Relaties
alle pijlers
Scheiding is in de lucht...
maandag 21 november 2011 om 08:52
Gisteravond voor de zoveelste keer een 'gesprek' gehad met man. Hij vindt dat de kinderen en ik maar moeten gaan bespreken wat we willen....
Hij is het nl. zat, zat om te praten, om dingen aan te geven tegen de kinderen, hij is hun grote mond zat en ga zo maar door.
Hij wil een gezin dat gezellig met elkaar omgaat, normaal met elkaar praat en als er wat is het gewoon zegt, daarnaast moeten ze ook hun taken doen zonder dat we er ook maar iets over hoeven te zeggen en in 1x goed.
Ik wil dat ook dolgraag, maar helaas lukt het niet. Dit heeft niet alleen te maken met het feit dat de kinderen 2 pubers zijn, maar ook met man.
Hij wil te veel te snel. Vandaag een gesprek, dingen afgesproken en morgen moet alles perfect lopen.
Naar mijn idee gaat dat niet.
Het is het zoveelste gesprek, de kinderen zijn hem meer dan zat en ik hem ook. Daar bovenop zijn de enige momenten dat hij goed kan praten als hij wat drank op heeft. Dit zijn de momenten dat ik liever niet wil praten. Gister toch wel gedaan.
De gezelligheid is weg, de negativiteit spat van hem af en concentreert zich op zoon. Hij verwacht een volwassen houding van zoon, maar hij is 15. Hij zegt dan O, ja je bent een kind en dan snap je dat niet. Als ik er wat van zeg dan komt het allemaal door mij, ik doe alles fout en ga zo maar door.
Ik vermoed zelf dat hij het leven als vader met puberende kinderen niet aan kan. Wat hij wil, wil ik ook, maar het gaat niet. Hij verwacht te veel van iedereen, maar zelf mag hij natuurlijk veel fouten maken.
Iemand ervaring hierin, tips of wat maar ook.
Of geloof ik ook in iets wat er niet in zit en zal hij waarschijnlijk nooit veranderen. Ik denk dat dit al ondertussen een jaar of 3 zo gaat, ups en downs. En de downs zijn dan ook echt downs.
Hij is het nl. zat, zat om te praten, om dingen aan te geven tegen de kinderen, hij is hun grote mond zat en ga zo maar door.
Hij wil een gezin dat gezellig met elkaar omgaat, normaal met elkaar praat en als er wat is het gewoon zegt, daarnaast moeten ze ook hun taken doen zonder dat we er ook maar iets over hoeven te zeggen en in 1x goed.
Ik wil dat ook dolgraag, maar helaas lukt het niet. Dit heeft niet alleen te maken met het feit dat de kinderen 2 pubers zijn, maar ook met man.
Hij wil te veel te snel. Vandaag een gesprek, dingen afgesproken en morgen moet alles perfect lopen.
Naar mijn idee gaat dat niet.
Het is het zoveelste gesprek, de kinderen zijn hem meer dan zat en ik hem ook. Daar bovenop zijn de enige momenten dat hij goed kan praten als hij wat drank op heeft. Dit zijn de momenten dat ik liever niet wil praten. Gister toch wel gedaan.
De gezelligheid is weg, de negativiteit spat van hem af en concentreert zich op zoon. Hij verwacht een volwassen houding van zoon, maar hij is 15. Hij zegt dan O, ja je bent een kind en dan snap je dat niet. Als ik er wat van zeg dan komt het allemaal door mij, ik doe alles fout en ga zo maar door.
Ik vermoed zelf dat hij het leven als vader met puberende kinderen niet aan kan. Wat hij wil, wil ik ook, maar het gaat niet. Hij verwacht te veel van iedereen, maar zelf mag hij natuurlijk veel fouten maken.
Iemand ervaring hierin, tips of wat maar ook.
Of geloof ik ook in iets wat er niet in zit en zal hij waarschijnlijk nooit veranderen. Ik denk dat dit al ondertussen een jaar of 3 zo gaat, ups en downs. En de downs zijn dan ook echt downs.
maandag 21 november 2011 om 09:33
Over dat op 1 lijn zitten.
We zitten op 1 lijn, het is vaak de manier waarop hij doorgaat.
Ik noem een vb. hij komt thuis roept kind en vraagt waarom er niet is gestofzuigt, kind geeft antw., maar het antwoordt bevalt he, niet en het moet NU gebeuren. Kind moppert btje na en kind heeft een straf te pakken.
Dan zitten we niet meer op 1 lijn.
Want die straffen vind ik klinkklare onzin en zeker voor zoiets en de manier waarop het dan gaat dat stuit mij tegen de borst.
@mimootje, het enige wat elke dag gedaan moet worden is de vaatwasser. De andere dingen hoeven niet elke dag en ik doe het ook met alle liefde als ik merk dat kind het druk heeft of het allemaal niet trekt.
Dat geldt ook voor degene die boven moet netjes houden, het hoeft niet elke dag.
We zitten op 1 lijn, het is vaak de manier waarop hij doorgaat.
Ik noem een vb. hij komt thuis roept kind en vraagt waarom er niet is gestofzuigt, kind geeft antw., maar het antwoordt bevalt he, niet en het moet NU gebeuren. Kind moppert btje na en kind heeft een straf te pakken.
Dan zitten we niet meer op 1 lijn.
Want die straffen vind ik klinkklare onzin en zeker voor zoiets en de manier waarop het dan gaat dat stuit mij tegen de borst.
@mimootje, het enige wat elke dag gedaan moet worden is de vaatwasser. De andere dingen hoeven niet elke dag en ik doe het ook met alle liefde als ik merk dat kind het druk heeft of het allemaal niet trekt.
Dat geldt ook voor degene die boven moet netjes houden, het hoeft niet elke dag.
maandag 21 november 2011 om 09:37
Heftig Puberma,
Allereerst zo naar de uitspraak van je man om het probleem met de gezamelijke kinderen !!!! bij jou neer te leggen.
Alsof dat de voorwaarde voor het voortbestaan van jullie relatie is.
Jullie relatie bestaat hopelijk toch niet alleen maar meer uit het feit dat jullie de gezamelijke ouders zijn?
Daarnaast is het heel fout om met jouw kinderen te moeten bespreken of jullie gaan scheiden.
Dat is gewoon chantage van hem.
Helaas heb ik (bijna) hetzelfde mee gemaakt destijds dat mijn pubers voor mijn ex man ook niet meer te handelen waren.
Alleen pakte mijn ex het heel anders aan.
Hij ging gewoon een ander leven leiden, kreeg naast ons huwelijk een minares ( uiteraard zonder dat ik er wat van in de gaten had) en is er uiteindelijk met haar stiekum vandoor gegaan. Omdat hij niet meer tegen het gedrag van de kinderen kon, en dat ze wel naar mij luisterden maar niet naar hem, was zijn motivatie. kortom hij had gewoon zelf afscheid genomen van zijn kinderen. Wilde ook niets meer met ze te maken hebben.
Hij is gewoon een ander leven gestart, mij achterlatend met de kinderen.
Wij waren het niet eens destijds over het opvoeden.
Ik zei bijvoorbeeld tegen hem over onze punkzoon, dat hoe harder je er tegen ingaat hoe meer ze zich gaan afzetten.
Ik ben altijd heel rustig naar ze geweest; maar wel goed de consequenties voor ze duidelijk gemaakt.
ZO van jij wilt er zo bij lopen? prima ik zal je niet veroordelen, het is niet mijn keuze, maar jouw keuze, maar ondervind dan wel zelf de consequenties van die keuze.
Dat mensen op je gaan afgeven, dat mensen vooroordelen zullen hebben. Ik wilde er altijd met ze over praten en heb ook gezegd dat ik begrijp dat ze zoeken naar een eigen identiteit, maar dat buiten de gebaande paden gaan, niet de makkelijkste weg is. Maar ook erbij gezegd dat ik ze het vertrouwen geef, maar dat ze dat niet moeten beschamen, want dan zijn de appelen zuur ! Ook na de scheiding heb die lijn consequent gehanteerd, en het zijn nu fijne jong volwassen mensen die hun verantwoording nemen geworden.
Het is niet makkelijk absoluut niet, helemaal niet als je er alleen voor staat.
Het heeft voor mij ook een hele tijd geduurd voordat ik inzag dat het voor mijn ex man zijn manier was om er mee om te gaan.
Onze relatie was niet slecht, tenminste dat was mijn beeld voor de scheiding; toch heeft de issue met de kinderen voor een hele nare scheiding gezorgd en flink wat beschadigingen, wat ik echt voor iedereen heel erg vind.
Als ik destijds had geweten hoe erg het voor mijn ex man was, dan hadden we wellicht hulp kunnen zoeken.
Hij was absoluut geen prater, dus zag ik het ook niet aankomen, toen het al te laat was.
Bij jou is het verschil dat je man het wel aangeeft.
Maar ik zou zeker niet dit met de kinderen gaan bespreken.
Het is geen wapen wat je inzet.
En de vraag is aan jezelf, wat betekend dit nu voor jezelf en voor je gevoelens naar je man?
Het is fair dat hij aangeeft dat hij het niet aankan.
Maar jou ervoor verantwoordelijk stellen? nee dat gaat te ver.
It takes two to tango toch?
Mijn advies is toch extern hulp te gaan zoeken ( ik heb zelf veel steun gehad aan een leerplichtambtenaar die me heel goed bijstond en ook met de kinderen sprak omdat ze onder anderen ook spijbelden) Er zitten veel meer mensen in het zelfde schuitje, en wellicht is dat voor je man ook een soort opluchting dat het niet falen van hem is, maar dat je niet altijd krijgt wat je wenst ( een kant en klaar happy family) ik wens je heel veel sterkte wijsheid en de kracht, en vooral praat er samen over en niet op het moment als er iets escaleert, maar ga bijvoorbeeld eens samen uit eten om het te gaan bespreken.
Onthou dat je relatie tussen je man en jou een ander is dan die tussen jou en de kinderen.
Allereerst zo naar de uitspraak van je man om het probleem met de gezamelijke kinderen !!!! bij jou neer te leggen.
Alsof dat de voorwaarde voor het voortbestaan van jullie relatie is.
Jullie relatie bestaat hopelijk toch niet alleen maar meer uit het feit dat jullie de gezamelijke ouders zijn?
Daarnaast is het heel fout om met jouw kinderen te moeten bespreken of jullie gaan scheiden.
Dat is gewoon chantage van hem.
Helaas heb ik (bijna) hetzelfde mee gemaakt destijds dat mijn pubers voor mijn ex man ook niet meer te handelen waren.
Alleen pakte mijn ex het heel anders aan.
Hij ging gewoon een ander leven leiden, kreeg naast ons huwelijk een minares ( uiteraard zonder dat ik er wat van in de gaten had) en is er uiteindelijk met haar stiekum vandoor gegaan. Omdat hij niet meer tegen het gedrag van de kinderen kon, en dat ze wel naar mij luisterden maar niet naar hem, was zijn motivatie. kortom hij had gewoon zelf afscheid genomen van zijn kinderen. Wilde ook niets meer met ze te maken hebben.
Hij is gewoon een ander leven gestart, mij achterlatend met de kinderen.
Wij waren het niet eens destijds over het opvoeden.
Ik zei bijvoorbeeld tegen hem over onze punkzoon, dat hoe harder je er tegen ingaat hoe meer ze zich gaan afzetten.
Ik ben altijd heel rustig naar ze geweest; maar wel goed de consequenties voor ze duidelijk gemaakt.
ZO van jij wilt er zo bij lopen? prima ik zal je niet veroordelen, het is niet mijn keuze, maar jouw keuze, maar ondervind dan wel zelf de consequenties van die keuze.
Dat mensen op je gaan afgeven, dat mensen vooroordelen zullen hebben. Ik wilde er altijd met ze over praten en heb ook gezegd dat ik begrijp dat ze zoeken naar een eigen identiteit, maar dat buiten de gebaande paden gaan, niet de makkelijkste weg is. Maar ook erbij gezegd dat ik ze het vertrouwen geef, maar dat ze dat niet moeten beschamen, want dan zijn de appelen zuur ! Ook na de scheiding heb die lijn consequent gehanteerd, en het zijn nu fijne jong volwassen mensen die hun verantwoording nemen geworden.
Het is niet makkelijk absoluut niet, helemaal niet als je er alleen voor staat.
Het heeft voor mij ook een hele tijd geduurd voordat ik inzag dat het voor mijn ex man zijn manier was om er mee om te gaan.
Onze relatie was niet slecht, tenminste dat was mijn beeld voor de scheiding; toch heeft de issue met de kinderen voor een hele nare scheiding gezorgd en flink wat beschadigingen, wat ik echt voor iedereen heel erg vind.
Als ik destijds had geweten hoe erg het voor mijn ex man was, dan hadden we wellicht hulp kunnen zoeken.
Hij was absoluut geen prater, dus zag ik het ook niet aankomen, toen het al te laat was.
Bij jou is het verschil dat je man het wel aangeeft.
Maar ik zou zeker niet dit met de kinderen gaan bespreken.
Het is geen wapen wat je inzet.
En de vraag is aan jezelf, wat betekend dit nu voor jezelf en voor je gevoelens naar je man?
Het is fair dat hij aangeeft dat hij het niet aankan.
Maar jou ervoor verantwoordelijk stellen? nee dat gaat te ver.
It takes two to tango toch?
Mijn advies is toch extern hulp te gaan zoeken ( ik heb zelf veel steun gehad aan een leerplichtambtenaar die me heel goed bijstond en ook met de kinderen sprak omdat ze onder anderen ook spijbelden) Er zitten veel meer mensen in het zelfde schuitje, en wellicht is dat voor je man ook een soort opluchting dat het niet falen van hem is, maar dat je niet altijd krijgt wat je wenst ( een kant en klaar happy family) ik wens je heel veel sterkte wijsheid en de kracht, en vooral praat er samen over en niet op het moment als er iets escaleert, maar ga bijvoorbeeld eens samen uit eten om het te gaan bespreken.
Onthou dat je relatie tussen je man en jou een ander is dan die tussen jou en de kinderen.
maandag 21 november 2011 om 09:41
Vindt dat je man zich belachelijk gedraagt het zijn toch nog kinderen geen oude wijven,die de boel moeten schoonhouden.
Als er eens een ouder ziek is ok.,kan me dan het afzet gedrag van de kinderen wel voorstellen. Je man bereikt hier alleen maar mee dat ze een steeds grotere hekel aan hem krijgen. Jij moet dit een halt toe roepen en ingrijpen.
Als er eens een ouder ziek is ok.,kan me dan het afzet gedrag van de kinderen wel voorstellen. Je man bereikt hier alleen maar mee dat ze een steeds grotere hekel aan hem krijgen. Jij moet dit een halt toe roepen en ingrijpen.
maandag 21 november 2011 om 09:51
@Thunderstroke11, wat een heftig verhaal, bedankt voor het delen. Het blijkt maar dat mijn man niet de enige is.
Ik merk dat mijn gevoelens steeds verder afbrokkelen voor hem en heb eigenlijk het liefst dat hij weggaat.
Ik vind het walgelijk dat hij de kinderen bij alles betrekt en wanneer ik er wat van zegt dan zegt hij 'ze horen toch ook bij dit gezin'.
Ja, hij geeft het aan, maar hij zegt nu 'Ik trek het niet meer en jullie moeten het oplossen'. Dat gaat natuurlijk niet, hij legt het bij mij EN de kinderen neer. Dat kan toch niet!!!
Ik voel me nu heel onverschillig erover, heb er geen zin meer in, ben moe van dit. Heb het gevoel dat het vechten tegen de bierkaai is. We hebben vaker gepraat en beginnen met frisse moed en dan gaat er iets mis dan is het al fout en begint alles opnieuw.
@Maja82, dat heb ik tegen hem gezegd. Hij vindt het onzin, want zij maken de troep. Wat natuurlijk niet helemaal waar is.
@Superhuisvrouw, hoe roep ik het een halt toe. Hij luistert niet, want ik ben volgens hem een softe moeder en ze mogen, volgens hem, alles van mij!
Ik merk dat mijn gevoelens steeds verder afbrokkelen voor hem en heb eigenlijk het liefst dat hij weggaat.
Ik vind het walgelijk dat hij de kinderen bij alles betrekt en wanneer ik er wat van zegt dan zegt hij 'ze horen toch ook bij dit gezin'.
Ja, hij geeft het aan, maar hij zegt nu 'Ik trek het niet meer en jullie moeten het oplossen'. Dat gaat natuurlijk niet, hij legt het bij mij EN de kinderen neer. Dat kan toch niet!!!
Ik voel me nu heel onverschillig erover, heb er geen zin meer in, ben moe van dit. Heb het gevoel dat het vechten tegen de bierkaai is. We hebben vaker gepraat en beginnen met frisse moed en dan gaat er iets mis dan is het al fout en begint alles opnieuw.
@Maja82, dat heb ik tegen hem gezegd. Hij vindt het onzin, want zij maken de troep. Wat natuurlijk niet helemaal waar is.
@Superhuisvrouw, hoe roep ik het een halt toe. Hij luistert niet, want ik ben volgens hem een softe moeder en ze mogen, volgens hem, alles van mij!
maandag 21 november 2011 om 09:53
maandag 21 november 2011 om 10:00
Ik vind dat doodnormale taken voor een puber, hoor, ik deed zelf al veel meer dan dat in huis toen ik die leeftijd had. En net als Elninjoo vind ik het ook vreemd dat je een front met je kinderen tegen je man vormt, ipv samen met hem 1 lijn te trekken in de opvoeding van jullie kinderen.
Ik zou het ook niet pikken als ik in mijn huis een grote bek krijg van mijn kind, pik ik nu al niet en straks als hij 15 is nog steeds niet.
Ik zou het ook niet pikken als ik in mijn huis een grote bek krijg van mijn kind, pik ik nu al niet en straks als hij 15 is nog steeds niet.
Am Yisrael Chai!
maandag 21 november 2011 om 10:01
quote:puberma schreef op 21 november 2011 @ 09:51:
@Superhuisvrouw, hoe roep ik het een halt toe. Hij luistert niet, want ik ben volgens hem een softe moeder en ze mogen, volgens hem, alles van mij!Kan het zo zijn dat hij hierin gelijk heeft? In de paar korte reacties die je hier geeft kom je namelijk op mij ook zo over. Zijn je kinderen erg brutaal?
@Superhuisvrouw, hoe roep ik het een halt toe. Hij luistert niet, want ik ben volgens hem een softe moeder en ze mogen, volgens hem, alles van mij!Kan het zo zijn dat hij hierin gelijk heeft? In de paar korte reacties die je hier geeft kom je namelijk op mij ook zo over. Zijn je kinderen erg brutaal?
Am Yisrael Chai!
maandag 21 november 2011 om 10:04
inderdaad legt hij de verantwoording bij jou en de kinderen en ontloopt zijn eigen verantwoording.
Ik kan me goed voorstellen dat je dit niet (meer) accepteert en dat je gevoel voor hem daarmee veranderd.
Aan de andere kant ben jij ook niet verantwoordelijk voor zijn gedrag, je kan hem aangeven dat hij hulp hiervoor moet zoeken, omdat wel degelijk het probleem bij hem ligt.
Ik zou de rollen omdraaien en zeggen: ik laat me niet meer chanteren door jou over de kinderen, en ga het zeker niet met ze bespreken; als jij weg wilt, dan ga je maar.
dat is dan jouw keuze.
En dan mag hij het zelf aan de kinderen gaan vertellen.
Uit wat je schrijft, zit je zelf ook al tegen die beslissing aan.
Als het niet zo abrupt voor je kan/moet gaan dan kun je hem voorstellen om een poosje uit huis te gaan, zodat hij en vooral je gezin en jij de rust weer kunnen krijgen.
Door zijn incosequente gedrag, weet niemand meer waar hij of zij aan toe is.
Ik kan me goed voorstellen dat je dit niet (meer) accepteert en dat je gevoel voor hem daarmee veranderd.
Aan de andere kant ben jij ook niet verantwoordelijk voor zijn gedrag, je kan hem aangeven dat hij hulp hiervoor moet zoeken, omdat wel degelijk het probleem bij hem ligt.
Ik zou de rollen omdraaien en zeggen: ik laat me niet meer chanteren door jou over de kinderen, en ga het zeker niet met ze bespreken; als jij weg wilt, dan ga je maar.
dat is dan jouw keuze.
En dan mag hij het zelf aan de kinderen gaan vertellen.
Uit wat je schrijft, zit je zelf ook al tegen die beslissing aan.
Als het niet zo abrupt voor je kan/moet gaan dan kun je hem voorstellen om een poosje uit huis te gaan, zodat hij en vooral je gezin en jij de rust weer kunnen krijgen.
Door zijn incosequente gedrag, weet niemand meer waar hij of zij aan toe is.
maandag 21 november 2011 om 10:05
quote:Maja82 schreef op 21 november 2011 @ 09:53:
Vraagjes: Hoe is hij tegen jou? De afgelopen dagen had hij de negeerfase aan tegenover mij. Verder geeft hij mij regelmatig de schuld, ik let niet goed op, ben niet streng genoeg, ik bespreek dingen niet met hem (zegt hij, het komt een enkele keer voor. Als hij iets niet met mij heeft besproken en ik zeg er iets van dan komt het sarcasme boven)
Wat doe jij eigenlijk alleen omdat hij het wil? Hoe bedoel je dit precies?
Wat is er bij jou ingesleten? Ik luister niet meer wanneer hij wil praten, maar dan is hij aangeschoten en dan zeg ik ook dat ik niet wil praten. Misschien ben ik gemakzuchtig geworden, ik weet het niet precies. Wel een goede vraag.
Hoe ging dit voor de kinderen er waren / groot waren? Gemoedelijker, er waren natuurlijk ook wel eens strubbelingen maar niet zo erg als nu. We praatte erover en gingen er zo goed mogelijke mee aan het werk. Het is wel zo dat hij een stuk netter is als dat ik het ben en dat vindt hij altijd al een groot probleem
Vraagjes: Hoe is hij tegen jou? De afgelopen dagen had hij de negeerfase aan tegenover mij. Verder geeft hij mij regelmatig de schuld, ik let niet goed op, ben niet streng genoeg, ik bespreek dingen niet met hem (zegt hij, het komt een enkele keer voor. Als hij iets niet met mij heeft besproken en ik zeg er iets van dan komt het sarcasme boven)
Wat doe jij eigenlijk alleen omdat hij het wil? Hoe bedoel je dit precies?
Wat is er bij jou ingesleten? Ik luister niet meer wanneer hij wil praten, maar dan is hij aangeschoten en dan zeg ik ook dat ik niet wil praten. Misschien ben ik gemakzuchtig geworden, ik weet het niet precies. Wel een goede vraag.
Hoe ging dit voor de kinderen er waren / groot waren? Gemoedelijker, er waren natuurlijk ook wel eens strubbelingen maar niet zo erg als nu. We praatte erover en gingen er zo goed mogelijke mee aan het werk. Het is wel zo dat hij een stuk netter is als dat ik het ben en dat vindt hij altijd al een groot probleem
maandag 21 november 2011 om 10:07
quote:Superhuisvrouw schreef op 21 november 2011 @ 09:32:
Vindt de klussen ook teveel,hier is het eigen kamer opruimen en rotzooi het oudpapie Er weggooien. Tafel dekken en bord naar de keuken brengen.En na het douchen de badkamer weer droogtrekken en de was in de mand.
Echt vindt je dit teveel?
Ik moest op die leeftijd de boodschapjes doen, aardappels schillen alles klaar maken voor het eten, zodat paps of mams meteen kon koken wanneer ze thuis kwamen.
Ook moesten we de keuken schoonhouden, stofzuigen en nog meer dingen. Dus ik vind het wel meevallen.
Vindt de klussen ook teveel,hier is het eigen kamer opruimen en rotzooi het oudpapie Er weggooien. Tafel dekken en bord naar de keuken brengen.En na het douchen de badkamer weer droogtrekken en de was in de mand.
Echt vindt je dit teveel?
Ik moest op die leeftijd de boodschapjes doen, aardappels schillen alles klaar maken voor het eten, zodat paps of mams meteen kon koken wanneer ze thuis kwamen.
Ook moesten we de keuken schoonhouden, stofzuigen en nog meer dingen. Dus ik vind het wel meevallen.
maandag 21 november 2011 om 10:07
Ik zou hulp gaan zoeken en een afspraak maken bij maatschappelijk werk. Je ziet zelf ook wel in dat het zo niet langer kan,hier ga jezelf helemaal aan onder door. Dit zou ik ook tegen mijn man zeggen dat je zo op deze manier zoals het nu gaat niet verder wil. Hier lijdt een heel gezin onder je kinderen geven steeds meer weerstand,jeman die vindt jouw dan weer te soft. Maar wat wil die dan dat je de kinderen steeds meer onderuit trapt. En drie jaar lang hebje alzo getobt. En waarom stelt jouw man zich zo op,heeft die zo strenge hand van huis uit meegekregen,of spelen er ook nog andere problemen.
maandag 21 november 2011 om 10:09
quote:fashionvictim schreef op 21 november 2011 @ 10:01:
[...]
Kan het zo zijn dat hij hierin gelijk heeft? In de paar korte reacties die je hier geeft kom je namelijk op mij ook zo over. Zijn je kinderen erg brutaal?
Ik accepteer ook geen grote mond, maar een grote mond houdt bij mij niet in dat ze meteen straf hebben de aankomende week.
Ik ben daarin makkelijker, softer ja dat geef ik toe.
Ze zijn soms brutaal en dan zeg ik ook dat ik daar niet van gedient ben. Ik ga echter niet een half uur door, zoals man dat doet.
[...]
Kan het zo zijn dat hij hierin gelijk heeft? In de paar korte reacties die je hier geeft kom je namelijk op mij ook zo over. Zijn je kinderen erg brutaal?
Ik accepteer ook geen grote mond, maar een grote mond houdt bij mij niet in dat ze meteen straf hebben de aankomende week.
Ik ben daarin makkelijker, softer ja dat geef ik toe.
Ze zijn soms brutaal en dan zeg ik ook dat ik daar niet van gedient ben. Ik ga echter niet een half uur door, zoals man dat doet.
maandag 21 november 2011 om 10:09
maandag 21 november 2011 om 10:11
quote:puberma schreef op 21 november 2011 @ 10:09:
[...]
Ik accepteer ook geen grote mond, maar een grote mond houdt bij mij niet in dat ze meteen straf hebben de aankomende week.
Ik ben daarin makkelijker, softer ja dat geef ik toe.
Ze zijn soms brutaal en dan zeg ik ook dat ik daar niet van gedient ben. Ik ga echter niet een half uur door, zoals man dat doet.Maar dan heeft hij toch gewoon gelijk als hij vindt dat ze te brutaal zijn? Waarom krijgen jullie daar dan samen ruzie over? Omdat hij straf wil geven en jij niet?
[...]
Ik accepteer ook geen grote mond, maar een grote mond houdt bij mij niet in dat ze meteen straf hebben de aankomende week.
Ik ben daarin makkelijker, softer ja dat geef ik toe.
Ze zijn soms brutaal en dan zeg ik ook dat ik daar niet van gedient ben. Ik ga echter niet een half uur door, zoals man dat doet.Maar dan heeft hij toch gewoon gelijk als hij vindt dat ze te brutaal zijn? Waarom krijgen jullie daar dan samen ruzie over? Omdat hij straf wil geven en jij niet?
Am Yisrael Chai!
maandag 21 november 2011 om 10:12
quote:puberma schreef op 21 november 2011 @ 10:07:
[...]
Echt vindt je dit teveel?
Ik moest op die leeftijd de boodschapjes doen, aardappels schillen alles klaar maken voor het eten, zodat paps of mams meteen kon koken wanneer ze thuis kwamen.
Ook moesten we de keuken schoonhouden, stofzuigen en nog meer dingen. Dus ik vind het wel meevallen.Het valt ook mee, ik vind het zelfs vrij weinig wat ze doen in huis.
[...]
Echt vindt je dit teveel?
Ik moest op die leeftijd de boodschapjes doen, aardappels schillen alles klaar maken voor het eten, zodat paps of mams meteen kon koken wanneer ze thuis kwamen.
Ook moesten we de keuken schoonhouden, stofzuigen en nog meer dingen. Dus ik vind het wel meevallen.Het valt ook mee, ik vind het zelfs vrij weinig wat ze doen in huis.
Am Yisrael Chai!
maandag 21 november 2011 om 10:15
quote:fashionvictim schreef op 21 november 2011 @ 10:00:
Ik vind dat doodnormale taken voor een puber, hoor, ik deed zelf al veel meer dan dat in huis toen ik die leeftijd had. En net als Elninjoo vind ik het ook vreemd dat je een front met je kinderen tegen je man vormt, ipv samen met hem 1 lijn te trekken in de opvoeding van jullie kinderen.
Ik zou het ook niet pikken als ik in mijn huis een grote bek krijg van mijn kind, pik ik nu al niet en straks als hij 15 is nog steeds niet.
Wanneer we 1 lijn trekken dan houdt dat ook in dat hij dat moet doen. Hij beslist vaak dingen in zijn eentje, dat is ook niet 1 lijn. Hij zorgt er zelf voor dat wij ( de kids en ik) naar elkaar toe komen, omdat hij zichzelf vaak zelf buitensluit, in zichzelf keert en dan sarcastische opmerkingen maakt.
Als het hem teveel wordt loopt hij weg of wordt verschrikkelijk kwaad. Ik vind dat hij ook in bepaalde dingen moet veranderen, maar aangezien hij alles goed doet..... Hoeft hij dat niet en moeten wij (de kids en ik) veranderen.
Ik kan me zelfs niet meer herr. wanneer hij een keer iets positiefs tegen zoon heeft gezegd!
Ik vind dat doodnormale taken voor een puber, hoor, ik deed zelf al veel meer dan dat in huis toen ik die leeftijd had. En net als Elninjoo vind ik het ook vreemd dat je een front met je kinderen tegen je man vormt, ipv samen met hem 1 lijn te trekken in de opvoeding van jullie kinderen.
Ik zou het ook niet pikken als ik in mijn huis een grote bek krijg van mijn kind, pik ik nu al niet en straks als hij 15 is nog steeds niet.
Wanneer we 1 lijn trekken dan houdt dat ook in dat hij dat moet doen. Hij beslist vaak dingen in zijn eentje, dat is ook niet 1 lijn. Hij zorgt er zelf voor dat wij ( de kids en ik) naar elkaar toe komen, omdat hij zichzelf vaak zelf buitensluit, in zichzelf keert en dan sarcastische opmerkingen maakt.
Als het hem teveel wordt loopt hij weg of wordt verschrikkelijk kwaad. Ik vind dat hij ook in bepaalde dingen moet veranderen, maar aangezien hij alles goed doet..... Hoeft hij dat niet en moeten wij (de kids en ik) veranderen.
Ik kan me zelfs niet meer herr. wanneer hij een keer iets positiefs tegen zoon heeft gezegd!
maandag 21 november 2011 om 10:16
quote:puberma schreef op 21 november 2011 @ 09:33:
Over dat op 1 lijn zitten.
We zitten op 1 lijn, het is vaak de manier waarop hij doorgaat.
Ik noem een vb. hij komt thuis roept kind en vraagt waarom er niet is gestofzuigt, kind geeft antw., maar het antwoordt bevalt he, niet en het moet NU gebeuren. Kind moppert btje na en kind heeft een straf te pakken.
Binnen 5 minuten na zijn thuiskomst heeft kind dus al een straf aan de broek? Heeft hij ook wel eens gezellige gesprekjes met ze over hun dag? Als ik als allereerste op het matje word geroepen en ik krijg geen kans om uit te leggen waarom de klus niet gedaan is, zou ik ook mijn kont tegen de krib gooien. Zeker als het vaker zo gaat en er geen gezellige momenten tegenover staan waarin je tijd en aandacht van je vader krijgt.
Dan zitten we niet meer op 1 lijn.
Want die straffen vind ik klinkklare onzin en zeker voor zoiets en de manier waarop het dan gaat dat stuit mij tegen de borst.
@mimootje, het enige wat elke dag gedaan moet worden is de vaatwasser. De andere dingen hoeven niet elke dag en ik doe het ook met alle liefde als ik merk dat kind het druk heeft of het allemaal niet trekt.
Dat geldt ook voor degene die boven moet netjes houden, het hoeft niet elke dag.
Is dit niet te onduidelijk? Het is de taak van kind, maar het hoeft niet elke dag en als kind geen tijd heeft doe jij het. Kun je geen rooster maken met wie wat op welke dag doet? Dan kun je rekening houden met hun activiteiten en kun je altijd nog ruilen als het moet. Het voorkomt waarschijnlijk discussies en frustraties van beide kanten.
*edit: het spreekt voor zich dat je man gewoon meedraait in dit rooster.
Over dat op 1 lijn zitten.
We zitten op 1 lijn, het is vaak de manier waarop hij doorgaat.
Ik noem een vb. hij komt thuis roept kind en vraagt waarom er niet is gestofzuigt, kind geeft antw., maar het antwoordt bevalt he, niet en het moet NU gebeuren. Kind moppert btje na en kind heeft een straf te pakken.
Binnen 5 minuten na zijn thuiskomst heeft kind dus al een straf aan de broek? Heeft hij ook wel eens gezellige gesprekjes met ze over hun dag? Als ik als allereerste op het matje word geroepen en ik krijg geen kans om uit te leggen waarom de klus niet gedaan is, zou ik ook mijn kont tegen de krib gooien. Zeker als het vaker zo gaat en er geen gezellige momenten tegenover staan waarin je tijd en aandacht van je vader krijgt.
Dan zitten we niet meer op 1 lijn.
Want die straffen vind ik klinkklare onzin en zeker voor zoiets en de manier waarop het dan gaat dat stuit mij tegen de borst.
@mimootje, het enige wat elke dag gedaan moet worden is de vaatwasser. De andere dingen hoeven niet elke dag en ik doe het ook met alle liefde als ik merk dat kind het druk heeft of het allemaal niet trekt.
Dat geldt ook voor degene die boven moet netjes houden, het hoeft niet elke dag.
Is dit niet te onduidelijk? Het is de taak van kind, maar het hoeft niet elke dag en als kind geen tijd heeft doe jij het. Kun je geen rooster maken met wie wat op welke dag doet? Dan kun je rekening houden met hun activiteiten en kun je altijd nog ruilen als het moet. Het voorkomt waarschijnlijk discussies en frustraties van beide kanten.
*edit: het spreekt voor zich dat je man gewoon meedraait in dit rooster.
Ga in therapie!
maandag 21 november 2011 om 10:17
Ik vind dat eigenlijk wel veel klusjes hoor, sorry, maar het huishouden is toch jullie zaak.
Ik vind het niet gek dat daar problemen mee zijn.
En hoeveel drinkt hij nou echt? Ik bedoel, het staat altijd heel leuk in dit soort topics dat de man bier drinkt, maar mijn vriend drinkt ook bier en daar zijn geen problemen mee.
Ik vind het niet gek dat daar problemen mee zijn.
En hoeveel drinkt hij nou echt? Ik bedoel, het staat altijd heel leuk in dit soort topics dat de man bier drinkt, maar mijn vriend drinkt ook bier en daar zijn geen problemen mee.