Relaties
alle pijlers
Samenwonen als samengesteld gezin
dinsdag 27 augustus 2019 om 14:54
Goedemiddag allemaal,
Ik /wij zit/zitten met het volgende. Mijn vriend en ik willen graag samenwonen met 5 kinderen. 3 van mij en 2 van hem. We hebben dit uitvoerig besproken met de kinderen en zij willen dit ook graag. De kinderen onderling hebben een goede relatie en er is een goec contact met de wederzijdse bonusouder. We zijn beide bijna 40 en hebben na 2 jaar het gevoel klaar te zijn voor de volgende stap. We zijn inmiddels meerder keren langere tijd als gezin bij elkaar geweest en het klikt enorm. Met de wederzijdse schoonouders klikt het ook goed. Mijn vriend en ik hebben allebeide een huwelijk achter de rug, waardoor de rugzak gevuld is, maar staan beide achter onze keuzes. Echter is het zo dat mijn familie achter onze keuzes staat, maar mijn schoonfamilie minder tot niet. Ze hebben heg liefst dat mijn vriend alles stopt qua samenwonen. Relatie mogen wel wel hebben maar samenwonen is te vroeg, niet goed voor de kinderen etc etc.... daarbij woon ik na mijn scheiding bij mijn jongere zus in met de kinderen. Maar regel alles zelf voor mijn gezin. Nu vinden mijn schoonouders dat ik eerst op mijzelf moet gaan wonen in het kader van zelfstandigheid
ondertussen proberen ze mijn vriend steeds aan het twijfelen te krijgen in bespreken die ze met hem voeren. Wanneer wij samen naar zijn ouders gaan wordt er niet over dit onderwerp gesproken. Mijn vriend zit momenteel in therapie om los te komen van zijn ouders en zijn verleden. Hij wil graag zelf keuzes maken maar zijn ouders geven hem gevoel dat hij niet de goede keuzes maakt. Dit alles zorgt ervoor dat wij samen ook conflicten en spanningen krijgen. Voor mijn gevoel kunnen zijn ouders hem niet loslaten en behandelen hem als klein jongentje. Verder zien zijn ouders allemaal apen en beren op de weg die wij zelf niet zo ervaren. Natuurlijk komen er hobbels als ze alle 5 in de pubertijd zitten, maar daar zijn wij dan voor om de kinderen te begeleiden. Wij voelen ons rijk met ons gezin bestaande uit 7 prachtige individuen. Zij zeggen dat wij niet een normaal gezin gezin zijn, doen net of er een smet op zit, zo jammer en kwetsend! Wij hebben zin in onze toekomdt, maar heg plezier dat wij hadden toen we eraan begonnen is weg....iemand tips hoe hier mee om te gaan? Ervaring mee?
Groet Myenhy
Ik /wij zit/zitten met het volgende. Mijn vriend en ik willen graag samenwonen met 5 kinderen. 3 van mij en 2 van hem. We hebben dit uitvoerig besproken met de kinderen en zij willen dit ook graag. De kinderen onderling hebben een goede relatie en er is een goec contact met de wederzijdse bonusouder. We zijn beide bijna 40 en hebben na 2 jaar het gevoel klaar te zijn voor de volgende stap. We zijn inmiddels meerder keren langere tijd als gezin bij elkaar geweest en het klikt enorm. Met de wederzijdse schoonouders klikt het ook goed. Mijn vriend en ik hebben allebeide een huwelijk achter de rug, waardoor de rugzak gevuld is, maar staan beide achter onze keuzes. Echter is het zo dat mijn familie achter onze keuzes staat, maar mijn schoonfamilie minder tot niet. Ze hebben heg liefst dat mijn vriend alles stopt qua samenwonen. Relatie mogen wel wel hebben maar samenwonen is te vroeg, niet goed voor de kinderen etc etc.... daarbij woon ik na mijn scheiding bij mijn jongere zus in met de kinderen. Maar regel alles zelf voor mijn gezin. Nu vinden mijn schoonouders dat ik eerst op mijzelf moet gaan wonen in het kader van zelfstandigheid
ondertussen proberen ze mijn vriend steeds aan het twijfelen te krijgen in bespreken die ze met hem voeren. Wanneer wij samen naar zijn ouders gaan wordt er niet over dit onderwerp gesproken. Mijn vriend zit momenteel in therapie om los te komen van zijn ouders en zijn verleden. Hij wil graag zelf keuzes maken maar zijn ouders geven hem gevoel dat hij niet de goede keuzes maakt. Dit alles zorgt ervoor dat wij samen ook conflicten en spanningen krijgen. Voor mijn gevoel kunnen zijn ouders hem niet loslaten en behandelen hem als klein jongentje. Verder zien zijn ouders allemaal apen en beren op de weg die wij zelf niet zo ervaren. Natuurlijk komen er hobbels als ze alle 5 in de pubertijd zitten, maar daar zijn wij dan voor om de kinderen te begeleiden. Wij voelen ons rijk met ons gezin bestaande uit 7 prachtige individuen. Zij zeggen dat wij niet een normaal gezin gezin zijn, doen net of er een smet op zit, zo jammer en kwetsend! Wij hebben zin in onze toekomdt, maar heg plezier dat wij hadden toen we eraan begonnen is weg....iemand tips hoe hier mee om te gaan? Ervaring mee?Groet Myenhy
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:33
Beste Clumsy, de wijze waarop hier de zorg voor de keuze die de To wil maken in het absurde wordt getrokken geeft mij het volledige recht om een beetje te nuanceren, want echt, als de TO zich de zorgen eigen zou maken die haar hier worden opgedrongen, dan kan zij helemaal niets meer. Ik vind het overigens ook heel erg dat er zovelen zijn die denken het recht te hebben om over het leven van de TO en haar vriend te beslissen en er zelfs statistieken bijhalen om hun neegeroep kracht bij te zetten, dus laat mij maar gewoon, ook ik ben geen vrouwtje van 20 die je in een hoek kan zetten.ClumsyNinja schreef: ↑27-08-2019 16:26Ik zie jou dit vaak doen in een discussie: iets in het absurde trekken om je gelijk te halen.
Het draagt niet echt bij aan een interessante discussie. Zou je willen proberen het minder vaak/niet te doen?
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:34
Daarom ging het bij ons mis. Zijn pubers kwamen een dag per week, en mochten dan alles (anders belden ze moeder om gehaald te worden). Die van mij waren ook gewend om alles te mogen maar waren wat zicht- en hoorbaarder dan de zijne, wat hij echt niet trok. Ik kon zelf die pubers van hem wel handelen, maar hij was nog van het ouderwetse opvoeden en kinderen hoor en zie je niet. Een middenweg is dan ook eigenlijk niet mogelijk. Die van mij vonden aan tafel eten al een offer dat we brachtendannas schreef: ↑27-08-2019 16:21als de kinderen elkaar leuk vinden en jullie zitten volledig op één lijn qua opvoeding en accepteren van elkaar dat je elkaars kinderen corrigeert en je valt elkaar niet af (of alleen als het echt een domme opvoedactie van de ander is), dan zie ik het nog wel lukken. Maar zodra één van die voorwaarden er niet is, dan zou ik er niet aan beginnen.
Zijn er al pubers bij TO? Ik heb met mijn man (niet samengesteld gezin) soms al discussie over hoe het beste puberella te handelen. Ik weet niet of ik in staat zou zijn de mening van een niet-biologische 'ouder' over mijn kind te accepteren. Dus voor mij zou samenwonen waarschijnlijk geen goed idee zijn. Kan jij dat wel en je partner ook?
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:34
Cateautje schreef: ↑27-08-2019 16:33Beste Clumsy, de wijze waarop hier de zorg voor de keuze die de To wil maken in het absurde wordt getrokken geeft mij het volledige recht om een beetje te nuanceren, want echt, als de TO zich de zorgen eigen zou maken die haar hier worden opgedrongen, dan kan zij helemaal niets meer. Ik vind het overigens ook heel erg dat er zovelen zijn die denken het recht te hebben om over het leven van de TO en haar vriend te beslissen en er zelfs statistieken bijhalen om hun neegeroep kracht bij te zetten, dus laat mij maar gewoon, ook ik ben geen vrouwtje van 20 die je in een hoek kan zetten.
Huh? Ze vraagt om meningen en ervaringen, er wordt echt niks in het absurde getrokken.
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:34
Maar het is volwassen-mevrouw onwaardig om er onzinnige cijfers mbt mishandeling bij te halenCateautje schreef: ↑27-08-2019 16:33Beste Clumsy, de wijze waarop hier de zorg voor de keuze die de To wil maken in het absurde wordt getrokken geeft mij het volledige recht om een beetje te nuanceren, want echt, als de TO zich de zorgen eigen zou maken die haar hier worden opgedrongen, dan kan zij helemaal niets meer. Ik vind het overigens ook heel erg dat er zovelen zijn die denken het recht te hebben om over het leven van de TO en haar vriend te beslissen en er zelfs statistieken bijhalen om hun neegeroep kracht bij te zetten, dus laat mij maar gewoon, ook ik ben geen vrouwtje van 20 die je in een hoek kan zetten.
Daarmee verlies je veel geloofwaardigheid in een discussie
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:35
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:35
Lijkt me niet relevant.
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:36
ik ben al heel lang alleen met mijn kinderen, zonder relatie.
ik heb er gewoon geen zin in, maar ik begrijp heel goed de voordelen van een relatie.
het leven wordt in sommige dingen gewoon een stuk makkelijker met een relatie.
en in andere dingen weer een stuk moeilijker.
het is maar net hoe je zelf in elkaar zit.
wij slapen nooit.
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:36
Volgens mij wordt to geadviseerd (door schoonouders en door mensen hier) om eerst eens zelfstandig te gaan wonen.Kukita-Del-Barrio schreef: ↑27-08-2019 16:30maar het is toch ook absurd dat TO geadviseerd wordt om te blijven latten of bij haar zus te blijven hokken terwijl ze dat al 2 jaar!! doet? mensen beweren zelfs dat ze geen 1 samengesteld gezin kennen waar het goed gaat/is gegaan. ik bedoel, hoeveel ken je dan?
samenwonen kan voor de financiën ook gunstiger uitvallen ipv dat je alles in je eentje moet betalen.
2 jaar relatie en na scheiding bij zus gaan wonen dus misschien al veel langer bij zus. Lijkt me echt niet onverstandig om het eerst weer eens even alleen te doen. Dit doet het voorkomen alsof to het absoluut niet alleen wil of kan en daarom wil samenwonen, dus meer belasting voor haar nieuwe vriend.
Daarnaast zijn 5 kinderen gewoon heel veel kinderen. Vind maar eens een manier waarop iedereen genoeg rust en ruimte en aandacht heeft.
En de kans is groot dat het weer mis gaat, ook heftig voor de kinderen.
In het algemeen zal familie het beste met je voor hebben. Dus dat zijn familie het hem afraadt zal toch ergens vandaan komen, en ze kennen hem langer dan 2 jaar. Ik kan me niet voorstellen dat ze uit haat & nijd het samenwonen willen voorkomen.
En dat ze het onderwerp alleen met hun zoon aansnijden en niet wanneer to er ook bij is vind ik eigenlijk ook alleen maar verstandig.
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:38
het is wel relevant.
voor veel mensen is het fijner om een partner in huis te hebben met wie ze bepaalde dingen kunnen delen, iedere avond samen in bed liggen etc. als je zelf getrouwd bent of samenwoont en dit soort zaken als vanzelfsprekend ziet is het voor jou heel makkelijk om tegen TO te zeggen dat ze nog ff 5 of 10 jaar moet volhouden alleen......want de kids.
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:38
Tja, als je met horrorfantasieën komt over het welzijn van die kinderen waar het dan vast en zeker mis mee zou lopen, dan confronteer ik graag met de werkelijkheid zoals deze nu is in dit land om duidelijk te maken dat al die beren op de weg wel een andere aandacht verdienen dan een TO de moed in de schoenen te kletsen.
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:38
Mijn vriend zit momenteel in therapie om los te komen van zijn ouders en zijn verleden. Hij wil graag zelf keuzes maken maar zijn ouders geven hem gevoel dat hij niet de goede keuzes maakt.
Hierover zou ik wel bezorgd zijn, de man moet stevig in zijn schoenen staat om een huishouding met 5 kinderen te kunnen runnen. Ik zou ervoor passen om in mijn eentje alles te moeten gaan regelen omdat hij niet stabiel is.
Hoe stabiel is hij echt?
Hierover zou ik wel bezorgd zijn, de man moet stevig in zijn schoenen staat om een huishouding met 5 kinderen te kunnen runnen. Ik zou ervoor passen om in mijn eentje alles te moeten gaan regelen omdat hij niet stabiel is.
Hoe stabiel is hij echt?
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:41
Cateautje schreef: ↑27-08-2019 16:38Tja, als je met horrorfantasieën komt over het welzijn van die kinderen waar het dan vast en zeker mis mee zou lopen, dan confronteer ik graag met de werkelijkheid zoals deze nu is in dit land om duidelijk te maken dat al die beren op de weg wel een andere aandacht verdienen dan een TO de moed in de schoenen te kletsen.
Niet gelezen zeker? Ik vind dit soort cijfers geen fantasie meer.
https://ede.nieuws.nl/zorg/23124/perspe ... lde-gezin/
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:42
Het is geen vlucht, onze plannen ...mijn zus heeft geen genoeg van ons, die vind het fijn om ons om zich heen te hebben! Mijn vriend is niet gestoord, heeft even ondersteuning nodig, krijgt dit dmv een therapeut. Dit heeft overigens niets met ons en ons gezin te maken. Onze kinderen zien elkaar graag, zijn de beste maatjes met elkaar en vinden afscheid nemen van elkaar verschrikkelijk. Willen bij elkaar wonen omdat ze elkaar dan minder hoeven te missen. Mijn vriend en ik corrigeren elkaars kinderen zoals het gewoonlijk ook verloopt. Zelfs de pubers vinden dit oké. Er is veel liefde en respect naar elkaar toe en er wordt affectie naar de 'niet' eigen ouder getoond. We overleggen met de kinderen, zowel alleen als eigen ouder als met zijn allen. Onze basis is stevig, respectvol en met veel liefde 
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:46
Als dat allemaal zo is, dan heb je geen goedkeuring nodig van een stel vreemden op een forum, maar weet je dat de basis goed is en dat je ermee aan de slag kan.Myenhy schreef: ↑27-08-2019 16:42Het is geen vlucht, onze plannen ...mijn zus heeft geen genoeg van ons, die vind het fijn om ons om zich heen te hebben! Mijn vriend is niet gestoord, heeft even ondersteuning nodig, krijgt dit dmv een therapeut. Dit heeft overigens niets met ons en ons gezin te maken. Onze kinderen zien elkaar graag, zijn de beste maatjes met elkaar en vinden afscheid nemen van elkaar verschrikkelijk. Willen bij elkaar wonen omdat ze elkaar dan minder hoeven te missen. Mijn vriend en ik corrigeren elkaars kinderen zoals het gewoonlijk ook verloopt. Zelfs de pubers vinden dit oké. Er is veel liefde en respect naar elkaar toe en er wordt affectie naar de 'niet' eigen ouder getoond. We overleggen met de kinderen, zowel alleen als eigen ouder als met zijn allen. Onze basis is stevig, respectvol en met veel liefde
Ik wens jullie veel geluk toe in de toekomst.
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:46
Kijk TO, iedereen kijkt er gewoon anders tegenaan. Je schoonouders hebben ook hun mening. Het is aan jullie om er mee te doen wat jullie willen.
Het is via een forum ook moeilijk te beoordelen of de zorgen van schoonouders helemaal terecht zijn. Naar statistieken gaan kijken lijkt mij ook zinloos, het voelt goed of niet. Kortom wat je schoonouders, of wij er allemaal van vinden maakt niks uit, als jullie er zelf maar achter staan.
Het is via een forum ook moeilijk te beoordelen of de zorgen van schoonouders helemaal terecht zijn. Naar statistieken gaan kijken lijkt mij ook zinloos, het voelt goed of niet. Kortom wat je schoonouders, of wij er allemaal van vinden maakt niks uit, als jullie er zelf maar achter staan.
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:49
Myenhy schreef: ↑27-08-2019 16:42Het is geen vlucht, onze plannen ...mijn zus heeft geen genoeg van ons, die vind het fijn om ons om zich heen te hebben! Mijn vriend is niet gestoord, heeft even ondersteuning nodig, krijgt dit dmv een therapeut. Dit heeft overigens niets met ons en ons gezin te maken. Onze kinderen zien elkaar graag, zijn de beste maatjes met elkaar en vinden afscheid nemen van elkaar verschrikkelijk. Willen bij elkaar wonen omdat ze elkaar dan minder hoeven te missen. Mijn vriend en ik corrigeren elkaars kinderen zoals het gewoonlijk ook verloopt. Zelfs de pubers vinden dit oké. Er is veel liefde en respect naar elkaar toe en er wordt affectie naar de 'niet' eigen ouder getoond. We overleggen met de kinderen, zowel alleen als eigen ouder als met zijn allen. Onze basis is stevig, respectvol en met veel liefde
Zie je het zelf niet te rooskleurig allemaal? Ik geloof er weinig van omdat ik het in de praktijk altijd anders zie.
Misschien heb jij dit beeld zo voor ogen, maar is het écht zo? En willen de kinderen dit écht?
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:50
Nou ik bedoel meer dat je dan geen strijd hebt als gezin, ouders zijn samen verantwoordelijk voor het welbevinden van een pleegkind terwijl een stiefkind meer met de eigen ouder heeft en er vaak wat jaloezie kan zijn tussen stiefouders en stiefkinderen, daarom werkt het met een pleegkind wat makkelijker dan allerlei stiefleden bij elkaar zetten hopen dat alle karakters matchen en niemand iets tekort komt.
dinsdag 27 augustus 2019 om 16:55
Volgens de To is dat allemaal niet aan de orde en ik ga er vanuit dat ze niet de moeite neemt om een kulverhaal neer te zetten op een anoniem forum.MissMaran schreef: ↑27-08-2019 16:50Nou ik bedoel meer dat je dan geen strijd hebt als gezin, ouders zijn samen verantwoordelijk voor het welbevinden van een pleegkind terwijl een stiefkind meer met de eigen ouder heeft en er vaak wat jaloezie kan zijn tussen stiefouders en stiefkinderen, daarom werkt het met een pleegkind wat makkelijker dan allerlei stiefleden bij elkaar zetten hopen dat alle karakters matchen en niemand iets tekort komt.
Wat mij betreft alweer veel teveel beren op de weg.
dinsdag 27 augustus 2019 om 17:12
Als je denkt dat het helemaal goed zit kun je het natuurlijk gewoon doen. Ons werd het ook afgeraden maar als verstandige zelfstandige volwassenen neem je zelf je beslissingen. Het had ook goed kunnen gaan. Wij hadden nooit ruzie over huishouden, klussen, financiën of wat dan ook, maar de middenweg vinden in de opvoeding bleek onmogelijk. Dat weet je pas als je erin zit. Jammer is vooral dat we niet eerst hebben geprobeerd in een van de huizen of een huurhuis. We wilden per se een groot huis met 7 slaapkamers. Dat had nogal financiële impact toen het mis ging.
dinsdag 27 augustus 2019 om 17:14
Ja, en juist daarom weet ik dat ik het niet meer weer zou doen. Waarbij ik zelfs nog de hele eerlijke nuance maakte " zoals ik er nu in sta"
dinsdag 27 augustus 2019 om 17:22
Als het allemaal zo geweldig gaat, waarom hebben jullie dan de goedkeuring van de ouders van je vriend nodig?Myenhy schreef: ↑27-08-2019 16:42Het is geen vlucht, onze plannen ...mijn zus heeft geen genoeg van ons, die vind het fijn om ons om zich heen te hebben! Mijn vriend is niet gestoord, heeft even ondersteuning nodig, krijgt dit dmv een therapeut. Dit heeft overigens niets met ons en ons gezin te maken. Onze kinderen zien elkaar graag, zijn de beste maatjes met elkaar en vinden afscheid nemen van elkaar verschrikkelijk. Willen bij elkaar wonen omdat ze elkaar dan minder hoeven te missen. Mijn vriend en ik corrigeren elkaars kinderen zoals het gewoonlijk ook verloopt. Zelfs de pubers vinden dit oké. Er is veel liefde en respect naar elkaar toe en er wordt affectie naar de 'niet' eigen ouder getoond. We overleggen met de kinderen, zowel alleen als eigen ouder als met zijn allen. Onze basis is stevig, respectvol en met veel liefde
En hoe willen jullie dit in de praktijk gaan doen, met 5 kinderen? Kunnen jullie je een huis met zoveel slaapkamers veroorloven?
dinsdag 27 augustus 2019 om 17:37
Myenhy schreef: ↑27-08-2019 16:42Het is geen vlucht, onze plannen ...mijn zus heeft geen genoeg van ons, die vind het fijn om ons om zich heen te hebben! Mijn vriend is niet gestoord, heeft even ondersteuning nodig, krijgt dit dmv een therapeut. Dit heeft overigens niets met ons en ons gezin te maken. Onze kinderen zien elkaar graag, zijn de beste maatjes met elkaar en vinden afscheid nemen van elkaar verschrikkelijk. Willen bij elkaar wonen omdat ze elkaar dan minder hoeven te missen. Mijn vriend en ik corrigeren elkaars kinderen zoals het gewoonlijk ook verloopt. Zelfs de pubers vinden dit oké. Er is veel liefde en respect naar elkaar toe en er wordt affectie naar de 'niet' eigen ouder getoond. We overleggen met de kinderen, zowel alleen als eigen ouder als met zijn allen. Onze basis is stevig, respectvol en met veel liefde
Ik geloof niet dat het alleen maar fluitende vogeltjes en kumbaya is, dat is gewoon niet realistisch en ik denk wel dat je heel goed moet beseffen dat wanneer je bij elkaar woont dat niet zo zal zijn zoals jij het nu ervaart nu jullie nog geen gezin onder 1 dak zijn.
Anders vrees ik dat het een grote desillusie kan gaan worden voor je.
Je komt echt voor hele andere en vaak hetere vuren te staan.
Nogmaals , het is geen onmogelijke situatie, ik ben daar een voorbeeld van dat het ook goed kan gaan.
Maar een gezin is nu eenmaal dynamisch en wat nu goed gaat, kan in de toekomst ook anders zijn.
Echter, dat is je vraag eigenlijk helemaal niet.
Je vraag was, hoe met de situatie met schoonouders om te gaan.
Dat zal toch echt vooral je man moeten doen, grenzen stellen en duidelijk zijn dat jullie dit besluit maken en dat ze dat gewoon zullen moeten accepteren.
En je er niet door laten beïnvloeden, jullie kijken er naar uit en houdt daar dan ook gewoon aan vast.