Relaties
alle pijlers
Rust vs onrust/balans vinden in relatie
dinsdag 8 januari 2019 om 11:49
Sinds een half jaar ongeveer heb ik een relatie met een man waarmee het op allerlei gebieden enorm klikt. We hebben dezelfde interesses, kunnen goed met elkaar praten, zijn beiden verliefd en willen altijd wel graag bij elkaar zijn.
Aan de andere kant kunnen we elkaar ook goed de ruimte geven om ons eigen ding te doen, we wonen bij elkaar in de buurt wat het erg makkelijk maakt om even weer apart iets te doen en elkaar dan later weer te zien.
Nu zijn er uiteraard ook een aantal verschillen, zoals bijv. dat hij veel actiever is dan ik en meer gedreven om overdag iets te doen. Ik ben ook niet iemand van het urenlang luieren, maar ben altijd wel op zoek naar rustmomenten. Ik voel ook niet zo'n verplichting om direct in het weekend met klusjes/huishouden aan de gang te gaan, maar hij heeft dat wel. Laatst hadden we een middag iets leuks gedaan en toen gaf hij na afloop aan dat hij nu het gevoel had dat hij nog 'niks' gedaan had die dag.
Uiteraard ben ik vooral ook blij met zo'n actieve man, hij heeft mij ook al met allerlei klussen geholpen, maar het geeft mij soms ook een onrustig gevoel.
Afgelopen zondag hadden we een dag met zijn tweeën (hebben beide nog volwassen kinderen thuis wonen en die waren allemaal weg) en ik had het idee dat we alle tijd van de wereld hadden.
We hadden een paar kleine klussen afgesproken om te doen en nog iets leuks sportiefs en in mijn beleving hadden we ook nog tijd genoeg om uitgebreid te vrijen. Maar toen het zover was bleek hij hier toch niet de rust voor te hebben en ging het sneller dan ik had verwacht. (dit kwam wellicht ook mede door de opwinding ivm geen 'kinderen' in huis en er naar uitkijken om ongestoord te kunnen vrijen) Overigens hebben we dit 's avonds nog wel weer over gedaan en doet hij daar dan ook echt moeite voor, maar op dat moment ging het mij veel te snel en ik heb daar de hele dag een soort van kater door gehad. Ik voelde me ook opgejaagd de rest van de dag.
Hebben jullie misschien tips hoe hiermee om te gaan? We zijn beiden bereid om rekening te houden met de ander, maar kunnen elkaar niet veranderen natuurlijk. Ik vind het ook prettig dat hij me stimuleert om meer te doen, ik heb hierdoor ook verschillende klussen afgekregen die waren blijven liggen, ben meer aan sport gaan doen en zit beter in mijn vel. Aan de andere kant kan hij door mijn houding ook beter tot rust komen, dus in die zin versterken we elkaar ook.
Doordat het afgelopen weekend ineens wat stroef liep ben ik bang dat dit een probleem zou kunnen worden en ik wil ook niet dat we op een gegeven moment alleen nog maar apart dingen gaan doen. Ik heb in het weekend ook nodig om rustig op te starten ipv wakker te worden en direct van alles te 'moeten' doen.
Aan de andere kant kunnen we elkaar ook goed de ruimte geven om ons eigen ding te doen, we wonen bij elkaar in de buurt wat het erg makkelijk maakt om even weer apart iets te doen en elkaar dan later weer te zien.
Nu zijn er uiteraard ook een aantal verschillen, zoals bijv. dat hij veel actiever is dan ik en meer gedreven om overdag iets te doen. Ik ben ook niet iemand van het urenlang luieren, maar ben altijd wel op zoek naar rustmomenten. Ik voel ook niet zo'n verplichting om direct in het weekend met klusjes/huishouden aan de gang te gaan, maar hij heeft dat wel. Laatst hadden we een middag iets leuks gedaan en toen gaf hij na afloop aan dat hij nu het gevoel had dat hij nog 'niks' gedaan had die dag.
Uiteraard ben ik vooral ook blij met zo'n actieve man, hij heeft mij ook al met allerlei klussen geholpen, maar het geeft mij soms ook een onrustig gevoel.
Afgelopen zondag hadden we een dag met zijn tweeën (hebben beide nog volwassen kinderen thuis wonen en die waren allemaal weg) en ik had het idee dat we alle tijd van de wereld hadden.
We hadden een paar kleine klussen afgesproken om te doen en nog iets leuks sportiefs en in mijn beleving hadden we ook nog tijd genoeg om uitgebreid te vrijen. Maar toen het zover was bleek hij hier toch niet de rust voor te hebben en ging het sneller dan ik had verwacht. (dit kwam wellicht ook mede door de opwinding ivm geen 'kinderen' in huis en er naar uitkijken om ongestoord te kunnen vrijen) Overigens hebben we dit 's avonds nog wel weer over gedaan en doet hij daar dan ook echt moeite voor, maar op dat moment ging het mij veel te snel en ik heb daar de hele dag een soort van kater door gehad. Ik voelde me ook opgejaagd de rest van de dag.
Hebben jullie misschien tips hoe hiermee om te gaan? We zijn beiden bereid om rekening te houden met de ander, maar kunnen elkaar niet veranderen natuurlijk. Ik vind het ook prettig dat hij me stimuleert om meer te doen, ik heb hierdoor ook verschillende klussen afgekregen die waren blijven liggen, ben meer aan sport gaan doen en zit beter in mijn vel. Aan de andere kant kan hij door mijn houding ook beter tot rust komen, dus in die zin versterken we elkaar ook.
Doordat het afgelopen weekend ineens wat stroef liep ben ik bang dat dit een probleem zou kunnen worden en ik wil ook niet dat we op een gegeven moment alleen nog maar apart dingen gaan doen. Ik heb in het weekend ook nodig om rustig op te starten ipv wakker te worden en direct van alles te 'moeten' doen.
dinsdag 15 januari 2019 om 20:21
Ja ik had inderdaad moeten vragen waarom hij dat vroeg. Soms overvallen dingen me ook gewoon. En ik ben introvert van aard, dus sommige dingen moet ik eerst laten bezinken. Dan bedenk ik later pas wat ik had kunnen zeggen. Het is niet dat ik het op dat moment niet durf ofzo.
Ik probeer wel steeds directer aan te geven en te vragen als een situatie zich voordoet. Zoals de gebeurtenis uit de OP, toen ben ik er wel direct over begonnen.
En communicatie is wel een ding inderdaad. Dan zegt hij bijv. dat ik ook vast wel even naar mijn eigen huis wil om de was te doen ofzo. Ik proef dan dat hij bedoelt dat hij zelf even wil dat ik naar huis ga.
Of hij zegt dat hij op tijd wil opstaan, maar als ik dan vraag hoe laat en of we een wekker moeten zetten, dan doet hij ook weer vaag en krijg ik geen duidelijk antwoord.
Ik zal daar wat meer aandacht aan besteden, want hij vraagt ook vaak wat ik wil als ik hem vraag wat híj wil. Dat schiet ook allemaal niet zo op. Het voelt alsof ik er steeds naar moet vissen.
Ik probeer zelf wel gewoon aan te geven wat ik wil.
Aan het eind van de middag kreeg ik toch een appje of we vanavond konden afspreken. Ik was vrij laat thuis ivm andere plannen en heb aangegeven dat morgen beter uitkomt wat mij betreft.
Heb ook even de behoefte om alles op een rij te zetten. Ik heb wel het gevoel dat we beiden het beste met elkaar voor hebben, maar wellicht moeten we ook veel meer luisteren naar wat we zelf graag willen.
Ik probeer wel steeds directer aan te geven en te vragen als een situatie zich voordoet. Zoals de gebeurtenis uit de OP, toen ben ik er wel direct over begonnen.
En communicatie is wel een ding inderdaad. Dan zegt hij bijv. dat ik ook vast wel even naar mijn eigen huis wil om de was te doen ofzo. Ik proef dan dat hij bedoelt dat hij zelf even wil dat ik naar huis ga.
Of hij zegt dat hij op tijd wil opstaan, maar als ik dan vraag hoe laat en of we een wekker moeten zetten, dan doet hij ook weer vaag en krijg ik geen duidelijk antwoord.
Ik zal daar wat meer aandacht aan besteden, want hij vraagt ook vaak wat ik wil als ik hem vraag wat híj wil. Dat schiet ook allemaal niet zo op. Het voelt alsof ik er steeds naar moet vissen.
Ik probeer zelf wel gewoon aan te geven wat ik wil.
Aan het eind van de middag kreeg ik toch een appje of we vanavond konden afspreken. Ik was vrij laat thuis ivm andere plannen en heb aangegeven dat morgen beter uitkomt wat mij betreft.
Heb ook even de behoefte om alles op een rij te zetten. Ik heb wel het gevoel dat we beiden het beste met elkaar voor hebben, maar wellicht moeten we ook veel meer luisteren naar wat we zelf graag willen.
dinsdag 15 januari 2019 om 20:54
Ik zou het een keer benoemen en dan kijken wat hij ermee doet. Als hij zich daarna niet vrij voelt om te zeggen wat hij op z’n lever heeft dan weet je dat hij iemand is die vaag communiceert. Dan is aan jou de afweging of je een relatie wilt opbouwen op zijn manier van communiceren.
Onthoud: je hebt een relatie met de persoon die hij is, niet met de persoon die je wilt dat hij wordt.
Onthoud: je hebt een relatie met de persoon die hij is, niet met de persoon die je wilt dat hij wordt.
dinsdag 15 januari 2019 om 20:59
Eens en inderdaad, die laatste zin is heel erg waar!zeeuwsmeisje1981 schreef: ↑15-01-2019 20:54Ik zou het een keer benoemen en dan kijken wat hij ermee doet. Als hij zich daarna niet vrij voelt om te zeggen wat hij op z’n lever heeft dan weet je dat hij iemand is die vaag communiceert. Dan is aan jou de afweging of je een relatie wilt opbouwen op zijn manier van communiceren.
Onthoud: je hebt een relatie met de persoon die hij is, niet met de persoon die je wilt dat hij wordt.
dinsdag 15 januari 2019 om 21:45
Hij hoeft wat mij betreft niet te veranderen, hij doet echt heel veel voor me en heeft veel voor me over. Ik ben dat vanuit eerdere relaties niet zo gewend, het voelt heel fijn, maar soms ben ik bang dat ik niet genoeg terug kan geven. Of dat het niet echt is.
Maar als ik hem hoor praten over zijn huwelijk, dan is dat vol respect en liefde en heb ik wel het idee dat hij ook echt zo is. Ik merk dat ook aan hoe hij met zijn kinderen omgaat en omgekeerd.
Maar er is ook die andere, onrustige kant en de soms vage communicatie. Hij heeft zich ook wel uitgesproken over bepaalde gevoelens die hij had, het is niet zo dat hij helemaal niet over zijn gevoelens kan praten. Hij heeft ook wel eens de term verlatingsangst laten vallen. Ik merk dat soms ook aan hoe hij bij het afscheid mij vasthoudt.
Hij moest een keer onverwacht weg toen ik bij hem was, ik was even beduusd dat ik plotseling naar mijn eigen huis 'moest', maar vond het daarna ook prima. Toen kwam hij 's avonds nog speciaal weer naar mij toe om te vragen of ik het echt niet erg vond.
Maar ik zal proberen als hij in mijn beleving 'vaag' doet om een duidelijker antwoord te krijgen. En tja, nu zei hij toch wel heel duidelijk dat hij woensdag wilde afspreken en vervolgens appt hij toch of ik vanavond kan.
Het voelt goed dat ik mijn eigen gevoel heb gevolgd en eigen plan heb getrokken voor vanavond. De Sunshine van 10 jaar geleden was direct in de auto gestapt en naar hem toe gereden.
Maar als ik hem hoor praten over zijn huwelijk, dan is dat vol respect en liefde en heb ik wel het idee dat hij ook echt zo is. Ik merk dat ook aan hoe hij met zijn kinderen omgaat en omgekeerd.
Maar er is ook die andere, onrustige kant en de soms vage communicatie. Hij heeft zich ook wel uitgesproken over bepaalde gevoelens die hij had, het is niet zo dat hij helemaal niet over zijn gevoelens kan praten. Hij heeft ook wel eens de term verlatingsangst laten vallen. Ik merk dat soms ook aan hoe hij bij het afscheid mij vasthoudt.
Hij moest een keer onverwacht weg toen ik bij hem was, ik was even beduusd dat ik plotseling naar mijn eigen huis 'moest', maar vond het daarna ook prima. Toen kwam hij 's avonds nog speciaal weer naar mij toe om te vragen of ik het echt niet erg vond.
Maar ik zal proberen als hij in mijn beleving 'vaag' doet om een duidelijker antwoord te krijgen. En tja, nu zei hij toch wel heel duidelijk dat hij woensdag wilde afspreken en vervolgens appt hij toch of ik vanavond kan.
Het voelt goed dat ik mijn eigen gevoel heb gevolgd en eigen plan heb getrokken voor vanavond. De Sunshine van 10 jaar geleden was direct in de auto gestapt en naar hem toe gereden.
dinsdag 15 januari 2019 om 21:56
Hij wil je zien, maar bedenkt later dat hij tijd alleen nodig heeft. En als je afspreekt om elkaar even niet te zien bedenkt hij dat hij je toch wel wil zien. Klinkt voor mij als bindingsangst en verlatingsangst. Als je er bent is het soms teveel en als je er niet bent mist hij je. Daar word je toch geshuffeld van? Wil je niet iemand die gewoon weet wat hij wil en daar dan bij blijft? Een standvastig en stabiel iemand?
En dan ook nog die verschillen in ritme en in invulling van de dag.. ik denk ook dat dit erg veel van je gaat vergen. Vooral die switches in wat hij wil. Stoot je af of trekt je heel erg naar zich toe. En is dus ook onzeker, zegt vaak hoe graag hij je ziet en wil bevestiging van jou. Deze man lijkt behoorlijk instabiel
En dan ook nog die verschillen in ritme en in invulling van de dag.. ik denk ook dat dit erg veel van je gaat vergen. Vooral die switches in wat hij wil. Stoot je af of trekt je heel erg naar zich toe. En is dus ook onzeker, zegt vaak hoe graag hij je ziet en wil bevestiging van jou. Deze man lijkt behoorlijk instabiel
dinsdag 15 januari 2019 om 22:36
Dit heb ik ook gedacht, maar de bindingsangst lijkt dan vooral op te treden als de werkstress toeneemt. En hij heeft een relatie van meer dan 25 jaar gehad, dat strookt dan toch ook niet?Julus schreef: ↑15-01-2019 21:56Hij wil je zien, maar bedenkt later dat hij tijd alleen nodig heeft. En als je afspreekt om elkaar even niet te zien bedenkt hij dat hij je toch wel wil zien. Klinkt voor mij als bindingsangst en verlatingsangst. Als je er bent is het soms teveel en als je er niet bent mist hij je. Daar word je toch geshuffeld van? Wil je niet iemand die gewoon weet wat hij wil en daar dan bij blijft? Een standvastig en stabiel iemand?
En dan ook nog die verschillen in ritme en in invulling van de dag.. ik denk ook dat dit erg veel van je gaat vergen. Vooral die switches in wat hij wil. Stoot je af of trekt je heel erg naar zich toe. En is dus ook onzeker, zegt vaak hoe graag hij je ziet en wil bevestiging van jou. Deze man lijkt behoorlijk instabiel
Hij heeft van huis uit meegekregen dat werken heel belangrijk is en dat dit altijd eerst af moet zijn. Hij ervaart een bepaalde druk om te moeten werken, ik heb het idee dat het daar meer mee te maken heeft.
Op zondag avond doet hij ook een soort werk voorbereiding voor de komende week.
Ik ga dat eens bij hem aankaarten, want dan lijkt het mij beter om die avond niet af te spreken.
dinsdag 15 januari 2019 om 22:40
De dynamiek tussen twee mensen kan daarin van wezenlijk verschil zijn, dus dat zegt niks.Sunshine585 schreef: ↑15-01-2019 22:36Dit heb ik ook gedacht, maar de bindingsangst lijkt dan vooral op te treden als de werkstress toeneemt. En hij heeft een relatie van meer dan 25 jaar gehad, dat strookt dan toch ook niet?
dinsdag 15 januari 2019 om 22:40
Wat bedoel je hier precies mee? Welke noden en behoeften?OopjenCoppit schreef: ↑15-01-2019 22:16Misschien dat het voor jou anders is Sunshine, maar ik zou een dergelijk grillig en veranderlijk gedrag van iemand die ook nog eens zijn eigen noden en behoeften op mijn bord legt, niet lang trekken. Daar zou ik nou onrustig van worden.
dinsdag 15 januari 2019 om 22:50
Als hij (waarschijnlijk) even alleen wil zijn, zegt hij dat jij vast 'was te doen hebt' > zijn behoefte wordt op jou geprojecteerd.
Als je vraagt wat hij wil, vraagt hij wat jij wilt> zijn wens wordt afgestemd op de jouwe
Enfin, je kent vast wel meer van dergelijke situaties. Het komt erop neer dat hij niet duidelijk is over wat hij nodig heeft of graag wil.
Dat wordt via omwegen gecommuniceerd via jou (en jij moet dan maar raden of je het signaal goed oppikt). Lastig daarbij is dat je dus nooit weet of hij zèlf iets goed vindt en erachter staat of dat hij zich ergens achter verschuilt. Persoonlijk kan ik daar heel slecht tegen.
dinsdag 15 januari 2019 om 22:54
Dat is zeker waar, als ik hoor wat voor type zij was dan kan ik me daar iets bij voorstellen. Wel het type dat zichzelf wegcijfert. Dat ben ik niet...OopjenCoppit schreef: ↑15-01-2019 22:40De dynamiek tussen twee mensen kan daarin van wezenlijk verschil zijn, dus dat zegt niks.
Ik kan wel goed alleen zijn en mijn eigen ding doen, maar plotseling 'weggestuurd' worden of het gevoel niet (meer) welkom te zijn vind ik toch wel vervelend.
Het is één keer voorgekomen dat ik eerder bij hem was dan hij verwachtte, we hebben het dan over een half uur en ik schrok echt van zijn ijzige houding en reactie 'ben je er nu al?'
Hij had nog wat dingen af willen maken. Dat kan toch ook als ik er ben?
Hij heeft daarna wel tig keer gezegd hoe blij hij was dat ik er was, maar die eerste reactie is me wel bijgebleven.
Maar dat tegenover vele keren dat hij wel enthousiast en blij reageerde, ik wil daar ook niet een te groot drama van maken.
dinsdag 15 januari 2019 om 23:00
Je hoeft er ook geen groot drama van te maken, maar het zit je wel dwars anders zou je er geen topic over openen.Sunshine585 schreef: ↑15-01-2019 22:54Maar dat tegenover vele keren dat hij wel enthousiast en blij reageerde, ik wil daar ook niet een te groot drama van maken.
En je wordt er onrustig van en dat is een signaal dat je niet moet negeren.
Je kunt kijken wat je er samen aan/mee kunt doen en daarvoor zal je eerlijk, open en direct moeten communiceren. Jullie allebei, en dat is al lastig gebleken.
En dan nog is het de vraag in hoeverre je elkaar tegemoet kunt komen en/of een situatie kunt creëren waar je je allebei senang bij voelt.
Voor de rest zal het het accepteren betekenen met daarbij de belangrijke overweging of je jezelf en je eigen welzijn geen geweld aandoet.
Die overweging kan jij alleen maken.
dinsdag 15 januari 2019 om 23:04
Dat weet je niet. Heb je dat gevraagd of neem je dat aan?Sunshine585 schreef: ↑15-01-2019 22:54Hij had nog wat dingen af willen maken. Dat kan toch ook als ik er ben?
Of vind je dat dat gewoon moet kunnen?
dinsdag 15 januari 2019 om 23:05
Ah, op die manier. Ik kan daar ook niet tegen. Van die mensen die alles goed vinden, alles willen betalen, maar op een gegeven moment toch verongelijkt zijn dat ze teveel geven.OopjenCoppit schreef: ↑15-01-2019 22:50Als hij (waarschijnlijk) even alleen wil zijn, zegt hij dat jij vast 'was te doen hebt' > zijn behoefte wordt op jou geprojecteerd.
Als je vraagt wat hij wil, vraagt hij wat jij wilt> zijn wens wordt afgestemd op de jouwe
Enfin, je kent vast wel meer van dergelijke situaties. Het komt erop neer dat hij niet duidelijk is over wat hij nodig heeft of graag wil.
Dat wordt via omwegen gecommuniceerd via jou (en jij moet dan maar raden of je het signaal goed oppikt). Lastig daarbij is dat je dus nooit weet of hij zèlf iets goed vindt en erachter staat of dat hij zich ergens achter verschuilt. Persoonlijk kan ik daar heel slecht tegen.
Ik ben wel eens bang dat dit bij hem ook zo werkt. Met kerst (bij mij) schepte hij best wel vaak op, zijn dochter zij er wat van en toen zei hij iets in de trant van 'Sunshine eet ook vaak genoeg bij ons, dus lijkt me geen probleem'.
We eten vaker bij hem en hij roept altijd dat het geen probleem is, ik heb ook aangeboden boodschappen mee te nemen maar dat hoeft nooit. Zo'n opmerking doet dat wel een beetje te niet. Of misschien vat ik het te serieus op...
dinsdag 15 januari 2019 om 23:10
Hij hoeft niet alles te laten vallen als ik er ben, dat is wat ik er mee bedoelde.OopjenCoppit schreef: ↑15-01-2019 23:04Dat weet je niet. Heb je dat gevraagd of neem je dat aan?
Of vind je dat dat gewoon moet kunnen?
dinsdag 15 januari 2019 om 23:12
Eigenlijk vind ik het al heel apart dat je dit überhaupt opvalt.Sunshine585 schreef: ↑15-01-2019 23:05Ik ben wel eens bang dat dit bij hem ook zo werkt. Met kerst (bij mij) schepte hij best wel vaak op, zijn dochter zij er wat van en toen zei hij iets in de trant van 'Sunshine eet ook vaak genoeg bij ons, dus lijkt me geen probleem'.
We eten vaker bij hem en hij roept altijd dat het geen probleem is, ik heb ook aangeboden boodschappen mee te nemen maar dat hoeft nooit. Zo'n opmerking doet dat wel een beetje te niet. Of misschien vat ik het te serieus op...
Het is dus iets wat (onbewust) al in je achterhoofd speelt en het feit dat je zegt dat je bang bent dat het zo bij hem werkt, is vast niet voor niets.
Overigens zou ik me niet prettig voelen als ik zo vaak bij hem zou eten en niet bij zou dragen en dat ook uitspreken.
Het gaat er toch niet om dat hij het geen probleem vindt, jij hebt toch ook een stem in hoe jullie het samen bepalen?
dinsdag 15 januari 2019 om 23:12
En het ‘werken aan de relatie’ is alweer begonnen. Dat is niet erg, als je je maar realiseert dat hij iemand is die vaag communiceert en jij dus de hele relatie op dit punt de kar zal moeten trekken.Sunshine585 schreef: ↑15-01-2019 21:45
Maar er is ook die andere, onrustige kant en de soms vage communicatie.
[...]
Maar ik zal proberen als hij in mijn beleving 'vaag' doet om een duidelijker antwoord te krijgen.
dinsdag 15 januari 2019 om 23:16
Maar luister je dan wel naar zijn boodschap als hij zegt nog iets af te willen maken? Wat wil hij ermee zeggen, wat is zijn boodschap?Sunshine585 schreef: ↑15-01-2019 23:10Hij hoeft niet alles te laten vallen als ik er ben, dat is wat ik er mee bedoelde.
Wellicht vindt hij het prettiger als er niemand in zijn buurt is/niet afgeleid wordt en had hij zich zich gericht om het af te hebben tegen de tijd dat jullie afgesproken hadden.
Ook dit zijn dingen die goed te communiceren zijn.
anoniem_255433 wijzigde dit bericht op 15-01-2019 23:21
5.12% gewijzigd
dinsdag 15 januari 2019 om 23:27
Ja, dat is het wel denk ik.
En het voelde wel steeds als vanzelf hoe het ging, hij wilde mij wel steeds zien, dus het voelt nog niet als moeten werken aan de relatie.
Maar wel als iets om in de gaten te houden.
Overigens neem ik wel geregeld iets mee en zorg ook dat ik dingen betaal als we samen op pad zijn. Het kan ook zo zijn dat ik alleen maar bang ben dat hij iets terug verwacht en dit niet zo is. Ik heb nog wel eens de neiging me daar teveel zorgen over te maken en opmerkingen te serieus op te vatten.
dinsdag 15 januari 2019 om 23:31
Ja, dat kan, maar de kilte van zijn reactie schokte mij best wel. Maar ik zal moeten onderzoeken of ik soms dingen niet te zwaar opvat. Mijn broer kon mij daar ook wel mee pesten. Het ligt tenslotte niet altijd aan de ander toch?OopjenCoppit schreef: ↑15-01-2019 23:16Maar luister je dan wel naar zijn boodschap als hij zegt nog iets af te willen maken? Wat wil hij ermee zeggen, wat is zijn boodschap?
Wellicht vindt hij het prettiger als er niemand in zijn buurt is/niet afgeleid wordt en had hij zich zich gericht om het af te hebben tegen de tijd dat jullie afgesproken hadden.
Ook dit zijn dingen die goed te communiceren zijn.
dinsdag 15 januari 2019 om 23:41
Dat kan. Ik kan dat niet beoordelen.Sunshine585 schreef: ↑15-01-2019 23:31Ja, dat kan, maar de kilte van zijn reactie schokte mij best wel. Maar ik zal moeten onderzoeken of ik soms dingen niet te zwaar opvat. Mijn broer kon mij daar ook wel mee pesten. Het ligt tenslotte niet altijd aan de ander toch?
Ik weet wel uit jouw forumgeschiedenis dat je de neiging hebt om jezelf snel te voegen en dingen onder het tapijt te schuiven en niet te benoemen.
Ik weet niet of je dit te zwaar opneemt of dat hij hier overgevoelig op reageert. Wel weet ik dat ook hier communicatie van belang is om dingen uit te zoeken. Als je kilte bespeurt kun je dat rustig benoemen. Vragen of hij het vervelend vindt dat je wat eerder was. Hoe dat zit met dingen afmaken.
Pas met die informatie kun je er iets mee doen: veranderen, verwerpen of accepteren.
En dan kun je ook bepalen of je het zelf te zwaar hebt opgevat.
woensdag 16 januari 2019 om 10:47
Ik heb het juist wel benoemd en het bijna precies zo gezegd als dat ik het hier heb beschreven. Dus aangegeven dat ik schrok van zijn reactie en het gevoel kreeg dat ik beter weer rechtsomkeert kon maken.OopjenCoppit schreef: ↑15-01-2019 23:41Dat kan. Ik kan dat niet beoordelen.
Ik weet wel uit jouw forumgeschiedenis dat je de neiging hebt om jezelf snel te voegen en dingen onder het tapijt te schuiven en niet te benoemen.
Ik weet niet of je dit te zwaar opneemt of dat hij hier overgevoelig op reageert. Wel weet ik dat ook hier communicatie van belang is om dingen uit te zoeken. Als je kilte bespeurt kun je dat rustig benoemen. Vragen of hij het vervelend vindt dat je wat eerder was. Hoe dat zit met dingen afmaken.
Pas met die informatie kun je er iets mee doen: veranderen, verwerpen of accepteren.
En dan kun je ook bepalen of je het zelf te zwaar hebt opgevat.
Hij gaf toen aan dat hij het opgeruimd wilde hebben voordat ik kwam en had verwacht dat ik ook langer thuis bezig zou zijn.
Ik vraag nu ook steeds hoe laat we afspreken. Maar het is ook niet weer gebeurd. Hij had een drukke week gehad, ik denk dat het hem even aanvloog. Maar we hebben het er dus wel over gehad in elk geval. En ik merk dat dat bij hem ook gewoon kan.
Bij mijn ex was het al lang op ruzie uitgedraaid. Ik leer nu ook dat je gewoon moet kunnen vragen en zeggen als iets je dwars zit.
woensdag 16 januari 2019 om 13:06
Hij projecteert het dus weer op jou.Sunshine585 schreef: ↑16-01-2019 10:47Hij gaf toen aan dat hij het opgeruimd wilde hebben voordat ik kwam en had verwacht dat ik ook langer thuis bezig zou zijn.
woensdag 16 januari 2019 om 14:42
Ik was alleen even naar huis gegaan om iets op te halen en was na een uur weer terug, ook omdat ik bij hem zou eten. Was kwart over 5 bij hem.
We waren bij hem en hadden 's middags iets leuks gedaan. Toen we terug waren vroeg hij ineens of ik bleef eten, ik was daar wel van uit gegaan (hadden elkaar die week niet veel gezien), dus de vraag overviel me een beetje. Ik moest geen 3 gangen menu verwachten zei hij nog.
Bij mij ging er toen al iets steken, het kwam al wat kribbig over.
Het voelde bijna alsof ik iets verkeerd deed toen hij zei 'goh ik dacht dat je langer weg zou blijven', maar ik weet dat dat niet zo is. Nou ja, ik maak er ook niet een te groot ding van, het is al weer een paar weken geleden, hij had het die week behoorlijk druk gehad met werk (als in tot half 10 's avonds bezig zijn). Ik vat het niet persoonlijk op, maar het voelde op dat moment wel naar. Ik had het gevoel dat ik het liefst weer terug naar huis zou gaan. Ik wijt het vooral aan slechte communicatie inderdaad en niet direct aangeven wat er aan de hand is. Ik moet er dan maar naar raden. Maar heb toen dus wel gevraagd hoe het zat en wat er aan de hand was.
Hij had ook tegen me kunnen zeggen dat hij even zijn eigen ding wilde doen.
Ik nodig hem nu ook vaker bij mij te eten uit. Dat had ik in het begin wel een paar keer gedaan, maar toen ging hij er steeds niet op in, dus ik dacht dat het voor hem niet zo nodig hoefde. Ook weer aannames besef ik nu. Zal de komende tijd hier wat meer op letten. Het gaat op zich ook goed hoor, we hebben het heel fijn samen, maar er valt nog wel wat te verbeteren aan de communicatie inderdaad, want vroeger of later kan het natuurlijk toch ontaarden in misverstanden en dan kan het door opgebouwde frustraties ook escaleren.
We waren bij hem en hadden 's middags iets leuks gedaan. Toen we terug waren vroeg hij ineens of ik bleef eten, ik was daar wel van uit gegaan (hadden elkaar die week niet veel gezien), dus de vraag overviel me een beetje. Ik moest geen 3 gangen menu verwachten zei hij nog.
Bij mij ging er toen al iets steken, het kwam al wat kribbig over.
Het voelde bijna alsof ik iets verkeerd deed toen hij zei 'goh ik dacht dat je langer weg zou blijven', maar ik weet dat dat niet zo is. Nou ja, ik maak er ook niet een te groot ding van, het is al weer een paar weken geleden, hij had het die week behoorlijk druk gehad met werk (als in tot half 10 's avonds bezig zijn). Ik vat het niet persoonlijk op, maar het voelde op dat moment wel naar. Ik had het gevoel dat ik het liefst weer terug naar huis zou gaan. Ik wijt het vooral aan slechte communicatie inderdaad en niet direct aangeven wat er aan de hand is. Ik moet er dan maar naar raden. Maar heb toen dus wel gevraagd hoe het zat en wat er aan de hand was.
Hij had ook tegen me kunnen zeggen dat hij even zijn eigen ding wilde doen.
Ik nodig hem nu ook vaker bij mij te eten uit. Dat had ik in het begin wel een paar keer gedaan, maar toen ging hij er steeds niet op in, dus ik dacht dat het voor hem niet zo nodig hoefde. Ook weer aannames besef ik nu. Zal de komende tijd hier wat meer op letten. Het gaat op zich ook goed hoor, we hebben het heel fijn samen, maar er valt nog wel wat te verbeteren aan de communicatie inderdaad, want vroeger of later kan het natuurlijk toch ontaarden in misverstanden en dan kan het door opgebouwde frustraties ook escaleren.