Relatie redden, hoe?

Ik zit nu ook echt heel erg te twijfelen.. Spreek hem nu waarschijnlijk morgen.. En kan me er nu al druk om maken..

Ik wil van die onzekerheid af, maar wil hem ook niet dwingen.. Ik weet niet wat ik wil verwachten, wat ik kan verwachten.. En ergens ben ik 'bang' dat hij zegt van dat het niet meer wat wordt.. Hoewel het dan ook goed kan zijn.. Want dit is ook niet wat.. Denk sowieso dat we beide niet goed kunnen loslaten.. Loslaten van elkaar, de situatie, de toekomst..

En ja, heb mezelf ook afgevraagd, wat ik zou doen als hij het opeens wel weer wil proberen (echt proberen dan).. Weet wel dat hij iig mijn twijfels weg moet nemen en zn eigen ook! En dat we veeeeel meer moeten communiceren.. Pff...



En muisje.. Jullie blijven het dus 'proberen op zijn manier' ? Kun je daarmee leven? Want nu blijf je dus wel langer in onzekerheid zitten eigenlijk.. Nya misshcien het nog maar weer afwachten (Ho stop! Zeggen we nu al bijna 2 maand, het moet genoeg zijn)..

Behoorlijk spannend! Morgen meer nieuws inderdaad..

Vind het ook spannend omdat ik vanmezelf nog niet weet wat ik wil (van hem weet ik het al helemaal niet).. Maar zit heel erg te twijfelen tussen dwingen en het nog op zn beloop laten.. Maar dan wordt het ook zo'n machtspelletje misschien..

Wil net als jou de keuze bij hem laten, pff!

Ik wou dat het vrijdag was, dan wist ik al meer



Raar is dat trouwens he.. Denk je iemand te kennen, kan die gene (jou ex in dit geval) zich opeens zo anders voordoen..

Maar denk dat het miss. bij hem ook stukje vrijheid is waar hij nu opeens mee om moet gaan, en twijfel.. zodat hij niet weet hoe hij tegen je moet doen.. Nya zijn ook maar speculaties..

Moeilijk, moeilijk! Word je van zn mails nog wat wijzer?

He meiden... sorry dat ik weg was. Ik was even ziek, dus heb amper op het forum gekeken.



Ik heb nog niet alles gelezen, maar ik zie wel wat heftige posts langskomen.



Heel vervelend dat jullie geen goed gevoel meer hebben.

Misschien is het een idee om buiten elke discussie om even met elkaar te praten en aan te geven dat als jullie met elkaar omgaan (in welke vorm dan ook) dat eerlijkheid en openheid wel belangrijk is, evenals respect. Dus ook als jullie zonder relatie met elkaar omgaan.



Muisje... een relatie brengt altijd wel een paar verplichtingen met zich mee. Gewoon al uit fatsoen omdat je dichtbij elkaar staat. Als je relatie goed gaat, zie je dat niet als verplichting, maar gewoon als 'normaal' dat je thuis slaapt, elkaar laat weten waar je bent en hoe laat je thuis bent etc.

Maar ik denk dat je (ex)vriend bedoelt dat hij door middel van daten weer de leuke dingen met je wil gaan delen om van daaruit een positieve basis met je op te bouwen. Hij kan je alleen geen garanties geven wat eruit gaat voortkomen (jij ook niet) dus waarschijnlijk zijn dat de verplichtingen.

En echt dat is heel goed. Maak je even niet druk over wat hij doet als hij niet bij je is. En met wie hij dat doet. Hij is niet van jou. Het is niet aan jou om zijn leven in te vullen. Hij moet er weer voor gaan kiezen om bij je te willen zijn. Door positieve dingen samen te doen, en vanaf dat punt uit te bouwen, kan dat vertrouwen weer groeien.

Mootje... probeer niet zoveel met de wel/geen relatie-kwestie bezig te zijn. Bekijk even ieder moment op zichzelf. Dat klinkt heel onlogisch, maar is denk ik voor jou het beste voor de lange termijn.



Je focust je nu heel erg op of jullie wel of niet iets hebben, dat hij wel/niet wil kiezen etc.

Spreek met hem af en geniet van wat jullie doen. Zorg dat een gesprek constructief is, en dat jullie op een goede manier dingen delen. Leuke dingen, maar ook nuttige of moeilijke dingen kun je delen, op een manier waar je je goed over kunt voelen.

Alle positieve momenten samen geven een positief leven. En dat is wat je wil. Met wie dan ook.

De beslissing komt wel. Van een van jullie. Of hij komt niet en jullie groeien uit elkaar of naar elkaar. Soms is benoemen niet de juiste manier. Als je maar zorgt dat je in het traject er naartoe op een goede manier met jezelf en met elkaar bezig bent.

Amy! Fijn dat je er weer bent Voel je wat beter? Of nog steeds ziekig?! In ieder geval fit genoeg om ons weer even helder te laten nadenken, thnx!

Ik ben inderdaad erg bezig met 'wat' het nu is tussen ons.. En ben eigenlijk best wel zenuwachtig.. Of nouja zenuwachtig.. Vind het gewoon spannend, ben gewoon erg benieuwd hoe het gaat vanavond..

Hij kan pas vanaf half 10 afspreken waarschijnlijk, dus hoop dat de avond niet te kort is.. Pff..Denk dat ik maar gewoon moet zien.. Iig genieten van het samen zijn, denk ik?!

En toch een beetje horen hoe hij nu over ons denkt.. Of hij nog een ons ziet, en hoe.. Of zou dat te dwingend zijn?

Oh help! Ik wou dat ik de tijd vooruit kon draaien!



En Muisje,, gewoon daten dan maar? En maar zien of jullie het weer leuk kunnen hebben?! Oh vind het lastig voor je meid!

He Mootje... nog steeds wel ziekjes maar weer een stukje beter. Dank je wel.



Normaal zou je er helemaal niet over denken om een labeltje te plakken op een relatie met iemand.

Doe je dat bij de kassiere in de supermarkt bij wie je iedere week afrekent? Bij je buurvrouw, je vrienden/kennissen?

Nee, een relatie groeit, en als het fijn is spreek je vaker af en vertel je meer van jezelf. Als het niet fijn is laat je het verwateren.

Maar omdat je nu meer samen gehad hebt, samen het bed gedeeld hebt etc, moet er een stickertje op.

Dat geeft bevestiging en doordat je het van zijn keus laat afhangen, hoef je zelf geen stap te nemen.

Je wilt wel controle over de situatie, maar je legt de macht bij de ander. Op zich niet zo handig en logisch natuurlijk.

Maar ja... gevoelens zijn nu eenmaal niet logisch.



Blijf bij jezelf... hou je bezig met het stukje waar je zelf invloed op hebt. En dat is hoe jij je voelt, wat jij doet, waar jij van geniet en of jij je laat kwetsen of niet.

En met dat laatste bedoeld ik dus de impact die gedrag/opmerkingen van een ander op jouw hebben.



Volhouden meid!

Snap wat je bedoeld.. maar ik weet van de kassiere dat dat een vage kennis is, of een vreemde, en ik weet wie ik tot mn vrienden reken en wie wat meer naar de kennisenkant neigen..

Vind het daarom zo lastig, want ik weet niet waar ik nu sta.. En hoef dan misschien niet een labeltje van wel/geen relatie.. Maar wel van hoe te doen als we elkaar tegenkomen.. Hoop dat ik daar wat meer duidelijkheid in krijg.. Of ik nog verwachtingen kan hebben, of beter van niet meer..

Ben denk ik ook van plan om hem te zeggen wat het met me deed toen ik hem laatst tegenkwam in de kroeg en het gesms erna.. Omdat ik zulke dingen erg verwarrend vind..

Weet niet waar ik sta en (erger nog) waar ik wil staan..



Maarja, misschien gaat dat allemaal vanzelf.. drinken we wat, kijken we een filmpje en praten we wat.. Ik weet het niet..

Weet niet wat hij ervan verwacht (vanavond dan).. Dus ik ga het maar gewoon zien en probeer nu nog even mn gedachten te verzetten!



Amy, beterschap voor jou nog! Genieten van de sneeuw binnen is altijd beter toch!

Hoewel, dit doet me denken aan vorig winter.. Toen ik met mn ex met een slee het bos in ging en we als een stel kleine kinderen een heuvel afgingen! Daarna lekker chocomelk en opwarmen aan elkaar! Aaaagrh! Ik mis dat!

(Sorry even momentje van frustratie, het gaat nu weer )

Dames, ik moet effe wat kwijt.

Ben beetje overstuur.

Gisteravond heeft mijn ex mijn hond weer uitgelaten en ik had een klein briefje neergelegd en daar o.a. op gezet dat het fotoboek klaar was en dat het mooi geworden was.

(Jullie moeten weten dat wij in oktober een mooie reis gemaakt hebben, daar ging alles prima en 3 weken nadat we terug zijn gekomen dropt ie de bom). Weet niet waarom ik het boek had neergelegd, misschien toch wel beetje de hoop gehad dat als hij weer naar de foto’s zou kijken met ons erop, hij zich zou realiseren dat we het ook heel leuk kunnen hebben samen. Was er nog een beetje zenuwachtig over, wist niet of hij het wel wilde zien)

Afijn, ik kwam thuis en hij had een briefje teruggeschreven dat hij het boek meegenomen had en volgende week weer mee terug zou nemen. Nou, dat verbaasde me eigenlijk nogal! Prima. Ik had verder ook gezien dat hij weer e.e.a. aan spullen had meegenomen, wederom waren het onzin spullen, beetje kleine rommeltjes van zijn bureau.

Werd weer heel pissig. Wat wil hij nou? Ik heb echt het idee alsof hij al een heel plan in zijn hoofd heeft, alsof hij al weet hoe het gaat en hij mij niet inlicht.

Afijn, vanochtend kwamen er mensen langs om het technische probleem in mijn woning te bekijken. Op een gegeven moment heb ik ex gebeld voor advies. We spraken dus over het probleem en uiteindelijk zei ik ook van: Goh, je had het fotoboek dus meegenomen? Ja, zegt hij, maar als je het eerder weer nodig hebt kan ik het wel langs komen brengen hoor. Zegt ie: kun je eigenlijk nog zo’n fotoboek bestellen? Dus ik ben helemaal flabbergasted... huh? Ja, want ik wil eigenlijk ook wel zo’n boek hebben zegt ie. Ik geloof dat ik iets gestameld heb van: goh, ik weet niet, weet niet of het boek bewaard is gebleven in mijn account... maar hij vroeg of ik dat even na wilde kijken... En dit deed zo’n zeer: hoezo wil je ZELF zo’n boek? Dit is weer zo’n voorbeeld van dat hij al helemaal in zijn hoofd heeft wat hij wil, alleen mij niet inlicht!

Ik heb tegen hem gezegd dat ik binnenkort even wil afspreken want dat ik wat dingen met hem wil bespreken. Dat was goed zei hij. Ik zei nog dat als hij me niet wilde zien, het ook telefonisch kon, maar we konden toch gewoon afspreken zei hij. Ik zei dat ik deze onduidelijkheid gewoon niet trek en wat dingen opgehelderd wil hebben en ik zei ook (in mijn gekwetstheid, om maar een reactie bij hem uit te lokken) dat we dan ook konden kijken of hij misschien de sleutel moest inleveren... Dat was allemaal goed zei hij.

Nu hebben we uiteindelijk voor volgende week zondag afgesproken... ik weet niet of ik wel zo lang kan wachten. Ik denk dat ik hem zondag opbel met de vraag of hij dinsdagavond al kan komen.



Ik begrijp hem niet hoor, echt niet. Aan de ene kant zegt hij dat het wellicht nog wel goed kan komen, aan de andere kant neemt hij elke keer spullen mee die hij helemaal niet nodig heeft, hij noemt me tijdens telefoongesprekken nog altijd met koosnaampje en stelt voor om me te komen helpen bij technisch probleem, maar praat ook heel zakelijk met me en geeft niet echt de indruk dat hij me mist en nu wil hij een “eigen” fotoboek...



Ik voel me zo gekwetst en afgewezen... en daarom ben ik eigenlijk heel boos op hem!

He meiden...

Ik vind het echt heel k*t om te lezen hoe naar jullie je voelen. Ik zou willen dat ik een toverstafje had om jullie weer een beter gevoel te geven.



Muisje... wat het kwetsen betreft: het gaat om eerlijkheid, openheid en respect.

Je kunt iemand een ontzettende lul vinden. De vraag is of je dat moet zeggen. Als je nadenkt waarom je iemand zo'n ongelofelijke eikel vindt, kun je misschien benoemen wat hij doet dat jij je zo voelt.

Als je die stap ertussen invoegt, krijg je meer een gesprek als 'als je dat zegt/doet doet het me pijn, omdat....' .

En dan kwets je hem niet, dan zeg je wel de waarheid, zonder dat je een waarde-oordeel over hem uitspreekt. Want hij IS geen eikel. Eikeltjes hangen aan de boom. Jij vindt bepaald bedrag niet leuk, maar het is aan hem of hij daar wat mee wil doen of niet. Het is aan jou om te bepalen of jij dat in je leven wil.

Heeft hij verder voldoende te bieden, dan kun je hem dus de tip meegeven, in dehoop dat hij er iets mee doet. Doet hij dat niet, dan hij geen goed iemand om bij jou in de buurt te hebben.



En gekwetst worden? Eigenlijk op dezelfde manier. Neem daarbij dus mee dat hij ook alleen maar op zijn eigen niet-perfecte manier zijn onvrede uit. Dus als hij jou een domme muts vindt, dan moet je dat langs je heen laten gaan. Iets in jouw gedrag staat hem niet aan.

Wat precies is voor hem misschien moeilijk om te benoemen. En misschien ligt het niet eens aan jou, maar heeft hij een rotdag gehad, en moet jij gewoon heel even je mond houden.

Vraag wat er is en neem zijn opmerking wel serieus (dat je een domme muts bent), maar probeer achter de achterliggende gevoelens te komen.

Dit kost energie hoor, om niet in een hakketak-discussie verstrikt te raken.



Probeer daarom niet de discussie aan te gaan op een moment dat je moe of emotioneel bent.

Ohhh dames! Ik weet het allemaal even niet meer

(Ik hoor het wel te weten denk ik, maar toch)..



Even een kort verslag van gisteravond:

Het was gezellig, leuk, raar, vaag en ook een beetje k*t..

Eerst gewoon over koetjes en kalfjes gepraat, heel gezellig, alsof het nooit anders is geweest.. Toen kregen we het over de laatste x dat ik hem tegenkwam in de kroeg..

Heb hem gezegd dat ik hele andere intenties kreeg dan dat hij zegt te schijnen bedoelen, heb hem uitgelegd dat dat elke x zo is.. Hij zegt Nee, maar zn hele lichaam zegt Ja..

Hij zei gisteravond ook dat het over is voor hem, dat ik er niet op moet rekenen dat het goedkomt.. Zegt ie.. Uit zn lichaamstaal trek in andere conclusie..

En ik snap hem nog steeds niet.. Hij zij gister zelf, toen ik nog eenmaal vroeg of hij het me nog 1x uit wou leggen (hij heeft nu de tijd gehad om na te denken toch?), en nu zegt ie, ja het komt doordat we elkaar te weinig zagen, we langs elkaar heen leefden.. Ja duh! Maar als je dat weet, dan kun je er toch wat aan doen als je wilt.. En hij wou het ook, maar had het geprobeerd.. Ik vind het zo'n bullshit.. En heb hem dat ook gezegd en uitgelegd..

Mijn verhaal aan hem kwam er op neer dat ik van mening ben, dat ik echt wel snap dat zn gevoel veranderd is, als je (hij) van mening bent dat het weinig tijd in elkaar steken enz. er de reden van is.. Dat als je genoeg om elkaar geeft (zegt ie te doen), je het nog had kunnen proberen.. (hij vond dat dat te laat was), maar ik vind dals je dan pas merkt dat het niet meer goed is, dat het niet per definitie te laat is.. Maar hij zou dan het idee te hebben gehad dat ie mij aan een lijntje hou..

Maar er zijn zoveeeeel dingen die nog WEL kloppen tussen ons.. Er is nog altijd die klik, alles gaat vanzelf, het is gezellig, lichamelijk zijn we nog tot elkaar aangetrokken, we kunnen fijn met elkaar praten (zijn woorden: jij bent een van de weinigen waar ik mee kan praten zonder dat ik er moeite voor hoef te doen - met vreemden praten vind ie sowieso lastig, en iets vagere bekenden ook). En als er nog zoveel dingen kloppen, en je gevoel weg is (2 weken dat je dat heb gemerkt), ik het niet kan snappen dat je het zo opgeeft.. Omdat ik (nog steeds) het idee heb dat het kan, dat ik het wil..



Op een gegeven moment ging ik op zn gevoel praten, vragen of ie nog om me geeft, me mist.. Hij zei: Wat wil je nu horen, wat ik wil zeggen gaat jou toch weer hoop geven en dat wil ik niet!



En tuurlijk, aan het eind van de avond werden we intiem.. Ik wou verder gaan, hij niet.. Vond ie niet verstandig.. En het is misschien ook niet verstandig. Maar voor mij helpt dat om het allemaal toch nog een beetje goed af te sluiten (stom, tja dat misschien wel).. Uiteindelijk is hij even weggelopen. Kwam ie weer terug.. Ik was ondertussen al zwaar chaggerijnig van alles.. Maar wou ook niet met het gevoel dat ik op dat moment had naar huis gaan, en hij wou mij zo ook niet laten gaan..

Dus weer beetje gepraat.. Komt de intimiteit weer langs.. Ik ga er in mee, maar deze x hoeft het van mij niet. .Maar toch wil hij er niet mee stoppen Aaaaghr.. (Er is niets 'echts' gebeurd, kleren zijn aangebleven, ook ook wil ie niet 'echt' zoenen, omdat hij dan weet - zei hij zelf- dat hij dan niet meer terug kan/wil), maar toch deed me dat extra k*t voelen.. pff



Maar goed, kortom, ik geloof hem gewoon niet.. (buiten dat ik hem nog steeds niet snap) Hij zegt dat het over is.. Zn lichaam zegt wat anders.. Hij lijkt nog altijd te twijfelen.. Heeft het er nog steeds moeilijk mee.. Heb nog altijd het idee dat hij bang is.. Zelf zegt hij van niet..

Heb hem gezegd van ik wil iig elke x dat je mij ziet/aan wilt spreken na gaat denken! Na gaat denken over hoe je doet tegen mij, wat je wel en niet kunt doen en kunt zeggen.. Dat hij moet proberen zn lichaamstaal anders te maken.. Omdat dat altijd wat anders zegt dan dat hij zegt te bedoelen...

Ook gooide ik nog heel fijn de operking erahcter aan..

"Beloof me 1 ding, als je oooit weer een nieuwe vriendin krijgt.. Wees dan eerlijk tegen haar, vertel haar op het moment dat je begint te twijfelen, het gelijk.. Want je kunt niet iets in je 1tje veranderen, want een relatie heb je met zn 2en"

Hij moest huilen.. Tja lekkere kutzin..

(Edit: tijdens de avond kawm nog wel te spraken, of hij al iemand anders had gehad.. Had ie niet.. moest ie niet aan denken, komende tijd ook niet)...



Ik hoop in ieder geval dat hij na gaat denken, na gaat denken over mijn woorden.. (Heb het idee dat hij dat wel doet, maar of hij daarmee ook weer naar mij toekomt)..



Zegt ie ook nog: Ja, als je je morgen kut voelt, je kunt me altijds smsen.. Sorry, wat wil je nou, ik kan hem niet smsen, want hij kan er niets mee..



Pfff, ik weet rationeel dat ik er klaar mee moet zijn, dat als hij mij niet hoeft ik hem niet wil.. Maar al die momenten die ik gehad heb lijken weer verleden tijd..

Ik heb hier op het forum regelmatig gelezen van een spreekwoordelijek trap.. Nou ik dacht dat ik ongeveer halverwege was. Maar lig nu weer helemaal onderaan te kijken, auw!



Sorry voor mn geraaskal, ik moest het kwijt..

Ik hoop dat jullie door mn verhaal heen hebben kunnen komen.. Zou graag weten, wat nu? Denken jullie dat mn gevoel klopt? Of is het gewoon de stomme naiviteit.. Pff, want ik weet het even niet meer..

Meissie, wat een heftige avond heb jij gehad!

Bah, heen en weer geslingerd tussen hoop en verwachting...angst en twijfel...



Misschien nu het moment om terzake te komen.

- Mooi, jij wil me niet aan het lijntje houden. Ik jou ook niet.

- Mooi, we geven nog veel om elkaar, maar hebben geen vertrouwen in een goede relatie.

- Maar... zou je het erg vinden om gelukkig met mij te worden/zijn?



Antwoord is ongetwijfeld nee... (hou de mitsen en maren even buiten beschouwing). Want wat is er op tegen om samen gelukkig te zijn? Wie wil er nou niet gelukkig zijn?



Volgende opmerking:

- We zijn er nog niet aan toe om elkaar helemaal los te laten.

Dus wat nou als we nu drie maanden gaan kijken wat er nog WEL is... wordt het niets, vinden we elkaar niet en krijgen we er niet eens een beetje vertrouwen in dat het nog goedkomt... dan zetten we er alsnog een echte punt achter. Dan weten we het tenminste zeker.



En in die drie maanden ga je dus ECHT voor contact. Niet elkaar uit de weggaan, maar delen hoe je dag is, samen dingen ondernemen. Begin met de positieve dingen. Ga samen naar de film, uit eten, met een lekker muziekje op de bank... wat jullie ook maar leuk vinden. Bij voorkeur met zn tweeen, zonder alle vrienden en kennissen in de kroeg.



Ik heb het idee dat jullie wellicht je lucht-klaar-moment nu hebben gehad...



Wat heeft hij te verliezen? Hij wil je niet kwetsen, hoop geven... denkt niet dat het goed komt (maar weet het kennelijk ook niet zeker), maar is nog niet helemaal klaar met je, anders issie niet zo close met je.

Dus hoe erg is het nou als jullie straks weer knetterverliefd zijn?

Er is geen ander, dus wat houdt jullie tegen?



Tja, en als t m toch niet wordt? Dan weet je in ieder geval zeker dat je het echt geprobeerd hebt!

Hallo hallo daar!

Sorry hoor, ik was gisteren behoorlijk overstuur en had eigenlijk haast, maar wilde toch graag mijn verhaal even kwijt.

Nu heb ik meer tijd om even op alles te reageren.



Amy! Goed dat je er weer bent en goed te horen dat je je beter voelt!



Mootje, wat een ellende allemaal. Echt, ik vind de onzekerheid die er nu tussen mij en mijn ex heerst al erg, ik kan me eerlijk waar niet voorstellen hoe het is als het al maanden duurt zoals in jouw situatie. Ik moet er niet aan denken en eerlijk gezegd zou ik dat ook niet willen. (zeg ik nu he?!)

Maar jeetje he, eindelijk een ontmoeting! Pffff, kan me voorstellen dat je toch wel zenuwachtig was.

En meid... wat een k*t avond voor je!

Oei, oei, oei, wat lastig.



Amy, ik vind je posting briljant! (heb er zelf ook veel aan misschien op mijn ontmoeting volgende week zondag!)

Maar eerlijk gezegd (en alsjeblieft Mootje word niet boos op me for saying this) haal ik niet uit de posting van Mootje dat vriend nog twijfelt.

Hij komt voor mij behoorlijk duidelijk over. En misschien is het dan toch tijd voor Mootje om te gaan loslaten i.p.v. weer hoop te hebben met een “nieuwe strategie”.

Heb vooral het idee dat Mootje bepaalde handelingen/details van vriend interpreteert als “er is nog wel wat” terwijl ik zelf het idee heb dat vriend op een onhandige manier het voor Mootje makkelijk wil maken.



Mootje/Amy: misschien mis ik het helemaal hoor, maar op welke manier hebben jullie dan opgemaakt dat vriend nog steeds twijfelt?

Ik snap wat je bedoelt Amy en het is iets waarvan ik nu zie dat ik dit niet in mijn eigen relatie heb toegepast: Ik wilde idd dat mijn vriend mij contstant bevestiging zou geven, HIJ dit, HIJ dat, ZIJN reactie was niet normaal etc... Eigenlijk wilde ik gewoon dat hij de beslissingen maakte die ik wilde dat hij zou maken. En dat kan natuurlijk niet. En als ik bedenke hoeveel energie ik daar ingestoken heb. Ik heb me volledig op hem gefocused en ben mezelf daarin kwijtgeraakt. Heel treurig eigenlijk, hoe heb ik mezelf zo naar de achtergrond kunnen drukken en kunnen denken dat als HIJ maar dit doet of dat doet het wel goed komt en ik dus ook gelukkig wordt... 

Mijn vriend heeft me vaak verweten dat het altijd op mijn manier moet en zoals ik het wil. Ik vond het echt belachelijk dat hij dat zei, want ik was toch eigenlijk alleen maar met hem bezig, dus hoezo was IK egoistisch? Maar eigenlijk heeft hij gelijk gehad. Als IK wilde praten, moest het NU! Eigenlijk heb ik geen ruimte gelaten voor hem om zichzelf te zijn.

En dat vind ik jammer. Kijk natuurlijk heeft HIJ dit allemaal toegelaten voor zichzelf dus ik heb geen medelijden met hem ofzo, maar dat is iets voor hem aan te werken. Alleen als hij het niet ziet of niet als probleem ziet, kan ik daar niks aan doen.



Heb wel moeite om het te accepteren, maar ik denk dat mijn ex eigenlijk al in zijn hoofd heeft dat het klaar is, maar het nog niet duidelijk naar mij gecommuniceerd heeft. (hij heeft nogal moeite met duidelijk zijn) en ik hou daaraan vast.

Ga proberen deze komende anderhalve week tot onze ontmoeting te accepteren dat onze relatie over is. Op die manier zal onze ontmoeting ook wat minder beladen verlopen hoop ik en sta ik ook niet wanhopig voor hem, want dat wil ik ook niet.

En serieus Amy, jouw posting over “zou je met mij gelukkig willen worden/zijn” zet me aan het denken. Ik wacht even af hoe ik er over anderhalve week in sta, maar wie weet is het wel wat om het hem voor te stellen.



Mootje: dikke knuffel meid! (weet niet hoe je die poppetjes krijgt)

Wat ben je nu aan het doen? Hoe voel je je nu? Schrijf hier maar van je af hoor!

Brugge, je klinkt weer iets beter. Sorry, ik had jouw bericht nog niet goed genoeg gelezen om te antwoorden.



Ik kan niet inschatten of jullie (ex)vrienden wel of niet twijfelen. Ik moet afgaan op wat jullie zeggen. Jullie kennen hem het beste en kunnen hem in de ogen kijken of zijn stem horen als jullie contact hebben.

Maar wat ik voorstelde zou heel goed een manier kunnen zijn om er achter te komen of er nog wat zit.



Ik bedoel: als je een willekeurige man in de supermarkt vraagt of hij er bezwaar tegen heeft om gelukkig met je te worden, kijkt ie je aan alsof je gek geworden bent.

Je (ex) kan je ook zo aankijken... of hij begrijpt je niet, of hij is klaar met je. Maar als hij denkt... "nee, natuurlijk niet. Je bent best wel lief enzo", dan kun je daarna voorstellen om te proberen dat dan voor elkaar te krijgen.

Wil hij niet, dan houdt t sowieso op. Maar gelukkig word je niet met zn tweetjes door elkaar niet te zien en spreken. Dan ben je hooguit gelukkig in je eentje.



Brugge, wat jij beschrijft is normaal gedrag. Je zit ergens mee en wil daar nu wat aan doen. Iemand die probleemoplossend is ingesteld zal daar waarschijnlijk nog op ingaan ook. Wat niet wil zeggen dat jullie op dat moment alle dingen goed voor elkaar hebben om op dat moment een probleem aan te pakken.

Als hij eigenlijk geen zin heeft zal hij minder naar jou luisteren. Als jij nog in een verwijtende bui bent, zul jij minder goed praten.



Beter zou je dus in een ruzie kunnen aangeven dat je nu even heel erg boos bent, en dat je nu ophangt en zo terugbelt om het er over te hebben. Dat je nu dingen gaat zeggen die niet overkomen zoals je ze bedoelt.

En als je verdrietig bent kun je best naar hem toegaan en laten merken dat je heel verdrietig bent en dat je even steun nodig hebt. Als je laat merken dat het ECHT belangrijk voor je is, zal hij eerder de neiging hebben om alles voor je te laten vallen en je serieus te nemen.

Maar dan moet je op andere momenten ook kunnen vragen of jullie zo even kunnen praten. En hem dan zijn dingettje even laten afmaken. Kan best zijn dat het pas over 2 uurtjes schikt ofzo. Maar dan moet hij ook wel zijn aandacht erbij hebben.



Je hebt er allebei niets aan als je tegen je zin in een gesprek voert. Jij dwingt het af, hij doet het 'dan maar'. Jij voelt dat, dus bent een beetje kribbig... Kortom, gaat op voorhand al geen succes worden...



@brugge: poppetjes krijg je door in 'bekijk bericht' op de smiley te klikken.



Meiden, ik kan natuurlijk geen garanties geven over jullie relaties. Er zijn twee partijen bij betrokken, en als de een niet wil, houdt het op. Maar op zich is deze 'methode' wel een goede, als beide partijen meewerken.

Maar niet alleen in een liefdesrelatie. Deze manier van communiceren werkt feitelijk in iedere relatie. Alleen de informatie die je wel of niet geeft is afhankelijk van de relatie ie je hebt. Aan je baas zul je minder persoonlijke dingen vertellen, maar nog steeds moet je luisteren, terugkoppelen, vanuit jezelf praten en niet met vingertjes wijzen.

Dus wat je ook doet, en hoe dit ook verder gaat... ik hoop dat jullie er in ieder geval wat aan hebben.



Mootje, Muisje... alles goed?

Pff, ik voel me alsof ik een kater heb, en ik heb niet eens gezopen!

Ik hang heel erg tussen jullie verhalen in Amy en Brugge..



Aan de ene kant wil ik hem (ons) niet opgeven.. Maar aan de andere kant.. Misschien moet ik maar is geloven wat ie zegt!

En hij zegt inderdaad niet meer dat hij twijfelt hoor Brugge.. Hij zegt dat het over is, dat hij mij geen valse hoop wil geven..

Maar ik twijfel aan zijn woorden.. Waarom, om hoe hij doet.. Zn houding, zn manier van uitspreken, zn lichaamstaal.. Zn zoek naar intimiteit, bevestiging, dat hij zegt dat er geen ander is en voorlopig ook niet komt.. zn reactie op mijn woorden..

Maar, misschien is dat ook het zoeken naar hoop van mijn kant, stukje naiviteit, het zo erg niet willen dat ik overal wat uit haal.. Ik weet het niet meer..



Krijg gewoon het idee dat hij denkt dat dit het beste is..

(Hij zegt ook elke x.. Ik denk gewoon dat dit de juiste beslissing is.. Maar ik vind, met denken kom je erniet.. Dit moet je zeker weten..)

Maar hij kan en wil mij niet loslaten.. - ik hem ook nog niet trouwens- . Hij wil sowieso hele goede vrienden blijven (we konden altijd al goed, ook voordat we wat hadden, ik heb wel is hele nachten bij hem thuisgezeten, en puur alleen gepraat).. Wil dat ook liever nu dan later weer kunnen, en heb ook gezegd dat dat voor mij niet zo werkt.. Maar 'negeren en ontwijken' is voor mij ook geen optie! Dat gaat in mn hoofd niet werken..



Ik wil heel graag de post van Amy uitvoeren! Amy, woon je toevallig in de buurt, ik stuur mn ex namelijk dan vandaag nog even bij je langs

Maar ik wil het al sinds het uit is een kans kunnen geven.. Hij heeft gewoon voor de makkelijkste optie gekozen, wat ik niet snap, niet begrijp en niet kan accepteren..

Ik wil inderdaad liever 3 maand ons best ervoor doen om er dan achter te komen dat het zonde van de tijd is geweest.. Of om er dan achter te komen dat we toch niet zonder elkaar kunnen..

En tuurlijk kan ik zonder hem.. Maar dan zie ik hem liever niet.. Heb hem ook gezegd dat ik erover denk om voor 2 maand naar het buitenland te gaan (heb dit eerder gedaan).. Overwinteren, even weg van alles (Ik hou sowieso van een beetje avontuur), werk is toch niet wat op dit moment, voor hem hoef ik hier ook niet te blijven, en mn vriendinnen, tja die blijven mn vriendinnen, ongeacht of ik weer even weg ben! Maar ook dat wil hij me liever verbieden.. (het is misschien een stomme uitvlucht, maar waarschijnlijk wel 1 die voor mij gaat werken)..



Maar hij wil het niet proberen, want dan houd ie mij aan het lijntje omdat hij niet weet hoe het uitpakt, is zijn idee.. En ik kan hem niet duidelijk maken (wel gezegd, maar hij denkt er anders over), dat ik me dan juist niet aan het lijntje gehouden voel..



Pfff, nya misschien moet ik zijn keuze maar gewoon accepteren? Terwijl ik (mezelf kennende) onbewust mn deur op een kier laat staan, en de komende tijd toch nog hoop blijf houden..

Ik hoop gewoon dat nogmaals gaat nadenken (over gisteravond, ons gesprek), dat hij me dit weekend bericht, misschien weer af wil spreken en het wil proberen..

Dat hij inziet dat het iig het proberen waard is, omdat we nog te veel voor elkaar betekenen..



Denk dat ik zelf er ook gewoon heel veel moeite mee heb dat hij me zo aan de kant gezet heeft.. Ik heb niets kunnen doen om de situatie te verbeteren.. Hij neemt die keuze zonder er enige moeite voor te doen.. Heb hem gister ook gezegd.. (was boos, gefrustreerd en verdrietig) dat ik waarschijnlijk dan niet genoeg beteken voor hem, omdat hij er zo makkelijk mee stopt.. Maar dat was niet zo zei hij..



Maar ik weet ook.. dat het ook kan dat hij er echt klaar mee is.. Er niet over nadenkt.. en geen contact opneemt..

Maar ik hoop het tegenovergestelde..

Ik wil hem eigenlijk niet overtuigen, hem vragen of hij gelukkig met mij wil kunnen zijn.. Ik wil dat hij daar nu zelf mee komt.. Dat hij nadenkt en dat zelf beseft.. Maar of dat komt?

Door hem het te gaan vragen, krijg ik het idee dat ik hem moet overtuigen van ons geluk.. En dat wil ik heel graag.. Maar weet niet of ik dat wel wil, snap je? Ik wil dat hij het zelf ook wil (ook al is het maar een klein beetje), en dan wil ik niet dat hij het doet om mij het idee te geven het geprobeerd te hebben.. \

Misschien moet ik maar wachten of hij uitzichzelf nog iets laat horen naar aanleiding van gister..

Tja... oneerlijk allemaal he? En moeilijk ook.

En echt, ik doe erg mijn best maar het is zo moeilijk om je situatie in te schatten vanaf een scherm en ik hoor natuurlijk ook alleen jouw verhaal... en het is niet mijn bedoeling om lullig over te komen, want wie weet zit er inderdaad nog wel wat tussen jullie.



Het is meer zo dat ik je zo zou gunnen om je wat beter te voelen, gelukkig te zijn. En aangezien ik nou niet meteen een stijgende lijn zie in je ontmoeting gisteren... ik vraag me af wat zwaarder weegt: of je probeert te accepteren dat het echt over is of je bent nu nog maanden met hem bezig terwijl hij aangeeft dat het over is.

En ookal staat hij open voor Amy's methode: je geeft nu ook aan dat de onzekerheid je gek maakt!

Ik weet wel waarom je de hoop nog koesterd: het doet pijn! Maar de pijn zul je toch voelen en misschien ben je sneller weer gelukkig als je nu door de pijn heen gaat.



Pffff, moet ik ook nodig zeggen hoor, ik heb van die up and down dagen, dus ik weet hoe moeilijk het is...

maar ik gun je in ieder geval het beste. Een situatie die voor jou werkt.

Sterkte vandaag mootje.

Hou ons op de hoogte!

Mootje... je kunt niet van hem verwachten dat hij doet wat jij wil. Natuurlijk zou dat mooi zijn, maar je zult wel echt zelf moeten aangeven wat jij wil.

En hij wil jou niet aan het lijntje houden. Prima... zorg dan dat je open en eerlijk naar elkaar bent. Als je vertelt dat je vandaag denkt dat het misschien goedkomt, en morgen dat je denkt van niet, dan hou je elkaar niet aan het lijntje. Dan vertel je gewoon wat je voelt. Kan heel moeilijk zijn, ook om te horen. Maar van aan het lijntje houden is dan geen sprake.



Dus wat is er dan op tegen om het een tijdje aan te zien?

Ik bedoel: kappen kan altijd nog hoor. Iedere dag is een keuze.

Brugge, je spreekt over onzekerheid.

Wat is die onzekerheid nou eigenlijk precies?

En dan niet het eerste dat in je opkomt: ik wil weten of hij wel of niet met me verder wil...



Maar denk eens verder. Waarom wil je ja of nee horen? Wat voegt het toe? Als hij nee zegt, is dan je twijfel over? Geloof je hem dan eigenlijk wel? En als hij ja zegt?

Dit zal toch uit gedrag moeten blijken.



Jullie hadden eerst 'ja', maar deden 'nee'. En toen liep het spaak.

Gedrag moet veranderen. Hoe jullie met elkaar omgaan moet veranderen. En het kan twee kanten op, maar alleen een woordje zegt niet altijd wat...

Amy, je slaat de spijker weer op zijn kop.

We hadden "ja" en deden "nee".



Je hebt gelijk... pffff, moeilijk... ga hier over nadenken.

Dank je voor je input.