Relaties
alle pijlers
samen wonen met schoonouders
vrijdag 17 februari 2012 om 12:28
Lieve mensen, ik zou graag eens advies willen van onpartijdige mensen (geen familie en vrienden dus)
Ik ben een vrouw van 31, woon samen met mn vriend en dochter van 15 maanden, in een woning die wij delen met mn schoonouders.Al va dag 1 klikt het niet zo goed met tussen hen en mij.Er zijn veel ruzies geweest, die nooit uitgesproken zijn omdat zij alles graag in de doofpot stoppen, ik heb aleens gepoogd te praten en die gesprekken hebben we in de afgelopen 5 jaar ongeveer 6 keer gevoerd met telkens tijdelijk resultaat (max. 4 maanden goed ging )en dan begon het geroddel weer.De belangrijkste dingen die gezegd en gebeurd zijn:negatief over mij praten met jan en alleman dit zodanig hard dat je door de wanden heen alles kunt horen.Inbreken op mijn emailaccount en daar emails vanaf halen en mij hiermee confronteren waar mijn familie bij is.Mijn (alleenstaande) moeder benaderen dat ik mijn hyves pagina's aan moet passen (hier stonden bv foto's op van mn vriend en mij samen uit onze verkeringstijd)tevens heeft mn schoonmoeder een vriendin gehad die werkzaam was bij bureau jeugdzorg, die vriendin heeft gedreigd dat zij in de positie was binnen haar baan om ons kind af te laten pakken ( terwijl er bij ons geen gekke dingen spelen waardoor dit noodzaak zou zijn) zij deed dit alleen maar om mij te stangen en mijn vriend en mij uit elkaar te drijven.(inmiddels is ook mede door roddel en stokerij die vriendschap kapot, wat in mijn ogen ook wel wat wil zeggen, want die vriendin heeft wel haar baan op t spel gezet, ondanks dat ze wist dat het niet klopte of waar was wat ze speculeerde)Onderhand zou je toch denken ?? waarom mijn vriend dit allemaal pikt??? ik weet het inderdaad ook niet meer waarom hij oogkleppen op zet en aangeeft dat het allemaal wel mee valt.
Als ik advies vraag aan familie en vrienden zeggen zij allemaal (maar dit zeggen ze al jaren) dat ik daar weg moet gaan. Ik durf niet goed de stap te zetten omdat ik enorm bang ben de verkeerde stap te zetten.Als zijn ouders niet thuis zijn of op vakantie zijn gaat het namelijk tussen ons heel erg goed en zijn we een zeer goed team, ook ben ik bang dat ik egoistisch ben om mijn kind haar vader af te pakken! En ook niet onbelangrijk ik ben bang dat ik het financieel niet red.ik heb een baan maar verdien niet veel, en de banen liggen niet voor t oprapen! mijn spaargeld zit allemaal in mijn pas opgestarte bedrijf, wat nog niet genoeg inkomen binnen haalt helaas. Twee jaar geleden heb ik al serieus op het punt gestaan te vertrekken , (ik was toen 6 maanden zwanger)ik had al een andere woning gevonden, ik had nog twee weken de tijd voordat ik de sleutel zou krijgen, in die week hebben we met zn vieren (mijn vriend, ik en zijn ouders+ een vriend van hun<geen idee waarom hij erbij zat) een heel goed gesprek gehad waardoor het 6 maanden lang goed gegaan is en gezellig is geweest. mijn zoontje heeft astma en mijn schoonmoeder heeft in die 6 maanden steeds buiten gerookt.Ineens begion zij weer binnen te roken, wat mij als moeder hels maakte! het was de zoveelste opeenstapeling (vond ik) waardoor het bij mij geknapt is.... ik wil eigenlijk nog maar een ding en dat is daar weg! maar is dit zo realistisch?? mijn vriend gaat niet met me mee ivm het bedrijf wat hij met zijn ouders heeft, ook wil hij zijn ouders niet het huis uit zetten (snap ik ergens ook wel) hij wil het liefste dat alles blijft zoals het is en dat ik niet moet zeuren.... maar heb ik na 31 jaar (zware puberteit, moeilijke/mishandelde relatie met ex, vader op jonge leeftijd verloren,zware zwangerschap-ivm alle ruzies en stress en daardoor een dysmatuur baby) ook niet eens recht op geluk en onafhankelijkheid, privacy..want daar verlang ik zooo ontzettend naar!
Graag jullie advies, hoe confronterend ook..en als je vragen hebt..stel ze aub ik sta overal voor open.
lfs Shelly
Ik ben een vrouw van 31, woon samen met mn vriend en dochter van 15 maanden, in een woning die wij delen met mn schoonouders.Al va dag 1 klikt het niet zo goed met tussen hen en mij.Er zijn veel ruzies geweest, die nooit uitgesproken zijn omdat zij alles graag in de doofpot stoppen, ik heb aleens gepoogd te praten en die gesprekken hebben we in de afgelopen 5 jaar ongeveer 6 keer gevoerd met telkens tijdelijk resultaat (max. 4 maanden goed ging )en dan begon het geroddel weer.De belangrijkste dingen die gezegd en gebeurd zijn:negatief over mij praten met jan en alleman dit zodanig hard dat je door de wanden heen alles kunt horen.Inbreken op mijn emailaccount en daar emails vanaf halen en mij hiermee confronteren waar mijn familie bij is.Mijn (alleenstaande) moeder benaderen dat ik mijn hyves pagina's aan moet passen (hier stonden bv foto's op van mn vriend en mij samen uit onze verkeringstijd)tevens heeft mn schoonmoeder een vriendin gehad die werkzaam was bij bureau jeugdzorg, die vriendin heeft gedreigd dat zij in de positie was binnen haar baan om ons kind af te laten pakken ( terwijl er bij ons geen gekke dingen spelen waardoor dit noodzaak zou zijn) zij deed dit alleen maar om mij te stangen en mijn vriend en mij uit elkaar te drijven.(inmiddels is ook mede door roddel en stokerij die vriendschap kapot, wat in mijn ogen ook wel wat wil zeggen, want die vriendin heeft wel haar baan op t spel gezet, ondanks dat ze wist dat het niet klopte of waar was wat ze speculeerde)Onderhand zou je toch denken ?? waarom mijn vriend dit allemaal pikt??? ik weet het inderdaad ook niet meer waarom hij oogkleppen op zet en aangeeft dat het allemaal wel mee valt.
Als ik advies vraag aan familie en vrienden zeggen zij allemaal (maar dit zeggen ze al jaren) dat ik daar weg moet gaan. Ik durf niet goed de stap te zetten omdat ik enorm bang ben de verkeerde stap te zetten.Als zijn ouders niet thuis zijn of op vakantie zijn gaat het namelijk tussen ons heel erg goed en zijn we een zeer goed team, ook ben ik bang dat ik egoistisch ben om mijn kind haar vader af te pakken! En ook niet onbelangrijk ik ben bang dat ik het financieel niet red.ik heb een baan maar verdien niet veel, en de banen liggen niet voor t oprapen! mijn spaargeld zit allemaal in mijn pas opgestarte bedrijf, wat nog niet genoeg inkomen binnen haalt helaas. Twee jaar geleden heb ik al serieus op het punt gestaan te vertrekken , (ik was toen 6 maanden zwanger)ik had al een andere woning gevonden, ik had nog twee weken de tijd voordat ik de sleutel zou krijgen, in die week hebben we met zn vieren (mijn vriend, ik en zijn ouders+ een vriend van hun<geen idee waarom hij erbij zat) een heel goed gesprek gehad waardoor het 6 maanden lang goed gegaan is en gezellig is geweest. mijn zoontje heeft astma en mijn schoonmoeder heeft in die 6 maanden steeds buiten gerookt.Ineens begion zij weer binnen te roken, wat mij als moeder hels maakte! het was de zoveelste opeenstapeling (vond ik) waardoor het bij mij geknapt is.... ik wil eigenlijk nog maar een ding en dat is daar weg! maar is dit zo realistisch?? mijn vriend gaat niet met me mee ivm het bedrijf wat hij met zijn ouders heeft, ook wil hij zijn ouders niet het huis uit zetten (snap ik ergens ook wel) hij wil het liefste dat alles blijft zoals het is en dat ik niet moet zeuren.... maar heb ik na 31 jaar (zware puberteit, moeilijke/mishandelde relatie met ex, vader op jonge leeftijd verloren,zware zwangerschap-ivm alle ruzies en stress en daardoor een dysmatuur baby) ook niet eens recht op geluk en onafhankelijkheid, privacy..want daar verlang ik zooo ontzettend naar!
Graag jullie advies, hoe confronterend ook..en als je vragen hebt..stel ze aub ik sta overal voor open.
lfs Shelly
vrijdag 17 februari 2012 om 12:31
Dat jullie daar weg moeten lijkt me duidelijk. Je wil als gezin toch je eigen stek hebben? Waarom wonen jullie als 30-ers uberhaupt nog daar, of was dit een bewuste keuze?
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
vrijdag 17 februari 2012 om 12:32
vrijdag 17 februari 2012 om 12:33
Sorry, ik zie nu dat je vriend een bedrijf heeft samen met zijn ouders en daarvoor daar wil blijven wonen.
Wat ik me afvraag: vindt jij dat een valide reden om daar te blijven wonen?
Zo ja: is er een mogelijkheid om de woning dusdanig te verbouwen dat jullie een (relatief zelfstandige) wooneenheid krijgen waardoor je niet elk uur met je schoonouders worden geconfronteerd?
Zo nee: weet je vriend dat jij dit zo ervaart en dat je op het punt staat om weg te gaan, met of zonder hem?
Zou je wel in de buurt willen wonen zodat hij gemakkelijk bij zijn ouders kan komen om zijn werk te doen?
Wat ik me afvraag: vindt jij dat een valide reden om daar te blijven wonen?
Zo ja: is er een mogelijkheid om de woning dusdanig te verbouwen dat jullie een (relatief zelfstandige) wooneenheid krijgen waardoor je niet elk uur met je schoonouders worden geconfronteerd?
Zo nee: weet je vriend dat jij dit zo ervaart en dat je op het punt staat om weg te gaan, met of zonder hem?
Zou je wel in de buurt willen wonen zodat hij gemakkelijk bij zijn ouders kan komen om zijn werk te doen?
vrijdag 17 februari 2012 om 12:38
@ Snubbel
Wat maakt het nou uit of ze een zoon of een dochter heeft? :-S Dat kind wordt vast niet vrolijk van zo'n omgeving om het maar ff subtiel te zeggen!!!
@Shelly
Je klinkt alsof je door de bomen het bos niet kan zien. Rust lijkt me nu heel belangrijk. Ik zou als ik jou was echt een eigen plek zoeken. Een eigen huis zou het beste zijn natuurlijk maar ik weet niet of dat zo makkelijk kan in jouw regio. Door een daadkrachtig optreden geef je een signaal af naar je man dat je er "klaar" mee bent. Het is mij niet duidelijk of je wel je man op het hart heb gedrukt dat je echt niet zo langer verder kan! Maar het is duidelijk dat dit NIET een gezonde situatie voor jou, hem en helemaal niet voor je kind!!!
Wat maakt het nou uit of ze een zoon of een dochter heeft? :-S Dat kind wordt vast niet vrolijk van zo'n omgeving om het maar ff subtiel te zeggen!!!
@Shelly
Je klinkt alsof je door de bomen het bos niet kan zien. Rust lijkt me nu heel belangrijk. Ik zou als ik jou was echt een eigen plek zoeken. Een eigen huis zou het beste zijn natuurlijk maar ik weet niet of dat zo makkelijk kan in jouw regio. Door een daadkrachtig optreden geef je een signaal af naar je man dat je er "klaar" mee bent. Het is mij niet duidelijk of je wel je man op het hart heb gedrukt dat je echt niet zo langer verder kan! Maar het is duidelijk dat dit NIET een gezonde situatie voor jou, hem en helemaal niet voor je kind!!!
vrijdag 17 februari 2012 om 12:43
Vriend kan je niet aandoen om daar te moeten blijven wonen.
Ga op je strepen staan, wat is er nu belangrijk, dat jij en jullie relatie er niet aan kapot gaat, of dat je vriend bij het werk wil blijven wonen.
Je hoeft niet tientallen kilometers er vandaan te gaan wonen, je moet dat huis uit, jullie moeten je eigen plek, waar jullie regels geleden, waar je je privacy hebt, en waar jij je ook prettig en thuis voelt. Dat zal jou en jullie relatie goeddoen, en dat vriend een stukje moet fietsen of autorijden om op zijn werk te komen is dan een stuk minder belangrijk.
Ga op je strepen staan, wat is er nu belangrijk, dat jij en jullie relatie er niet aan kapot gaat, of dat je vriend bij het werk wil blijven wonen.
Je hoeft niet tientallen kilometers er vandaan te gaan wonen, je moet dat huis uit, jullie moeten je eigen plek, waar jullie regels geleden, waar je je privacy hebt, en waar jij je ook prettig en thuis voelt. Dat zal jou en jullie relatie goeddoen, en dat vriend een stukje moet fietsen of autorijden om op zijn werk te komen is dan een stuk minder belangrijk.
vrijdag 17 februari 2012 om 12:46
Hoe kom je. Erbij dat je jouw kind haar vader fpakt.
Jullie relatie staat los van de band tussen ouder en kind.
Sorry..Even keihard tegen je zijn hoor.
Je stelt je op als een klein kind in deze hele situatie.
Kiezen of delen vrouw.
Of je gaat weg, of je blijft. Dat zijn de keuzes, dat is de realiteit.
Jouw man kiest voor zijn gezin, of niet.
Waarom vinden alle geprekken plaats met zijn ouders erbij?
Een relatie is tussen twee mensen en niet de hele familie.
Iedereen heeft recht op geluk of je nou veel mee hebt gemaakt of weinig. Je moet alleen niet verwachten dat het je aan komt waaien. Geluk maak je voor jezelf.
Ga eisen stellen!
Jullie relatie staat los van de band tussen ouder en kind.
Sorry..Even keihard tegen je zijn hoor.
Je stelt je op als een klein kind in deze hele situatie.
Kiezen of delen vrouw.
Of je gaat weg, of je blijft. Dat zijn de keuzes, dat is de realiteit.
Jouw man kiest voor zijn gezin, of niet.
Waarom vinden alle geprekken plaats met zijn ouders erbij?
Een relatie is tussen twee mensen en niet de hele familie.
Iedereen heeft recht op geluk of je nou veel mee hebt gemaakt of weinig. Je moet alleen niet verwachten dat het je aan komt waaien. Geluk maak je voor jezelf.
Ga eisen stellen!
vrijdag 17 februari 2012 om 12:46
En tot de tijd dat je een eigen woning hebt je bek opentrekken en op je strepen gaan staan;
"Ma, ben jij 'godvergeme' (of iets anders) nu helemaal besodemieterd! Als je dit nu nog een keer flikt heb je een probleem waar de honden geen brood van lusten. Je hebt met je gore poten van mijn e-mail account af te blijven" Als voorbeeldje.
Je bent niets minder dan zij is.
"Ma, ben jij 'godvergeme' (of iets anders) nu helemaal besodemieterd! Als je dit nu nog een keer flikt heb je een probleem waar de honden geen brood van lusten. Je hebt met je gore poten van mijn e-mail account af te blijven" Als voorbeeldje.
Je bent niets minder dan zij is.
vrijdag 17 februari 2012 om 12:47
Jullie hoeven toch niet meteen honderd kilometer verderop te gaan wonen, waarom zou je vriend dan niet met je mee kunnen verhuizen?
Een stukje fietsen of met de auto, daar gaat hij niet aan dood hoor.
Maar als ik zo lees wat jouw vriend allemaal wel niet doet om jou te steunen *kuch* zou ik alleen gaan verhuizen. Wat een weggewaaid dakraam, die vent. Is zijn ruggengraat wellicht geamputeerd?
Maar weg moet je daar, als je nog wat om jezelf geeft en om je kind. Dit is toch geen voorbeeld voor hem/haar.
Een stukje fietsen of met de auto, daar gaat hij niet aan dood hoor.
Maar als ik zo lees wat jouw vriend allemaal wel niet doet om jou te steunen *kuch* zou ik alleen gaan verhuizen. Wat een weggewaaid dakraam, die vent. Is zijn ruggengraat wellicht geamputeerd?
Maar weg moet je daar, als je nog wat om jezelf geeft en om je kind. Dit is toch geen voorbeeld voor hem/haar.
vrijdag 17 februari 2012 om 12:48
quote:lughnasadh schreef op 17 februari 2012 @ 12:47:
Jullie hoeven toch niet meteen honderd kilometer verderop te gaan wonen, waarom zou je vriend dan niet met je mee kunnen verhuizen?
Maar als ik zo lees wat jouw vriend allemaal wel niet doet om jou te steunen *kuch* zou ik alleen gaan verhuizen. Wat een weggewaaid, dakraam die vent. Is zijn ruggengraat wellicht geamputeerd?Maar weg moet je daar, als je nog wat om jezelf geeft en om je kind. Dit is toch geen voorbeeld voor hem/haar.
Jullie hoeven toch niet meteen honderd kilometer verderop te gaan wonen, waarom zou je vriend dan niet met je mee kunnen verhuizen?
Maar als ik zo lees wat jouw vriend allemaal wel niet doet om jou te steunen *kuch* zou ik alleen gaan verhuizen. Wat een weggewaaid, dakraam die vent. Is zijn ruggengraat wellicht geamputeerd?Maar weg moet je daar, als je nog wat om jezelf geeft en om je kind. Dit is toch geen voorbeeld voor hem/haar.
vrijdag 17 februari 2012 om 12:49
wauw wat een hoop reacties in zo'n korte tijd! Ik moet eerlijk bekennen dat ik enorm begon te huilen toen ik al die op elkaar lijkende reacties las en daarmee mijn eigen gevoel eigenlijk bevestigd wordt... ik ben dus inderdaad niet gek, al begon ik daar behoorlijk aan te twijfelen.
Fame: ja dat was wel een optie, met een heel grote maar, mijn vriend heeft het er steeds over dat hij niet in een huurwoning gaat zitten na alles wat hij opgebouwd heeft, ik snap dit best maar zie geen andere oplossing, ik ben financieel niet gesterk geboeg om een hypotheek te krijgen en daardoor voor hem een koopwoning te kunnen vinden.
Kaaatje: ik heb het heel lang als een goede reden beschouwd omdat ik hem zijn droom niet wilde ontnemen (het overnemen vd boerderij )maar inmiddels stel ik mijn eigen geluk en dat van onze dochter voorop, wat heeft een kind eraan als haar moeder alleen maar huilt en ontevreden is alleen maar om haar vader een goede en vertrouwde toekomst te bieden.We hebben inmiddels een offerte aangevraagd voor een verbouwing/ en de boerderij te splisen, maar ook hierin willen mijn schoondouders een hoop zeggenschap hebben (deze woning is overigens van mijn vriend laat ik dat even voorop stellen) en maken ook ruzie over indelingen ed.
Mijn vriend weet heel goed dat ik het eigenlijk niet meer zie zitten, omdat ik er niet meer in geloof dat deze oplossing wel voor altijd is! maar hij zegt: ik dacht dat we deze discussie al vaak genoeg gehad hebben! Ik vind persoonlijk dat ik een hoge prijs moet betalen om zonder hem weg te gaan,.. maar langzaamaan denk ik er toch steeds vaker aan dat dat het misschien wel waard is.maar ik ben bang voor de (financiele) gevolgen.
Shelly
Fame: ja dat was wel een optie, met een heel grote maar, mijn vriend heeft het er steeds over dat hij niet in een huurwoning gaat zitten na alles wat hij opgebouwd heeft, ik snap dit best maar zie geen andere oplossing, ik ben financieel niet gesterk geboeg om een hypotheek te krijgen en daardoor voor hem een koopwoning te kunnen vinden.
Kaaatje: ik heb het heel lang als een goede reden beschouwd omdat ik hem zijn droom niet wilde ontnemen (het overnemen vd boerderij )maar inmiddels stel ik mijn eigen geluk en dat van onze dochter voorop, wat heeft een kind eraan als haar moeder alleen maar huilt en ontevreden is alleen maar om haar vader een goede en vertrouwde toekomst te bieden.We hebben inmiddels een offerte aangevraagd voor een verbouwing/ en de boerderij te splisen, maar ook hierin willen mijn schoondouders een hoop zeggenschap hebben (deze woning is overigens van mijn vriend laat ik dat even voorop stellen) en maken ook ruzie over indelingen ed.
Mijn vriend weet heel goed dat ik het eigenlijk niet meer zie zitten, omdat ik er niet meer in geloof dat deze oplossing wel voor altijd is! maar hij zegt: ik dacht dat we deze discussie al vaak genoeg gehad hebben! Ik vind persoonlijk dat ik een hoge prijs moet betalen om zonder hem weg te gaan,.. maar langzaamaan denk ik er toch steeds vaker aan dat dat het misschien wel waard is.maar ik ben bang voor de (financiele) gevolgen.
Shelly
vrijdag 17 februari 2012 om 12:50
vrijdag 17 februari 2012 om 12:51
Op jezelf gaan wonen natuurlijk! Dat je als begin 20-er misschien tijdelijk intrekt bij (schoon)ouders, tot daaraan toe, maar begin 30 nog afhankelijk zijn van woonruimte van schoonouders, dan heb je toch iets niet goed gedaan.
Als je man zo'n klaploper is dat hij geen eigen woning kan betalen, laat hem dan maar lekker het mama's kindje blijven uithangen, maar kies voor jezelf en zoek 'n eigen woning.
Als je man zo'n klaploper is dat hij geen eigen woning kan betalen, laat hem dan maar lekker het mama's kindje blijven uithangen, maar kies voor jezelf en zoek 'n eigen woning.
vrijdag 17 februari 2012 om 12:51
Wat een hel.
Ik heb de allerliefste schoonouders op de wereld maar als ik met ze moeten samenwonen zouden we allemaal gillend gek worden.
Delen jullie ook vanalles samen?
Ik bedoel keuken , badkamer , eten jullie gezamelijk?
Niet dat het verder wat uitmaakt , ik ben gewoon benieuwd.
Ik denk dat je een goed gesprek met je vriend moet hebben.
Dit maakt jullie relatie kapot.
Jullie moeten daar weg en als hij niet mee wil moet je alleen gaan.
Makkelijker gezegd dan gedaan , maar je kunt niet anders.
Ik heb de allerliefste schoonouders op de wereld maar als ik met ze moeten samenwonen zouden we allemaal gillend gek worden.
Delen jullie ook vanalles samen?
Ik bedoel keuken , badkamer , eten jullie gezamelijk?
Niet dat het verder wat uitmaakt , ik ben gewoon benieuwd.
Ik denk dat je een goed gesprek met je vriend moet hebben.
Dit maakt jullie relatie kapot.
Jullie moeten daar weg en als hij niet mee wil moet je alleen gaan.
Makkelijker gezegd dan gedaan , maar je kunt niet anders.