Relaties
alle pijlers
Samenwonen als samengesteld gezin
dinsdag 27 augustus 2019 om 14:54
Goedemiddag allemaal,
Ik /wij zit/zitten met het volgende. Mijn vriend en ik willen graag samenwonen met 5 kinderen. 3 van mij en 2 van hem. We hebben dit uitvoerig besproken met de kinderen en zij willen dit ook graag. De kinderen onderling hebben een goede relatie en er is een goec contact met de wederzijdse bonusouder. We zijn beide bijna 40 en hebben na 2 jaar het gevoel klaar te zijn voor de volgende stap. We zijn inmiddels meerder keren langere tijd als gezin bij elkaar geweest en het klikt enorm. Met de wederzijdse schoonouders klikt het ook goed. Mijn vriend en ik hebben allebeide een huwelijk achter de rug, waardoor de rugzak gevuld is, maar staan beide achter onze keuzes. Echter is het zo dat mijn familie achter onze keuzes staat, maar mijn schoonfamilie minder tot niet. Ze hebben heg liefst dat mijn vriend alles stopt qua samenwonen. Relatie mogen wel wel hebben maar samenwonen is te vroeg, niet goed voor de kinderen etc etc.... daarbij woon ik na mijn scheiding bij mijn jongere zus in met de kinderen. Maar regel alles zelf voor mijn gezin. Nu vinden mijn schoonouders dat ik eerst op mijzelf moet gaan wonen in het kader van zelfstandigheid
ondertussen proberen ze mijn vriend steeds aan het twijfelen te krijgen in bespreken die ze met hem voeren. Wanneer wij samen naar zijn ouders gaan wordt er niet over dit onderwerp gesproken. Mijn vriend zit momenteel in therapie om los te komen van zijn ouders en zijn verleden. Hij wil graag zelf keuzes maken maar zijn ouders geven hem gevoel dat hij niet de goede keuzes maakt. Dit alles zorgt ervoor dat wij samen ook conflicten en spanningen krijgen. Voor mijn gevoel kunnen zijn ouders hem niet loslaten en behandelen hem als klein jongentje. Verder zien zijn ouders allemaal apen en beren op de weg die wij zelf niet zo ervaren. Natuurlijk komen er hobbels als ze alle 5 in de pubertijd zitten, maar daar zijn wij dan voor om de kinderen te begeleiden. Wij voelen ons rijk met ons gezin bestaande uit 7 prachtige individuen. Zij zeggen dat wij niet een normaal gezin gezin zijn, doen net of er een smet op zit, zo jammer en kwetsend! Wij hebben zin in onze toekomdt, maar heg plezier dat wij hadden toen we eraan begonnen is weg....iemand tips hoe hier mee om te gaan? Ervaring mee?
Groet Myenhy
Ik /wij zit/zitten met het volgende. Mijn vriend en ik willen graag samenwonen met 5 kinderen. 3 van mij en 2 van hem. We hebben dit uitvoerig besproken met de kinderen en zij willen dit ook graag. De kinderen onderling hebben een goede relatie en er is een goec contact met de wederzijdse bonusouder. We zijn beide bijna 40 en hebben na 2 jaar het gevoel klaar te zijn voor de volgende stap. We zijn inmiddels meerder keren langere tijd als gezin bij elkaar geweest en het klikt enorm. Met de wederzijdse schoonouders klikt het ook goed. Mijn vriend en ik hebben allebeide een huwelijk achter de rug, waardoor de rugzak gevuld is, maar staan beide achter onze keuzes. Echter is het zo dat mijn familie achter onze keuzes staat, maar mijn schoonfamilie minder tot niet. Ze hebben heg liefst dat mijn vriend alles stopt qua samenwonen. Relatie mogen wel wel hebben maar samenwonen is te vroeg, niet goed voor de kinderen etc etc.... daarbij woon ik na mijn scheiding bij mijn jongere zus in met de kinderen. Maar regel alles zelf voor mijn gezin. Nu vinden mijn schoonouders dat ik eerst op mijzelf moet gaan wonen in het kader van zelfstandigheid
ondertussen proberen ze mijn vriend steeds aan het twijfelen te krijgen in bespreken die ze met hem voeren. Wanneer wij samen naar zijn ouders gaan wordt er niet over dit onderwerp gesproken. Mijn vriend zit momenteel in therapie om los te komen van zijn ouders en zijn verleden. Hij wil graag zelf keuzes maken maar zijn ouders geven hem gevoel dat hij niet de goede keuzes maakt. Dit alles zorgt ervoor dat wij samen ook conflicten en spanningen krijgen. Voor mijn gevoel kunnen zijn ouders hem niet loslaten en behandelen hem als klein jongentje. Verder zien zijn ouders allemaal apen en beren op de weg die wij zelf niet zo ervaren. Natuurlijk komen er hobbels als ze alle 5 in de pubertijd zitten, maar daar zijn wij dan voor om de kinderen te begeleiden. Wij voelen ons rijk met ons gezin bestaande uit 7 prachtige individuen. Zij zeggen dat wij niet een normaal gezin gezin zijn, doen net of er een smet op zit, zo jammer en kwetsend! Wij hebben zin in onze toekomdt, maar heg plezier dat wij hadden toen we eraan begonnen is weg....iemand tips hoe hier mee om te gaan? Ervaring mee?Groet Myenhy
woensdag 28 augustus 2019 om 11:41
Ik zou er echt niet meer aan moeten denken. Het is namelijk wel eerlijk dat je partner ook iets opvoedkundigs mag inbrengen. Met mijn kinderen heb ik echter zo’n perfecte methode gevonden, ze hebben een uitgebreide gebruiksaanwijzing, en ik zit echt niet te wachten op goedbedoelde adviezen. Of een partner die meent mij in bescherming te moeten nemen bij een brutale puber (die stevig uit de bocht kan vliegen). Ik heb dat in een ander gezin eens moeten aanschouwen, die man was de hele dag bezig met commentaar op vermeende brutaliteit tegen moeder. Moeder vond dat volgens mij ook wel fijn, want zelf kon ze er niet tegenop of zo. Tenenkrommend, ik maak zelf wel uit hoe ik mijn kuikentjes verpest (zijn overigens bijzonder goed gelukt, dus ik kan het prima).
woensdag 28 augustus 2019 om 12:00
Beetje vreemd van zijn ouders, jij moet eerst op jezelf om zelfstandig te worden??
Van mij heb je alle respect dat je met je kinderen bij je zus inwoont damn dat is pas afzien (begrijp me niet verkeerd heel lief van je zus, kunnen veel mensen nog wat van leren) maar ik durf de weddenschap aan met mensen die al lang opzichzelf gewoond hebben en dan gedwongen terug bij ouders of broer of zus moeten intrekken, been there done that.
wij leven ook in een samengesteld gezin en dat alweer 12 jaar, en ja er is het nodige geweest, vervelende exen tegendraadse kinderen noem het maar op, en dat blijf je in bepaalde mate houden, maar in elk huisje is er wel eens wat, als het alleen maar leuk en gezellig en fijn en we houden zoveel van elkaar en kennen alleen maar harmonie en doen de hele dag leuke en fijne dingen... duss houd jezelf voor de gek.
En wat nou 2 jaar samen wonen te vroeg, jullie zijn 40ers en kunnen dat prima zelf bepalen.
De kinderen willen het jullie willen het, als zijn ouders echt van hem houden accepteren ze het vanzelf wel.
Het gaat om jullie gezins geluk en ellende en alles wat daarbij hoort.
Als ik naar ons terug kijk, is het belangrijk dat jij en je partner op een lijn zitten stabiel blijven voor de kinderen al zijn het al pubers, en raak elkaar niet kwijt, bij ons is dat in sommige gevallen gebeurt, lees 6 jaar ivf iscsi omdat we graag samen nog een kindje wilden, tot aan een te vroeg geboren kindje die we kortgeleden hebben moeten cremeren.
Blijf praten met elkaar wees open, maar dat is denk ik de basis in elke relatie.
Ga ervoor en geniet ervan, je kan beter als je oud en versleten bent denken Hmm dat hat ik destijds beter niet kunnen doen, dna dat je denkt had ik het toen maar gedaan.
Van mij heb je alle respect dat je met je kinderen bij je zus inwoont damn dat is pas afzien (begrijp me niet verkeerd heel lief van je zus, kunnen veel mensen nog wat van leren) maar ik durf de weddenschap aan met mensen die al lang opzichzelf gewoond hebben en dan gedwongen terug bij ouders of broer of zus moeten intrekken, been there done that.
wij leven ook in een samengesteld gezin en dat alweer 12 jaar, en ja er is het nodige geweest, vervelende exen tegendraadse kinderen noem het maar op, en dat blijf je in bepaalde mate houden, maar in elk huisje is er wel eens wat, als het alleen maar leuk en gezellig en fijn en we houden zoveel van elkaar en kennen alleen maar harmonie en doen de hele dag leuke en fijne dingen... duss houd jezelf voor de gek.
En wat nou 2 jaar samen wonen te vroeg, jullie zijn 40ers en kunnen dat prima zelf bepalen.
De kinderen willen het jullie willen het, als zijn ouders echt van hem houden accepteren ze het vanzelf wel.
Het gaat om jullie gezins geluk en ellende en alles wat daarbij hoort.
Als ik naar ons terug kijk, is het belangrijk dat jij en je partner op een lijn zitten stabiel blijven voor de kinderen al zijn het al pubers, en raak elkaar niet kwijt, bij ons is dat in sommige gevallen gebeurt, lees 6 jaar ivf iscsi omdat we graag samen nog een kindje wilden, tot aan een te vroeg geboren kindje die we kortgeleden hebben moeten cremeren.
Blijf praten met elkaar wees open, maar dat is denk ik de basis in elke relatie.
Ga ervoor en geniet ervan, je kan beter als je oud en versleten bent denken Hmm dat hat ik destijds beter niet kunnen doen, dna dat je denkt had ik het toen maar gedaan.
Zorg goed voor jezelf en je dierbaren, een ander doet het niet voor je.
