Relaties
alle pijlers
Scheiding is in de lucht...
maandag 21 november 2011 om 08:52
Gisteravond voor de zoveelste keer een 'gesprek' gehad met man. Hij vindt dat de kinderen en ik maar moeten gaan bespreken wat we willen....
Hij is het nl. zat, zat om te praten, om dingen aan te geven tegen de kinderen, hij is hun grote mond zat en ga zo maar door.
Hij wil een gezin dat gezellig met elkaar omgaat, normaal met elkaar praat en als er wat is het gewoon zegt, daarnaast moeten ze ook hun taken doen zonder dat we er ook maar iets over hoeven te zeggen en in 1x goed.
Ik wil dat ook dolgraag, maar helaas lukt het niet. Dit heeft niet alleen te maken met het feit dat de kinderen 2 pubers zijn, maar ook met man.
Hij wil te veel te snel. Vandaag een gesprek, dingen afgesproken en morgen moet alles perfect lopen.
Naar mijn idee gaat dat niet.
Het is het zoveelste gesprek, de kinderen zijn hem meer dan zat en ik hem ook. Daar bovenop zijn de enige momenten dat hij goed kan praten als hij wat drank op heeft. Dit zijn de momenten dat ik liever niet wil praten. Gister toch wel gedaan.
De gezelligheid is weg, de negativiteit spat van hem af en concentreert zich op zoon. Hij verwacht een volwassen houding van zoon, maar hij is 15. Hij zegt dan O, ja je bent een kind en dan snap je dat niet. Als ik er wat van zeg dan komt het allemaal door mij, ik doe alles fout en ga zo maar door.
Ik vermoed zelf dat hij het leven als vader met puberende kinderen niet aan kan. Wat hij wil, wil ik ook, maar het gaat niet. Hij verwacht te veel van iedereen, maar zelf mag hij natuurlijk veel fouten maken.
Iemand ervaring hierin, tips of wat maar ook.
Of geloof ik ook in iets wat er niet in zit en zal hij waarschijnlijk nooit veranderen. Ik denk dat dit al ondertussen een jaar of 3 zo gaat, ups en downs. En de downs zijn dan ook echt downs.
Hij is het nl. zat, zat om te praten, om dingen aan te geven tegen de kinderen, hij is hun grote mond zat en ga zo maar door.
Hij wil een gezin dat gezellig met elkaar omgaat, normaal met elkaar praat en als er wat is het gewoon zegt, daarnaast moeten ze ook hun taken doen zonder dat we er ook maar iets over hoeven te zeggen en in 1x goed.
Ik wil dat ook dolgraag, maar helaas lukt het niet. Dit heeft niet alleen te maken met het feit dat de kinderen 2 pubers zijn, maar ook met man.
Hij wil te veel te snel. Vandaag een gesprek, dingen afgesproken en morgen moet alles perfect lopen.
Naar mijn idee gaat dat niet.
Het is het zoveelste gesprek, de kinderen zijn hem meer dan zat en ik hem ook. Daar bovenop zijn de enige momenten dat hij goed kan praten als hij wat drank op heeft. Dit zijn de momenten dat ik liever niet wil praten. Gister toch wel gedaan.
De gezelligheid is weg, de negativiteit spat van hem af en concentreert zich op zoon. Hij verwacht een volwassen houding van zoon, maar hij is 15. Hij zegt dan O, ja je bent een kind en dan snap je dat niet. Als ik er wat van zeg dan komt het allemaal door mij, ik doe alles fout en ga zo maar door.
Ik vermoed zelf dat hij het leven als vader met puberende kinderen niet aan kan. Wat hij wil, wil ik ook, maar het gaat niet. Hij verwacht te veel van iedereen, maar zelf mag hij natuurlijk veel fouten maken.
Iemand ervaring hierin, tips of wat maar ook.
Of geloof ik ook in iets wat er niet in zit en zal hij waarschijnlijk nooit veranderen. Ik denk dat dit al ondertussen een jaar of 3 zo gaat, ups en downs. En de downs zijn dan ook echt downs.
maandag 21 november 2011 om 10:19
quote:puberma schreef op 21 november 2011 @ 10:15:
[...]
Wanneer we 1 lijn trekken dan houdt dat ook in dat hij dat moet doen. Hij beslist vaak dingen in zijn eentje, dat is ook niet 1 lijn. Hij zorgt er zelf voor dat wij ( de kids en ik) naar elkaar toe komen, omdat hij zichzelf vaak zelf buitensluit, in zichzelf keert en dan sarcastische opmerkingen maakt.
Als het hem teveel wordt loopt hij weg of wordt verschrikkelijk kwaad. Ik vind dat hij ook in bepaalde dingen moet veranderen, maar aangezien hij alles goed doet..... Hoeft hij dat niet en moeten wij (de kids en ik) veranderen.
Ik kan me zelfs niet meer herr. wanneer hij een keer iets positiefs tegen zoon heeft gezegd!Aan je vorige topic te lezen denk ik dat zijn houding en gedrag vooral uit zijn eigen jeugd voortkomen.!
[...]
Wanneer we 1 lijn trekken dan houdt dat ook in dat hij dat moet doen. Hij beslist vaak dingen in zijn eentje, dat is ook niet 1 lijn. Hij zorgt er zelf voor dat wij ( de kids en ik) naar elkaar toe komen, omdat hij zichzelf vaak zelf buitensluit, in zichzelf keert en dan sarcastische opmerkingen maakt.
Als het hem teveel wordt loopt hij weg of wordt verschrikkelijk kwaad. Ik vind dat hij ook in bepaalde dingen moet veranderen, maar aangezien hij alles goed doet..... Hoeft hij dat niet en moeten wij (de kids en ik) veranderen.
Ik kan me zelfs niet meer herr. wanneer hij een keer iets positiefs tegen zoon heeft gezegd!Aan je vorige topic te lezen denk ik dat zijn houding en gedrag vooral uit zijn eigen jeugd voortkomen.!
maandag 21 november 2011 om 10:20
Een kind wat thuis komt van school moet ook even lekker kunnen ontspannen. En vindt niet dat je het dan nog moet gaan opzadelen met allerlei huishoudelijke taken,het zijn al lange dagen. en het huiswerk er nog eens bij. En de sportclub,heb dan liever dat het huiswerk gemaakt wordt dan de stofzuiger erdoor heen wordt gehaald. dat doe ik zelf wel.
maandag 21 november 2011 om 10:22
maandag 21 november 2011 om 10:22
quote:puberma schreef op 21 november 2011 @ 10:15:
[...]
Wanneer we 1 lijn trekken dan houdt dat ook in dat hij dat moet doen. Hij beslist vaak dingen in zijn eentje, dat is ook niet 1 lijn. Hij zorgt er zelf voor dat wij ( de kids en ik) naar elkaar toe komen, omdat hij zichzelf vaak zelf buitensluit, in zichzelf keert en dan sarcastische opmerkingen maakt.
Als het hem teveel wordt loopt hij weg of wordt verschrikkelijk kwaad. Ik vind dat hij ook in bepaalde dingen moet veranderen, maar aangezien hij alles goed doet..... Hoeft hij dat niet en moeten wij (de kids en ik) veranderen.
Ik kan me zelfs niet meer herr. wanneer hij een keer iets positiefs tegen zoon heeft gezegd!
Ik kan er naast zitten hoor, want je berichten zijn nogal summier, maar op basis van wat je hier schrijft krijg ik het idee dat je man zich al heel lang ergert aan met name de zooi in huis. Je geeft zelf aan dat hij netter is dan jij, dus waarschijnlijk is dat al vrij lang een irritatie van hem. Hij wil dat de kinderen eerst hun taken doen, jij vindt dat dat niet hoeft. Eigenlijk ondermijn jij dus steeds zijn gezag, of ervaart hij dat in ieder geval zo.
Als iemand al heel lang dezelfde frustratie heeft, maar vervolgens altijd het gevoel heeft dat die niet gehoord wordt en aan de kant geschoven wordt, dan gaan mensen zich terugtrekken, sarcastisch doen, of ontploffen ze. Da's puur frustratie, en ik kan me daar wel wat bij voorstellen.
Ik denk dat jij in de loop der jaren teveel met de kinderen op 1 lijn bent gaan zitten tégen je man en dat hij daarom ook zegt "jullie moeten zelf maar bedenken wat jullie willen". Het klinkt alsof hij zich niet gehoord en niet gewaardeerd voelt in zijn eigen huis en gezin. En op basis van wat je schrijft is dat ook niet zo gek dat hij zich zo voelt, want dat is feitelijk ook zo.
[...]
Wanneer we 1 lijn trekken dan houdt dat ook in dat hij dat moet doen. Hij beslist vaak dingen in zijn eentje, dat is ook niet 1 lijn. Hij zorgt er zelf voor dat wij ( de kids en ik) naar elkaar toe komen, omdat hij zichzelf vaak zelf buitensluit, in zichzelf keert en dan sarcastische opmerkingen maakt.
Als het hem teveel wordt loopt hij weg of wordt verschrikkelijk kwaad. Ik vind dat hij ook in bepaalde dingen moet veranderen, maar aangezien hij alles goed doet..... Hoeft hij dat niet en moeten wij (de kids en ik) veranderen.
Ik kan me zelfs niet meer herr. wanneer hij een keer iets positiefs tegen zoon heeft gezegd!
Ik kan er naast zitten hoor, want je berichten zijn nogal summier, maar op basis van wat je hier schrijft krijg ik het idee dat je man zich al heel lang ergert aan met name de zooi in huis. Je geeft zelf aan dat hij netter is dan jij, dus waarschijnlijk is dat al vrij lang een irritatie van hem. Hij wil dat de kinderen eerst hun taken doen, jij vindt dat dat niet hoeft. Eigenlijk ondermijn jij dus steeds zijn gezag, of ervaart hij dat in ieder geval zo.
Als iemand al heel lang dezelfde frustratie heeft, maar vervolgens altijd het gevoel heeft dat die niet gehoord wordt en aan de kant geschoven wordt, dan gaan mensen zich terugtrekken, sarcastisch doen, of ontploffen ze. Da's puur frustratie, en ik kan me daar wel wat bij voorstellen.
Ik denk dat jij in de loop der jaren teveel met de kinderen op 1 lijn bent gaan zitten tégen je man en dat hij daarom ook zegt "jullie moeten zelf maar bedenken wat jullie willen". Het klinkt alsof hij zich niet gehoord en niet gewaardeerd voelt in zijn eigen huis en gezin. En op basis van wat je schrijft is dat ook niet zo gek dat hij zich zo voelt, want dat is feitelijk ook zo.
Am Yisrael Chai!
maandag 21 november 2011 om 10:23
quote:fashionvictim schreef op 21 november 2011 @ 10:09:
Puberma,
Klopt het - als ik even je berichten samen probeer te vatten - dat de klachten van je man zijn dat de kinderen te brutaal zijn, dat het een klerezooi is in huis, en dat jij te soft bent naar de kinderen toe als het gaat om hen in huis verantwoordelijkheid te geven?
Het brutaal en klerezooi kopt, het feit dat ik te soft ben niet. Wanneer ze hun taken niet hebben gedaan, dan zeg ik dat het gedaan moet worden. Ja, dan stuit ik ook weleens tegen een grote mond, dan zeg ik daar wat van en ga weer terug naar het feit dat ze hun taken moeten doen. Beetje mopperen en gezucht en ze gaan het doen.
Bij man is het, hij roept ze, hij krijgt een grote mond en gaat er direkt hard op in zegt er iets van en als ze nog 1x mopperen dan hebben ze straf. Vervolgens doen ze hun taken met veel meer tegen zin.
Ze zeiden vorige week tegen mij dat het toch niet uitmaakt of ze het goed of niet goed doen, want voor hun vader is het nooit goed.
Zoon komt bij mij dat hij zijn straf niet terecht vindt en ik geef dan aan dat hij geen grote mond moet hebben en het anders met zijn vader moet bespreken. (Hier sta ik toch op 1 lijn met man, terwijl ik het er niet helemaal mee eens ben. Of zien jullie dat niet zo?).
Puberma,
Klopt het - als ik even je berichten samen probeer te vatten - dat de klachten van je man zijn dat de kinderen te brutaal zijn, dat het een klerezooi is in huis, en dat jij te soft bent naar de kinderen toe als het gaat om hen in huis verantwoordelijkheid te geven?
Het brutaal en klerezooi kopt, het feit dat ik te soft ben niet. Wanneer ze hun taken niet hebben gedaan, dan zeg ik dat het gedaan moet worden. Ja, dan stuit ik ook weleens tegen een grote mond, dan zeg ik daar wat van en ga weer terug naar het feit dat ze hun taken moeten doen. Beetje mopperen en gezucht en ze gaan het doen.
Bij man is het, hij roept ze, hij krijgt een grote mond en gaat er direkt hard op in zegt er iets van en als ze nog 1x mopperen dan hebben ze straf. Vervolgens doen ze hun taken met veel meer tegen zin.
Ze zeiden vorige week tegen mij dat het toch niet uitmaakt of ze het goed of niet goed doen, want voor hun vader is het nooit goed.
Zoon komt bij mij dat hij zijn straf niet terecht vindt en ik geef dan aan dat hij geen grote mond moet hebben en het anders met zijn vader moet bespreken. (Hier sta ik toch op 1 lijn met man, terwijl ik het er niet helemaal mee eens ben. Of zien jullie dat niet zo?).
maandag 21 november 2011 om 10:23
quote:Superhuisvrouw schreef op 21 november 2011 @ 10:20:
Een kind wat thuis komt van school moet ook even lekker kunnen ontspannen. En vindt niet dat je het dan nog moet gaan opzadelen met allerlei huishoudelijke taken,het zijn al lange dagen. en het huiswerk er nog eens bij. En de sportclub,heb dan liever dat het huiswerk gemaakt wordt dan de stofzuiger erdoor heen wordt gehaald. dat doe ik zelf wel.Helemaal mee eens.
Een kind wat thuis komt van school moet ook even lekker kunnen ontspannen. En vindt niet dat je het dan nog moet gaan opzadelen met allerlei huishoudelijke taken,het zijn al lange dagen. en het huiswerk er nog eens bij. En de sportclub,heb dan liever dat het huiswerk gemaakt wordt dan de stofzuiger erdoor heen wordt gehaald. dat doe ik zelf wel.Helemaal mee eens.
maandag 21 november 2011 om 10:24
quote:Superhuisvrouw schreef op 21 november 2011 @ 10:20:
Een kind wat thuis komt van school moet ook even lekker kunnen ontspannen. En vindt niet dat je het dan nog moet gaan opzadelen met allerlei huishoudelijke taken,het zijn al lange dagen. en het huiswerk er nog eens bij. En de sportclub,heb dan liever dat het huiswerk gemaakt wordt dan de stofzuiger erdoor heen wordt gehaald. dat doe ik zelf wel.
Nou idd,mijn puberdochter moet ook heus wel eens iets doen in huis maar haar huiswerk etc vind ik belangrijker.
Natuurlijk moet ze haar eigen kamer opruimen,haar vieze kleren in de wasmand mikken etc maar echt dagelijks schoonmaakklussen in huis,nee..
Een kind wat thuis komt van school moet ook even lekker kunnen ontspannen. En vindt niet dat je het dan nog moet gaan opzadelen met allerlei huishoudelijke taken,het zijn al lange dagen. en het huiswerk er nog eens bij. En de sportclub,heb dan liever dat het huiswerk gemaakt wordt dan de stofzuiger erdoor heen wordt gehaald. dat doe ik zelf wel.
Nou idd,mijn puberdochter moet ook heus wel eens iets doen in huis maar haar huiswerk etc vind ik belangrijker.
Natuurlijk moet ze haar eigen kamer opruimen,haar vieze kleren in de wasmand mikken etc maar echt dagelijks schoonmaakklussen in huis,nee..
maandag 21 november 2011 om 10:26
quote:superstar_2 schreef op 21 november 2011 @ 10:22:
Sorry,maar ik vind het ook wat erg veel klusjes voor pubers die naar school gaan,huiswerk moeten maken,sporten etc.
Hun eigen kamer schoonhouden,een keertje stofzuigen en aardappelen schillen of een boodschap doen oké daar worden ze niets minder van,maar ik vind dit wel het andere uiterste.
Het ene kind moet beneden de tafel afruimen, vaat in de vaatwasser doen en een doekje over de eettafel halen en het andere kind moet boven de badkamer opruimen/schoonmaken. Toch?
Dat is echt superweinig, vind ik.
Sorry,maar ik vind het ook wat erg veel klusjes voor pubers die naar school gaan,huiswerk moeten maken,sporten etc.
Hun eigen kamer schoonhouden,een keertje stofzuigen en aardappelen schillen of een boodschap doen oké daar worden ze niets minder van,maar ik vind dit wel het andere uiterste.
Het ene kind moet beneden de tafel afruimen, vaat in de vaatwasser doen en een doekje over de eettafel halen en het andere kind moet boven de badkamer opruimen/schoonmaken. Toch?
Dat is echt superweinig, vind ik.
Am Yisrael Chai!
maandag 21 november 2011 om 10:29
quote:puberma schreef op 21 november 2011 @ 10:23:
[...]
Het brutaal en klerezooi kopt, het feit dat ik te soft ben niet. Wanneer ze hun taken niet hebben gedaan, dan zeg ik dat het gedaan moet worden. Ja, dan stuit ik ook weleens tegen een grote mond, dan zeg ik daar wat van en ga weer terug naar het feit dat ze hun taken moeten doen. Beetje mopperen en gezucht en ze gaan het doen.
Bij man is het, hij roept ze, hij krijgt een grote mond en gaat er direkt hard op in zegt er iets van en als ze nog 1x mopperen dan hebben ze straf. Vervolgens doen ze hun taken met veel meer tegen zin.
Ze zeiden vorige week tegen mij dat het toch niet uitmaakt of ze het goed of niet goed doen, want voor hun vader is het nooit goed.
Zoon komt bij mij dat hij zijn straf niet terecht vindt en ik geef dan aan dat hij geen grote mond moet hebben en het anders met zijn vader moet bespreken. (Hier sta ik toch op 1 lijn met man, terwijl ik het er niet helemaal mee eens ben. Of zien jullie dat niet zo?).Ja, in principe sta je dan wel op 1 lijn met je man, hoewel ik wel vind dat je door te zeggen "ga het maar met je vader bespreken" je eigenlijk wel laat doorschemeren dat als het aan jou had gelegen dat het dan anders was gegaan. Dat voelen je kinderen waarschijnlijk feilloos aan, en daardoor hebben ze waarschijnlijk ook wat minder respect voor hun vader. Want zelfs mama vindt dat ie eigenlijk een beetje teveel zeikt.
[...]
Het brutaal en klerezooi kopt, het feit dat ik te soft ben niet. Wanneer ze hun taken niet hebben gedaan, dan zeg ik dat het gedaan moet worden. Ja, dan stuit ik ook weleens tegen een grote mond, dan zeg ik daar wat van en ga weer terug naar het feit dat ze hun taken moeten doen. Beetje mopperen en gezucht en ze gaan het doen.
Bij man is het, hij roept ze, hij krijgt een grote mond en gaat er direkt hard op in zegt er iets van en als ze nog 1x mopperen dan hebben ze straf. Vervolgens doen ze hun taken met veel meer tegen zin.
Ze zeiden vorige week tegen mij dat het toch niet uitmaakt of ze het goed of niet goed doen, want voor hun vader is het nooit goed.
Zoon komt bij mij dat hij zijn straf niet terecht vindt en ik geef dan aan dat hij geen grote mond moet hebben en het anders met zijn vader moet bespreken. (Hier sta ik toch op 1 lijn met man, terwijl ik het er niet helemaal mee eens ben. Of zien jullie dat niet zo?).Ja, in principe sta je dan wel op 1 lijn met je man, hoewel ik wel vind dat je door te zeggen "ga het maar met je vader bespreken" je eigenlijk wel laat doorschemeren dat als het aan jou had gelegen dat het dan anders was gegaan. Dat voelen je kinderen waarschijnlijk feilloos aan, en daardoor hebben ze waarschijnlijk ook wat minder respect voor hun vader. Want zelfs mama vindt dat ie eigenlijk een beetje teveel zeikt.
Am Yisrael Chai!
maandag 21 november 2011 om 10:30
Ik vind het normaal dat een puber haar/zijn eigen kamer bijhoudt.
Toen mijn dochter puber was, vond ik het ook vanzelfsprekend dat z haar vuile kleding in de wasmand deed. Deed ze dat niet, dan werden ze dus niet gewassen. Dat liep een keer "verkeerd"...ze had een feestje en haar favoriete spijkerbroek had ze niet in de was gedaan. Ze wilde toen voor 1 spijkerbroek de wasmachine en droger aanzetten...ik dacht het niet! Dat heeft wel geholpen, ze vroeg nu altijd wanneer ik ging wassen en zorgde dan dat alles in de wasmand lag.
Bij vrienden hebben ze 3 pubers (17, 14 en 13). Ik vind het ook normaal dat ze om de beurt een week de taak hebben om de tafel te denkken en af te ruimen (en in de vaatwasser te doen). Mijn vriendin werkt ook, hij ook, dus dat ene klusje vind ik best kunnen hoor. Ze kunnen immers naast hun huiswerk ook hangjongere uithangen...
Maar dat je als ouders van je kind verlangt dat hij/zij grote klussen in het huis doet, nee, dat vind ik niet normaal.
Maar bij mij was nee is nee. Ik was alleen toen mijn dochter puberde én een jonge moeder (toen zij 14 was, was ik dus 33), maar ik was heel consequent.
Er kwamen altijd veel vrienden/innen over de vloer bij ons, want ik wilde graag weten met wie ze allemaal omging!
Toen mijn dochter puber was, vond ik het ook vanzelfsprekend dat z haar vuile kleding in de wasmand deed. Deed ze dat niet, dan werden ze dus niet gewassen. Dat liep een keer "verkeerd"...ze had een feestje en haar favoriete spijkerbroek had ze niet in de was gedaan. Ze wilde toen voor 1 spijkerbroek de wasmachine en droger aanzetten...ik dacht het niet! Dat heeft wel geholpen, ze vroeg nu altijd wanneer ik ging wassen en zorgde dan dat alles in de wasmand lag.
Bij vrienden hebben ze 3 pubers (17, 14 en 13). Ik vind het ook normaal dat ze om de beurt een week de taak hebben om de tafel te denkken en af te ruimen (en in de vaatwasser te doen). Mijn vriendin werkt ook, hij ook, dus dat ene klusje vind ik best kunnen hoor. Ze kunnen immers naast hun huiswerk ook hangjongere uithangen...
Maar dat je als ouders van je kind verlangt dat hij/zij grote klussen in het huis doet, nee, dat vind ik niet normaal.
Maar bij mij was nee is nee. Ik was alleen toen mijn dochter puberde én een jonge moeder (toen zij 14 was, was ik dus 33), maar ik was heel consequent.
Er kwamen altijd veel vrienden/innen over de vloer bij ons, want ik wilde graag weten met wie ze allemaal omging!
maandag 21 november 2011 om 10:33
quote:fashionvictim schreef op 21 november 2011 @ 10:22:
[...]
Ik kan er naast zitten hoor, want je berichten zijn nogal summier, maar op basis van wat je hier schrijft krijg ik het idee dat je man zich al heel lang ergert aan met name de zooi in huis. Je geeft zelf aan dat hij netter is dan jij, dus waarschijnlijk is dat al vrij lang een irritatie van hem. Hij wil dat de kinderen eerst hun taken doen, jij vindt dat dat niet hoeft. Eigenlijk ondermijn jij dus steeds zijn gezag, of ervaart hij dat in ieder geval zo.
Als iemand al heel lang dezelfde frustratie heeft, maar vervolgens altijd het gevoel heeft dat die niet gehoord wordt en aan de kant geschoven wordt, dan gaan mensen zich terugtrekken, sarcastisch doen, of ontploffen ze. Da's puur frustratie, en ik kan me daar wel wat bij voorstellen.
Ik denk dat jij in de loop der jaren teveel met de kinderen op 1 lijn bent gaan zitten tégen je man en dat hij daarom ook zegt "jullie moeten zelf maar bedenken wat jullie willen". Het klinkt alsof hij zich niet gehoord en niet gewaardeerd voelt in zijn eigen huis en gezin. En op basis van wat je schrijft is dat ook niet zo gek dat hij zich zo voelt, want dat is feitelijk ook zo.
De regel is, eerst je taken dan de rest.
Vaak gebeurd dit inderdaad niet.
Zodra ik thuis kom en ik merk dat het niet is gebeurd dan roep ik ze.
Ik ben eerlijk als ik zeg dat ik het niet altijd meteen merk. Ik loop vaak direkt naar de keuken om aan het eten te beginnen.
Man loopt direkt naar binnen checkt of alles gedaan is en roept ze als dat niet het geval.
Wat jij zegt daar kan ik me ook in vinden, ik kan ook wel zeggen dat het klopt.
Het is echter zo dat man in het verleden dingen in dronken toestand geflikt heeft waardoor de kinderen hem niet meer hoog in het vaandel hebben staan.
We proberen het steeds en dan gebeurd er weer iets en helaas is hij dan weer aangeschoten.
Vaak genoeg gezegd, geef het meteen aan, doet hij niet hij kropt het op, en met spraakwater praat het makkelijker.
Ik doe mijn best om erop te letten (op de netheid), maar dat schiet er ook wel eens bij in en wanneer het er een keer bij in schiet dan heb ik het weer gedaan. Ik ben nl. niet een superschoonmaakster, dat weet hij, maar dat wil hij stiekem toch wel hebben.
Ik moet veranderen, maar hij niet, hij is perfect.
Ik moet water bij de wijn doen, maar hij niet, hij is perfect.
Dat klopt toch ook niet?
(ik hoop dat ik het duidelijk opschrijf, want heb het idee dat het rommelig is)
[...]
Ik kan er naast zitten hoor, want je berichten zijn nogal summier, maar op basis van wat je hier schrijft krijg ik het idee dat je man zich al heel lang ergert aan met name de zooi in huis. Je geeft zelf aan dat hij netter is dan jij, dus waarschijnlijk is dat al vrij lang een irritatie van hem. Hij wil dat de kinderen eerst hun taken doen, jij vindt dat dat niet hoeft. Eigenlijk ondermijn jij dus steeds zijn gezag, of ervaart hij dat in ieder geval zo.
Als iemand al heel lang dezelfde frustratie heeft, maar vervolgens altijd het gevoel heeft dat die niet gehoord wordt en aan de kant geschoven wordt, dan gaan mensen zich terugtrekken, sarcastisch doen, of ontploffen ze. Da's puur frustratie, en ik kan me daar wel wat bij voorstellen.
Ik denk dat jij in de loop der jaren teveel met de kinderen op 1 lijn bent gaan zitten tégen je man en dat hij daarom ook zegt "jullie moeten zelf maar bedenken wat jullie willen". Het klinkt alsof hij zich niet gehoord en niet gewaardeerd voelt in zijn eigen huis en gezin. En op basis van wat je schrijft is dat ook niet zo gek dat hij zich zo voelt, want dat is feitelijk ook zo.
De regel is, eerst je taken dan de rest.
Vaak gebeurd dit inderdaad niet.
Zodra ik thuis kom en ik merk dat het niet is gebeurd dan roep ik ze.
Ik ben eerlijk als ik zeg dat ik het niet altijd meteen merk. Ik loop vaak direkt naar de keuken om aan het eten te beginnen.
Man loopt direkt naar binnen checkt of alles gedaan is en roept ze als dat niet het geval.
Wat jij zegt daar kan ik me ook in vinden, ik kan ook wel zeggen dat het klopt.
Het is echter zo dat man in het verleden dingen in dronken toestand geflikt heeft waardoor de kinderen hem niet meer hoog in het vaandel hebben staan.
We proberen het steeds en dan gebeurd er weer iets en helaas is hij dan weer aangeschoten.
Vaak genoeg gezegd, geef het meteen aan, doet hij niet hij kropt het op, en met spraakwater praat het makkelijker.
Ik doe mijn best om erop te letten (op de netheid), maar dat schiet er ook wel eens bij in en wanneer het er een keer bij in schiet dan heb ik het weer gedaan. Ik ben nl. niet een superschoonmaakster, dat weet hij, maar dat wil hij stiekem toch wel hebben.
Ik moet veranderen, maar hij niet, hij is perfect.
Ik moet water bij de wijn doen, maar hij niet, hij is perfect.
Dat klopt toch ook niet?
(ik hoop dat ik het duidelijk opschrijf, want heb het idee dat het rommelig is)
maandag 21 november 2011 om 10:34
quote:dubiootje schreef op 21 november 2011 @ 10:23:
Ik vraag het nog een keer: welke rol speelt drank hierin? In hoeverre is zijn drankgebruik een probleem voor jou?
Ik snap de relevantie hiervan niet helemaal. Al zou haar man een alcoholist zijn, dan nog neemt dat toch niet weg dat hij concrete, legitieme klachten over hun kinderen heeft?
Met of zonder drank is dat huis toch een klerebende? Ook al vindt puberma die bende wel meevallen, dan nog kan het gewoon echt zo zijn dat haar man zijn eigen huis als een zwijnestal ervaart.
Ik vraag het nog een keer: welke rol speelt drank hierin? In hoeverre is zijn drankgebruik een probleem voor jou?
Ik snap de relevantie hiervan niet helemaal. Al zou haar man een alcoholist zijn, dan nog neemt dat toch niet weg dat hij concrete, legitieme klachten over hun kinderen heeft?
Met of zonder drank is dat huis toch een klerebende? Ook al vindt puberma die bende wel meevallen, dan nog kan het gewoon echt zo zijn dat haar man zijn eigen huis als een zwijnestal ervaart.
Am Yisrael Chai!
maandag 21 november 2011 om 10:34
maandag 21 november 2011 om 10:36
quote:fashionvictim schreef op 21 november 2011 @ 10:29:
[...]
Ja, in principe sta je dan wel op 1 lijn met je man, hoewel ik wel vind dat je door te zeggen "ga het maar met je vader bespreken" je eigenlijk wel laat doorschemeren dat als het aan jou had gelegen dat het dan anders was gegaan. Dat voelen je kinderen waarschijnlijk feilloos aan, en daardoor hebben ze waarschijnlijk ook wat minder respect voor hun vader. Want zelfs mama vindt dat ie eigenlijk een beetje teveel zeikt.
En dát moet moeder dan met vader bespreken. Dat moet moeder níet met de kinderen bespreken. Maar aangezien vader niet echt open staat voor een gesprek of bijv. therapie is dat een zware klus.
Hij vindt dat moeder het maar met de kinderen moet oplossen. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Dat is wel erg makkelijk gedacht van hem.
Zij zijn de ouders en zij moeten op één lijn zien te komen.
[...]
Ja, in principe sta je dan wel op 1 lijn met je man, hoewel ik wel vind dat je door te zeggen "ga het maar met je vader bespreken" je eigenlijk wel laat doorschemeren dat als het aan jou had gelegen dat het dan anders was gegaan. Dat voelen je kinderen waarschijnlijk feilloos aan, en daardoor hebben ze waarschijnlijk ook wat minder respect voor hun vader. Want zelfs mama vindt dat ie eigenlijk een beetje teveel zeikt.
En dát moet moeder dan met vader bespreken. Dat moet moeder níet met de kinderen bespreken. Maar aangezien vader niet echt open staat voor een gesprek of bijv. therapie is dat een zware klus.
Hij vindt dat moeder het maar met de kinderen moet oplossen. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Dat is wel erg makkelijk gedacht van hem.
Zij zijn de ouders en zij moeten op één lijn zien te komen.
maandag 21 november 2011 om 10:36
quote:fashionvictim schreef op 21 november 2011 @ 10:29:
[...]
Ja, in principe sta je dan wel op 1 lijn met je man, hoewel ik wel vind dat je door te zeggen "ga het maar met je vader bespreken" je eigenlijk wel laat doorschemeren dat als het aan jou had gelegen dat het dan anders was gegaan. Dat voelen je kinderen waarschijnlijk feilloos aan, en daardoor hebben ze waarschijnlijk ook wat minder respect voor hun vader. Want zelfs mama vindt dat ie eigenlijk een beetje teveel zeikt.
Nee, dat is niet de reden.
Wij hebben de regel, degene die de straf geeft kan het (eventueel) ook opheffen of als je het veranderd wilt zien dan bespreek je dat met degene die de straf heeft gegeven.
Wanneer ik een straf geef (wat dus minder voorkomt) dan moeten ze het ook met mij bespreken als ze het verminderd willen zien.
[...]
Ja, in principe sta je dan wel op 1 lijn met je man, hoewel ik wel vind dat je door te zeggen "ga het maar met je vader bespreken" je eigenlijk wel laat doorschemeren dat als het aan jou had gelegen dat het dan anders was gegaan. Dat voelen je kinderen waarschijnlijk feilloos aan, en daardoor hebben ze waarschijnlijk ook wat minder respect voor hun vader. Want zelfs mama vindt dat ie eigenlijk een beetje teveel zeikt.
Nee, dat is niet de reden.
Wij hebben de regel, degene die de straf geeft kan het (eventueel) ook opheffen of als je het veranderd wilt zien dan bespreek je dat met degene die de straf heeft gegeven.
Wanneer ik een straf geef (wat dus minder voorkomt) dan moeten ze het ook met mij bespreken als ze het verminderd willen zien.
maandag 21 november 2011 om 10:41
Tja, het is natuurlijk van de zotte dat jij dit nu met de kinderen moet oplossen en je man zijn handen ervan aftrekt. Maar misschien is het, gezien zijn niet zo constructieve houding en onhandige communicatiewijze, niet eens zo'n gek idee. Zeg tegen je man dat je zijn voorstel wilt opvolgen, een gesprek met de kinderen zal hebben en de suggesties die daaruit voorkomen aan hem zal voorleggen.
Vervolgens ga je met de kinderen om de tafel zitten en kijken hoe jullie de zaken kunnen veranderen. Breng eerst het probleem in kaart: een rommelig/vies (?) huis, discussies over wie wat wanneer doet en brutaal gedrag (van jou uit gezien)/onredelijke straffen (van hen uit gezien). Vraag ze ook wat hun nog meer dwarszit. Als er dingen zijn die met hun vader te maken hebben, bewaar die dan voor een gesprek met hem.
Brainstorm vervolgens over oplossingen, wees creatief en laat de kinderen met suggesties komen. Misschien willen ze een rooster, misschien spreken ze liever onderling af hoe ze de taken verdelen. Ook goed, als het maar gedaan wordt en jullie er niet achteraan hoeven te zitten. Vaak werken oplossingen die de kinderen zelf verzinnen beter, omdat ze er meer achter staan. Opgelegde regels en straffen roepen meer weerstand op.
Voor straffen, of laten we het liever consequenties noemen, geldt hetzelfde. Ook dat kun je met ze bespreken. Uiteraard bepalen jullie uiteindelijk de consequentie, maar je kan hun ook vragen wat ze redelijk vinden. Dat kan trouwens hilarische gesprekken opleveren Als ze niets kunnen verzinnen of niets waar jij achter kan staan, dan stel je ze zelf vast.
Je kan die suggesties voorleggen aan je man en zijn mening vragen. Hij kan ze dan afwijzen (dan moet hij het zelf verder met de kinderen oplossen), veranderen (in overleg met jou) of accepteren.
Maar heel eerlijk gezegd vraag ik me af of zo'n constructieve aanpak werkt. Met mijn drankzuchtige ex kon ik ook niet tot constructieve afspraken komen. Of hij was het er wel mee eens, maar vergat ze vervolgens direct of kwam erop terug als het aan de orde was. Ik herken veel van het gedrag dat je beschrijft, dus vraag me af in hoeverre zijn drankgebruik hier een rol in speelt. Het is met een drinker zeer moeilijk afspraken maken.
Vervolgens ga je met de kinderen om de tafel zitten en kijken hoe jullie de zaken kunnen veranderen. Breng eerst het probleem in kaart: een rommelig/vies (?) huis, discussies over wie wat wanneer doet en brutaal gedrag (van jou uit gezien)/onredelijke straffen (van hen uit gezien). Vraag ze ook wat hun nog meer dwarszit. Als er dingen zijn die met hun vader te maken hebben, bewaar die dan voor een gesprek met hem.
Brainstorm vervolgens over oplossingen, wees creatief en laat de kinderen met suggesties komen. Misschien willen ze een rooster, misschien spreken ze liever onderling af hoe ze de taken verdelen. Ook goed, als het maar gedaan wordt en jullie er niet achteraan hoeven te zitten. Vaak werken oplossingen die de kinderen zelf verzinnen beter, omdat ze er meer achter staan. Opgelegde regels en straffen roepen meer weerstand op.
Voor straffen, of laten we het liever consequenties noemen, geldt hetzelfde. Ook dat kun je met ze bespreken. Uiteraard bepalen jullie uiteindelijk de consequentie, maar je kan hun ook vragen wat ze redelijk vinden. Dat kan trouwens hilarische gesprekken opleveren Als ze niets kunnen verzinnen of niets waar jij achter kan staan, dan stel je ze zelf vast.
Je kan die suggesties voorleggen aan je man en zijn mening vragen. Hij kan ze dan afwijzen (dan moet hij het zelf verder met de kinderen oplossen), veranderen (in overleg met jou) of accepteren.
Maar heel eerlijk gezegd vraag ik me af of zo'n constructieve aanpak werkt. Met mijn drankzuchtige ex kon ik ook niet tot constructieve afspraken komen. Of hij was het er wel mee eens, maar vergat ze vervolgens direct of kwam erop terug als het aan de orde was. Ik herken veel van het gedrag dat je beschrijft, dus vraag me af in hoeverre zijn drankgebruik hier een rol in speelt. Het is met een drinker zeer moeilijk afspraken maken.
Ga in therapie!
maandag 21 november 2011 om 10:41
quote:fashionvictim schreef op 21 november 2011 @ 10:34:
[...]
Ik snap de relevantie hiervan niet helemaal. Al zou haar man een alcoholist zijn, dan nog neemt dat toch niet weg dat hij concrete, legitieme klachten over hun kinderen heeft?
Met of zonder drank is dat huis toch een klerebende? Ook al vindt puberma die bende wel meevallen, dan nog kan het gewoon echt zo zijn dat haar man zijn eigen huis als een zwijnestal ervaart.
De relevantie daarvan ontgaat je? Misschien moet je dan even de OP beter lezen.
Hij kan pas een goed gesprek aangaan ná een aantal borrels. En dat wil zíj nou juist liever niet. Misschien moet hij daar een keer rekening mee gaan houden.
[...]
Ik snap de relevantie hiervan niet helemaal. Al zou haar man een alcoholist zijn, dan nog neemt dat toch niet weg dat hij concrete, legitieme klachten over hun kinderen heeft?
Met of zonder drank is dat huis toch een klerebende? Ook al vindt puberma die bende wel meevallen, dan nog kan het gewoon echt zo zijn dat haar man zijn eigen huis als een zwijnestal ervaart.
De relevantie daarvan ontgaat je? Misschien moet je dan even de OP beter lezen.
Hij kan pas een goed gesprek aangaan ná een aantal borrels. En dat wil zíj nou juist liever niet. Misschien moet hij daar een keer rekening mee gaan houden.
maandag 21 november 2011 om 10:41
quote:puberma schreef op 21 november 2011 @ 10:33:
[...]
De regel is, eerst je taken dan de rest.
Vaak gebeurd dit inderdaad niet.
Zodra ik thuis kom en ik merk dat het niet is gebeurd dan roep ik ze.
Ik ben eerlijk als ik zeg dat ik het niet altijd meteen merk. Ik loop vaak direkt naar de keuken om aan het eten te beginnen.
Man loopt direkt naar binnen checkt of alles gedaan is en roept ze als dat niet het geval.
Wat jij zegt daar kan ik me ook in vinden, ik kan ook wel zeggen dat het klopt.
Het is echter zo dat man in het verleden dingen in dronken toestand geflikt heeft waardoor de kinderen hem niet meer hoog in het vaandel hebben staan.
We proberen het steeds en dan gebeurd er weer iets en helaas is hij dan weer aangeschoten.
Vaak genoeg gezegd, geef het meteen aan, doet hij niet hij kropt het op, en met spraakwater praat het makkelijker.
Ik doe mijn best om erop te letten (op de netheid), maar dat schiet er ook wel eens bij in en wanneer het er een keer bij in schiet dan heb ik het weer gedaan. Ik ben nl. niet een superschoonmaakster, dat weet hij, maar dat wil hij stiekem toch wel hebben.
Ik moet veranderen, maar hij niet, hij is perfect.
Ik moet water bij de wijn doen, maar hij niet, hij is perfect.
Dat klopt toch ook niet?
(ik hoop dat ik het duidelijk opschrijf, want heb het idee dat het rommelig is)
Nee, helemaal niet rommelig, goed te volgen hoor!
Ik vind het niet zo handig dat de kinderen betrokken zijn in de dingen die hij in dronken toestand geflikt heeft. Ik bedoel, ik kan me zo voorstellen dat ze dat wel meegekregen hebben, maar ik vind het dan niet okee dat ze daar vervolgens in jullie relatie ook een stem in hebben. Dat is namelijk iets tussen jou en je man, en ook al heb je als kind daar een mening over (ik had zelf als puber ook echt wel een mening over dingen die tussen mijn ouders speelden, dus dat is vanuit je kinderen begrijpelijk) is het natuurlijk niet zo dat zij daarop hun gedrag naar hun vader mogen aanpassen. Hij is en blijft wel hun vader, met zijn fouten weliswaar, maar je vader een grote bek geven of ronduit respectloos naar hem zijn is niet okee. Kan het zo zijn dat jij ze daarin teveel ruimte hebt gegeven omdat jij er zelf terecht ook heel kwaad over was? Dus dat jij hen eigenlijk een soort bondgenoot in je woede daarover hebt gemaakt?
Hij zal heus niet echt vinden dat hij perfect is, maar als je altijd het gevoel krijgt dat je in je gezin eigenlijk steeds drie man tegenover je hebt staan, dan ga je zelf ook je hakken in het zand zetten. Het klinkt een beetje als een strijd met aan de ene kant de kinderen en jij, en aan de andere kant je man.
Vertel jij hem nog weleens wat jij aan hem waardeert? En roep je ook weleens uit jezelf je kinderen tot de orde als zij een grote bek tegen hem hebben?
[...]
De regel is, eerst je taken dan de rest.
Vaak gebeurd dit inderdaad niet.
Zodra ik thuis kom en ik merk dat het niet is gebeurd dan roep ik ze.
Ik ben eerlijk als ik zeg dat ik het niet altijd meteen merk. Ik loop vaak direkt naar de keuken om aan het eten te beginnen.
Man loopt direkt naar binnen checkt of alles gedaan is en roept ze als dat niet het geval.
Wat jij zegt daar kan ik me ook in vinden, ik kan ook wel zeggen dat het klopt.
Het is echter zo dat man in het verleden dingen in dronken toestand geflikt heeft waardoor de kinderen hem niet meer hoog in het vaandel hebben staan.
We proberen het steeds en dan gebeurd er weer iets en helaas is hij dan weer aangeschoten.
Vaak genoeg gezegd, geef het meteen aan, doet hij niet hij kropt het op, en met spraakwater praat het makkelijker.
Ik doe mijn best om erop te letten (op de netheid), maar dat schiet er ook wel eens bij in en wanneer het er een keer bij in schiet dan heb ik het weer gedaan. Ik ben nl. niet een superschoonmaakster, dat weet hij, maar dat wil hij stiekem toch wel hebben.
Ik moet veranderen, maar hij niet, hij is perfect.
Ik moet water bij de wijn doen, maar hij niet, hij is perfect.
Dat klopt toch ook niet?
(ik hoop dat ik het duidelijk opschrijf, want heb het idee dat het rommelig is)
Nee, helemaal niet rommelig, goed te volgen hoor!
Ik vind het niet zo handig dat de kinderen betrokken zijn in de dingen die hij in dronken toestand geflikt heeft. Ik bedoel, ik kan me zo voorstellen dat ze dat wel meegekregen hebben, maar ik vind het dan niet okee dat ze daar vervolgens in jullie relatie ook een stem in hebben. Dat is namelijk iets tussen jou en je man, en ook al heb je als kind daar een mening over (ik had zelf als puber ook echt wel een mening over dingen die tussen mijn ouders speelden, dus dat is vanuit je kinderen begrijpelijk) is het natuurlijk niet zo dat zij daarop hun gedrag naar hun vader mogen aanpassen. Hij is en blijft wel hun vader, met zijn fouten weliswaar, maar je vader een grote bek geven of ronduit respectloos naar hem zijn is niet okee. Kan het zo zijn dat jij ze daarin teveel ruimte hebt gegeven omdat jij er zelf terecht ook heel kwaad over was? Dus dat jij hen eigenlijk een soort bondgenoot in je woede daarover hebt gemaakt?
Hij zal heus niet echt vinden dat hij perfect is, maar als je altijd het gevoel krijgt dat je in je gezin eigenlijk steeds drie man tegenover je hebt staan, dan ga je zelf ook je hakken in het zand zetten. Het klinkt een beetje als een strijd met aan de ene kant de kinderen en jij, en aan de andere kant je man.
Vertel jij hem nog weleens wat jij aan hem waardeert? En roep je ook weleens uit jezelf je kinderen tot de orde als zij een grote bek tegen hem hebben?
Am Yisrael Chai!
maandag 21 november 2011 om 10:41
quote:Hij wil een gezin dat gezellig met elkaar omgaat, normaal met elkaar praat en als er wat is het gewoon zegt, daarnaast moeten ze ook hun taken doen zonder dat we er ook maar iets over hoeven te zeggen en in 1x goed.quote:Toen ik vroeg wat er precies is, zegt hij 'ik weet het niet'. Als ik het daarna nog een aantal keer vraag dan zegt hij 'we praten er nog wel over'.
Gister vertelde hij me doodleuk dat ik MOET weten wat er is.Jouw man doet niet aan zelfreflectie en ziet zichzelf niet als onderdeel van het gezin dus ook niet als onderdeel van het probleem. Hij deelt verwijten uit en commandeert vrouw en kinderen. Hoe leefbaar is dat? Ben jij jezelf niet helemaal kwijt geraakt sinds je met hem bent? Ik heb erg met je kinderen te doen.
Gister vertelde hij me doodleuk dat ik MOET weten wat er is.Jouw man doet niet aan zelfreflectie en ziet zichzelf niet als onderdeel van het gezin dus ook niet als onderdeel van het probleem. Hij deelt verwijten uit en commandeert vrouw en kinderen. Hoe leefbaar is dat? Ben jij jezelf niet helemaal kwijt geraakt sinds je met hem bent? Ik heb erg met je kinderen te doen.
maandag 21 november 2011 om 10:42
quote:dubiootje schreef op 21 november 2011 @ 10:16:
[...]
Is dit niet te onduidelijk? Het is de taak van kind, maar het hoeft niet elke dag en als kind geen tijd heeft doe jij het. Kun je geen rooster maken met wie wat op welke dag doet? Dan kun je rekening houden met hun activiteiten en kun je altijd nog ruilen als het moet. Het voorkomt waarschijnlijk discussies en frustraties van beide kanten.
*edit: het spreekt voor zich dat je man gewoon meedraait in dit rooster.
We hebben een takenlijst wie wat doet.
Het stofzuigen is naar eigen inzicht, kind denkt het hoeft niet vandaag en vader vind van wel.
Dat heb ik ook wel eens gezegd dat ik ook in opstand zou komen als iemand zo doet tegen me.
Hij vindt het... onzin.
[...]
Is dit niet te onduidelijk? Het is de taak van kind, maar het hoeft niet elke dag en als kind geen tijd heeft doe jij het. Kun je geen rooster maken met wie wat op welke dag doet? Dan kun je rekening houden met hun activiteiten en kun je altijd nog ruilen als het moet. Het voorkomt waarschijnlijk discussies en frustraties van beide kanten.
*edit: het spreekt voor zich dat je man gewoon meedraait in dit rooster.
We hebben een takenlijst wie wat doet.
Het stofzuigen is naar eigen inzicht, kind denkt het hoeft niet vandaag en vader vind van wel.
Dat heb ik ook wel eens gezegd dat ik ook in opstand zou komen als iemand zo doet tegen me.
Hij vindt het... onzin.
maandag 21 november 2011 om 10:43
Jouw man heeft een alcoholprobleem, dat is nu wel duidelijk.
Daar moet hij wat aan doen, zonder de schuld op jullie af te schuiven.
En waarom gedraagt hij zich in huis als de lastigste puber, in plaats van de vader die het voorbeeld moet geven??
Verder vind ik het ook erg veel wat de kinderen allemaal in huis moeten doen. Ik vind het zelfs zielig voor hen, en heb het idee dat iedereen door zijn heersende gedrag op de tenen moet lopen.
Daar moet hij wat aan doen, zonder de schuld op jullie af te schuiven.
En waarom gedraagt hij zich in huis als de lastigste puber, in plaats van de vader die het voorbeeld moet geven??
Verder vind ik het ook erg veel wat de kinderen allemaal in huis moeten doen. Ik vind het zelfs zielig voor hen, en heb het idee dat iedereen door zijn heersende gedrag op de tenen moet lopen.