Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
maandag 5 december 2011 om 18:42
Had je dat Kunstje? Heb jij dat zo meegemaakt? Dat het weer vastliep omdat de keuze ging over alles wat met het gezin te maken heeft? Ach, je bent denk ik al naar de film. Ik hoop dat het fijn is. Ik kan me voorstellen dat je je er heel erg toe moet zetten, maar hopelijk is het fijn. Of op z'n minst om door te komen. Vertel mij wat over energie en positiviteit die zo maar in eens door je handen heen glippen. Weg.
maandag 5 december 2011 om 18:59
patsboem: het is zwaar.. heel erg zwaar. Juist nu heb je zó veel energie nodig om keuzes te maken en juist nu heb je die energie niet. Ik heb het in het begin wel eens gezegd: alle energie die ik heb heb ik nodig om mezelf letterlijk overeind te houden en juist nu moet je zo veel.
Dat gevoel wat je beschrijft tegen je gezin in, herken ik ook zo goed. Nog niet zo lang geleden waren de keuzes die je maakte vóór je gezin en je man,, nu komen jullie lijnrecht tegenover elkaar te staan immers, jij zult hoe dan ook voor jezelf moeten gaan kiezen en jou man zal ook voor zichzelf moeten gaan kiezen. Dit zal heus niet voor alle zaken gaan gelden maar zal je wél gaan overkomen. Ik loop daar ook heel erg tegen aan.. Kun je iets van die verantwoordelijkheid die jij nu alleen draagt niet bij je man kwijt?
Dat gevoel wat je beschrijft tegen je gezin in, herken ik ook zo goed. Nog niet zo lang geleden waren de keuzes die je maakte vóór je gezin en je man,, nu komen jullie lijnrecht tegenover elkaar te staan immers, jij zult hoe dan ook voor jezelf moeten gaan kiezen en jou man zal ook voor zichzelf moeten gaan kiezen. Dit zal heus niet voor alle zaken gaan gelden maar zal je wél gaan overkomen. Ik loop daar ook heel erg tegen aan.. Kun je iets van die verantwoordelijkheid die jij nu alleen draagt niet bij je man kwijt?
maandag 5 december 2011 om 19:10
quote:patsboem schreef op 05 december 2011 @ 18:42:
Had je dat Kunstje? Heb jij dat zo meegemaakt? Dat het weer vastliep omdat de keuze ging over alles wat met het gezin te maken heeft? Ach, je bent denk ik al naar de film. Ik hoop dat het fijn is. Ik kan me voorstellen dat je je er heel erg toe moet zetten, maar hopelijk is het fijn. Of op z'n minst om door te komen. Vertel mij wat over energie en positiviteit die zo maar in eens door je handen heen glippen. Weg.
Nee, ik heb dat niet meegemaakt maar vaak bij anderen gezien. Als het tussen jullie twee niet goed zit, komt het met de rest ook niet goed. En je doet jezelf tekort. Je hebt recht op een liefhebbende partner die je steunt door dik en dun en niet naar een ander vertrekt.
Mijn bijna ex ging naar een ander toen het tussen ons minder soepel liep. In plaats van me tot steun te zijn, zocht hij zijn genot ergens anders. En als ik nu op ons gezamenlijke leven terugkijk, zie ik dat hij dat eigenlijk al heel vaak gedaan heeft. Als het moeilijk was, vluchtte hij in zijn werk. Dit keer was er toevallig een andere vrouw voorhanden, die er al op uit was om hem te verleiden. Ik snap dergelijke vrouwen werkelijk niet. Ik zou er niet aan denken om een man te nemen die al getrouwd was.
Maar hij schoof me na 27 jaar lief en leed zo maar aan de kant. Au!! En ook nu neemt hij geen enkele verantwoordelijkheid voor zijn daden. Ik heb hem ertoe gedreven. Het ligt allemaal aan mij.
Ik ontken heus niet dat ik fouten gemaakt heb, maar hij ontkent zijn aandeel. Nogmaals au!!
Toen dwong ik hem een keuze te maken, want ik kon er niet langer tegen dat hij een paar dagen hier was en dan weer naar die slet vertrok, terwijl hij zag hoe een pijn het me deed. Nu vertelt hij iedereen dat ik hem buiten de deur heb gezet. Weer mijn schuld en weer Au!! Dat is 1 keer au!! teveel.
Met mijn verstand heb ik het helemaal met hem gehad, maar o, dat hart werkt niet altijd mee.
Maar ik kan me niet voorstellen dat we hier overheen kunnen komen, dus probeer ik met man en macht verder te gaan zonder hem. We moeten toch een keer weer gelukkig kunnen zijn.
Had je dat Kunstje? Heb jij dat zo meegemaakt? Dat het weer vastliep omdat de keuze ging over alles wat met het gezin te maken heeft? Ach, je bent denk ik al naar de film. Ik hoop dat het fijn is. Ik kan me voorstellen dat je je er heel erg toe moet zetten, maar hopelijk is het fijn. Of op z'n minst om door te komen. Vertel mij wat over energie en positiviteit die zo maar in eens door je handen heen glippen. Weg.
Nee, ik heb dat niet meegemaakt maar vaak bij anderen gezien. Als het tussen jullie twee niet goed zit, komt het met de rest ook niet goed. En je doet jezelf tekort. Je hebt recht op een liefhebbende partner die je steunt door dik en dun en niet naar een ander vertrekt.
Mijn bijna ex ging naar een ander toen het tussen ons minder soepel liep. In plaats van me tot steun te zijn, zocht hij zijn genot ergens anders. En als ik nu op ons gezamenlijke leven terugkijk, zie ik dat hij dat eigenlijk al heel vaak gedaan heeft. Als het moeilijk was, vluchtte hij in zijn werk. Dit keer was er toevallig een andere vrouw voorhanden, die er al op uit was om hem te verleiden. Ik snap dergelijke vrouwen werkelijk niet. Ik zou er niet aan denken om een man te nemen die al getrouwd was.
Maar hij schoof me na 27 jaar lief en leed zo maar aan de kant. Au!! En ook nu neemt hij geen enkele verantwoordelijkheid voor zijn daden. Ik heb hem ertoe gedreven. Het ligt allemaal aan mij.
Ik ontken heus niet dat ik fouten gemaakt heb, maar hij ontkent zijn aandeel. Nogmaals au!!
Toen dwong ik hem een keuze te maken, want ik kon er niet langer tegen dat hij een paar dagen hier was en dan weer naar die slet vertrok, terwijl hij zag hoe een pijn het me deed. Nu vertelt hij iedereen dat ik hem buiten de deur heb gezet. Weer mijn schuld en weer Au!! Dat is 1 keer au!! teveel.
Met mijn verstand heb ik het helemaal met hem gehad, maar o, dat hart werkt niet altijd mee.
Maar ik kan me niet voorstellen dat we hier overheen kunnen komen, dus probeer ik met man en macht verder te gaan zonder hem. We moeten toch een keer weer gelukkig kunnen zijn.
maandag 5 december 2011 om 19:15
Man/ex neemt zeker verantwoordelijkheid voor het zorgen voor de kinderen. Maar niet voor het feit dat het nu, na zo veel maanden dat hij zijn vriendin niet los liet, zo ver gekomen is, niet voor de stap naar de advocaat/mediator (ik hoop dat hij met me mee gaat, maar kan me zo maar voorstellen dat dat weer een heel gevecht wordt, en dan weet ik dat ik zelf actie moet ondernemen, maar ik wil het graag anders), niet voor het regelen van dingen als het huis en zo (ik kan me voorstellen dat dit verandert als we bij een advocaat/mediator beland zijn, want dat stel ik me voor, dat zo iemand dat met ons gaat regelen, dat we dan wel actie moeten ondernemen, klopt dat beeld?), en zeker niet als het gaat om de verantwoordelijkheid nemen voor de teloorgang van ons samen. Hij is dus heel erg in de weerstand als het gaat om uit elkaar gaan, suggereert ook steeds dat hij dat niet wil(de), maar in daden gebeurt er eigenlijk niets. Behalve dan dat ik weet dat hij haar redelijk vol in haar leven heeft, al is hun relatie in veel situaties geheim. Hij zei laatst ook tegen me: waarom denk jij dat dat is? Ik wou gewoon nog steeds het allerliefst dat het nooit zo ver gekomen zou zijn. Maar nu het zo ver is? Het vertrouwen is weg. Dat is wat ik denk en ook voel, maar dat is niet waar mijn hart en herinneringen zitten: die trappen er zo weer in hoor. Maar dat wil ik niet. Ik wil blijven staan waar ik nu sta. Ik wil door al die praktische en emotionele ellende heen. Ik wil niet een mens zijn dat tweede keus is voor iemand anders. Ook al zegt die iemand in woorden dat dit niet zo is. Ik heb een ding heel goed geleerd de afgelopen maanden: liefde moet niet omgezet worden in woorden, maar in daden. In aanwezigheid, in verantwoordelijkheid, in kiezen en niet delen, in er zijn, en niet weggaan. In: jij bent het, het maakt verder niet uit. En als dat er niet is, en zo leef ik al maanden, is het hoe dan ook niet genoeg om de liefde te laten zijn zoals ie moet zijn. Maar vandaag moet ik het weer even meer op verstand doen dan op gevoel.
maandag 5 december 2011 om 19:19
En ook nu neemt hij geen enkele verantwoordelijkheid voor zijn daden. Ik heb hem ertoe gedreven. Het ligt allemaal aan mij.
Ik ontken heus niet dat ik fouten gemaakt heb, maar hij ontkent zijn aandeel. Nogmaals au!!
Toen dwong ik hem een keuze te maken, want ik kon er niet langer tegen dat hij een paar dagen hier was en dan weer naar die slet vertrok, terwijl hij zag hoe een pijn het me deed. Nu vertelt hij iedereen dat ik hem buiten de deur heb gezet. Weer mijn schuld en weer Au!! Dat is 1 keer au!! teveel.
Schokkend herkenbaar, Kunstje. Bij ons is het ook (vanaf het begin en uiteindelijk) mijn schuld. Wat ik deed en niet deed in onze relatie. Wat ik deed en niet deed toen hij met haar begon. Wat ik deed en niet deed toen het voortduurde tussen hen. En ik ben bang voor wat jij nu schrijft: nu ik zelf 'de keuze' heb gemaakt (hoe veel keuze heb ik?) zal ook ik denk ik te horen krijgen dat niet hij maar ik weg wilde, de knoop heb doorgehakt. Ja. Au, au, au, steeds maar weer. En dan dat hart. Ik herken alles wat je zegt Kunstje. Maar we moeten op deze manier door. Want terug, of het voor minder doen, kost ons veel meer, kost ons te veel. Dat weet ik zeker.
Ik ontken heus niet dat ik fouten gemaakt heb, maar hij ontkent zijn aandeel. Nogmaals au!!
Toen dwong ik hem een keuze te maken, want ik kon er niet langer tegen dat hij een paar dagen hier was en dan weer naar die slet vertrok, terwijl hij zag hoe een pijn het me deed. Nu vertelt hij iedereen dat ik hem buiten de deur heb gezet. Weer mijn schuld en weer Au!! Dat is 1 keer au!! teveel.
Schokkend herkenbaar, Kunstje. Bij ons is het ook (vanaf het begin en uiteindelijk) mijn schuld. Wat ik deed en niet deed in onze relatie. Wat ik deed en niet deed toen hij met haar begon. Wat ik deed en niet deed toen het voortduurde tussen hen. En ik ben bang voor wat jij nu schrijft: nu ik zelf 'de keuze' heb gemaakt (hoe veel keuze heb ik?) zal ook ik denk ik te horen krijgen dat niet hij maar ik weg wilde, de knoop heb doorgehakt. Ja. Au, au, au, steeds maar weer. En dan dat hart. Ik herken alles wat je zegt Kunstje. Maar we moeten op deze manier door. Want terug, of het voor minder doen, kost ons veel meer, kost ons te veel. Dat weet ik zeker.
maandag 5 december 2011 om 19:56
Goed zeg, Gianna, hoe je dat even lekker cynisch zegt. Dat helpt mij enorm. Ik merk dat ik mijn humor kwijt raak als ik zo verdrietig en murw ben. En als iemand anders die er dan in gooit, helpt dat wel. Mijn zus had gisteren ook zo'n grappige reactie op een sms van man/ex, waar ik dan in mijn hoofd heel serieus mee bezig ga. Dat is heel relativerend en bovendien broodnodig, want dat steeds maar bewerkt worden is slopend. Dank je, Gianna! Vertel gerust meer over wat helpt in deze ontzettend moeilijke fase (en dan hoop ik dat het een fase is, want dat voelt niet altijd zo).
maandag 5 december 2011 om 21:03
Oww zó herkenbaar... Rationeel weten we het wel, maar gevoel wil (nog) niet mee..
Mijn man doet zich geen enkele moeite in woorden (heb hem vandaag een lange mail gestuurd waarin ik me compleet bloot geef, zijn reactie was maar liefst 2 zinnen lang waarin hij schreef dat hij nog niet kan reageren omdat hij het allemaal niet weet). En zijn daden kan ik niet ontcijferen: hij houdt me vast, is vrolijk en relaxt. Maar álleen als ik geen moeilijke vragen stel.
Overigens heeft hij me wél laten weten dat hij niets kan met mijn emoties rondom zijn vreemdgaan. Daar moet ik maar zelf mee zien te dealen. Dat zegt eigenlijk genoeg over zijn gevoelens voor mij toch? En dát alleen al zou voor mij een reden moeten zijn om de deur potdicht te slaan.. Maar ik kán het niet, nóg niet.. Daarom ook: respect voor jullie Patsboem, Kunstje en Allalone...
Mijn man doet zich geen enkele moeite in woorden (heb hem vandaag een lange mail gestuurd waarin ik me compleet bloot geef, zijn reactie was maar liefst 2 zinnen lang waarin hij schreef dat hij nog niet kan reageren omdat hij het allemaal niet weet). En zijn daden kan ik niet ontcijferen: hij houdt me vast, is vrolijk en relaxt. Maar álleen als ik geen moeilijke vragen stel.
Overigens heeft hij me wél laten weten dat hij niets kan met mijn emoties rondom zijn vreemdgaan. Daar moet ik maar zelf mee zien te dealen. Dat zegt eigenlijk genoeg over zijn gevoelens voor mij toch? En dát alleen al zou voor mij een reden moeten zijn om de deur potdicht te slaan.. Maar ik kán het niet, nóg niet.. Daarom ook: respect voor jullie Patsboem, Kunstje en Allalone...
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
maandag 5 december 2011 om 21:13
Soyli: je krijgt tenminste nog een mailtje terug.....ik heb ex zaterdag zo'n mailtje gestuurd (volgens mij in al die tijd de 2e) maar hoor helemaal niks terug...zo'n gevoel van : je bestaat gewoon niet eens meer voor mij..
Maar...ook jij gaat het redden, echt waar!!! Gebruik dit soort berichten/gesprekken om kwaad te worden, afstand te nemen..
En die deur dicht slaan...je gaat het doen, het gaat ook jou gebeuren!!
Maar...ook jij gaat het redden, echt waar!!! Gebruik dit soort berichten/gesprekken om kwaad te worden, afstand te nemen..
En die deur dicht slaan...je gaat het doen, het gaat ook jou gebeuren!!
maandag 5 december 2011 om 21:58
Ik heb geleerd van mijn vrienden (op de momenten waarop ik woedend werd van ex' gepiep over dat hij jááren ongelukkig was geweest (dat ging hij dan uitgebreid tegen collega's en kennissen en vrienden en ouders lopen miepen he..) ) om te reageren met: "Dat is jouw waarheid. Ik heb dat anders ervaren." En het dan vervolgens daar te laten liggen. Het kost wat training, maar het is zijn (verdraaiing van) de waarheid. Klaar!
(Ja, wij verlaten en verraden exen zijn harteloze wezens. Een man in het verdriet sleuren, jarenlang ongelukkig maken en het dan nog niet goed keuren dat hij uiteindelijk de ware prinses vindt. Wat een krengen zijn wij toch!)
(Ja, wij verlaten en verraden exen zijn harteloze wezens. Een man in het verdriet sleuren, jarenlang ongelukkig maken en het dan nog niet goed keuren dat hij uiteindelijk de ware prinses vindt. Wat een krengen zijn wij toch!)
maandag 5 december 2011 om 22:06
Gianna, weer lachen om jouw laatste zinnen. En wat jij bent gaan zeggen, is wat ik ook probeer, al wordt het woord wat minder breed verspreid (althans dat denk ik) als toen bij jou. Het werkt voor mij ook heel goed naar de kinderen toe. Verschillende waarheden, een verschillende werkelijkheid. Ook over het hier en nu overigens. Geen details, maar die constatering. Duidelijk, en toch veilig, want geen haat.
maandag 5 december 2011 om 22:27
quote:gianna schreef op 05 december 2011 @ 21:58:
Ik heb geleerd van mijn vrienden (op de momenten waarop ik woedend werd van ex' gepiep over dat hij jááren ongelukkig was geweest (dat ging hij dan uitgebreid tegen collega's en kennissen en vrienden en ouders lopen miepen he..) ) om te reageren met: "Dat is jouw waarheid. Ik heb dat anders ervaren." En het dan vervolgens daar te laten liggen. Het kost wat training, maar het is zijn (verdraaiing van) de waarheid. Klaar!
(Ja, wij verlaten en verraden exen zijn harteloze wezens. Een man in het verdriet sleuren, jarenlang ongelukkig maken en het dan nog niet goed keuren dat hij uiteindelijk de ware prinses vindt. Wat een krengen zijn wij toch!)
Ik heb dan nog het geluk dat zelfs zijn ouders die opmerkingen bullshit vinden en onze vrienden al helemaal. Die zeggen allemaal dat ik hem veel te veel verwend heb en veel te goed van vertrouwen ben geweest. Dus de meesten die ik spreek vinden dat hij gruwelijk fout zit. Dat is ook het meest bizarre van alles. Iedereen zegt dat al die jaren dat hij bezig was met carriere maken, ik thuis zo hard gewerkt heb behalve mijn dierbare bijna ex. Altijd alleen door de week met twee kleine kinderen (dus ik ken dat gevoel van opgesloten zitten wel), zelf kleren naaien, het huis van binnen en van buiten schilderen. Hij heeft zelfs nog nooit een vuilniszak buiten hoeven zetten.
En dan vindt hij nog dat ik tekort geschoten ben. Hij was zelfs jaloers op de aandacht die de kinderen kregen als die de laatste jaren in het weekend thuis kwamen.
Maar het is inderdaad een goed idee Gianna om dat in het vervolg tegen hem te zeggen.
Het heeft me toch goed gedaan om naar de film te gaan. Je hebt een paar uurtjes afleiding,, en als je het even moeilijk hebt, is het toch donker. Aanradertje!
Ik heb geleerd van mijn vrienden (op de momenten waarop ik woedend werd van ex' gepiep over dat hij jááren ongelukkig was geweest (dat ging hij dan uitgebreid tegen collega's en kennissen en vrienden en ouders lopen miepen he..) ) om te reageren met: "Dat is jouw waarheid. Ik heb dat anders ervaren." En het dan vervolgens daar te laten liggen. Het kost wat training, maar het is zijn (verdraaiing van) de waarheid. Klaar!
(Ja, wij verlaten en verraden exen zijn harteloze wezens. Een man in het verdriet sleuren, jarenlang ongelukkig maken en het dan nog niet goed keuren dat hij uiteindelijk de ware prinses vindt. Wat een krengen zijn wij toch!)
Ik heb dan nog het geluk dat zelfs zijn ouders die opmerkingen bullshit vinden en onze vrienden al helemaal. Die zeggen allemaal dat ik hem veel te veel verwend heb en veel te goed van vertrouwen ben geweest. Dus de meesten die ik spreek vinden dat hij gruwelijk fout zit. Dat is ook het meest bizarre van alles. Iedereen zegt dat al die jaren dat hij bezig was met carriere maken, ik thuis zo hard gewerkt heb behalve mijn dierbare bijna ex. Altijd alleen door de week met twee kleine kinderen (dus ik ken dat gevoel van opgesloten zitten wel), zelf kleren naaien, het huis van binnen en van buiten schilderen. Hij heeft zelfs nog nooit een vuilniszak buiten hoeven zetten.
En dan vindt hij nog dat ik tekort geschoten ben. Hij was zelfs jaloers op de aandacht die de kinderen kregen als die de laatste jaren in het weekend thuis kwamen.
Maar het is inderdaad een goed idee Gianna om dat in het vervolg tegen hem te zeggen.
Het heeft me toch goed gedaan om naar de film te gaan. Je hebt een paar uurtjes afleiding,, en als je het even moeilijk hebt, is het toch donker. Aanradertje!
maandag 5 december 2011 om 23:39
Weet je dat bijna-ex mij serieus voorstelde aan polygamie te doen (alleen voor hem natuurlijk). Hij vond dat hij best ons allebei er op na kon houden. Hij vond het dan ook zeer bekrompen van me dat ik dat niet wou. Hij thinks "out of the box" ofwel wat hem het beste uitkomt. Dat soort opmerkingen maken wel dat het makkelijker wordt om te breken. Neemt niet weg dat de pijn blijft en ik hem ontzettend mis. Ik zou hem het liefst bellen en over de film vertellen. Wat met die dingen zaten we altijd op 1 lijn.
Ik ga zeker die boeken die je noemde lezen. Bedankt!
Ik ga zeker die boeken die je noemde lezen. Bedankt!
dinsdag 6 december 2011 om 08:24
Mag ik een gedachte/gevoel met jullie delen waarover het niet zo vaak gaat hier? Maar die wel steeds in me opkomt nu ik weet dat ik de volgende stappen ga zetten? Ik zie, ik moet het gewoon een keer zeggen, heel erg op tegen een toekomst waarin ik ieder dubbeltje zal moeten omdraaien. Terwijl ik weet dat ik dat kan. Maar ik vind het een heel moeilijke gedachte. Ik weet dat ik consessies zal moeten gaan doen. Maar dan nog. Is er herkenning hier, op dit vlak? Hoe gaan jullie om met die gedachten, met die angst, want dat is het toch? En waar ik ook tegenop zie: juist als je de scheiding gaat regelen, en je wilt dat proberen in goed overleg met elkaar en een advocaat/mediator, moet je heel vaak met elkaar in gesprek. Dat vind ik een heel moeilijk vooruitzicht. Al die contactmomenten. En zeker omdat man/ex steeds maar weer in woorden laat blijken dit allemaal niet gewild te hebben, zie ik daar dus tegenop. Ik ben benieuwd wat jullie van deze twee onderwerpen denken, wat jullie ervaringen er mee zijn. En ik wens iedereen een zo goed als mogelijke dag!
dinsdag 6 december 2011 om 13:16
Dat heb ik ook, hoor! We hebben het nu goed financieel gezien, maar dat zal toch heel wat moeilijker gaan worden. Ik ben alvast maar een dag meer gaan werken, maar dat zal misschien ook nog niet genoeg zijn. En voor de kids wil ik toch eigenlijk niet volledig gaan werken, dat wilden we ook nooit.
Maar goed, ik wil ook niet dat de kids er teveel op achteruit gaan dus zal toch ergens een compromis moeten maken helaas...
Vind het wel zuur inderdaad, we hadden het zo goed en ik heb dit zeker nooit gewild.
Voorlopig is mijn grootste zorg of ik met de kids in het huis kan blijven wonen of dat dat ook moet veranderen....
Maar goed, ik wil ook niet dat de kids er teveel op achteruit gaan dus zal toch ergens een compromis moeten maken helaas...
Vind het wel zuur inderdaad, we hadden het zo goed en ik heb dit zeker nooit gewild.
Voorlopig is mijn grootste zorg of ik met de kids in het huis kan blijven wonen of dat dat ook moet veranderen....
dinsdag 6 december 2011 om 13:49
dinsdag 6 december 2011 om 14:32
quote:gianna schreef op 05 december 2011 @ 21:58:
Ik heb geleerd van mijn vrienden (op de momenten waarop ik woedend werd van ex' gepiep over dat hij jááren ongelukkig was geweest
Herkenbaar mijn ex miepte ook dat ze niet meer "happy" was
en een "gevoeletje" miste.
Uitzonderingen daar gelaten heb ik daar nooit op gereageerd.
En een enkele keer dat er verhalen kwamen uit gemeenschappelijke
kennissen heb ik me altijd onthouden van commentaar.
Tegen een kennis heb ik gezegd: " Ik merk dat je het hele verhaal
al gehoord hebt, nou dan hoef ik het niet nog een keer te vertellen"
Hoe minder informatie mensen krijgen des te sneller zijn ze
uitgeroddeld
Ik heb geleerd van mijn vrienden (op de momenten waarop ik woedend werd van ex' gepiep over dat hij jááren ongelukkig was geweest
Herkenbaar mijn ex miepte ook dat ze niet meer "happy" was
en een "gevoeletje" miste.
Uitzonderingen daar gelaten heb ik daar nooit op gereageerd.
En een enkele keer dat er verhalen kwamen uit gemeenschappelijke
kennissen heb ik me altijd onthouden van commentaar.
Tegen een kennis heb ik gezegd: " Ik merk dat je het hele verhaal
al gehoord hebt, nou dan hoef ik het niet nog een keer te vertellen"
Hoe minder informatie mensen krijgen des te sneller zijn ze
uitgeroddeld
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
dinsdag 6 december 2011 om 15:01
Een moeder die hard werkt en gelukkig is, is beter dan een moeder die thuis zit te huilen en geen cent te makken heeft, bedacht ik in nacht 1. Nou heb ik altijd al 80% gewerkt, maar toen ex er vandoor ging werkte ik minder, omdat ik mijn master ernaast deed. Inmiddels werk ik 100% en heb ik nog een bijbaan, Wat er wel inhakt is al die dingen waar de kinderen heen moeten. Sport, muziekles, noem maar op. En verder ouderavonddingen. Soms kunnen dingen gewoon niet. Ze zijn vooral bij mij, dus ik ben hun taxi/vervoerbedrijf...
Mijn geluk is dat ik goed kan organiseren en ook weer goed loslaten als het rond is en vanzelf zal moeten lopen. Tja, ik heb één keer gemist dat de school van mijn jongste een studiedag had. Stond alleen in de jaarplanning nl, niet in het wekelijkse schoolkrantje. Oeps. Toen liep hij in zijn eentje door het dorp. Maar ook dat komt dan weer goed!
Mijn geluk is dat ik goed kan organiseren en ook weer goed loslaten als het rond is en vanzelf zal moeten lopen. Tja, ik heb één keer gemist dat de school van mijn jongste een studiedag had. Stond alleen in de jaarplanning nl, niet in het wekelijkse schoolkrantje. Oeps. Toen liep hij in zijn eentje door het dorp. Maar ook dat komt dan weer goed!
dinsdag 6 december 2011 om 15:03
wat mij ooit erg pijn deed is dat mijn schoonvader kwam met: "Nou, inmiddels hebben we van onze zoon gehoord dat jullie relatie toch al heel lang niks meer voorstelde." Au. Moeilijk om dat een goede tegentekst te verzinnen ter plekke hoor! (Oudste zoon zei tegen ex, toen hij met zo'n ongelukkig-zijn-miepverhaal kwam: "O ja, en waarom is Y dan geboren?"(Jongste zoon).