wordt gewoon niet over gepraat... Ik verwijt het ze ook wel, maar ik zeg het niet tegen ze. Het heeft geen zin. Net als jij voel ik ook medelijden voor allebei. Het contact is oppervlakkig. Ik loop al meer dan een jaar bij een psych en ze zullen bijvoorbeeld nooit vragen hoe dat gaat. Volgens mij wéten ze niet eens dat ik er nog steeds loop, hoewel ik het vorig jaar wel gezegd heb.