Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 2 november 2011 om 09:41
Lieve meiden, allereerst voor iedereen een dikke knuffel.
Hova, beetje geslapen op de pam? Hier is het momenteel zo dat ik soms wel en soms niet een pammetje (2) neem. De ene keer gaat het redelijk zonder en dan hoeft er maar weer iets te gebeuren en dan heb ik m weer nodig.
All; ik weet precies hoe je je voelt...Ook bij mij is er al aardig wat gesteggel geweest (understatement maar ik kan er ook niet teveel over zeggen helaas). Daarom heb ikzelf het traject uiteindelijk gestart, kunnen we mooi de rest in het bijzijn van een onafhankelijk iemand afhandelen. Kom in actie meid! Bij mij is het zo dat ik me sterker voel door actie(s) te ondernemen!
Siss; gaat het weer een beetje?
Ik was eergisteren met mijn zoontje in een speeltuintje hier in de buurt. Daar waren een paar oudere kindjes aan het spelen. Op een gegeven moment ziet een van die kindjes haar vader thuis komen en roept dat dus ook. Toen mijn zoontje en ik terugliepen naar huis zegt hij opeens hoopvol 'misschien is mijn vader ook wel thuis!'....het klonk zo hoopvol....en ik moest hem vervolgens teleurstellen.....mijn hart brak in duizend stukjes.....daar liep ik dan vervolgens met tranen in mijn ogen, het deed zó zeer....hij mist zijn papa zo enorm....en er is niets wat ik daaraan kan veranderen....
En er gaat nog zoveel meer veranderen voor hem....dit is pas het begin....vind het zooo erg.....hij zal nooit opgroeien in een gezin met papa en mama samen zoals ik en mijn ex dat wel kennen....egoistische lul zonder ruggegraat.
Hova, beetje geslapen op de pam? Hier is het momenteel zo dat ik soms wel en soms niet een pammetje (2) neem. De ene keer gaat het redelijk zonder en dan hoeft er maar weer iets te gebeuren en dan heb ik m weer nodig.
All; ik weet precies hoe je je voelt...Ook bij mij is er al aardig wat gesteggel geweest (understatement maar ik kan er ook niet teveel over zeggen helaas). Daarom heb ikzelf het traject uiteindelijk gestart, kunnen we mooi de rest in het bijzijn van een onafhankelijk iemand afhandelen. Kom in actie meid! Bij mij is het zo dat ik me sterker voel door actie(s) te ondernemen!
Siss; gaat het weer een beetje?
Ik was eergisteren met mijn zoontje in een speeltuintje hier in de buurt. Daar waren een paar oudere kindjes aan het spelen. Op een gegeven moment ziet een van die kindjes haar vader thuis komen en roept dat dus ook. Toen mijn zoontje en ik terugliepen naar huis zegt hij opeens hoopvol 'misschien is mijn vader ook wel thuis!'....het klonk zo hoopvol....en ik moest hem vervolgens teleurstellen.....mijn hart brak in duizend stukjes.....daar liep ik dan vervolgens met tranen in mijn ogen, het deed zó zeer....hij mist zijn papa zo enorm....en er is niets wat ik daaraan kan veranderen....
En er gaat nog zoveel meer veranderen voor hem....dit is pas het begin....vind het zooo erg.....hij zal nooit opgroeien in een gezin met papa en mama samen zoals ik en mijn ex dat wel kennen....egoistische lul zonder ruggegraat.
woensdag 2 november 2011 om 11:50
@Leo en Tascha; heb redelijk geslapen vannacht, werd pas rond 5 uur wakker en heb daarna nog een beetje gedommeld, dus was best een goede nacht
Tascha, wat erg verdrietig dat je je zoontje dan zo teleur moet stellen. Ik vind dat ook zo vreselijk; mijn twee oudsten zullen zich nog wel herinneren dat man en ik ooit samen waren, maar de jongste zal er niets meer van weten denk ik later. Voor haar zal het de normaalste zaak van de wereld worden dat papa ergens anders woont en dat doet zo'n zeer inderdaad....
Ik snap het ook niet van die kerels; inderdaad zeer egoistisch!! Zeker als man zegt nog van mij te houden en zich ook nog zeker tot me aangetrokken te voelen, dan is het toch de moeite waard om ervoor te vechten, om te zorgen dat het gaat werken, al is het alleen maar voor de kinderen!!!
Zorg ervoor dat jij er iig voor je zoontje bent, zoveel mogelijk, speel met hem, knuffel hem, hou van hem. Hij heeft warmte nodig...
Tascha, wat erg verdrietig dat je je zoontje dan zo teleur moet stellen. Ik vind dat ook zo vreselijk; mijn twee oudsten zullen zich nog wel herinneren dat man en ik ooit samen waren, maar de jongste zal er niets meer van weten denk ik later. Voor haar zal het de normaalste zaak van de wereld worden dat papa ergens anders woont en dat doet zo'n zeer inderdaad....
Ik snap het ook niet van die kerels; inderdaad zeer egoistisch!! Zeker als man zegt nog van mij te houden en zich ook nog zeker tot me aangetrokken te voelen, dan is het toch de moeite waard om ervoor te vechten, om te zorgen dat het gaat werken, al is het alleen maar voor de kinderen!!!
Zorg ervoor dat jij er iig voor je zoontje bent, zoveel mogelijk, speel met hem, knuffel hem, hou van hem. Hij heeft warmte nodig...
woensdag 2 november 2011 om 23:05
Voel me iets beter over mijn keuze om man voorlopig even de deur uit te zetten. gesprekje met middelste gehad. ze gaf aan dat er veel stress in huis was toen man nog hier woonde en dat het nu rustiger was in huis. Dus ik heb er toch goed gaan gedaan op dit moment. Ze zei er trouwens achteraan dat ze dacht dat een beetje afstand van elkaar op dit moment wel goed was, zodat we straks weer de 'leuke dingen' van elkaar konden zien. Vond het zo bijzonder en rakend dat ze dat zei. Ik probeerde haar enthousiasme wat te temperen door te zeggen da thet natuurlijk ook zo kan zijn dat we straks niet meer samen willen wonen. Waarop zij zei: 'mama, je moet proberen het positief te zien. Dat doe ik ook'.
Mijn hart smolt. Dat lieve, slimme, wijze meisje van me.... Ze is zo bijzonder. VOor de eerste keer dat een van mijn kids een gesprek met mij erover aanging en dan blijkt dat ze zo volwassen denkt. Mooi en verdrietig tegelijk... Ik heb prachtig mooie kinderen, reden waarom ik nooit spijt zal hebben van de afgelopen 20 jaren en mijn man altijd dankbaar zal zijn voor wat hij me gegeven heeft. Dat dan weer wel...
Mijn hart smolt. Dat lieve, slimme, wijze meisje van me.... Ze is zo bijzonder. VOor de eerste keer dat een van mijn kids een gesprek met mij erover aanging en dan blijkt dat ze zo volwassen denkt. Mooi en verdrietig tegelijk... Ik heb prachtig mooie kinderen, reden waarom ik nooit spijt zal hebben van de afgelopen 20 jaren en mijn man altijd dankbaar zal zijn voor wat hij me gegeven heeft. Dat dan weer wel...
donderdag 3 november 2011 om 00:56
Vandaag heb ik het hele topic gelezen. Vrouwen, wat een verdriet, wat een wanhoop, wat een frustratie. Soms kreeg ik een brok in mijn keel en moest ik gewoon even stoppen met lezen.
Ik heb geen flauw idee wat jullie doormaken. Zelf ben ik nog maar begin twintig, geen flauw benul van zulke lange relaties.
Aan het begin van het topic werd door iemand gezegd dat mensen soms geen idee hebben van de impact van een scheiding. Klopt. Als je soms hoort dat mensen na lange tijd uit elkaar gaan, weet je niet wat dat inhoudt. Maar nu heb ik een beetje een beeld, voor zo ver dat kan. Afschuwelijk. Hartverscheurend. Ook zei iemand dat dit verwerken, dit rouwproces, misschien nog wel moeilijker, gecompliceerder was dan het rouwproces na overlijden van je partner. Daar kan ik helemaal bij inkomen.
Ik wil even mijn respect uitspreken. Voor de vrouwen zoals Newwoman, die aan het eind van de lange weg zit en zo veel steun en advies geeft. Voor Leo, die steeds de juiste dingen zegt. Voor Gijs, die ook heel helder is en raakt.
En ik wil All, Hova, Sisselalova, Tascha en de rest heel veel sterkte wensen. Ik ga zeker nog meelezen, want ik hoop dat de stappen vooruit steeds groter zullen worden en de stapjes terug steeds minder.
Slaap lekker voor degenen die nog wakker zijn.
Ik heb geen flauw idee wat jullie doormaken. Zelf ben ik nog maar begin twintig, geen flauw benul van zulke lange relaties.
Aan het begin van het topic werd door iemand gezegd dat mensen soms geen idee hebben van de impact van een scheiding. Klopt. Als je soms hoort dat mensen na lange tijd uit elkaar gaan, weet je niet wat dat inhoudt. Maar nu heb ik een beetje een beeld, voor zo ver dat kan. Afschuwelijk. Hartverscheurend. Ook zei iemand dat dit verwerken, dit rouwproces, misschien nog wel moeilijker, gecompliceerder was dan het rouwproces na overlijden van je partner. Daar kan ik helemaal bij inkomen.
Ik wil even mijn respect uitspreken. Voor de vrouwen zoals Newwoman, die aan het eind van de lange weg zit en zo veel steun en advies geeft. Voor Leo, die steeds de juiste dingen zegt. Voor Gijs, die ook heel helder is en raakt.
En ik wil All, Hova, Sisselalova, Tascha en de rest heel veel sterkte wensen. Ik ga zeker nog meelezen, want ik hoop dat de stappen vooruit steeds groter zullen worden en de stapjes terug steeds minder.
Slaap lekker voor degenen die nog wakker zijn.
donderdag 3 november 2011 om 01:22
donderdag 3 november 2011 om 07:22
@Bacchus, hij heeft mij nooit verteld dat het over was, doet dat ook nu nog niet. Hij zegt dat hij niet weet wat hij moet, dat hij overal aan twijfelt, dat hij me ook niet kwijt wil maar nu niet weet hoe hij zich weer happy kan voelen in onze relatie. Misschien dit... misschien.dat... hij houdt heel veel van me, wil me niet kwijt, maar weet het niet.
Dat is alles wat hij zegt, dus tja dan.heb ik de knoop doorgehakt. Ik vroeg hem wat er gebeurd zou zijn als ik niet gezegd had dat hij weg moest gaan, maar toen zei hij dat het dan waarschijnlijk nog maanden had 'doorgesudderd' tot hij weer zichzelf was en misschien zou weten wat hij moest doen...
Maar hij heeft nooit gezegd dat het over is en doet dat nog steeds niet. Misschien had dat wel makkelijker geweest, ik weet het niet.
@Redhair, wat een lieve post, Dankjewel. Ik had hetzelfde als jij vroeger, als ik hoorde dat mensen gingen scheiden. Dacht ook soms; nou wees blij, zo leuk is die vent/vrouw niet, je bent beter af zonder. Maar dat het zo'n impact heeft, jarenlang, kun je niet weten tot je het meemaakt. Er zijn veel mensen om me heen die niet snappen dat ik er nog steeds doorheen zit. Krijg je een berichtje terug als je zegt dat het nog niet goed met je gaat, van: oh, ik dacht dat het nu ondertussen wel beter met je ging, tja, ik weet ook niet hoe ik je kan helpen. Terwijl ze eigenlijk alleen maar hoeven te luisteren. Er zijn er eigenlijk nog maar twee (mijn broer en mijn allerbeste vriendin) die er nog steeds voor me zijn... triest dat van een redelijk grote groep vrienden er maar zo weinig zijn waar je op de lange termijn op aan kunt. Je hebt alleen je zelf maar, dat is een wijze les.
En ben super blij met dit forum met al die fantastische mensen, waarvan jij er ook al een paar opnoemde. Je voelt je hier toch iets minder alleen...
Dat is alles wat hij zegt, dus tja dan.heb ik de knoop doorgehakt. Ik vroeg hem wat er gebeurd zou zijn als ik niet gezegd had dat hij weg moest gaan, maar toen zei hij dat het dan waarschijnlijk nog maanden had 'doorgesudderd' tot hij weer zichzelf was en misschien zou weten wat hij moest doen...
Maar hij heeft nooit gezegd dat het over is en doet dat nog steeds niet. Misschien had dat wel makkelijker geweest, ik weet het niet.
@Redhair, wat een lieve post, Dankjewel. Ik had hetzelfde als jij vroeger, als ik hoorde dat mensen gingen scheiden. Dacht ook soms; nou wees blij, zo leuk is die vent/vrouw niet, je bent beter af zonder. Maar dat het zo'n impact heeft, jarenlang, kun je niet weten tot je het meemaakt. Er zijn veel mensen om me heen die niet snappen dat ik er nog steeds doorheen zit. Krijg je een berichtje terug als je zegt dat het nog niet goed met je gaat, van: oh, ik dacht dat het nu ondertussen wel beter met je ging, tja, ik weet ook niet hoe ik je kan helpen. Terwijl ze eigenlijk alleen maar hoeven te luisteren. Er zijn er eigenlijk nog maar twee (mijn broer en mijn allerbeste vriendin) die er nog steeds voor me zijn... triest dat van een redelijk grote groep vrienden er maar zo weinig zijn waar je op de lange termijn op aan kunt. Je hebt alleen je zelf maar, dat is een wijze les.
En ben super blij met dit forum met al die fantastische mensen, waarvan jij er ook al een paar opnoemde. Je voelt je hier toch iets minder alleen...
donderdag 3 november 2011 om 09:30
Liefste Hoof,
Hij weet het niet.
Nu nóg niet?
Na een jáár?
Hij blijft de boel aan jou overlaten. Als hij nou eens één keer zou zeggen wat hij écht wil, van mijn part iets wat helemaal niet kan, zoals met jou een relatie maar niet thuiswonen en vrij in zijn seksuele contacten (ik zeg maar wat hoor) dan weet je wat. Dan kun je zeggen 'Harry, no way, dat gaat mooi niet door, dit wil ik niet, klaar'. Nu weet je weer niks, nóg niks.
Ik ben bang dat jij echt degene gaat zijn die op een gegeven moment de knoop doorhakt.
Je zit op de reservebank, wachtend en kapot gaand van verdriet om jullie historie. Je emotie houdt je in het verleden en zijn twijfelkontigheid zorgt er voor dat jij niet door kunt met je leven. Laat hij nou gewoon eens een beslissing nemen. Na een jaar van horten, stoten, twijfelen, en niet duidelijk communiceren, ja, zelfs dichtklappen en er niet over willen praten, ben jíj er helemaal niks mee opgeschoten in ieder geval.
En je blijft hem zo lief vinden en hem missen schat. Wanneer word je nou eens godgloeiendgodnakend kwaad? Wat moet er gebeuren om jou nou eens echt boos te krijgen? En dan niet boos als in 'waarom is het niet meer als vroeger!?' maar als in 'ik ben klaar met je gedraaikont, wegwezen!' ?
Wordt geen slachtoffer Hova, van zijn standpuntloosheid. Je bent zó veel meer waard dan dit.
Graag, traag of heel niet. En indien wel, dan sámen en all the way samen, dus óók samen in therapie en práten. Aan de slag dan. Sámen en niet jou de hete kooltjes uit het vuur laten houden.
Want jij hebt nu verdriet voor twee, je denkt voor twee, je denkt niet alleen aan zijn verdriet, je vóelt het ook nog!
Zolang je niet weet waar je aan toe bent kun je niet verder Hova en verkeer je in een soort niemandsland, kun je niet bouwen en breek je eigenlijk alleen nog maar meer af.
Zonde.
Van jou.
Hij weet het niet.
Nu nóg niet?
Na een jáár?
Hij blijft de boel aan jou overlaten. Als hij nou eens één keer zou zeggen wat hij écht wil, van mijn part iets wat helemaal niet kan, zoals met jou een relatie maar niet thuiswonen en vrij in zijn seksuele contacten (ik zeg maar wat hoor) dan weet je wat. Dan kun je zeggen 'Harry, no way, dat gaat mooi niet door, dit wil ik niet, klaar'. Nu weet je weer niks, nóg niks.
Ik ben bang dat jij echt degene gaat zijn die op een gegeven moment de knoop doorhakt.
Je zit op de reservebank, wachtend en kapot gaand van verdriet om jullie historie. Je emotie houdt je in het verleden en zijn twijfelkontigheid zorgt er voor dat jij niet door kunt met je leven. Laat hij nou gewoon eens een beslissing nemen. Na een jaar van horten, stoten, twijfelen, en niet duidelijk communiceren, ja, zelfs dichtklappen en er niet over willen praten, ben jíj er helemaal niks mee opgeschoten in ieder geval.
En je blijft hem zo lief vinden en hem missen schat. Wanneer word je nou eens godgloeiendgodnakend kwaad? Wat moet er gebeuren om jou nou eens echt boos te krijgen? En dan niet boos als in 'waarom is het niet meer als vroeger!?' maar als in 'ik ben klaar met je gedraaikont, wegwezen!' ?
Wordt geen slachtoffer Hova, van zijn standpuntloosheid. Je bent zó veel meer waard dan dit.
Graag, traag of heel niet. En indien wel, dan sámen en all the way samen, dus óók samen in therapie en práten. Aan de slag dan. Sámen en niet jou de hete kooltjes uit het vuur laten houden.
Want jij hebt nu verdriet voor twee, je denkt voor twee, je denkt niet alleen aan zijn verdriet, je vóelt het ook nog!
Zolang je niet weet waar je aan toe bent kun je niet verder Hova en verkeer je in een soort niemandsland, kun je niet bouwen en breek je eigenlijk alleen nog maar meer af.
Zonde.
Van jou.
donderdag 3 november 2011 om 09:39
Mooie post weer Eleonora! Je raakt me..
Want Hova, ik zit in éxact dezelfde positie. Alleen duurt het draaikonten van mijn ex al bijna 4 jr. En nu hij vertrokken is duurt dat voort. Want hij weet het niet. Wat hij wel weet is dat hij niet iemand is om alleen in een flatje te zitten. Dus zijn vriendin (waar hij al maanden mee vreemdging) zit bij hem. Officieus. Maar hij wil nog niet officieel scheiden want daar is hij te emotioneel voor. En misschien dat het nog wel goed komt met ons zegt hij.
En ik? Ik kan de knoop (ook) niet doorhakken. Want stél je nou toch voor dat we elkaar wel weer gaan vinden over een tijd. Daarnaast wil ik niet degene zijn die de scheiding aanvraagt want dan heb ik het gevoel dat ik de kinderen de kans op 'een gezin met ons 4' ontneem. En dan is er nog het koophuis dat we aan de straatstenen niet gaan kwijtraken denk ik. En de financiële sores.
Bizar.. Ook ik bevind me in niemandsland. Kan niet door met mijn leven. Maar durf er ook geen eind aan te maken (aan dat huwelijk, niet aan het leven uiteraard )..
Want Hova, ik zit in éxact dezelfde positie. Alleen duurt het draaikonten van mijn ex al bijna 4 jr. En nu hij vertrokken is duurt dat voort. Want hij weet het niet. Wat hij wel weet is dat hij niet iemand is om alleen in een flatje te zitten. Dus zijn vriendin (waar hij al maanden mee vreemdging) zit bij hem. Officieus. Maar hij wil nog niet officieel scheiden want daar is hij te emotioneel voor. En misschien dat het nog wel goed komt met ons zegt hij.
En ik? Ik kan de knoop (ook) niet doorhakken. Want stél je nou toch voor dat we elkaar wel weer gaan vinden over een tijd. Daarnaast wil ik niet degene zijn die de scheiding aanvraagt want dan heb ik het gevoel dat ik de kinderen de kans op 'een gezin met ons 4' ontneem. En dan is er nog het koophuis dat we aan de straatstenen niet gaan kwijtraken denk ik. En de financiële sores.
Bizar.. Ook ik bevind me in niemandsland. Kan niet door met mijn leven. Maar durf er ook geen eind aan te maken (aan dat huwelijk, niet aan het leven uiteraard )..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 3 november 2011 om 10:47
@soyli, op deze manier houdt hij macht over je.
Hij speelt voor safe.
Heeft jou als veilige basis voor als hij uitgespeelt is buiten.
Hoe lang laat je hem spelen?
Die man heeft 't Walhallah!
(Zou ik ook wel willen zo! Met een lekkere toyboy in een flatje, en af en toe wat gezinsdingen doen als ik daar zin in heb. Vrijheid blijheid, en aan beide kanten een man die stapel op me is! )
Hij speelt voor safe.
Heeft jou als veilige basis voor als hij uitgespeelt is buiten.
Hoe lang laat je hem spelen?
Die man heeft 't Walhallah!
(Zou ik ook wel willen zo! Met een lekkere toyboy in een flatje, en af en toe wat gezinsdingen doen als ik daar zin in heb. Vrijheid blijheid, en aan beide kanten een man die stapel op me is! )
donderdag 3 november 2011 om 10:49
donderdag 3 november 2011 om 11:12
Hij heeft al 4 jaar het Walhalla.. 3e Affaire (waar ik vanaf weet). En ik heb hem steeds laten terugkomen. Dát is wat het misschien nu ook zo moeilijk maakt; ik ben járenlang niet anders gewend dat mn kop in het zand te steken en net te doen alsof alles goed was. Mijn eigen sprookje..
Scheiding terugdraaien had hij het gisteren idd ook nog over. En dan weet ik wérkelijk waar niet wat er in dat hoofd van hem gebeurt. Maar dat weet hij zelf ook niet begrijp ik van hem..
Scheiding terugdraaien had hij het gisteren idd ook nog over. En dan weet ik wérkelijk waar niet wat er in dat hoofd van hem gebeurt. Maar dat weet hij zelf ook niet begrijp ik van hem..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 3 november 2011 om 11:33
Ik herken het heel erg Soyli.
Ik heb ook jarenlang de deur open gehouden.
Intussen heeft mijn ex de hele wereld gezien en gen***t, is nu moe van 't spelen en wil terug.
Dit pas nadat ikzelf uiteindelijk, (heeft heeeel lang geduurd, TE lang!) een keer verliefd werd.
Gezin??
Mijn kind is inmiddels al zo oud dat ze straks zelf een gezin gaat stichten.
Gezin is maar een woord, net als familie.
Wil ik een gezin met een man die volwassen zijn verantwoording neemt?
Een man waar ik en mijn kind op kunnen bouwen?
Mijn ex gedroeg zich als een kind, een heel moeilijk opvoedbaar kind,
Die met alle negatieve aandacht die hij vroeg, zijn eigen kind niet alleen een vader ontnam maar ook nog eens de vrolijkheid en kracht van moeder ontnam.
Wat ik tegenwoordig doe, als het jongetje negatieve aandacht vraagt, omdat hij even geen vriendinnetje heeft om te spelen?
Fijn buiten spelen jongen, mama heeft geen tijd!
Ik heb ook jarenlang de deur open gehouden.
Intussen heeft mijn ex de hele wereld gezien en gen***t, is nu moe van 't spelen en wil terug.
Dit pas nadat ikzelf uiteindelijk, (heeft heeeel lang geduurd, TE lang!) een keer verliefd werd.
Gezin??
Mijn kind is inmiddels al zo oud dat ze straks zelf een gezin gaat stichten.
Gezin is maar een woord, net als familie.
Wil ik een gezin met een man die volwassen zijn verantwoording neemt?
Een man waar ik en mijn kind op kunnen bouwen?
Mijn ex gedroeg zich als een kind, een heel moeilijk opvoedbaar kind,
Die met alle negatieve aandacht die hij vroeg, zijn eigen kind niet alleen een vader ontnam maar ook nog eens de vrolijkheid en kracht van moeder ontnam.
Wat ik tegenwoordig doe, als het jongetje negatieve aandacht vraagt, omdat hij even geen vriendinnetje heeft om te spelen?
Fijn buiten spelen jongen, mama heeft geen tijd!
donderdag 3 november 2011 om 11:36
Ik stop voorlopig met het schrijven hier. Zal zeker mee blijven lezen, maar als ik nu naar mijn gevoel luister dan zegt dat me dat ik mijn eigen weg moet volgen. Na het vele denken van afgelopen week ben ik weer een 'laag' dieper gekomen met mijn eigen gevoel en verweggestopte gevoelens komen naar boven waarvan ik het bestaan niet eens meer wist. Naja om het verhaal kort te houden; ik zie in dat ik duidelijk aan mezelf moet werken en de gesprekken hier komen even niet overeen met waar ik me bevind. Dikke knuffel allemaal en sterkte met jullie eigen proces! Blijf naar je gevoel luisteren!
donderdag 3 november 2011 om 11:42
Ik wil namelijk die man waar ik op kan bouwen!
En als ik zie waar al die kerels hier mee bezig zijn, geef ze eigenlijk eens ongelijk?
Wij laten ze toch buiten spelen?
Wij laten ons toch pijn doen?
Wij geven ze toch geen grenzen?
Ga maar lekker genieten jongens, ik wacht wel op je, kijk maar schatje hoe lang je tijd nodig hebt.
Is niet erg hoor dat ik moet huilen en je mis, 't spijt me dat ik soms zo moe ben van het wachten.
't spijt me dat ik soms niet sterk kan zijn.
Weet je wat?
Kom morgen gezellig bij ons eten, ik begrijp dat je het moeilijk hebt met alles, ik moet ook niet zo zeuren.
Oké lieverd?
Kijk maar hoe laat hè, doe maar rustig aan.........................................................................
En als ik zie waar al die kerels hier mee bezig zijn, geef ze eigenlijk eens ongelijk?
Wij laten ze toch buiten spelen?
Wij laten ons toch pijn doen?
Wij geven ze toch geen grenzen?
Ga maar lekker genieten jongens, ik wacht wel op je, kijk maar schatje hoe lang je tijd nodig hebt.
Is niet erg hoor dat ik moet huilen en je mis, 't spijt me dat ik soms zo moe ben van het wachten.
't spijt me dat ik soms niet sterk kan zijn.
Weet je wat?
Kom morgen gezellig bij ons eten, ik begrijp dat je het moeilijk hebt met alles, ik moet ook niet zo zeuren.
Oké lieverd?
Kijk maar hoe laat hè, doe maar rustig aan.........................................................................
donderdag 3 november 2011 om 11:51
quote:champoepel schreef op 03 november 2011 @ 11:42:
Ik wil namelijk die man waar ik op kan bouwen!
En als ik zie waar al die kerels hier mee bezig zijn, geef ze eigenlijk eens ongelijk?
Wij laten ze toch buiten spelen?
Wij laten ons toch pijn doen?
Wij geven ze toch geen grenzen?
Ga maar lekker genieten jongens, ik wacht wel op je, kijk maar schatje hoe lang je tijd nodig hebt.
Is niet erg hoor dat ik moet huilen en je mis, 't spijt me dat ik soms zo moe ben van het wachten.
't spijt me dat ik soms niet sterk kan zijn.
Weet je wat?
Kom morgen gezellig bij ons eten, ik begrijp dat je het moeilijk hebt met alles, ik moet ook niet zo zeuren.
Oké lieverd?
Kijk maar hoe laat hè, doe maar rustig aan.........................................................................Je hebt hélemaal gelijk. In andere bewoording is dat precies wat er gebeurd. Maar waarom kan ik dan niet voor mezelf kiezen, én voor de kinderen (want door voor mezelf te kiezen kies ik ook voor de kinderen; zij vóelen die onveiligheid en onrust ook)???
Ik wil namelijk die man waar ik op kan bouwen!
En als ik zie waar al die kerels hier mee bezig zijn, geef ze eigenlijk eens ongelijk?
Wij laten ze toch buiten spelen?
Wij laten ons toch pijn doen?
Wij geven ze toch geen grenzen?
Ga maar lekker genieten jongens, ik wacht wel op je, kijk maar schatje hoe lang je tijd nodig hebt.
Is niet erg hoor dat ik moet huilen en je mis, 't spijt me dat ik soms zo moe ben van het wachten.
't spijt me dat ik soms niet sterk kan zijn.
Weet je wat?
Kom morgen gezellig bij ons eten, ik begrijp dat je het moeilijk hebt met alles, ik moet ook niet zo zeuren.
Oké lieverd?
Kijk maar hoe laat hè, doe maar rustig aan.........................................................................Je hebt hélemaal gelijk. In andere bewoording is dat precies wat er gebeurd. Maar waarom kan ik dan niet voor mezelf kiezen, én voor de kinderen (want door voor mezelf te kiezen kies ik ook voor de kinderen; zij vóelen die onveiligheid en onrust ook)???
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
