Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
dinsdag 6 december 2011 om 17:04
Man/ex dringt er op aan met elkaar in gesprek te gaan met een goede therapeut. Wat ik vorige week nog wilde, en waar hij zo nonchalant mee omsprong. Hij suggereert steeds dat hij het met haar uitmaakt, en dat hij mij en ons wil. Maar hoe het voelt is: als ik zeg dat dat kan, komt hij misschien wel, maar dan kan ik hem nooit meer vertrouwen en voel ik me voor altijd gevangen in zijn macht, en als ik zeg dat dat niet kan, is het zoals hij me vaak vertelt: dan ben ik degene die, nadat wij allebei dingen fout hebben gedaan en zo onze relatie hebben laten mislukken, onze relatie beëindigt. En dit nadat ik dus definitief ben geweest. Nu moet ik hem weer laten weten dat ik niet meer kan, niet meer wil. En vind ik dat weer moeilijk, want ik heb weer het gevoel dat het dan mijn schuld is. En soms denk ik ook: misschien meent hij het wel echt en helemaal en zouden we weer gelukkig kunnen worden. Maar dat kan ik van de afgelopen maanden helemaal nergens op baseren. Ik weet dat alleen ik de vraag kan beantwoorden wat te doen. Toch hoor ik graag wat jullie denken als je dit leest. Zou hij haar echt loslaten? Kunnen wij elkaar ooit nog echt lief vinden, elkaar vertrouwen? Of zijn we allebei zo verdrietig over het verlies van ons gezin? Over het feit dat we ons huis misschien kwijtraken en met weinig geld moeten leven? Hoe ziet het er uit als een man je echt terug wil? Niet zo, toch? Het voelt als onder voorbehoud. Als ik er nu op in ga, op die therapiemogelijkheid, voelt het alsof ik moet capituleren. Nu ik de deur dicht heb gegooid, komt er ineens zo'n ik meen het verhaal. Moet die deur dan weer open? Het is met mijn hersens bijna niet te doen om hier mee om te gaan. En mijn gevoel en intuïtie zeggen nog even helemaal niets. Misschien ook omdat ik gewoon een drukke dag heb. Of omdat ik bang ben? Bang om nee te zeggen op die mogelijkheid, en net zo bang om ja te zeggen op die mogelijkheid? Bang voor alles? Als iemand hier een licht over kan laten schijnen, graag. Het zijn trouwens nog steeds woorden. Dat voel ik wel. Hij geeft aan weer hier in huis te komen als hij het uitgemaakt heeft, omdat hij nergens anders kan blijven. Ik heb al aangegeven dat dat niet hoeft als we naar de advocaat/mediator gaan, want dan gaan we immers onze eigen weg. En dan komt dus dat verhaal van ik wil het helemaal niet zo. Wij horen bij elkaar.
dinsdag 6 december 2011 om 17:18
quote:patsboem schreef op 06 december 2011 @ 08:24:
Mag ik een gedachte/gevoel met jullie delen waarover het niet zo vaak gaat hier? Maar die wel steeds in me opkomt nu ik weet dat ik de volgende stappen ga zetten? Ik zie, ik moet het gewoon een keer zeggen, heel erg op tegen een toekomst waarin ik ieder dubbeltje zal moeten omdraaien. Terwijl ik weet dat ik dat kan. Maar ik vind het een heel moeilijke gedachte. Ik weet dat ik consessies zal moeten gaan doen. Maar dan nog. Is er herkenning hier, op dit vlak? Hoe gaan jullie om met die gedachten, met die angst, want dat is het toch? En waar ik ook tegenop zie: juist als je de scheiding gaat regelen, en je wilt dat proberen in goed overleg met elkaar en een advocaat/mediator, moet je heel vaak met elkaar in gesprek. Dat vind ik een heel moeilijk vooruitzicht. Al die contactmomenten. En zeker omdat man/ex steeds maar weer in woorden laat blijken dit allemaal niet gewild te hebben, zie ik daar dus tegenop. Ik ben benieuwd wat jullie van deze twee onderwerpen denken, wat jullie ervaringen er mee zijn. En ik wens iedereen een zo goed als mogelijke dag!
Wij moeten dat ook nog regelen, en dat maakt me zo super bang voor de toekomst. Ik ben niet zo'n sterke onderhandelaar en denk al gauw: laat maar zitten. Ik vind het enorm vervelend dat ik nu van zijn aalmoes moet gaan leven. Verder moet ik dan inderdaad met hem om de tafel gaan zitten terwijl hij daar triomfantelijk zit en ik helemaal kapot zit. Daar zie ik enorm tegenop.
Ik heb 22 jaar niet betaald buitenshuis gewerkt. Dus ik moet nu weer een baan zoeken op mijn 50e. Daar zitten ze in deze tijden echt op te wachten. Waarschijnlijk zullen we het huis moeten verkopen omdat het te duur is om aan te houden. Maar waar moet ik dan gaan wonen? Als ik een baan hier vind, moet ik hier een woning zoeken of ik kan terug gaan naar waar ik vandaan kom (dichter bij familie) en daar een baan zoeken en een woning. Maar hoe moet dat dan, als het huis nog niet verkocht is?
Voor de kinderen hoeft hij in principe niet meer te betalen, maar we hebben altijd hun beurs aangevuld. Hoe gaat dat nu?
Hier lig ik nachten wakker van.
Dat maakt me nog eens extra boos. Jarenlang hebben we zuinig aan gedaan, zodat we een en ander konden opbouwen. Nu hebben we het royaal en ben ik alles kwijt.
Alleen omdat hij zonodig zijn l*l moet achternalopen.
Mag ik een gedachte/gevoel met jullie delen waarover het niet zo vaak gaat hier? Maar die wel steeds in me opkomt nu ik weet dat ik de volgende stappen ga zetten? Ik zie, ik moet het gewoon een keer zeggen, heel erg op tegen een toekomst waarin ik ieder dubbeltje zal moeten omdraaien. Terwijl ik weet dat ik dat kan. Maar ik vind het een heel moeilijke gedachte. Ik weet dat ik consessies zal moeten gaan doen. Maar dan nog. Is er herkenning hier, op dit vlak? Hoe gaan jullie om met die gedachten, met die angst, want dat is het toch? En waar ik ook tegenop zie: juist als je de scheiding gaat regelen, en je wilt dat proberen in goed overleg met elkaar en een advocaat/mediator, moet je heel vaak met elkaar in gesprek. Dat vind ik een heel moeilijk vooruitzicht. Al die contactmomenten. En zeker omdat man/ex steeds maar weer in woorden laat blijken dit allemaal niet gewild te hebben, zie ik daar dus tegenop. Ik ben benieuwd wat jullie van deze twee onderwerpen denken, wat jullie ervaringen er mee zijn. En ik wens iedereen een zo goed als mogelijke dag!
Wij moeten dat ook nog regelen, en dat maakt me zo super bang voor de toekomst. Ik ben niet zo'n sterke onderhandelaar en denk al gauw: laat maar zitten. Ik vind het enorm vervelend dat ik nu van zijn aalmoes moet gaan leven. Verder moet ik dan inderdaad met hem om de tafel gaan zitten terwijl hij daar triomfantelijk zit en ik helemaal kapot zit. Daar zie ik enorm tegenop.
Ik heb 22 jaar niet betaald buitenshuis gewerkt. Dus ik moet nu weer een baan zoeken op mijn 50e. Daar zitten ze in deze tijden echt op te wachten. Waarschijnlijk zullen we het huis moeten verkopen omdat het te duur is om aan te houden. Maar waar moet ik dan gaan wonen? Als ik een baan hier vind, moet ik hier een woning zoeken of ik kan terug gaan naar waar ik vandaan kom (dichter bij familie) en daar een baan zoeken en een woning. Maar hoe moet dat dan, als het huis nog niet verkocht is?
Voor de kinderen hoeft hij in principe niet meer te betalen, maar we hebben altijd hun beurs aangevuld. Hoe gaat dat nu?
Hier lig ik nachten wakker van.
Dat maakt me nog eens extra boos. Jarenlang hebben we zuinig aan gedaan, zodat we een en ander konden opbouwen. Nu hebben we het royaal en ben ik alles kwijt.
Alleen omdat hij zonodig zijn l*l moet achternalopen.
dinsdag 6 december 2011 om 17:34
Het zou pas eerlijk zijn, als hij eerst zijn vriendin de deur uit deed en dan aan jou om therapie vraagt. Nu houdt hij weer een uitweg open. Als jij niet wil, heeft hij altijd haar nog.
Wat je moet doen weet ik ook niet. Probeer op een rijtje te krijgen of je nog echt van hem houdt of van jullie leventje zoals het was.. Dat is heel moeilijk te bepalen omdat ze zo nauw met elkaar verweven zijn.
Ik zie het momenteel als een beeldje dat kapot gevallen is. Je kunt het lijmen, maar je blijft de barst zien en dan is de vraag of jij daar mee kunt leven. Maar het lijkt me dat hij de afgelopen tijd weinig positiefs heeft laten zien, telkens van die halfwas pogingen, maar ondertussen wel zijn vriendin blijven zien.
Het heeft je zoveel moeite gekost de afgelopen maanden en zoveel pijn. Kun je dat nog een keer aan?
Verder krijg je altijd de schuld. Eerst heb je hem tot een vriendin gedreven (jouw schuld) of je hebt hem aan de kant gezet. Goed doen kun je het toch niet. Schuldgevoel is geen goede raadgever.
Sterkte en een dikker
HET GAAT ER OM WAT JIJ WILT
Wat je moet doen weet ik ook niet. Probeer op een rijtje te krijgen of je nog echt van hem houdt of van jullie leventje zoals het was.. Dat is heel moeilijk te bepalen omdat ze zo nauw met elkaar verweven zijn.
Ik zie het momenteel als een beeldje dat kapot gevallen is. Je kunt het lijmen, maar je blijft de barst zien en dan is de vraag of jij daar mee kunt leven. Maar het lijkt me dat hij de afgelopen tijd weinig positiefs heeft laten zien, telkens van die halfwas pogingen, maar ondertussen wel zijn vriendin blijven zien.
Het heeft je zoveel moeite gekost de afgelopen maanden en zoveel pijn. Kun je dat nog een keer aan?
Verder krijg je altijd de schuld. Eerst heb je hem tot een vriendin gedreven (jouw schuld) of je hebt hem aan de kant gezet. Goed doen kun je het toch niet. Schuldgevoel is geen goede raadgever.
Sterkte en een dikker
HET GAAT ER OM WAT JIJ WILT
dinsdag 6 december 2011 om 18:59
Hoi Patsboem,
Relatietherapie kan ook bedoeld zijn om te proberen "goed" uit elkaar te gaan. Je zou bv. onder die voorwaarde met je man in relatietherapie kunnen gaan. Wanneer je man met jou in therapie wil, maar tegelijkertijd bij zijn vriendin blijft, lijkt me dat niet zo´n raar voorstel naar hem toe. En natuurlijk ook de scheidingspapieren aanvragen. Hij zal uiteindelijk kleur moeten bekennen.
Ik wens je veel sterkte.
Relatietherapie kan ook bedoeld zijn om te proberen "goed" uit elkaar te gaan. Je zou bv. onder die voorwaarde met je man in relatietherapie kunnen gaan. Wanneer je man met jou in therapie wil, maar tegelijkertijd bij zijn vriendin blijft, lijkt me dat niet zo´n raar voorstel naar hem toe. En natuurlijk ook de scheidingspapieren aanvragen. Hij zal uiteindelijk kleur moeten bekennen.
Ik wens je veel sterkte.
dinsdag 6 december 2011 om 20:51
Chrissie, tegelijkertijd? Dus therapie, én de scheidingspapieren aanvragen? Dat betekent dat mijn gedachte van samen naar een advocaat/mediator niet kan. Dat betekent toch eenzijdig de scheiding aanvragen? En wat bedoel je dan met uiteindelijk kleur bekennen? En dan? Als hij dan kleur bekent, ga ik dan andere dingen voelen? Ik denk dat ik al weet dat ik allemaal vragen stel die niet door anderen te beantwoorden zijn. Waarom laat ik me door hem zo gek maken? Ik kan nog steeds de woede voelen van hij een vriendin, maar door zijn praten, voel ik me nog bijna schuldig dat ik daar niet 'gewoon overheen kan stappen' nu hij het me zo in woorden aanbiedt. Weet je, ik heb heel sterk het gevoel dat ik hem vandaag nog antwoord moet geven op die vraag, en dat hoef ik natuurlijk niet. Ik geef mezelf de rust en ruimte om er bij stil te staan. En zal hem dat meedelen als hij er weer over gaat vragen. Ik vind het alleen heel naar om in deze gemoedstoestand te zijn, net nu ik die boosheid en zekerheid van mijn boodschap aan hem echt kon voelen. Volgens mij weet ik in mijn hart al dat er niets veranderd is. Dat het te laat is. Maar waarom kan ik dat niet gewoon tegen hem zeggen? Vanwege het schuldgevoel van uiteindelijk degene zijn die ons gezin opbreekt? Daar lijkt het op. Bah.
dinsdag 6 december 2011 om 22:23
Patsboem, Hou op met je schuldig voelen. Ik zeg het je nu maar gewoon keihard. Dat is nergens voor nodig. Waar was hij toen je de afgelopen maand probeerde alles op de rails te krijgen. Nu hij je definitief kan kwijt raken komt hij op hangende pootjes terug.
Of je hem terug wil, is iets wat je zelf beslist.
Maar nog altijd geldt: waar er twee vechten, hebben er twee schuld. Je weet welke dingen jij fout gedaan hebt en welke hij.
Je moet kijken of je wil proberen daar uit te komen.
Maar een relatie opnieuw starten uit schuldgevoel is volgens mij in elk geval een verkeerde start. Liefde moet het uitgangspunt zijn, en dan wordt het al moeilijk genoeg.
Ik heb natuurlijk makkelijk praten, maar echt je moet aan jezelf en je kinderen denken.
Of je hem terug wil, is iets wat je zelf beslist.
Maar nog altijd geldt: waar er twee vechten, hebben er twee schuld. Je weet welke dingen jij fout gedaan hebt en welke hij.
Je moet kijken of je wil proberen daar uit te komen.
Maar een relatie opnieuw starten uit schuldgevoel is volgens mij in elk geval een verkeerde start. Liefde moet het uitgangspunt zijn, en dan wordt het al moeilijk genoeg.
Ik heb natuurlijk makkelijk praten, maar echt je moet aan jezelf en je kinderen denken.
dinsdag 6 december 2011 om 22:35
Vergeten te zeggen: Natuurlijk hoef je hem vandaag geen antwoord te geven. Het is belangrijk genoeg om er goed over na te denken.
Ik zit momenteel in relatietherapie om "goed" uit elkaar te gaan. Voor mijn gevoel werkt het niet. Mijn bijna-ex loopt kilometers voor op de verwerking van de gevoelens. Ik heb pas begin oktober gehoord dat hij een ander had, terwijl hij daar al langer over dacht. Verder zit ik met verdriet, woede en bitterheid. Daar stap ik in tegenstelling tot hem niet zo makkelijk overheen. (maar hij is ook niet in de steek gelaten) Dus relatietherapie doet geen wonderen. Wel kunnen dingen die anders blijven spelen, uitgepraat worden.
Om het goed te maken moet je er beiden voor 100% voor gaan. Want ook daar komen nog heel wat pijnlijke dingen boven.
Ik zit momenteel in relatietherapie om "goed" uit elkaar te gaan. Voor mijn gevoel werkt het niet. Mijn bijna-ex loopt kilometers voor op de verwerking van de gevoelens. Ik heb pas begin oktober gehoord dat hij een ander had, terwijl hij daar al langer over dacht. Verder zit ik met verdriet, woede en bitterheid. Daar stap ik in tegenstelling tot hem niet zo makkelijk overheen. (maar hij is ook niet in de steek gelaten) Dus relatietherapie doet geen wonderen. Wel kunnen dingen die anders blijven spelen, uitgepraat worden.
Om het goed te maken moet je er beiden voor 100% voor gaan. Want ook daar komen nog heel wat pijnlijke dingen boven.
dinsdag 6 december 2011 om 22:53
woensdag 7 december 2011 om 00:18
Ik weet het Patsboem. Het is zo moeilijk en ik probeer sterk te zijn maar au, au, au!! Ik heb naast de stoel waar ik het meeste zit, een briefje gehangen met daarop:
Ik ben sterk
Ik kan het
Ik laat me niet kapot maken.
Die mantra blijf ik maar herhalen, en dan lees ik nog maar eens de berichten van Gianna en Newwoman. Dat geeft me het gevoel dat ik het kan redden. Maar oh, het is zo moeilijk. Deze week ben ik veel avonden weg van huis, maar ik plan af en toe gewoon een avond in waarop ik verdrietig mag zijn, huilen en me wentelen in zelfmedelijden. Dan kan ik de volgende dag weer aan. Vanavond was dus zo'n zieligavond. Ik heb veel gehuild en nu hoop ik dat het morgen weer beter wordt.
Maar die pijn en verdriet en onzekerhied over de toekomst blijft.
Wat een shit!! Maar we steunen elkaar hier, toch?
We kunnen elkaars problemen niet oplossen, maar ik kom erachter dat jullie de enigen zijn die het begrijpen. Anderen hebben zoiets van: gooi hem eruit of probeer het nog.
Maar er zijn dingen gezegd en gedaan die niet meer ongedaan gemaakt kunnen worden, maar van de andere kant is liefde na zoveel jaar niet in eens over. Ik dacht dat we ook mooie tijden hebben gehad, hoewel bijna-ex moeite doet om dat ook te verpesten. Maar ik blijf mijn geliefde, vriend, vertrouweling en maatje missen.
Ik ben sterk
Ik kan het
Ik laat me niet kapot maken.
Die mantra blijf ik maar herhalen, en dan lees ik nog maar eens de berichten van Gianna en Newwoman. Dat geeft me het gevoel dat ik het kan redden. Maar oh, het is zo moeilijk. Deze week ben ik veel avonden weg van huis, maar ik plan af en toe gewoon een avond in waarop ik verdrietig mag zijn, huilen en me wentelen in zelfmedelijden. Dan kan ik de volgende dag weer aan. Vanavond was dus zo'n zieligavond. Ik heb veel gehuild en nu hoop ik dat het morgen weer beter wordt.
Maar die pijn en verdriet en onzekerhied over de toekomst blijft.
Wat een shit!! Maar we steunen elkaar hier, toch?
We kunnen elkaars problemen niet oplossen, maar ik kom erachter dat jullie de enigen zijn die het begrijpen. Anderen hebben zoiets van: gooi hem eruit of probeer het nog.
Maar er zijn dingen gezegd en gedaan die niet meer ongedaan gemaakt kunnen worden, maar van de andere kant is liefde na zoveel jaar niet in eens over. Ik dacht dat we ook mooie tijden hebben gehad, hoewel bijna-ex moeite doet om dat ook te verpesten. Maar ik blijf mijn geliefde, vriend, vertrouweling en maatje missen.
woensdag 7 december 2011 om 08:36
quote:patsboem schreef op 06 december 2011 @ 20:51:
Chrissie, tegelijkertijd? Dus therapie, én de scheidingspapieren aanvragen? Dat betekent dat mijn gedachte van samen naar een advocaat/mediator niet kan. Dat betekent toch eenzijdig de scheiding aanvragen? En wat bedoel je dan met uiteindelijk kleur bekennen? En dan? Als hij dan kleur bekent, ga ik dan andere dingen voelen?.Lieve patsboem, nogmaals: therapie kan je gebruiken om mhv een onafhankelijke derde met je man in gesprek te komen. De gesprekken die je nu voert zijn voor jou niet op gelijkwaardig niveau. Tenminste dat is wat ik uit je post haalt. In therapie gaan met jou èn gelijkertijd bij zijn vriendin blijven lijkt me geen goed uitgangspunt om te proberen jullie relatie te redden. Je zal dus je uitgangspunt moeten veranderen, en dat is naar mijn mening, proberen op een goede manier uit elkaar te gaan. En nee, je hoeft natuurlijk niet de scheidingspapieren aan te vragen, maar ik denk wel dat je een heel duidelijk signaal moet geven, dat je niet van plan bent om het weer goed te maken en jij 1 van de 2 vrouwen blijft. Want ik begrijp wel uit je postings dat dàt je ongelukkig maakt. Dus moet je de oorzaak van je ongelukkig zijn aanpakken. En met kleur bekennen, bedoel ik dat door jouw verandering in gedrag, jouw man ook beslissingen moet nemen. Je merkt nu ook dat hij door jouw veranderde houding tov hem ineens wel in staat is om therapie te overwegen. Je moet niet voor hem denken, alleen nog voor jezelf. Hij is voor zijn eigen gedrag verantwoordelijk.
Chrissie, tegelijkertijd? Dus therapie, én de scheidingspapieren aanvragen? Dat betekent dat mijn gedachte van samen naar een advocaat/mediator niet kan. Dat betekent toch eenzijdig de scheiding aanvragen? En wat bedoel je dan met uiteindelijk kleur bekennen? En dan? Als hij dan kleur bekent, ga ik dan andere dingen voelen?.Lieve patsboem, nogmaals: therapie kan je gebruiken om mhv een onafhankelijke derde met je man in gesprek te komen. De gesprekken die je nu voert zijn voor jou niet op gelijkwaardig niveau. Tenminste dat is wat ik uit je post haalt. In therapie gaan met jou èn gelijkertijd bij zijn vriendin blijven lijkt me geen goed uitgangspunt om te proberen jullie relatie te redden. Je zal dus je uitgangspunt moeten veranderen, en dat is naar mijn mening, proberen op een goede manier uit elkaar te gaan. En nee, je hoeft natuurlijk niet de scheidingspapieren aan te vragen, maar ik denk wel dat je een heel duidelijk signaal moet geven, dat je niet van plan bent om het weer goed te maken en jij 1 van de 2 vrouwen blijft. Want ik begrijp wel uit je postings dat dàt je ongelukkig maakt. Dus moet je de oorzaak van je ongelukkig zijn aanpakken. En met kleur bekennen, bedoel ik dat door jouw verandering in gedrag, jouw man ook beslissingen moet nemen. Je merkt nu ook dat hij door jouw veranderde houding tov hem ineens wel in staat is om therapie te overwegen. Je moet niet voor hem denken, alleen nog voor jezelf. Hij is voor zijn eigen gedrag verantwoordelijk.
woensdag 7 december 2011 om 14:41
quote:gianna schreef op 06 december 2011 @ 15:03:
wat mij ooit erg pijn deed is dat mijn schoonvader kwam met: "Nou, inmiddels hebben we van onze zoon gehoord dat jullie relatie toch al heel lang niks meer voorstelde." Au. Moeilijk om dat een goede tegentekst te verzinnen ter plekke hoor! .
Ah. Auw! Zeer herkenbaar. In mijn geval was het een kaartje van ex-schoonouders dat ze het "na de goede en duidelijke uitleg van man wel begrepen allemaal". Par-don?! Heb maar niet gereageerd.
Ben er weer heel ff ik lees nog trouw mee hoor.
't gaat met ups en downs hier, zojuist via de mail gehoord dat hij al een tijdje een vriendin heeft... en dat ze sinds een maand ook "af en toe bij elkaar blijven slapen"
Godverdomme ik ben 2 weken terug thee met hem wezen drinken en toen zat ie mooi weer te spelen, en te vertellen dat hij het toch ook zo fijn vond dat we nog contact hebben, en dat we nu echt kunnen praten en dingen op tafel kunnen komen waar dat in ons huwelijk kennelijk niet meer kon. Laffe hond.
En ondertussen ligt ie dus al minimaal een paar weken met een of andere andere dame te vozen. Nou ja, dat heeft ie snel geregeld, de lul. Hij is hier al 4 hele maanden weg na 14 jaar bij elkaar. Terwijl hij riep dat ie "tijd voor zichzelf nodig had" Yeah right.
En ik vraag me af of het wel echt waar is dat het nog "maar" een maand is, eigenlijk geloof ik er niks meer van. Ik ga er geen energie meer instoppen, ik stop ermee.
Ze mag hem hebben (vrij naar Annie M.G.) met zijn waanzinnig slechte sex , irritante betweterigheid en schreeuwende manier van praten.
Zo. Dat lucht op. Knuffels welkom en voor jullie ook allemaal een
wat mij ooit erg pijn deed is dat mijn schoonvader kwam met: "Nou, inmiddels hebben we van onze zoon gehoord dat jullie relatie toch al heel lang niks meer voorstelde." Au. Moeilijk om dat een goede tegentekst te verzinnen ter plekke hoor! .
Ah. Auw! Zeer herkenbaar. In mijn geval was het een kaartje van ex-schoonouders dat ze het "na de goede en duidelijke uitleg van man wel begrepen allemaal". Par-don?! Heb maar niet gereageerd.
Ben er weer heel ff ik lees nog trouw mee hoor.
't gaat met ups en downs hier, zojuist via de mail gehoord dat hij al een tijdje een vriendin heeft... en dat ze sinds een maand ook "af en toe bij elkaar blijven slapen"
Godverdomme ik ben 2 weken terug thee met hem wezen drinken en toen zat ie mooi weer te spelen, en te vertellen dat hij het toch ook zo fijn vond dat we nog contact hebben, en dat we nu echt kunnen praten en dingen op tafel kunnen komen waar dat in ons huwelijk kennelijk niet meer kon. Laffe hond.
En ondertussen ligt ie dus al minimaal een paar weken met een of andere andere dame te vozen. Nou ja, dat heeft ie snel geregeld, de lul. Hij is hier al 4 hele maanden weg na 14 jaar bij elkaar. Terwijl hij riep dat ie "tijd voor zichzelf nodig had" Yeah right.
En ik vraag me af of het wel echt waar is dat het nog "maar" een maand is, eigenlijk geloof ik er niks meer van. Ik ga er geen energie meer instoppen, ik stop ermee.
Ze mag hem hebben (vrij naar Annie M.G.) met zijn waanzinnig slechte sex , irritante betweterigheid en schreeuwende manier van praten.
Zo. Dat lucht op. Knuffels welkom en voor jullie ook allemaal een
woensdag 7 december 2011 om 15:05
quote:gianna schreef op 05 december 2011 @ 21:58:
(Ja, wij verlaten en verraden exen zijn harteloze wezens. Een man in het verdriet sleuren, jarenlang ongelukkig maken en het dan nog niet goed keuren dat hij uiteindelijk de ware prinses vindt. Wat een krengen zijn wij toch!)
Wat dat betreft ben ik nu blij. Ex heeft weer een nieuwe vriendin. Net na de break vertelde hij mij, ik was amper bevallen van ons kind, dat ik de verkeerde partnerkeuze was geweest. Fijn, zit je met een kersverse baby en nooit had hij mij iets gezegd. (overigens geen 14 jaar ofzo, maar vond een paar jaar al zo heftig, gewoonweg omdat je een kind samen hebt).
Maar..ex dus 2e vriendin nu en zoon is nog geen 1. Dat deed mij eerlijk gezegd wel goed. Haha, weer verkeerde partnerkeuze of zal er toch ook iets aan hem hebben gelegen...al was het maar een ieniemienie ietsiepietsie iets
Alleen nu nog kijken hoe ik het bij mediation in ga zetten. Zijn we nog mee bezig. En om nu bij iedere nieuwe vriendin van hem te zeggen dat zoon er pas na een half jaar bij betrokken wordt, lijkt me in zijn geval geen optie .
Hij heeft ook nog tot morgen om zijn inkomensgegevens bij mijn advocaat in te leveren. Dan heb ik hem 5 (!) maanden de tijd hiervoor gegeven. Zo niet, dan wordt het een rechtzaak voor de alimentatie. En aangezien hij weer met zijn hoofd in de wolken loopt, net als 5 maanden geleden, zal hij het wel weer niet doen.
Overigens, nu alle emoties gezakt zijn en het leven zijn gangetje weer heeft, vind ik het pittiger. Pas nu loop ik er tegenaan dat ik alleen ben en dan is het heel makkelijk om ex en wat ik met hem had te missen. Zo'n zeurend gevoel van gemis. Maar waarschijnlijk niet eens meer aan hem, maar aan de vanzelfsprekendheid, het kennen en gekend worden. Aan een woord genoeg hebben. Dat soort dingen.
(Ja, wij verlaten en verraden exen zijn harteloze wezens. Een man in het verdriet sleuren, jarenlang ongelukkig maken en het dan nog niet goed keuren dat hij uiteindelijk de ware prinses vindt. Wat een krengen zijn wij toch!)
Wat dat betreft ben ik nu blij. Ex heeft weer een nieuwe vriendin. Net na de break vertelde hij mij, ik was amper bevallen van ons kind, dat ik de verkeerde partnerkeuze was geweest. Fijn, zit je met een kersverse baby en nooit had hij mij iets gezegd. (overigens geen 14 jaar ofzo, maar vond een paar jaar al zo heftig, gewoonweg omdat je een kind samen hebt).
Maar..ex dus 2e vriendin nu en zoon is nog geen 1. Dat deed mij eerlijk gezegd wel goed. Haha, weer verkeerde partnerkeuze of zal er toch ook iets aan hem hebben gelegen...al was het maar een ieniemienie ietsiepietsie iets
Alleen nu nog kijken hoe ik het bij mediation in ga zetten. Zijn we nog mee bezig. En om nu bij iedere nieuwe vriendin van hem te zeggen dat zoon er pas na een half jaar bij betrokken wordt, lijkt me in zijn geval geen optie .
Hij heeft ook nog tot morgen om zijn inkomensgegevens bij mijn advocaat in te leveren. Dan heb ik hem 5 (!) maanden de tijd hiervoor gegeven. Zo niet, dan wordt het een rechtzaak voor de alimentatie. En aangezien hij weer met zijn hoofd in de wolken loopt, net als 5 maanden geleden, zal hij het wel weer niet doen.
Overigens, nu alle emoties gezakt zijn en het leven zijn gangetje weer heeft, vind ik het pittiger. Pas nu loop ik er tegenaan dat ik alleen ben en dan is het heel makkelijk om ex en wat ik met hem had te missen. Zo'n zeurend gevoel van gemis. Maar waarschijnlijk niet eens meer aan hem, maar aan de vanzelfsprekendheid, het kennen en gekend worden. Aan een woord genoeg hebben. Dat soort dingen.
woensdag 7 december 2011 om 15:08
Hoi Sartan, dikke
Ik heb vandaag ook mijn dag niet. Begin weer te twijfelen, moet ik hem toch vragen terug te komen, maar dat heb ik al gedaan en hij koos voor haar. Hoe kan ik vechten tegen die vlinders in zijn buik, terwijl ik verdrietig. boos etc. ben. Die vrouw zat al drie jaar achter hem aan, hoe kan ik daarmee concurreren?
Waarom moet het zo gaan na 27 jaar samen?
Ik heb vandaag ook mijn dag niet. Begin weer te twijfelen, moet ik hem toch vragen terug te komen, maar dat heb ik al gedaan en hij koos voor haar. Hoe kan ik vechten tegen die vlinders in zijn buik, terwijl ik verdrietig. boos etc. ben. Die vrouw zat al drie jaar achter hem aan, hoe kan ik daarmee concurreren?
Waarom moet het zo gaan na 27 jaar samen?
woensdag 7 december 2011 om 15:58
quote:Marahbloem schreef op 07 december 2011 @ 15:21:
Kunstje: daar kun je niet tegen vechten, zoals je zelf al zegt. En zeker als je je verdrietig en klote voelt om/door hem, al helemaal niet. Het is gewoon ruk en klote. Het moet uit hemzelf komen en als het niet komt....dan is dat gewoon klote.
Sterkte.
Dat weet ik ook wel, maar soms hoor je weer zo'n verhaal dat de vrouw keihard geknokt heeft en ze samen toch weer gelukkig worden. Dan begin je toch te twijfelen of je niet te vroeg opgegeven hebt. Ik vraag me af hoe ze dat doen, keihard knokken.
VInd je dan goed dat hij er een vriendin op nahoudt, ga je je karakter veranderen, geef je eerst jezelf op? Ik snap het niet.
Kunstje: daar kun je niet tegen vechten, zoals je zelf al zegt. En zeker als je je verdrietig en klote voelt om/door hem, al helemaal niet. Het is gewoon ruk en klote. Het moet uit hemzelf komen en als het niet komt....dan is dat gewoon klote.
Sterkte.
Dat weet ik ook wel, maar soms hoor je weer zo'n verhaal dat de vrouw keihard geknokt heeft en ze samen toch weer gelukkig worden. Dan begin je toch te twijfelen of je niet te vroeg opgegeven hebt. Ik vraag me af hoe ze dat doen, keihard knokken.
VInd je dan goed dat hij er een vriendin op nahoudt, ga je je karakter veranderen, geef je eerst jezelf op? Ik snap het niet.
woensdag 7 december 2011 om 16:33
Hier heeft ex vanmiddag de knoop doorgehakt. Houdt niet meer van mij, komt niet meer terug, en twijfel zat bij de kinderen (schuldgevoel). Hij houd van haar. En hij weet niet waar hij over een half jaar met haar staat. Maar met mij iig nergens meer. Hij vermeldde er ook nog even bij dat hij al vier jaar doodongelukkig met mij was. Vanaf zijn eerste (?) affaire dus..
Gaan dadelijk aan de kids vertellen over die ander. Ik wil nu volledig eerlijk tegen ze zijn. Heb het gevoel dat de oudste wel al een vermoeden heeft. En vind het vreselijk om het ze (samen) te vertellen, weer een nieuwe klap, maar ze moeten begrijpen wat ze zien én voelen. Dat kan niet als ze niet volledig op de hoogte zijn..
~ik voel me een vreselijk mens nu. Al 4 jaar ongelukkig met mij. Niet meer van me houden. Al mijn zelfvertrouwen, mijn basis is onder me vandaan geslagen. De liefde van mijn leven (dacht ik, ik hield zo ontzettend veel van hem, was zo blij met hem) die dát over mij zegt...~
Gaan dadelijk aan de kids vertellen over die ander. Ik wil nu volledig eerlijk tegen ze zijn. Heb het gevoel dat de oudste wel al een vermoeden heeft. En vind het vreselijk om het ze (samen) te vertellen, weer een nieuwe klap, maar ze moeten begrijpen wat ze zien én voelen. Dat kan niet als ze niet volledig op de hoogte zijn..
~ik voel me een vreselijk mens nu. Al 4 jaar ongelukkig met mij. Niet meer van me houden. Al mijn zelfvertrouwen, mijn basis is onder me vandaan geslagen. De liefde van mijn leven (dacht ik, ik hield zo ontzettend veel van hem, was zo blij met hem) die dát over mij zegt...~
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
woensdag 7 december 2011 om 17:35
Lieve Soyfi: jij bent geen vreselijk mens!! Wil jij dat nooit meer over jezelf zeggen!! ALS het al werkelijk zo is geweest dat ex al 4 jaar ongelukkig met jou was had hij daar eerder mee moeten komen en er eerlijk over moeten zijn. Als jij wél het gevoel hebt gehad in een goede relatie te zitten en hij liet jou in die waan, wat had jij daar aan moeten veranderen dan? (wel héél herkenbaar trouwens, hier precies hetzelfde verhaal..) Als er dan al iemand slecht is/was dan is hij dat!! Hij had eerlijk moeten zijn naar jou toe!! Jij kunt toch niet in zijn hoofd kijken?
woensdag 7 december 2011 om 17:39
woensdag 7 december 2011 om 17:43
quote:allalone schreef op 07 december 2011 @ 17:35:
Lieve Soyfi: jij bent geen vreselijk mens!! Wil jij dat nooit meer over jezelf zeggen!! ALS het al werkelijk zo is geweest dat ex al 4 jaar ongelukkig met jou was had hij daar eerder mee moeten komen en er eerlijk over moeten zijn. Als jij wél het gevoel hebt gehad in een goede relatie te zitten en hij liet jou in die waan, wat had jij daar aan moeten veranderen dan? (wel héél herkenbaar trouwens, hier precies hetzelfde verhaal..) Als er dan al iemand slecht is/was dan is hij dat!! Hij had eerlijk moeten zijn naar jou toe!! Jij kunt toch niet in zijn hoofd kijken?
Hier precies hetzelfde Soyli, ook al drie jaar doodongelukkig en er zelf niets aan gedaan. Allalone heeft helemaal gelijk. Als hij ongelukkig was, had hij er wat aan moeten doen ipv het bij iemand anders zoeken. Ze verzinnen rechtvaardigingen om hun eigen gedrag goed te praten.
Misschien is het zo ook wel goed Soyli. Nu kun je met de verwerking beginnen. Zorg goed voor jezelf en de kinderen en krabbel langzaam maar zeker weer overeind. We weten hier allemaal wat je meemaakt en we hebben allemaal dezelfde smoesjes en excuses en verwijten (mannen zijn wat dat betreft eigenlijk weinig origineel) Sterkte bij het vertellen aan de kinderen . en vooruit nog eenje
Lieve Soyfi: jij bent geen vreselijk mens!! Wil jij dat nooit meer over jezelf zeggen!! ALS het al werkelijk zo is geweest dat ex al 4 jaar ongelukkig met jou was had hij daar eerder mee moeten komen en er eerlijk over moeten zijn. Als jij wél het gevoel hebt gehad in een goede relatie te zitten en hij liet jou in die waan, wat had jij daar aan moeten veranderen dan? (wel héél herkenbaar trouwens, hier precies hetzelfde verhaal..) Als er dan al iemand slecht is/was dan is hij dat!! Hij had eerlijk moeten zijn naar jou toe!! Jij kunt toch niet in zijn hoofd kijken?
Hier precies hetzelfde Soyli, ook al drie jaar doodongelukkig en er zelf niets aan gedaan. Allalone heeft helemaal gelijk. Als hij ongelukkig was, had hij er wat aan moeten doen ipv het bij iemand anders zoeken. Ze verzinnen rechtvaardigingen om hun eigen gedrag goed te praten.
Misschien is het zo ook wel goed Soyli. Nu kun je met de verwerking beginnen. Zorg goed voor jezelf en de kinderen en krabbel langzaam maar zeker weer overeind. We weten hier allemaal wat je meemaakt en we hebben allemaal dezelfde smoesjes en excuses en verwijten (mannen zijn wat dat betreft eigenlijk weinig origineel) Sterkte bij het vertellen aan de kinderen . en vooruit nog eenje
woensdag 7 december 2011 om 18:01
Soyli, niks ervan hoor! Ga jezelf geen schuldgevoel aanpraten omdat hij dat zo graag wil. Ik heb ook gehoord dat meneer "zich de laatste jaren voor mij heeft weggecijferd, en het echt geprobeerd heeft (om van me te houden)" maar dat het niet gelukt is, en al dat gejammer. Uiteindelijk is het een bloedeloos excuus van een kerel zonder ruggegraat. Natuurlijk waar 2 vechten, 2 schuld en zo maar ik vertik het nog langer om me door dit soort praatjes van de wijs te laten brengen. In het begin wel dan lag ik letterlijk wakker omdat het vast allemaal mijn schuld was geweest. Ja AMMEHOELA! Kom op Soyli, dikke kus en en en (hmm.. waar is de chocolade smiley als je hem nodig hebt) nou ja ennywee. Meneer is een volwassen vent hoor (nou ja, voor zover dan) en als hij écht de laatste 4 jaar zielig en onbegrepen in jullie huwelijk is geweest, wat ik betwijfel, dan heeft hij dat aan zichzelf te danken. Hij had namelijk ook iets kunnen zeggen. Maar ja, dat is kennelijk niet het sterkste punt van de heren in kwestie... akelig bekend klinkt het allemaal...