Relaties
alle pijlers
Smachten op afstand
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:03
Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 19 december 2009 om 15:05
Nou, het blijft wel een soap. Heen en weer tussen emoties ga ik. Ik heb hem gisterenavond nog even aan de telefoon en hij zegt me: plan niets voor de week dat je hierheen komt ok? Maak geen plannen want ik heb plannen voor ons, je gaat wel zien maar je gaat het te gek vinden.
Wauw, leuk, hij maakt plannen!
Maar dan opeens aan het einde van het gesprek vraagt hij me nog even niets op z'n facebook te schrijven er over. Want kennelijk had hij de dag ervoor zn ex aan de telefoon, die heel boos was over zijn contact met mij. En, zei hij, hij had deze week totaal geen tijd gehad om met haar te praten. Dat moest hij eerst doen, met haar praten, tijd vinden om met haar te praten.
Oke. Maar als ik ophang kijk ik nog even verbaast naar mn telefoon. Als ze je ex is, wat heeft ze dan voor 'n recht om boos te zijn? Of zal zij denken dat ze geen ex maar vriendin is? Ik heb hem dit de afgelopen week een paar keer expliciet gevraagd en hij heeft nadrukkelijk antwoord gegeven:ze waren elkaar wel laatst weer tegen gekomen, hadden wel weer contact en hij had het er moeilijk mee, had het idee dat hij nog niet helemaal over haar heen was. Maar ze hebben geen relatie meer en hij wil geen relatie meer met haar.
Hierdoor krijg ik toch het idee dat zij van dat laatste stukje niet echt op de hoogte is.
Oh Bassist, je maakt er een zooitje van
Wauw, leuk, hij maakt plannen!
Maar dan opeens aan het einde van het gesprek vraagt hij me nog even niets op z'n facebook te schrijven er over. Want kennelijk had hij de dag ervoor zn ex aan de telefoon, die heel boos was over zijn contact met mij. En, zei hij, hij had deze week totaal geen tijd gehad om met haar te praten. Dat moest hij eerst doen, met haar praten, tijd vinden om met haar te praten.
Oke. Maar als ik ophang kijk ik nog even verbaast naar mn telefoon. Als ze je ex is, wat heeft ze dan voor 'n recht om boos te zijn? Of zal zij denken dat ze geen ex maar vriendin is? Ik heb hem dit de afgelopen week een paar keer expliciet gevraagd en hij heeft nadrukkelijk antwoord gegeven:ze waren elkaar wel laatst weer tegen gekomen, hadden wel weer contact en hij had het er moeilijk mee, had het idee dat hij nog niet helemaal over haar heen was. Maar ze hebben geen relatie meer en hij wil geen relatie meer met haar.
Hierdoor krijg ik toch het idee dat zij van dat laatste stukje niet echt op de hoogte is.
Oh Bassist, je maakt er een zooitje van
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 19 december 2009 om 16:39
Blob, ik kreeg net in een ander topic weer wijze woorden naar mijn hoofd. Dat het natuurlijk ook best logisch is dat er nog contact tussen hen is, ze zijn immers lang samen geweest. Dat zij misschien wel wat extreem reageert, maar dat het ook eigenlijk niet anders kan dan dat het niet in een keer over - klaar is.
Nee, geen nachtmerrie nog hoor. Maar ook geen sprookje waarin de ex volledig verdwijnt als ze voor de verhaallijn niet meer zo gewenst is. Eigenlijk begint het dus best een beetje te lijken op het echte leven.
Nee, geen nachtmerrie nog hoor. Maar ook geen sprookje waarin de ex volledig verdwijnt als ze voor de verhaallijn niet meer zo gewenst is. Eigenlijk begint het dus best een beetje te lijken op het echte leven.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 19 december 2009 om 16:49
quote:Spijker schreef op 18 december 2009 @ 13:18:
...
Als je elkaar 1x per week spreekt heb je vanalles te vertellen. Iedere dag (of vaker) is opeens anders. En sinds de 'serieuze vragen' voelt het opeens ook anders. Dit zal wel weer wegtrekken, het is gewoon even een lastig moment.
Ofzo.
Als je een tijdje verder bent in het relateren met LD, of weer net terug bent van een heerlijk samenzijn, zul je zien dat je wel 9481023 keer per dag tegen jezelf zegt, dát ga ik hem vertellen, deze grap moet hij ook weten, dit moet ik niet vergeten.
En waar het dan op neer komt is dat je het over het weer gaat hebben, en wat je die avond gegeten hebt.
Ook dat gaat weer over hoor, maar zo'n tijd komt eraan.
En wat je koffer/tas betreft. Heel herkenbaar.
Mijn koffer stond gemiddeld 4 weken onuitgepakt middenin de woonkamer.
Let wel, ik heb wel kinderen, én geen ontzettend uitgebreide garderobe. Maar ik vond het zo lekker om elke dag nog even in zijn sfeer te hangen, dat het hele huishouden er maar aan moest geloven.
Oh jee.
Wat een rare verhalen zullen andere mensen dit vinden.
Snel weer terug naar het oude vertrouwde topic waar mensen dat soort dingen de normaalste zaak van de wereld vinden
...
Als je elkaar 1x per week spreekt heb je vanalles te vertellen. Iedere dag (of vaker) is opeens anders. En sinds de 'serieuze vragen' voelt het opeens ook anders. Dit zal wel weer wegtrekken, het is gewoon even een lastig moment.
Ofzo.
Als je een tijdje verder bent in het relateren met LD, of weer net terug bent van een heerlijk samenzijn, zul je zien dat je wel 9481023 keer per dag tegen jezelf zegt, dát ga ik hem vertellen, deze grap moet hij ook weten, dit moet ik niet vergeten.
En waar het dan op neer komt is dat je het over het weer gaat hebben, en wat je die avond gegeten hebt.
Ook dat gaat weer over hoor, maar zo'n tijd komt eraan.
En wat je koffer/tas betreft. Heel herkenbaar.
Mijn koffer stond gemiddeld 4 weken onuitgepakt middenin de woonkamer.
Let wel, ik heb wel kinderen, én geen ontzettend uitgebreide garderobe. Maar ik vond het zo lekker om elke dag nog even in zijn sfeer te hangen, dat het hele huishouden er maar aan moest geloven.
Oh jee.
Wat een rare verhalen zullen andere mensen dit vinden.
Snel weer terug naar het oude vertrouwde topic waar mensen dat soort dingen de normaalste zaak van de wereld vinden
zondag 20 december 2009 om 12:14
Bellen naar mobiel voor 0,01 per minuut. Echt??? http://www.youfone.nl/tarieven/
Mmmm, ik open er wel even een topic over. Ik geloof het bijna niet.
Mmmm, ik open er wel even een topic over. Ik geloof het bijna niet.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 24 december 2009 om 10:31
En dat was dan waarschijnlijk het einde. Bassist belde gisteren op, hij gaat het nog eens proberen met zijn ex.
Dat terwijl het plan elkaar weer te zien net concreet aan het worden was. Hij belt me vanmiddag, als het bij hem ochtend is. Gisteren moest hij weer aan het werk.
Ik heb natuurlijk verdriet maar het vreemde is, hij klinkt ook alsof hij er verdriet van heeft. Hij zei dat hij hoopt dat dit niet de grootste fout van zijn leven is.
Ik ben de tijd en de afstand zo zat. Helemaal nu, ik wou dat we elkaar even konden zien, aanraken. Maar als hij het geen kans geeft, heeft het geen kans.
Allejezus wat klote.
Dat terwijl het plan elkaar weer te zien net concreet aan het worden was. Hij belt me vanmiddag, als het bij hem ochtend is. Gisteren moest hij weer aan het werk.
Ik heb natuurlijk verdriet maar het vreemde is, hij klinkt ook alsof hij er verdriet van heeft. Hij zei dat hij hoopt dat dit niet de grootste fout van zijn leven is.
Ik ben de tijd en de afstand zo zat. Helemaal nu, ik wou dat we elkaar even konden zien, aanraken. Maar als hij het geen kans geeft, heeft het geen kans.
Allejezus wat klote.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 24 december 2009 om 10:59
donderdag 24 december 2009 om 11:07
Goddank moet ik werken met kerst, dus er gaat geen 'heerlijke kerst' aan verloren ofzo.
Ik hoop ook dat het gesprek vanmiddag wat oplevert. Ik vraag me af of hij er 's ochtends nog net zo over denkt als gisterenavond. Ik vraag me af of hij er met vrienden over gesproken heeft.
Ik vraag me af waarom hij dan over me verteld heeft aan z'n moeder en broer, waarom hij zo veel en zo lang met me gebeld heeft, waarom we al die plannen hebben gemaakt, hoe iemand zo 180 graden kan draaien in een week.
Ik denk niet dat ik antwoord ga krijgen op al die vragen.
Ik moet eigenlijk tot 1 uur werken, maar ik mag van mezelf om 12 uur weg. Nog even een uurtje doorbikkelen.
Ik hoop ook dat het gesprek vanmiddag wat oplevert. Ik vraag me af of hij er 's ochtends nog net zo over denkt als gisterenavond. Ik vraag me af of hij er met vrienden over gesproken heeft.
Ik vraag me af waarom hij dan over me verteld heeft aan z'n moeder en broer, waarom hij zo veel en zo lang met me gebeld heeft, waarom we al die plannen hebben gemaakt, hoe iemand zo 180 graden kan draaien in een week.
Ik denk niet dat ik antwoord ga krijgen op al die vragen.
Ik moet eigenlijk tot 1 uur werken, maar ik mag van mezelf om 12 uur weg. Nog even een uurtje doorbikkelen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 24 december 2009 om 11:23
Zelfs al je vragen herken ik Spijker. Waarom heeft hij eerst zijn kinderen eerst over mij verteld? En heeft hij eerst mijn familie ontmoet? Misschien vloog het hem juist daarom wel aan. Omdat het toen 'echt' werd. Ook voor zijn ex. Die toen ineens uit haar winterslaap kwam en besloot voor hem te gaan vechten. Met alle chantagemiddelen die ze uit de kast kon halen.
Ik kan nu wel alle dingen tegen je zeggen die waar zijn. Dat jij te leuk bent voor een man die twijfelt. Dat HIJ in het vliegtuig had moeten springen, naar jou.
Maar dat neemt nu je pijn niet weg. Klote pijn. Juist omdat het nog niet voorbij had moeten zijn. Niet voor jou. Niet voor hem. Maar ook niet voor ons. Jouw bassistensprookje moest mij en je andere mee-smachters ook de kerst doorslepen . Jouw sprookje had wel uit moeten komen.
Ik kan nu wel alle dingen tegen je zeggen die waar zijn. Dat jij te leuk bent voor een man die twijfelt. Dat HIJ in het vliegtuig had moeten springen, naar jou.
Maar dat neemt nu je pijn niet weg. Klote pijn. Juist omdat het nog niet voorbij had moeten zijn. Niet voor jou. Niet voor hem. Maar ook niet voor ons. Jouw bassistensprookje moest mij en je andere mee-smachters ook de kerst doorslepen . Jouw sprookje had wel uit moeten komen.
donderdag 24 december 2009 om 11:36
Misschien is dat zo ja, dat het wel heel 'echt' wordt als ik voor hem in het vliegtuig stap.
Verhalen lijken inderdaad op elkaar, ze trekt alles uit de kast. Hij zei 'weet je hoeveel arguments ik van haar heb moeten aanhoren de laatste tijd'? Nee, natuurlijk weet ik dat niet, ik wist helemaal niet dat hij nog zo veel contact met haar had. Nee, zei hij, ik wou ook helemaal niet zo veel contact met haar hebben.
En alsof hij zichzelf moet overtuigen: zij is geen slecht mens.
Wat kan ik daar op zeggen? Helemaal niets toch. Als hij het niet wil, dan wil hij het niet.
Maar ergens, in zijn vragen, lijkt het alsof hij aan mij méér bevestiging en zekerheid vraagt dan ik geven kan. Ik kan niet zeggen dat ik helemaal voor hem ga, want ik kén hem niet goed genoeg. Ik kan niet zeggen waar dit allemaal op gebaseerd is, behalve op 'gevoel en intuïtie'. Ik kan niet zeggen: omdat ik je zo goed ken en we zoveel tijd hebben doorgebracht, want dat is niet zo.
Ik kan alleen maar zeggen: ik vind het dood en doodzonde als we elkaar niet beter leren kennen. En dan zegt hij: dat vind ik ook.
Verhalen lijken inderdaad op elkaar, ze trekt alles uit de kast. Hij zei 'weet je hoeveel arguments ik van haar heb moeten aanhoren de laatste tijd'? Nee, natuurlijk weet ik dat niet, ik wist helemaal niet dat hij nog zo veel contact met haar had. Nee, zei hij, ik wou ook helemaal niet zo veel contact met haar hebben.
En alsof hij zichzelf moet overtuigen: zij is geen slecht mens.
Wat kan ik daar op zeggen? Helemaal niets toch. Als hij het niet wil, dan wil hij het niet.
Maar ergens, in zijn vragen, lijkt het alsof hij aan mij méér bevestiging en zekerheid vraagt dan ik geven kan. Ik kan niet zeggen dat ik helemaal voor hem ga, want ik kén hem niet goed genoeg. Ik kan niet zeggen waar dit allemaal op gebaseerd is, behalve op 'gevoel en intuïtie'. Ik kan niet zeggen: omdat ik je zo goed ken en we zoveel tijd hebben doorgebracht, want dat is niet zo.
Ik kan alleen maar zeggen: ik vind het dood en doodzonde als we elkaar niet beter leren kennen. En dan zegt hij: dat vind ik ook.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 24 december 2009 om 11:57
Dat waren ook ongeveer mijn famous last words. "Ik had meer tijd willen hebben om je beter te leren kennen." Nu realiseer ik me dat ik hem op het laatst juist misschien wel beter heb leren kennen dan me lief was. Als een twijfelaar. Een slappeling die niet kon kiezen toen hij moest. Die toeliet dat zijn ex hem chanteerde terwijl zij hem gedumpt had. Tja, is dat de man voor mij? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk was het een voorbode van de man die tevoorschijn gekomen was als ik hem wel beter had leren kennen.
Maar ja, dat weet ik dus niet zeker. En dat maakt het onaf. En daarom heb ik mijn 16jarige relatie die begin dit jaar uitging sneller verwerkt dan deze kortstondige fling. Na 16 jaar was het kaarsje uit. Maar dit kaarsje ging nog steeds feller branden. En dan ineens een emmer water eroverheen. Dat veroorzaakt die ellendige pijn. En dat machteloze gevoel.
Maar ja, dat weet ik dus niet zeker. En dat maakt het onaf. En daarom heb ik mijn 16jarige relatie die begin dit jaar uitging sneller verwerkt dan deze kortstondige fling. Na 16 jaar was het kaarsje uit. Maar dit kaarsje ging nog steeds feller branden. En dan ineens een emmer water eroverheen. Dat veroorzaakt die ellendige pijn. En dat machteloze gevoel.
donderdag 24 december 2009 om 14:55
hallo spijker en de anderen,
ook een hier een meelezer vanaf het begin. ben zelf niet zo'n schrijver, maar goed nu doe ik het toch maar even. heel veel sterkte en ook ik weet een beetje hoe je je voelt.
hier ook een "relatie" op afstand, maar dan wel in europa, sinds de zomer.. hij is een paar keer hier geweest en 2 weken terug ben ik daar voor het eerst. hele familie ontmoet...maar...hij weet het allemaal niet
ook een ex die hem terug wil, een depressie bij hem vanwege allerlei persoonlijke omstandigheden. hij heeft gevoelens voor me, maar kan ze niet precies omschrijven, tja daar zit ik dan, nu nog op mn werk en zometeen naar huis, waar hij wacht. ja, want hij heeft zondag 1000km in dat rotweer gereden om bij me te zijn. tegen een ander zou ik zeggen: jeetje hij moet wel heel veel van je houden, maar goed dat is in dit geval kennelijk niet zo, helaas. na de kerst gaat ie weer naar huis, heb gezegd dat de laatste keer samen is, hij heeft echt geen idee hoe ik me voel, ook al heb ik het hem wel gezegd. hij zegt het is zeker niet de laatste keer dat ik bij je ben en als ik geopereerd ben, dan kom je naar mij (eind januari) maar ik moet afstand nemen. vanavond gezellig eten met mijn familie en morgen ook, maar waarvoor...ik ben niet het belangrijkste in zn leven. hij zegt: laat me vliegen dan vlieg ik vanzelf naar je toe. ik weet dat dat niet zo is, want daarvoor voelt hij niet genoeg.
zucht...de kerstdagen zouden zo mooi moeten zijn, voor t eerst in 3 jaar had ik weer het gevoel dat ik van iemand kon houden...en nu moet ik het alweer loslaten.
sterkte spijker en de anderen ook...
ook een hier een meelezer vanaf het begin. ben zelf niet zo'n schrijver, maar goed nu doe ik het toch maar even. heel veel sterkte en ook ik weet een beetje hoe je je voelt.
hier ook een "relatie" op afstand, maar dan wel in europa, sinds de zomer.. hij is een paar keer hier geweest en 2 weken terug ben ik daar voor het eerst. hele familie ontmoet...maar...hij weet het allemaal niet
ook een ex die hem terug wil, een depressie bij hem vanwege allerlei persoonlijke omstandigheden. hij heeft gevoelens voor me, maar kan ze niet precies omschrijven, tja daar zit ik dan, nu nog op mn werk en zometeen naar huis, waar hij wacht. ja, want hij heeft zondag 1000km in dat rotweer gereden om bij me te zijn. tegen een ander zou ik zeggen: jeetje hij moet wel heel veel van je houden, maar goed dat is in dit geval kennelijk niet zo, helaas. na de kerst gaat ie weer naar huis, heb gezegd dat de laatste keer samen is, hij heeft echt geen idee hoe ik me voel, ook al heb ik het hem wel gezegd. hij zegt het is zeker niet de laatste keer dat ik bij je ben en als ik geopereerd ben, dan kom je naar mij (eind januari) maar ik moet afstand nemen. vanavond gezellig eten met mijn familie en morgen ook, maar waarvoor...ik ben niet het belangrijkste in zn leven. hij zegt: laat me vliegen dan vlieg ik vanzelf naar je toe. ik weet dat dat niet zo is, want daarvoor voelt hij niet genoeg.zucht...de kerstdagen zouden zo mooi moeten zijn, voor t eerst in 3 jaar had ik weer het gevoel dat ik van iemand kon houden...en nu moet ik het alweer loslaten.
sterkte spijker en de anderen ook...
donderdag 24 december 2009 om 17:13