Relaties
alle pijlers
Samenwonen als samengesteld gezin
dinsdag 27 augustus 2019 om 14:54
Goedemiddag allemaal,
Ik /wij zit/zitten met het volgende. Mijn vriend en ik willen graag samenwonen met 5 kinderen. 3 van mij en 2 van hem. We hebben dit uitvoerig besproken met de kinderen en zij willen dit ook graag. De kinderen onderling hebben een goede relatie en er is een goec contact met de wederzijdse bonusouder. We zijn beide bijna 40 en hebben na 2 jaar het gevoel klaar te zijn voor de volgende stap. We zijn inmiddels meerder keren langere tijd als gezin bij elkaar geweest en het klikt enorm. Met de wederzijdse schoonouders klikt het ook goed. Mijn vriend en ik hebben allebeide een huwelijk achter de rug, waardoor de rugzak gevuld is, maar staan beide achter onze keuzes. Echter is het zo dat mijn familie achter onze keuzes staat, maar mijn schoonfamilie minder tot niet. Ze hebben heg liefst dat mijn vriend alles stopt qua samenwonen. Relatie mogen wel wel hebben maar samenwonen is te vroeg, niet goed voor de kinderen etc etc.... daarbij woon ik na mijn scheiding bij mijn jongere zus in met de kinderen. Maar regel alles zelf voor mijn gezin. Nu vinden mijn schoonouders dat ik eerst op mijzelf moet gaan wonen in het kader van zelfstandigheid
ondertussen proberen ze mijn vriend steeds aan het twijfelen te krijgen in bespreken die ze met hem voeren. Wanneer wij samen naar zijn ouders gaan wordt er niet over dit onderwerp gesproken. Mijn vriend zit momenteel in therapie om los te komen van zijn ouders en zijn verleden. Hij wil graag zelf keuzes maken maar zijn ouders geven hem gevoel dat hij niet de goede keuzes maakt. Dit alles zorgt ervoor dat wij samen ook conflicten en spanningen krijgen. Voor mijn gevoel kunnen zijn ouders hem niet loslaten en behandelen hem als klein jongentje. Verder zien zijn ouders allemaal apen en beren op de weg die wij zelf niet zo ervaren. Natuurlijk komen er hobbels als ze alle 5 in de pubertijd zitten, maar daar zijn wij dan voor om de kinderen te begeleiden. Wij voelen ons rijk met ons gezin bestaande uit 7 prachtige individuen. Zij zeggen dat wij niet een normaal gezin gezin zijn, doen net of er een smet op zit, zo jammer en kwetsend! Wij hebben zin in onze toekomdt, maar heg plezier dat wij hadden toen we eraan begonnen is weg....iemand tips hoe hier mee om te gaan? Ervaring mee?
Groet Myenhy
Ik /wij zit/zitten met het volgende. Mijn vriend en ik willen graag samenwonen met 5 kinderen. 3 van mij en 2 van hem. We hebben dit uitvoerig besproken met de kinderen en zij willen dit ook graag. De kinderen onderling hebben een goede relatie en er is een goec contact met de wederzijdse bonusouder. We zijn beide bijna 40 en hebben na 2 jaar het gevoel klaar te zijn voor de volgende stap. We zijn inmiddels meerder keren langere tijd als gezin bij elkaar geweest en het klikt enorm. Met de wederzijdse schoonouders klikt het ook goed. Mijn vriend en ik hebben allebeide een huwelijk achter de rug, waardoor de rugzak gevuld is, maar staan beide achter onze keuzes. Echter is het zo dat mijn familie achter onze keuzes staat, maar mijn schoonfamilie minder tot niet. Ze hebben heg liefst dat mijn vriend alles stopt qua samenwonen. Relatie mogen wel wel hebben maar samenwonen is te vroeg, niet goed voor de kinderen etc etc.... daarbij woon ik na mijn scheiding bij mijn jongere zus in met de kinderen. Maar regel alles zelf voor mijn gezin. Nu vinden mijn schoonouders dat ik eerst op mijzelf moet gaan wonen in het kader van zelfstandigheid
ondertussen proberen ze mijn vriend steeds aan het twijfelen te krijgen in bespreken die ze met hem voeren. Wanneer wij samen naar zijn ouders gaan wordt er niet over dit onderwerp gesproken. Mijn vriend zit momenteel in therapie om los te komen van zijn ouders en zijn verleden. Hij wil graag zelf keuzes maken maar zijn ouders geven hem gevoel dat hij niet de goede keuzes maakt. Dit alles zorgt ervoor dat wij samen ook conflicten en spanningen krijgen. Voor mijn gevoel kunnen zijn ouders hem niet loslaten en behandelen hem als klein jongentje. Verder zien zijn ouders allemaal apen en beren op de weg die wij zelf niet zo ervaren. Natuurlijk komen er hobbels als ze alle 5 in de pubertijd zitten, maar daar zijn wij dan voor om de kinderen te begeleiden. Wij voelen ons rijk met ons gezin bestaande uit 7 prachtige individuen. Zij zeggen dat wij niet een normaal gezin gezin zijn, doen net of er een smet op zit, zo jammer en kwetsend! Wij hebben zin in onze toekomdt, maar heg plezier dat wij hadden toen we eraan begonnen is weg....iemand tips hoe hier mee om te gaan? Ervaring mee?Groet Myenhy
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:39
Na 2 jaar zijn ze geen vreemden meer voor elkaar.
Als ouders een pleeg kind in huis nemen dan worden ze nog net niet de hemel in geprezen. Dan is het geen probleem dat hun eigen kind ineens samen moet wonen met een ander onbekend kind. Waarbij ze niet 2 jaar de tijd hebben gekregen om het kind te leren kennen.
Maar waag je het als gescheiden ouders om opnieuw te gaan samenwonen dan doe je bijna aan kindermishandeling omdat er een ander kind bij het kind in huis komt te wonen.
Beetje meten met 2 maten.
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:40
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:41
Woon je nu ook al twee jaar! bij je zus in?
Waarom heb je geen eigen woning gezocht in die tijd?
En als vriend zich zo makkelijk laat beïnvloeden, wie zegt dan dat hij dit echt wil en er goed over heeft nagedacht en zich nu niet laat beïnvloeden door jou?
Waarom heb je geen eigen woning gezocht in die tijd?
En als vriend zich zo makkelijk laat beïnvloeden, wie zegt dan dat hij dit echt wil en er goed over heeft nagedacht en zich nu niet laat beïnvloeden door jou?
impala wijzigde dit bericht op 27-08-2019 15:42
1.36% gewijzigd
.
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:42
Ik sluit me bij je aan.sugarmiss schreef: ↑27-08-2019 15:39Na 2 jaar zijn ze geen vreemden meer voor elkaar.
Als ouders een pleeg kind in huis nemen dan worden ze nog net niet de hemel in geprezen. Dan is het geen probleem dat hun eigen kind ineens samen moet wonen met een ander onbekend kind. Waarbij ze niet 2 jaar de tijd hebben gekregen om het kind te leren kennen.
Maar waag je het als gescheiden ouders om opnieuw te gaan samenwonen dan doe je bijna aan kindermishandeling omdat er een ander kind bij het kind in huis komt te wonen.
Beetje meten met 2 maten.
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:45
ach nee, vind ik ook geen goed idee. Helemaal als er al kinderen zijn.
(en begin me niet over open-adoptie, dan ga ik los. Maar dat mag niet... OT)
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:45
Het is slechts een mening van je schoonouders, jullie mogen die mening ter harte nemen en kritisch naar kijken, maar het is verder niet aan je schoonouders.
Ik zou dit dan ook vriendelijk, maar wel duidelijk aan ze aangeven dat het jullie besluit is en daarmee de kous ook af is.
En ja een samengesteld gezin is moeilijk , je zal beslist de nodige hobbels gaan krijgen maar onmogelijk is het niet.
Wat vooral belangrijk is dat je blijft communiceren en op een ( nieuwe) lijn komt te zitten met zijn allen.
Het heeft echt tijd nodig om te landen met zijn allen.
En ja ik heb ervaring, ik heb een heel gezellig samengesteld gezin, allemaal pubers en jongvolwassenen inmiddels die allemaal enorm goed met elkaar kunnen opschieten.
Besef wel, het is pittiger in de eerste jaren dan dat je denkt.
Maar schoonouders beslissen daar niet over.
Ik zou dit dan ook vriendelijk, maar wel duidelijk aan ze aangeven dat het jullie besluit is en daarmee de kous ook af is.
En ja een samengesteld gezin is moeilijk , je zal beslist de nodige hobbels gaan krijgen maar onmogelijk is het niet.
Wat vooral belangrijk is dat je blijft communiceren en op een ( nieuwe) lijn komt te zitten met zijn allen.
Het heeft echt tijd nodig om te landen met zijn allen.
En ja ik heb ervaring, ik heb een heel gezellig samengesteld gezin, allemaal pubers en jongvolwassenen inmiddels die allemaal enorm goed met elkaar kunnen opschieten.
Besef wel, het is pittiger in de eerste jaren dan dat je denkt.
Maar schoonouders beslissen daar niet over.
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:50
Precies, zijn gewoon twee volwassen mensen.
En alsof het overal altijd maar perfect gaat, in ieder gezin is weleens iemand in therapie, hebben kinderen eens ruzie, zijn er stomme schoonouders etc etc etc.
Ieder gezin is hard werken en ja, een samengesteld gezin wellicht wat harder. Maar ik ken ook basisgezinnen die het een stuk pittiger hebben door omstandigheden dan wij.
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:52
Als het voor jullie en de kinderen goed voelt, dan moet je het gewoon doen. Het maakt niet uit hoe lang jullie iets samen hebben. Sommige mensen wonen samen na een paar maanden, anderen na 6 jaar. Ook al ben je al 10 jaar samen, dat geeftnog geen garantie dat het altijd goed blijft gaan hoor.
Het gaat om jullie gezin, niet om wat anderen doen.
Het gaat om jullie gezin, niet om wat anderen doen.
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:53
Ik denk dat veel mensen uit ervaring praten. Het is niet kortzichtig, het is realistisch.
Alleen passen de reactie's niet in je straatje, maar zo is het vaak wel.
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:54
het verbaasd me dat zoveel mensen 2 jaar heel kort vinden. hoe lang moet TO blijven latten??? 5 jaar, 10 jaar??
als ze het leuk hebben met elkaar snap ik het probleem niet. to moet een keer haar leven weer oppakken. twee jaar is genoeg. kinderen worden een keer zelf groot en maken een eigen leven dus ik ga de mijne niet vergooien of mezelf normale zaken zoals samenwonen ontzeggen om allerlei vage redenen.
het enigste wat mij persoonlijk tegen zou houden zijn die bemoeizuchtige schoonouder en de vriend die kennelijk issues heeft waardoor hij in therapie zit. ik begin sowieso geen relatie met iemand die psychisch niet helemaal in orde is. met de schoonouders erbij zou het voor mij een no-go zijn.
als ze het leuk hebben met elkaar snap ik het probleem niet. to moet een keer haar leven weer oppakken. twee jaar is genoeg. kinderen worden een keer zelf groot en maken een eigen leven dus ik ga de mijne niet vergooien of mezelf normale zaken zoals samenwonen ontzeggen om allerlei vage redenen.
het enigste wat mij persoonlijk tegen zou houden zijn die bemoeizuchtige schoonouder en de vriend die kennelijk issues heeft waardoor hij in therapie zit. ik begin sowieso geen relatie met iemand die psychisch niet helemaal in orde is. met de schoonouders erbij zou het voor mij een no-go zijn.
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:54
Onbevangen schreef: ↑27-08-2019 15:52Als het voor jullie en de kinderen goed voelt, dan moet je het gewoon doen. Het maakt niet uit hoe lang jullie iets samen hebben. Sommige mensen wonen samen na een paar maanden, anderen na 6 jaar. Ook al ben je al 10 jaar samen, dat geeftnog geen garantie dat het altijd goed blijft gaan hoor.
Het gaat om jullie gezin, niet om wat anderen doen.
Ook als beiden kinderen hebben?
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:54
oh je wil alleen meejuichers, zeg dat dan. Ik ben te koop hoor.
Je kent toch ook de cijfers? je weet toch ook, dat de kans, dat dit goed gaat klein is?
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:54
Elk jaar worden meer dan 119.000 kinderen mishandeld en dat is meest in kerngezinnen, dus ik ben niet zo onder de indruk van de zorgen die hier worden geuit. Misschien vliegen die kinderen elkaar ooit eens in de haren, kan, maar als ze twee liefhebbende ouders hebben die hun schouders eronder zetten om er iets leuks van te maken, zie ik het probleem niet.consuelabananahammok schreef: ↑27-08-2019 15:50Precies, zijn gewoon twee volwassen mensen.
En alsof het overal altijd maar perfect gaat, in ieder gezin is weleens iemand in therapie, hebben kinderen eens ruzie, zijn er stomme schoonouders etc etc etc.
Ieder gezin is hard werken en ja, een samengesteld gezin wellicht wat harder. Maar ik ken ook basisgezinnen die het een stuk pittiger hebben door omstandigheden dan wij.
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:56
Ik denk dat veel mensen niet uit ervaring praten.
En dan nog is het enkel een eigen ervaring, zegt weinig over hoe het bij anderen zal gaan.
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:58
dinsdag 27 augustus 2019 om 15:59
en jij praat enkel uit jouw ervaring, en (ik lees je graag) dat is een positief beeld.consuelabananahammok schreef: ↑27-08-2019 15:56Ik denk dat veel mensen niet uit ervaring praten.
En dan nog is het enkel een eigen ervaring, zegt weinig over hoe het bij anderen zal gaan.
Alleen de cijfers liegen er niet om, het gaat vaak fout
En als je dan in geval van TO leest, dat ze nu bij zus in woont, en nog in therapie zit. Zie ik duidelijke waarschuwingssignalen.
TO wil natuurlijk heel graag daar weg, dus niet heeft haar roze bril op.
En ze heeft niet voor niets nog therapie.
Ik denkt dat het voor haar (en haar kinderen) heel goed is, als ze vanuit een gezonde situatie nog eens nadenkt over dit plan. Als ze zeker weet, dat het geen vlucht uit haar huidige situatie is.
